II SAB/SZ 3/07

II SAB/Sz 3/07 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2007-04-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Barbara Gebel /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6046 Inne koncesje i zezwolenia
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 § 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Gebel po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H. K. na bezczynność Rady Miasta S. w przedmiocie bezczynności legislacyjnej postanawia: odrzucić skargę
Uzasadnienie
H. K. w dniu [...]r., działając w trybie art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność legalizacyjną Rady Miasta w przedmiocie ustalenia licencji taksówkowych możliwych do wydania w [...]r.
W uzasadnieniu skargi H. K. podniósł, iż wskutek nie rozpatrzenia Jego wniosku z dnia [...]r. (wpływ do organu w dniu [...]r.) stan prawny w przedmiocie wydawania licencji taksówkowych na rok [...] ustalony został w trybie art. 6 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zrealizowanie w praktyce tego stanu prawnego oznacza tym samym utrzymanie w roku 2007 liczby taksówek z roku [...]r.
Zdaniem skarżącego wielkość przychodów osiąganych [...] rynek taksówkowy w [...]r. okazała się niższa od kosztów generowanych przez ten rynek. W tym stanie rzeczy, w ocenie H. K, utrzymywanie w roku [...] stanu ilościowego taksówek z roku ubiegłego prowadzi do naruszenia praw taksówkarzy wynikających z art. 20, 22 i art. 32 ust.2 Konstytucji RP oraz z prawa unijnego.
W odpowiedzi na skargę Rada Miasta podała między innymi, iż przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) nie nakładają na rady gmin obowiązku podejmowania uchwał o niewydawaniu nowych licencji, a zatem żądanie podjęcia takiej uchwały przez Radę Miasta, zawarte w skardze, nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:
W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Zgodnie natomiast z art. 101 a tej ustawy przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich.
Skarga na podstawie art. 101a wymienionej wyżej ustawy przysługuje każdemu, czyj interes prawny został naruszony bezczynnością organu gminy w zakresie administracji publicznej.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został pogląd, iż skarga na bezczynność organów gminy może dotyczyć działalności uchwałodawczej rady gminy w takim zakresie, w jakim przepisy prawa nakładają na organ stanowiący gminy obowiązek podjęcia określonej uchwały w danej sprawie.
Przedmiotem niniejszej skargi jest niepodjęcie przez Radę Miasta uchwały określającej limit nowych licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką w [...] roku. Upoważnienie do podjęcia takiej uchwały zawiera art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004r. Nr 204 poz. 2088 ze zm.), zgodnie z którym właściwe rady gmin określają na dany rok kalendarzowy, nie później niż do dnia 30 listopada roku poprzedniego, liczbę przeznaczonych do wydania nowych licencji po zasięgnięciu opinii organizacji zrzeszających miejscowych taksówkarzy i organizacji, których statutowym celem jest ochrona praw konsumenta. Niedotrzymanie terminu, o którym mowa w ust. 6, oznacza zachowanie dotychczasowej liczby licencji (art. 6 ust. 7 ustawy o transporcie drogowym).
Jak wynika z powyższego cytowane przepisy nie nakładają na rady gmin obowiązku podejmowania uchwał w przedmiocie wydawania nowych licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na dany rok kalendarzowy.
Skoro więc podjęcie uchwały w tym przedmiocie nie jest obowiązkowe, to w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 101 a ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym.
W tych okolicznościach uznać należy, że niedopuszczalna jest skarga na bezczynność rady gminy w przedmiocie podjęcia uchwały określającej limit nowych licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na dany rok kalendarzowy w sytuacji, gdy przepisy odrębne (art. 6 ust. 6 i 7 w/w ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym) nie nakładają na organ gminy takiego obowiązku (por. postanowienie WSA w Gdańsku z 24 sierpnia 2004r., sygn. akt II SAB/Gd, 48/04, ONSAiWSA 2005/2/40).
Niezależnie od powyższego wyjaśnić należy skarżącemu, że art. 101 i 101 a ustawy o samorządzie gminnym stanowi, iż warunkiem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na nie podejmowanie przez organ gminy czynności z zakresu administracji publicznej nakazanych prawem, jest uprzednie wezwanie tego organu do usunięcia naruszenia prawa. W sprawach wezwania do usunięcia naruszenia prawa stosuje się przepisy o terminach załatwiania spraw w postępowaniu administracyjnym (art. 101 ust. 3 powołanej wyżej ustawy). W uchwale w składzie 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2007r., sygn. akt łl OPS 2/07 przyjęty został pogląd, iż w sprawie skarg wnoszonych na podstawie art. 101 i 101 a ustawy o samorządzie gminnym zastosowanie ma art. 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mianowicie, w sytuacji, gdy organ udzieli odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, skargę należy wnieść do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi.
Z akt sprawy wynika, że skarżący odpowiedź Rady Miasta (udzieloną pismem z dnia [...]r.) na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa odebrał osobiście w dniu [...]r., a zatem 30 - dniowy termin do wniesienia skargi do Sądu upłynął w dniu [...]r. Skoro H. K. skargę złożył za pośrednictwem organu w dniu [...]r., stwierdzić należy, iż w sytuacji gdyby niniejsza skarga była dopuszczalna w świetle cytowanych wyżej przepisów, to i tak została wniesiona po upływie terminu przewidzianego do jej złożenia.
Mając na względzie przedstawione wyżej okoliczności skarga H. K. podlega odrzuceniu na podstawie, art. 58 § 1 pkt 6 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.