II SAB/SZ 191/22

II SAB/Sz 191/22 - Postanowienie WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2022-09-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Marzena Iwankiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 par. 1 pkt 6 i  par. 3, art. 232 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz po rozpoznaniu w dniu 28 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. D. na bezczynność Wojewody w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie [...]([...]) złotych.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 czerwca 2022 r., uzupełnionym pismami z dnia 3 i 19 sierpnia 2022 r., Z. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Wojewody w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy T. F..
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej odrzucenie, względnie o jej oddalenie, wskazując, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. Wojewoda udzielił T. F. zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP do dnia 19 kwietnia 2023 r. Następnie na skutek skargi Z. D. w dniu 14 marca 2022 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie cofnięcia udzielonego zezwolenia na pobyt czasowy. Postępowanie w tym przedmiocie jest obecnie w toku. Zdaniem organu, skarżący nie ma w sprawie interesu prawnego, stosownie do treści art. 113a ustawy o cudzoziemcach. Ponadto, w ocenie Organu, skarga jest niedopuszczalna z uwagi na treść art. 1 pkt 44 ustawy z dnia 8 kwietnia 2022 r. o zmianie ustawy o pomocy obywatelom Ukrainy w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium tego państwa oraz niektórych innych ustaw, który wprowadził zmianę ustawy specjalnej, dodając art. 100c i stanowiąc w ust. 3 i 4 m.in. o czasowym wyłączeniu stosowania przepisów o bezczynności i wywodzeniu środków prawnych zwalczających bezczynność organu, w tym również skarg, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:
Badanie merytorycznej zasadności skargi w każdym przypadku poprzedzone jest badaniem, czy sprawa będąca jej przedmiotem podlega kontroli wojewódzkiego sądu administracyjnego, a mianowicie, czy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu administracyjnego, czy skargę wniósł uprawniony podmiot oraz czy spełnia ona wymogi formalne i została wniesiona w terminie.
Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.
W orzecznictwie przyjmuje się, że podmiot wnoszący skargę musi wykazać istnienie po jego stronie interesu prawnego, czyli osobistego, konkretnego i aktualnego prawnie chronionego interesu, który może być realizowany na gruncie określonego przepisu prawa, najczęściej materialnego, bezpośrednio wiążącego zaskarżony akt z indywidualną i prawnie chronioną sytuacją strony (por. postanowienie NSA z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 355/14, dostępne w Internecie). Od wykazania związku między chronionym przez przepis prawa interesem prawnym, a aktem lub czynnością organu administracji publicznej, uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi do sądu.
Interes prawny podmiotu wnoszącego skargę do sądu administracyjnego wyraża się w tym, że podmiot ten działa we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznanie na jego rzecz uprawnienia lub zwolnienia z nałożonego nań obowiązku, wynikającego z obowiązujących przepisów prawa. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji.
W niniejszej sprawie oznacza to, że interes prawny do wniesienia ewentualnej skargi do Sądu ma T. F., która jest stroną postępowania prowadzonego przez Wojewodę w przedmiocie cofnięcia jej zezwolenia na pobyt czasowy na terytorium RP, zgodnie bowiem z art. 113a ustawy z dnia 12 grudnia 2022 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2021 r. poz. 2354 ze zm.) w postępowaniu w sprawie udzielenia albo cofnięcia zezwolenia na pobyt czasowy stroną postępowania jest wyłącznie cudzoziemiec, o którym mowa, odpowiednio, w art. 98 ust. 1 albo art. 101.
Skarżący w tej konkretnej sprawie ma więc wyłącznie interes faktyczny, nie jest bowiem stroną prowadzonego w sprawie T. F. postępowania administracyjnego, jak również nie przedłożył dokumentów potwierdzających jego interes prawny w tym postępowaniu.
W konsekwencji skarga Z. D., który nie posiada interesu prawnego w niniejszej sprawie, musi zostać odrzucona.
Trzeba również podkreślić, że w niniejszej sprawie, poza opisaną powyżej przyczyną odrzucenia skargi Z. D., ziściła się również inna przesłanka. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Sądu z dnia 10 sierpnia 2022 r. Skarżący został wezwany do podpisania jego skargi z dnia 25 czerwca 2022 r., pod rygorem jej odrzucenia. W odpowiedzi na wezwanie, skarżący nadesłał wprawdzie podpisane, ale jedno pismo do czterech spraw, w których toczą się postępowania przed tutejszym Sądem, a ponadto pismo to, datowane na 19 sierpnia 2022 r., nie stanowi skargi z dnia 25 czerwca 2022 r., tj. nie odzwierciedla dokładnie treści tej skargi i w związku z tym może być traktowane, w ocenie Sądu, wyłącznie jako jej uzupełnienie. Mając na uwadze powyższe, uznać należy, że Z. D. nie podpisał swojej skargi z dnia 25 czerwca 2022 r.
Z powyższych względów, Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.
Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, dlatego Sąd postanowił zwrócić skarżącemu uiszczony wpis sądowy w kwocie 200 zł (skarżący uiścił do czterech spraw wpis sądowy od skargi w łącznej kwocie 800 zł), o czym orzeczono w pkt 2 sentencji postanowienia.