II SAB/Sz 53/17

II SAB/Sz 53/17 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2017-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2017-05-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Patrycja Joanna Suwaj
Renata Bukowiecka-Kleczaj
Symbol z opisem
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 119 pkt 4, art. 151, art. 250 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2016 poz 1764
art. 5, art. 4 ust. 1, art. 2 ust. 1, art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 13 ust. 1 i 2, art. 10 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 7 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Bukowiecka-Kleczaj,, Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 31 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi R. P. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w G. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. oddala skargę, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. na rzecz radcy prawnego M. P. kwotę [...] ([...]) złotych zawierającą należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną skarżącemu z urzędu.
Uzasadnienie
R. P. pismem z dnia [...] r., zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego w G., o udzielenie informacji publicznej, w formie papierowej, poprzez udostępnienie i okazanie publikowanych w Biuletynie Zamówień Publicznych zamówień z przeprowadzonych przetargów w latach 2015 i 2016, przez ZK G., wskazując, że wniosek dotyczy wszystkich przetargów.
W piśmie z dnia 10 maja 2017 r., stanowiącym odpowiedź na wniosek, organ poinformował wnioskodawcę, że z uwagi na ilość przeprowadzonych postępowań o udzielenie zamówień publicznych, w tym zakres i objętość dokumentacji, wszystkie postępowania przetargowe udostępnione zostały na stronie internetowej: www.uzp.gov.pl. Jednocześnie organ poinformował wnioskodawcę, że dodawanie stron internetowych do katalogu stron dostępnych dla osób pozbawionych wolności, może zostać zrealizowane jedynie jako wniosek osadzonego. Dodał, że w związku z powyższym wnioskodawca osobiście winien wystąpić ze stosownym wnioskiem do dyrektora jednostki.
Pismem z dnia 14 maja 2017 r., R. P. wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. ze skargą na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego w G., w związku z nieudzieleniem odpowiedzi na jego wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który wpłynął do organu w dniu
28 kwietnia 2017 r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia żądanej informacji i wydania orzeczenia o ukaraniu organu finansowo.
W uzasadnieniu skargi Skarżący powołał się na udzieloną przez organ w piśmie z dnia [...] r., nr [...] odpowiedź na wniosek z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej i podniósł, że w jego ocenie, organ naruszył przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, nie udzielając odpowiedzi, i odsyłając wnioskodawcę do strony internetowej, której fizycznie nie ma na stronach, które są dla niego dostępne. Wskazał też, że dostęp do stron internetowych jest limitowany.
Zdaniem Skarżącego organ winien uczynić niezwłocznie "dodanie strony internetowej", po otrzymaniu wniosku od wnioskodawcy, a nie czynić "obstrukcję"
w zapoznaniu się z żądaną informacją, gdyż jest to "skandaliczne i nieetyczne"
ze strony organu.
Dyrektor Zakładu Karnego w G. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, ewentualnie o jej odrzucenie.
Organ wskazał, że w dniu 10 maja 2017 r. skarżący otrzymał pisemną odpowiedź, że wszystkie postępowania przetargowe udostępnione zostały
na stronie internetowej. Wyjaśnił, że po otrzymaniu skargi R. P., w dniu
24 maja 2017 r. uzupełnił udzieloną skarżącemu odpowiedź, poprzez wskazanie dokładnego adresu stron internetowych, na których znajdują się wnioskowane informacje.
Organ wyjaśnił, że żądane informacje dotyczące zamówień opublikowane są
w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP), na co wskazał sam Skarżący. Argumentował, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764 – j.t. ze zm.), zwanej dalej "u.d.i.p"., nie można żądać udostępnienia informacji, skoro została ona opublikowana w ww. biuletynie. Wskazał na charakter wiążący ww. przepisu, który nie zezwala na odmienne traktowanie osób odbywających karę pozbawienia wolności. Dodał, iż fakt odbywania kary pozbawienia wolności w zakładzie karnym nie przesądza z góry, że skazany jest pozbawiony dostępu do Internetu, a w konsekwencji pozbawiony zapoznania się z biuletynem BIP.
Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wyznaczonym z urzędu na zasadzie prawa pomocy, w piśmie z dnia 14 sierpnia
2017 r., podtrzymał zarzuty wyrażone w skardze w całości, łącznie z wszelkimi wnioskami oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącego,
w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zwrócił się
o zobowiązanie organu do udostępnienia dokumentacji przetargowej Zakładu Karnego w G. za lata 2015-2017, bądź udostępnienie sprzętu umożliwiającego dostęp do wskazanych informacji, bądź udostępnienie ich w formie papierowej w terminie 14 dni od daty doręczenia przez sąd akt organowi.
Mając na uwadze treść skargi, pełnomocnik Skarżącego zarzucił organowi naruszenie:
- art. 35 i art. 36 k.p.a. w zw. z art. 107 k.p.a. w związku z art. 13 u.d.i.p., poprzez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy oraz bezczynność
w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji gdy pisma z dnia 10 maja 2017 r. oraz z dnia 24 maja 2017 r. nie czynią zadość przepisom u.d.i.p.,
- błędne zastosowanie art. 2, art. 10 i art. 13 u.d.i.p. oraz art. 61 i art. 87 Konstytucji RP, poprzez przyjęcie, że wskazanie adresów stron internetowych biuletynu BIP stanowi wypełnienie zobowiązania nałożonego na Zakład Karny w G. przywołanymi przepisami u.d.i.p. oraz przepisami Konstytucji RP.
Podniósł, że skarga z dnia 14 maja 2017 r. dotyczyła bezczynności organu z uwagi na brak jakiejkolwiek "decyzji" faktycznego udostępnienia zawnioskowanych informacji przetargowych bądź decyzji odmownej w zakresie rzeczonego dostępu. Skarżący przedstawił zakres koniecznych elementów, jakie zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. winna zawierać decyzja. Wskazał, że pisma organu z dnia 10 maja 2017 r. oraz z dnia 24 maja 2017 r. nie spełniały przesłanek tego przepisu, przez co nie stanowiły odmownych decyzji administracyjnych w świetle przepisów k.p.a., a tym bardziej nie stanowiły przekazania skarżącemu zawnioskowanych informacji publicznych. Stwierdził, że dodatkowo, pomimo upływu wyznaczonego przez wnioskodawcę terminu, organ pozostaje nadal w zwłoce w załatwieniu przedmiotowej sprawy, tymczasem organ administracji publicznej powinien załatwić sprawę bez zbędnej zwłoki, z uwzględnieniem zasad wskazanych w art. 13 u.d.i.p. Zdaniem skarżącego, niedopuszczalne jest, aby organ nie podejmował jakiegokolwiek działania przy rozpatrywaniu wniosku o wydanie określonej decyzji, a jedynie wystosował dwa lakoniczne pisma informacyjne. Skarżący uważa, że w sprawie organ nie wypełnił żadnego z obowiązków, które ciążą na nim w sytuacji przekroczenia terminów załatwienia sprawy administracyjnej oraz dostępu do informacji publicznej.
Argumentował, iż gdyby nawet przyjąć, że faktycznie z uwagi na zamieszczenie wszelkich informacji w biuletynie znajdującym się na stronie internetowej, Skarżący mógłby otrzymać dostęp do wskazanych informacji, to na przeszkodzie stoją dwa ograniczenia, tj. ograniczenie "decyzyjne" i ograniczenie "sprzętowe". Według skarżącego, pierwsze ma charakter decyzji, która musi być wydana przez organ w celu umożliwienia udostępnienia wskazanego adresu internetowego dla osadzonego. Podkreślił, że organ nie wyraził stosownej zgody na dołączenie określonego adresu internetowego do stron dostępnych dla osadzonego, a jedynie wskazał drogę administracyjną jaką musiałby przejść skarżący w celu uzyskania takiej zgody. Uważa, że powyższe oznacza, że wnioskodawca nie otrzymał dostępu do żądanych informacji, nawet w sposób pośredni, gdyż w momencie otrzymania przyzwolenia nie były w stanie uzyskać dostępu do wskazanych informacji, co stoi, zdaniem skarżącego, w jawnej sprzeczności z art. 3 oraz art. 2 u.d.i.p. Wywiódł, że nawet gdyby przyjąć,
że postępowanie wnioskowe dotyczące uzyskania dostępu do wybranych stron internetowych skończyłoby się dla wnioskodawcy pozytywnie, to należy uznać,
że wniosek o uzyskanie dostępu do informacji publicznej, złożony w dniu [...] r., został rozpatrzony w sposób sprzeczny z prawem, gdyż finałem takiego postępowania powinno być umożliwienie przejrzenia wnioskowanych danych,
a nie skierowanie wnioskodawcy do innego postępowania i przez to zamknięcie drogi do uzyskania żądanych informacji. Wskazał, że drugie ograniczenie określane jako "sprzętowe", dotyczy braku możliwości uzyskania dostępu do wskazanych stron internetowych z uwagi na brak stosownego sprzętu u Skarżącego.
Skarżący podniósł, że w toku niniejszego postępowania wykazał brak jakiegokolwiek majątku, oraz zarobków i zawnioskował o zwolnienie go od kosztów oraz przyznanie pełnomocnika z urzędu, który to wniosek okazał się zasadny. Z uwagi na powyższe, Skarżący uważa, że nie miał możliwości zakupu bądź wynajęcia takiego sprzętu, przez co nawet po uzyskaniu zgody na dostęp do informacji na stronie "www", nie miałby żadnej możliwości przeglądania ich treści. Zauważył, że organ w odpowiedzi na skargę powołał się na prawa osadzonego wymienione w art. 102 Kodeksu karnego wykonawczego, do których zalicza się prawo korzystania z urządzeń i zajęć kulturalno-oświatowych i sportowych, radia, telewizji, książek i prasy. Stwierdził, że nie ma żadnej gwarancji, iż urządzenie elektroniczne oraz Internet zostaną udostępnione, brak takiej gwarancji przy jednoczesnej odmowie udostępnienia informacji publicznej w formie papierowej, stanowi bezpośredni przykład łamania praw osadzonych, w zakresie ogólnego dostępu do informacji publicznych.
Stwierdził, iż skoro sam organ nie kwestionował zasadności jego wniosku, to należy przyjąć, że dla potrzeb tego postępowania wszelkie przesłanki zostały spełnione, przez co organ winien w pełnym zakresie udostępnić wszelkie informacje dotyczące przedmiotowych przetargów. Skarżący podniósł ponadto, że art. 61 Konstytucji RP w koniunkcji z art. 87 ustawy zasadniczej, daje mu pełne prawo do domagania się od Zakładu Karnego, w którym odbywa karę bezwzględnego pozbawienia wolności, wszelkich informacji jawnych wchodzących w zakres informacji publicznych.
Zarzucił brak kompletności odpowiedzi organu na wniosek z dnia [...] r. Uważa, że organ swoją "decyzją" nie udostępnił w sposób kompletny żądanych informacji publicznych, a jedynie wskazał adres strony internetowej i niepewną procedurę uzyskania zgody na dostęp do wskazanych stron. Stwierdził, że jest to jednoznaczne z bezprawną odmową uzyskania dostępu do informacji publicznej.
Dodał, że wskazanie adresu strony internetowej zamiast przesłania wydruków
żądanej dokumentacji, jest tożsamy z sytuacją nieudzielenia informacji, w której podmiot zobowiązany udziela wprawdzie informacji, ale dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też udziela informacji wymijającej, lub dalece niepełnej.
Końcowo Skarżący stwierdził, że organ winien w sposób kompletny oraz prawidłowy udostępnić na każdorazowe żądanie wnioskodawcy wszelkie informacje dotyczące przetargów za lata 2015-2016 – jednakże tego nie uczynił, a w zamian wskazał jedynie adresy stron internetowych BIP, przy jednoczesnym braku działań zmierzających do pełnego udostępnienia wnioskowanych informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:
Sądowa kontrola sprawy, przeprowadzona w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi.
Przedmiot sprawy objętej skargą, dotyczy bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Na gruncie ww. ustawy stan bezczynności może mieć miejsce w przypadku podmiotu, który będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do zareagowania na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, w sposób przewidziany u.d.i.p., wbrew przepisom prawa ani nie udostępnia w nakazanym terminie w drodze czynności materialno-technicznej żądanej informacji, ani też nie podejmuje innego działania mającego na celu rozpoznanie wniosku np. poprzez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 u.d.i.p. lub – w przypadku informacji przetworzonej – ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego); bądź o umorzeniu postępowania (w przypadku określonym w art. 14 u.d.i.p.), bądź poinformowaniu pisemnie wnioskodawcy, że informacja znajduje się w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP); poinformowaniu, że nie posiada informacji publicznej lub że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej.
W myśl, art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej. Stosownie do art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Wobec treści ww. przepisu ustawy nie budzi wątpliwości Sądu, że Dyrektor Zakładu Karnego w G., jako organ władzy publicznej, jest podmiotem zobowiązanym
do udzielenia informacji publicznej.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja
o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu
na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Prawo do informacji publicznej, zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p., obejmuje uprawnienia do:
1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;
2) wglądu do dokumentów urzędowych;
3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących
z powszechnych wyborów.
Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych (art. 3 ust. 2 u.d.i.p.).
Zakres tej informacji, którą ustawodawca określił w formie katalogu otwartego, przedstawiony został w art. 6 u.d.i.p. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 ud.i.p.).
Udostępnienie informacji publicznej (tj. takiej informacji, która jest informacją publiczną) zasadniczo powinno nastąpić w terminie 14 dni począwszy od dnia złożenia wniosku, jak stanowi o tym art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Wobec podnoszonych uzupełnieniem skargi zarzutów naruszenia terminów załatwienia sprawy określonych w k.p.a., Sąd podkreśla, że ustawa u.d.i.p. zawiera własne uregulowanie w zakresie terminów udostępnienia informacji, o czym świadczy brzemiennie wyżej cytowanego art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. i nie znajdują w tym przypadku podniesione w uzupełnieniu skargi art. 35 i 36 k.p.a.
Konieczne jest odniesienie się przez Sąd do istotnej kwestii, czy żądany przez skarżącego zakres informacji odpowiada jej znaczeniu w rozumieniu u.d.i.p.,
a w konsekwencji stwierdzenie, czy na organie ciążył obowiązek rozpoznania żądania skarżącego w sposób określony unormowaniami u.d.i.p.
W ocenie Sądu, informacja w postaci danych dotyczących przetargów, przeprowadzonych w związku z funkcjonowaniem zakładu karnego, spełnia warunki informacji publicznej, dotyczy bowiem bezpośrednio gospodarowania przez tę jednostkę powierzonym jej mieniem publicznym (art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.) i wykorzystaniem środków do gospodarowania tym mieniem.
Jak wynika z art. 7 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze:
1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8;
2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11;
3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3,
i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia;
4) udostępniania w centralnym repozytorium.
Stosownie do art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Z art. 8 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, który tworzy się w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 8 ust. 3 u.d.i.p., organy administracji publicznej obowiązane są przekazać ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji informacje niezbędne do zamieszczenia na stronie, o której mowa w ust. 1.
W okolicznościach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że wniosek Skarżącego z dnia [...] r., o udostępnienie informacji publicznej, dotarł do organu zobowiązanego do jej udzielenia. Poza sporem pozostaje również, że organ skierował do Skarżącego pisemną odpowiedź z dnia 10 maja 2017 r., w której wskazał, że żądane informacje o postępowaniach przetargowych zostały udostępnione na stronie internetowej biuletynu PIB i wskazał adres tej strony. Organ udzielił wnioskodawcy pouczenia co do trybu uzyskania dostępu do strony internetowej od kierownika jednostki penitencjarnej. W piśmie z dnia 24 maja 2017 r. organ uszczegółowił nazwę strony internetowej, pod którą wnioskodawca znajdzie żądaną informację za 2015 r. i osobno za 2016 r.
Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje, czy w związku z udostępnieniem informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej i wskazanie wnioskodawcy adresu strony internetowej, na której zostały opublikowane żądane informacje, dopuszczalne jest udostępnienie ich w formie papierowej z tego względu, że wnioskodawca jest osobą pozbawioną wolności, z ograniczonym dostępem do Internetu.
Udzielając odpowiedzi na tak postawione zagadnienie wskazać należy przede wszystkim na to, że udostępnienie informacji publicznej w Biuletynie Informacji Publicznej wyklucza możliwość żądania udostępnienia tych samych informacji w formie papierowej. Intencją ustawodawcy było zapewnienie jak najszerszego dostępu do informacji stanowiących informację publiczną w rozumieniu ustawy, przy jednoczesnym odciążeniu podmiotów zobowiązanych od obowiązków i kosztów związanych z generowaniem żądanych informacji. Stąd udostępnienie informacji w powszechnie dostępnym publikatorze, ogranicza obowiązki związane z udostępnieniem informacji na wniosek, do wskazania adresu strony internetowej, na której żądane informacje zostały opublikowane.
Podobne stanowisko zostało wypracowane w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym wskazuje się, że uprawnienie do uzyskania informacji publicznej na wniosek ograniczone zostało na podstawie art. 3 i art. 10 ust. 1 u.d.i.p. tylko do zakresu przekraczającego dane ogłaszane w BIP (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 770/12 opubl. w Lex nr 1264930). Nie można bowiem żądać udostępnienia w trybie u.d.i.p. informacji, która już została udostępniona. Udostępnienie zatem informacji publicznej w BIP wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 462/11, opubl. w Lex nr 990254).
Powyższej oceny, nie zmienia fakt odbywania przez Skarżącego kary pozbawienia wolności i przez to potrzeby uzyskania zgody na dostęp do strony internetowej w trybie penitencjarnym, a także nie uzasadnia brak środków
i majątku potrzebnych do zakupu sprzętu komputerowego.
Wskazać bowiem należy, że art 10 ust. 1 u.d.i.p. nie daje podstaw do wyprowadzenia wniosku, że różnicuje on od strony podmiotowej, tj. ze względu na indywidualną sytuację prawną i faktyczną wnioskodawcy, zakres zastosowania regulacji wyłączającej dostęp do informacji publicznej w przypadku, gdy informacja ta została udostępniona w BIP. W świetle stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 7 marca 2012 r., I OSK 2479/11, z dnia 30 maja 2012 r., I OSK 481/12; z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 730/12), osadzony w zakładzie karnym musi liczyć się z ograniczeniami swobód i wolności, które są nieodzownym elementem wykonywania kary w warunkach izolacyjnych, chociaż osobie tej co do zasady nadal przysługują wszystkie prawa i wolności gwarantowane w Konstytucji (poza prawem do wolności osobistej). Powyższe zasady respektuje także polski Kodeks karny wykonawczy, który nie pozbawia w sposób bezwzględny osadzonego w zakładzie karnym dostępu do Internetu, a w konsekwencji do BIP. Zgodnie z art. 110a § 2 kodeksu karnego wykonawczego dyrektor zakładu karnego może zezwolić skazanemu na posiadanie w celi sprzętu audiowizualnego, komputerowego oraz innych przedmiotów, w tym także podnoszących estetykę pomieszczenia lub będących wyrazem kulturalnych zainteresowań skazanego, jeżeli posiadanie tych przedmiotów nie narusza zasad porządku i bezpieczeństwa obowiązujących w zakładzie karnym. Ponadto art. 102 kodeksu zawiera przykładowy katalog praw osób skazanych, wśród których nie ma co prawda dostępu do internetu (tylko radia, telewizji, książek i prasy - pkt 6 przepisu). Jednak katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym, jak słusznie zwrócił na to uwagę, skarżący (reprezentowany przez pełnomocnika) w piśmie z dnia 14 sierpnia 2017 r. uzupełniającym skargę.
Zdaniem Sądu, oznacza to, że osoba skazana na pobyt w zakładzie karnym może dochodzić swoich praw w zakresie dostępu do informacji publicznej na zasadach ogólnych, wykorzystując instrumenty przewidziane w kodeksie karnym wykonawczym. Podkreślenia również wymaga, iż przychylenie się dyrektora zakładu karnego do wniosku osoby skazanej o umożliwienie dostępu do internetowego biuletynu BIP nie jest uzależnione wyłącznie od jego dobrej woli, skoro osoba ta może dochodzić swoich racji w sposób przewidziany w przepisach Kodeksu karnego wykonawczego, w trybie określonym w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów załatwiania wniosków, skarg i próśb osób osadzonych w zakładach karnych i aresztach śledczych (Dz. U. Nr 151, poz. 1467), w tym dostępu do sprzętu komputerowego. Tym samym należy stwierdzić, iż osoba pozbawiona wolności i przybywająca w zakładzie karnym nie może być uznana za osobę pozbawioną systemowo dostępu do informacji publicznej poprzez pozbawienie dostępu do Internetu.
Wprawdzie dostęp do informacji publicznej osób osadzonych w zakładach karnych nie jest nieograniczony, jednak obowiązujące przepisy prawne nie pozbawiają w sposób bezwzględny tego dostępu. Z istoty kary pozbawienia wolności wynika, że osoby, którym kara ta została wymierzona muszą się liczyć z różnymi ograniczeniami np. w kontaktach z najbliższymi, znajomymi, w możliwości korzystania z telefonów komórkowych i stacjonarnych i szeregiem innych ograniczeń. Prawidłowa jest zatem taka wykładnia art. 10 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którą osadzenie w zakładzie karnym nie stanowi okoliczności wyłączającej zastosowanie tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1850/15, opubl. w Lex nr 2299805).
W takiej sytuacji, Zdaniem Sądu, nie mogły odnieść zamierzonego skargą skutku powołane w niej przepisy prawa procesowego i materialnego oraz argumenty dotyczące natury decyzyjnej kierownika jednostki penitencjarnej czy ograniczenia sprzętowe. Brak jest zdaniem Sądu podstaw do przychylenia się do stanowiska skargi, że organ pozostawał w bezczynności na wniosek skarżącego z dnia [...] r.
W świetle brzmienia art. 10 ust. 1 u.d.i.p., zawiadomienie przez organ wnioskodawcy, w którym wskazuje adres strony internetowej, pod którą Skarżący mógł zapoznać się z żądaną informacją jest prawidłowym i kompletnym sposobem udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie publicznej, nawet w przypadku osób odbywających karę pozbawienia wolności. Powyższe oznacza brak możliwości stosowania trybu wnioskowego w związku z ujawnieniem żądanej informacji w BIP,
co w przedmiotowej sprawie powoduje, że zarzut skargi o pozostawaniu
w bezczynności nie znajduje potwierdzenia w okolicznościach sprawy.
Z tych względów, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – j.t. ze zm.), orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku, o oddaleniu skargi. O kosztach postępowania Sąd orzekł, jak w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 250 § 1 ww. ustawy w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r., w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1715).