II SAB/Sz 175/09
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWSA w Szczecinie oddalił skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w sprawie zapewnienia lokalu dla Izby Lekarsko-Weterynaryjnej, uznając, że organ podjął czynności zmierzające do realizacji obowiązku, a spór dotyczył jakości wykonania, a nie zaniechania.
Izba Lekarsko-Weterynaryjna zaskarżyła Prezydenta Miasta za bezczynność w zapewnieniu jej warunków lokalowych i technicznych, powołując się na ustawę o zawodzie lekarza weterynarii. Prezydent Miasta wskazał lokal i prowadził negocjacje, ale strony nie porozumiały się co do nakładów. Sąd uznał, że organ nie był bezczynny, a spór dotyczył jakości wykonania obowiązku, co powinno być przedmiotem innej skargi.
Izba Lekarsko-Weterynaryjna wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na bezczynność Prezydenta Miasta w zakresie zapewnienia jej warunków lokalowych i technicznych, zgodnie z art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii. Izba domagała się wynajęcia lokalu i wskazania parametrów technicznych. Prezydent Miasta, działając przez Zarząd Budynków i Lokali Komunalnych, zaproponował lokal, ale strony nie doszły do porozumienia co do zakresu nakładów koniecznych do przystosowania lokalu, a także co do procedury najmu zgodnej z prawem miejscowym. Skarżąca uważała, że Prezydent Miasta nie wykonał obowiązku ustawowego, podczas gdy organ twierdził, że podjął czynności zmierzające do jego realizacji i że wszelkie działania muszą być zgodne z prawem miejscowym. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną w tej formie, stwierdzając, że Prezydent Miasta nie był bezczynny, a jedynie nie doszło do porozumienia co do jakości wykonania obowiązku. Spór o nakłady i warunki najmu powinien być rozstrzygnięty w drodze skargi na czynność, a nie skargi na bezczynność.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, Prezydent Miasta nie był bezczynny, ponieważ podjął czynności zmierzające do realizacji obowiązku, wskazując lokal i prowadząc negocjacje. Spór dotyczył jakości wykonania obowiązku, a nie jego zaniechania.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że organ podjął działania zgodne z prawem, wskazując lokal i negocjując warunki. Brak porozumienia co do nakładów i procedury najmu nie świadczy o bezczynności, lecz o sporze co do jakości wykonania obowiązku, który powinien być przedmiotem innej skargi.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
oddalono_skargę
Przepisy (8)
Główne
P.p.s.a. art. 3 § 2 pkt 8
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 151
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.z.l.w. art. 71 § ust. 3
Ustawa o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych
Nakłada na organy wykonawcze samorządu terytorialnego obowiązek zapewnienia warunków lokalowych i technicznych niezbędnych dla działalności izb lekarsko-weterynaryjnych.
Pomocnicze
P.p.s.a. art. 149
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 52 § 1
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
P.p.s.a. art. 52 § 3
Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
k.c. art. 662 § § 1
Kodeks cywilny
k.c. art. 663
Kodeks cywilny
Argumenty
Skuteczne argumenty
Organ podjął czynności zmierzające do wykonania obowiązku ustawowego. Spór dotyczy jakości wykonania obowiązku, a nie jego zaniechania. Skarga na bezczynność jest nieodpowiednia w tej sytuacji.
Odrzucone argumenty
Prezydent Miasta był bezczynny w zakresie zapewnienia warunków lokalowych i technicznych. Obowiązek wynikający z art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii powinien być wykonany bez dodatkowych warunków, w tym zgody organów lokalnych.
Godne uwagi sformułowania
Droga skargi na bezczynność, którą wybrała skarżąca, jest zdaniem Sądu w tej sprawie nieodpowiednia. Zaskarżenie bezczynności organu w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowienia oraz innych aktów i czynności. Nie można zatem uznać za uzasadnione argumentów skarżącej, iż Prezydent Miasta [...] zaniechał wykonania czynności z zakresu administracji publicznej...
Skład orzekający
Elżbieta Makowska
przewodniczący
Katarzyna Grzegorczyk-Meder
sprawozdawca
Arkadiusz Windak
członek
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Ustalenie, kiedy bezczynność organu jest podstawą do skargi, a kiedy spór dotyczy jakości wykonania obowiązku i wymaga innej drogi postępowania."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji braku porozumienia między izbą a organem wykonawczym w sprawie zapewnienia lokalu.
Wartość merytoryczna
Ocena: 5/10
Sprawa ilustruje praktyczne problemy związane z realizacją obowiązków ustawowych przez organy samorządowe i pokazuje, jak ważne jest wybranie właściwej ścieżki proceduralnej do dochodzenia swoich praw.
“Kiedy brak lokalu to nie bezczynność? Sąd wyjaśnia, jak skarżyć organ, gdy nie zgadzamy się z jakością jego działań.”
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyII SAB/Sz 175/09 - Wyrok WSA w Szczecinie Data orzeczenia 2010-03-30 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2009-12-22 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie Sędziowie Arkadiusz Windak Elżbieta Makowska /przewodniczący/ Katarzyna Grzegorczyk-Meder /sprawozdawca/ Symbol z opisem 6079 Inne o symbolu podstawowym 607 Hasła tematyczne Gospodarka komunalna Sygn. powiązane II OSK 1494/10 - Wyrok NSA z 2011-06-30 Skarżony organ Prezydent Miasta Treść wyniku Oddalono skargę Powołane przepisy Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270 art. 3 par 2 pkt 8, art. 52 par 1 , art. 151 Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dz.U. 1991 nr 8 poz 27 art. 71 ust.3 Ustawa z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych. Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder (spr.),, Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2010 r. sprawy ze skargi Izby Lekarsko-Weterynaryjnej na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie zapewnienia warunków lokalowych i technicznych niezbędnych dla działalności Izby oddala skargę. Uzasadnienie [...] Izba Lekarsko-Weterynaryjna w [...] w dniu [...] r., na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 w związku z art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniosła za pośrednictwem Prezydenta Miasta [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] na bezczynność tego organu polegającą na braku podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień i obowiązków wynikających z przepisów prawa, tj. obowiązku wynikającego z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz.U. z 2009 r. Nr 93, poz. 767) poprzez zapewnienie [...] j Izbie Lekarsko-Weterynaryjnej w [...] warunków lokalowych i technicznych niezbędnych dla działalności tej Izby. Skarżąca domagała się zobowiązania Prezydenta Miasta [...] do zapewnienia jej warunków lokalowych i technicznych niezbędnych dla działalności Izby w terminie 60 dni od dnia doręczenia wyroku oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi [...] Izba Lekarsko-Weterynaryjna w [...] , dalej zwana "Izbą" przedstawiła stan faktyczny sprawy, z którego wynikało, że pismem z dnia 19 lutego 2009 r. zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] z wnioskiem o wynajęcie lokalu na biuro Izby. W kolejnym piśmie z dnia [...] r. podała organowi parametry lokalowe i techniczne niezbędne dla działalności Izby. Jako podstawę prawną skarżąca wskazała art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych. Zarząd Budynków i Lokali Komunalnych w[...] , zwany dalej "ZBiLK", pismem z dnia [...] r. poinformował skarżącą o braku możliwości zrealizowania jej wniosku, by następnie pismem z dnia [...] r. wskazać dwie lokalizacje: lokal użytkowy przy ul. Dworcowej 19 lub przy Al. [...] w[...] . Po zaakceptowaniu przez skarżącą lokalu przy [...] w [...] , po uprzednich oględzinach, Izba wskazała na konieczność poniesienia nakładów koniecznych w celu przystosowania lokalu do możliwości jego używania. ZBiLK powołując się na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia[...] . w sprawie zasad gospodarowania komunalnymi lokalami użytkowymi, określił zasady według których możliwe jest zawarcie umowy najmu wskazanego lokalu. Zasad tych, odnoszących się do poniesienia nakładów koniecznych, z wyłączeniem fundamentów, ścian nośnych, stropów, słupów, belek i konstrukcji dachu, bez możliwości zwrotu ich równowartości, Izba nie zaakceptowała wskazując równocześnie na unormowania wynikające z art. 662 § 1 w związku z art. 663 kc. Skarżąca podniosła, że w czasie, gdy trwało postępowanie o wskazanie lokalu w trybie art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych, musiała występować do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii w [...] o przedłużenie terminu wydania dotychczas zajmowanego lokalu. ZBiLK pismem z dnia [...] r. poinformował Izbę o konieczności opracowania projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę w zakresie robót budowlanych przedstawionych przez Izbę w kosztorysie z dnia [...] r. oraz podtrzymał stanowisko co do zakresu nakładów, które gmina może ponieść w związku z remontem. Wskazał również na konieczność uzyskania w formie uchwały zgody wspólnoty mieszkaniowej przy Al. [...] w [...] . Pismem z dnia [...] r. Izba, na podstawie art. 52 § 3 P.p.s.a., wezwała Prezydenta Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa mając na uwadze, że w sprawie będącej przedmiotem skargi ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia. Prezydent Miasta [...] pismem z dnia [...] r. (data doręczenia pisma Izbie) poinformował Izbę o wywiązaniu się z obowiązku wynikającego z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia [...] r. Poinformował również, że oddanie w najem lokalu w drodze bezprzetargowej będzie możliwe za zgodą Komisji Rady Miasta ds. Budownictwa i Mieszkalnictwa zgodnie z § 18 uchwały Nr XX/364/04 Rady Miasta [...] z dnia 26 kwietnia 2004 r. Zdaniem skarżącej, Prezydent Miasta [...] , który jest adresatem obowiązku wynikającego z art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r., obowiązku tego nie wykonał, natomiast zapewnienie Izbie warunków lokalowych i technicznych niezbędnych dla jej działalności winno nastąpić bez żadnych dodatkowych warunków, np. uprzedniej zgody określonego organu- Komisji Rady Miasta ds. Budownictwa i Mieszkalnictwa. Wskazując na hierarchię aktów prawnych skarżąca wskazała na ustawę o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych jako akt wyższego rzędu w stosunku do uchwały Nr XX/364/04 będącej aktem prawa miejscowego oraz konieczność wykonania przez organ wykonawczy gminy obowiązku wynikającego z ustawy. Izba podniosła również, że w celu realizacji obowiązku organ zobowiązany mógł podjąć inicjatywę uchwałodawczą, czego nie uczynił, jak również nie uzyskał zgody wymaganej uchwałą Nr XX/364/04. Prezydent Miasta [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W motywach uzasadnienia pisma organ podał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej zrealizował swój obowiązek wynikający z art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych poprzez przekazanie merytorycznego załatwienia sprawy Zarządowi Budynków i Lokali Komunalnych w [...] , który prowadził ze skarżącym negocjacje w zakresie zawarcia umowy najmu wybranego lokalu. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 71 ust. 3 powołanej ustawy nie jest związany wykonując ten obowiązek żadnymi wskazanymi przez Izbę parametrami. Prezydent podniósł także, że wszystkie lokale, którymi dysponuje należą do zasobu komunalnego i gospodarowanie nimi odbywa się wyłącznie na podstawie uchwały Nr XX/364/04 Rady Miasta [...] z dnia 26 kwietnia 2004 r. w sprawie zasad gospodarowania komunalnymi lokalami użytkowymi. Organ wykonawczy gminy realizując zatem obowiązek wynikający z art. 71 ust. 3 powołanej ustawy musi to czynić w zgodzie z obowiązującym prawem miejscowym i gdyby skarżący zaakceptował proponowany mu lokal, z formalnego punktu widzenia podlegałby on procedurze przewidzianej przez prawo miejscowe. Zauważył również, że obowiązek przestrzegania przepisów prawa miejscowego ciąży również na skarżącym, niezależnie od uprawnień wynikających wprost z ustawy. W przekonaniu organu, warunki najmu jakie zostały przedstawione skarżącej są takie same jak dla innych podmiotów i nie ma żądnych przesłanek prawnych do odmiennego traktowania Izby. Skarżącej przedłożono projekt umowy najmu oraz poinformowano o przewidywanej wysokości opłat eksploatacyjnych. Kwestię wzajemnych rozliczeń za nakłady poczynione na lokal w celu jego dostosowania do działalności biurowej organ pozostawił negocjacjom poprzedzającym zawarcie umowy powołując się przy tym na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 kwietnia 2005 r. IICK 565/04. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwana dalej "P.p.s.a.) sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 tej ustawy, a mianowicie gdy sprawa powinna zostać zakończona: – decyzją administracyjną; – postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie, a także postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty; – postanowieniem wydanym w postępowaniu egzekucyjnymi zabezpieczającym, na które służy zażalenie; – innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z dyspozycją art. 52 § 1 P.p.s.a. skargę można wnieść skutecznie dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Zgodnie z § 3 tego przepisu jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Niewyczerpanie tego wymogu skutkuje odrzuceniem skargi. W przypadku skargi na bezczynność dotyczącej art. 3 § 2 pkt 4, wyczerpaniem środków zaskarżenia jest - w rozumieniu wskazanego przepisu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Wobec faktu, iż sąd administracyjny w przypadku skargi na bezczynność bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w dacie orzekania, a strona skarżąca skierowała do Prezydenta Miasta [...] w dniu [...] r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa poprzez zapewnienie [...] j Izbie Lekarsko-Weterynaryjnej warunków lokalowych i technicznych niezbędnych do jej działalności poprzez udostępnienie lokalu użytkowego o cechach określonych w piśmie Izby z dnia[...] . lub lokalu podobnego, uznać należało, iż spełniony został wymóg wyczerpania środka zaskarżenia. Tym samym upoważniało to Sąd do uznania skargi za dopuszczalną, co jednak nie oznacza, iż pozostawała ona uzasadniona. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w terminie ustalonym przez prawo, organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął czynności, do której był prawnie zobowiązany. Wskazany powyżej przepis art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. regulujący zakres dopuszczalności skargi na bezczynność należy traktować jako przepis nie podlegający wykładni rozszerzającej. Można więc stwierdzić, że bezczynnością w znaczeniu prawnym, nie są wszystkie sytuacje, które w języku potocznym tak są określone. W przedmiotowej sprawie [...] Izba Lekarsko Weterynaryjna w [...] domagała się od Prezydenta Miasta [...] realizacji obowiązku nałożonego na ten organ w art. 71 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz.U. z 2009 r. Nr 93, poz. 767), zgodnie z którym organy wykonawcze samorządu terytorialnego, na których terenie ustalono siedziby Krajowej i okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych, zapewnią warunki lokalowe i techniczne niezbędne dla działalności izb. Nie budzi wątpliwości Sądu, że zgodnie z § 1 pkt 16 uchwały Nr 25/2002/III Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej z dnia 5 lipca 2002 r. w sprawie ustalenia nazw, obszaru działania i siedzib okręgowych izb lekarsko-weterynaryjnych, podjętej na podstawie art. 9 ust. 3 powołanej wyżej ustawy, siedzibą [...] Izby Lekarsko – Weterynaryjnej jest [...] . Zatem organem obowiązanym do realizacji obowiązku wynikającego z art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych jest Prezydent Miasta [...] Ustawodawca nakładając na organ wykonawczy samorządu terytorialnego obowiązek zapewnienia warunków lokalowych i technicznych niezbędnych dla działalności izb nie wskazał formy prawnej, w jakiej realizacja tego obowiązku ma nastąpić. Przyjąć zatem należało, że Prezydent Miasta [...] miał podjąć takie czynności, należące do jego kompetencji jako organu wykonawczego gminy i w granicach tych kompetencji, których efektem byłaby realizacja obowiązku wynikającego z art. 71 ust. 3. Niewątpliwie, zważywszy na aktualne obwarowania prawne, realizacja obowiązku wynikającego z przepisu uchwalonego w ustawie z dnia 21 grudnia 1990r. nie jest nieskomplikowana, albowiem Prezydent Miasta [...] nie posiada wyłącznego, nieograniczonego prawa dysponowania komunalnymi lokalami użytkowymi i nie dysponując takim prawem nie miał możliwości realizacji wprost dyspozycji art. 71 ust. 3, a czego oczekiwała od niego skarżąca. Organ wykonawczy Miasta [...] , działając poprzez Zarząd Budynków i Lokali Komunalnych w [...] , wskazał [...] Izbie Lekarsko-Weterynaryjnej lokal przy Al. [...] w [..] , który skarżąca wstępnie zaakceptowała. Poinformował również skarżącą o konieczności zachowania procedury wynikającej z uchwały Nr XX/364/04 Rady Miasta [...] z dnia [...] r. w sprawie zasad gospodarowania komunalnymi lokalami użytkowymi oraz prowadził negocjacje co do zakresu robót ciążących na właścicielu lokalu przed oddaniem lokalu w najem. Nie można zatem uznać za uzasadnione argumentów skarżącej, iż Prezydent Miasta [...] zaniechał wykonania czynności z zakresu administracji publicznej jaką jest zapewnienie [...] Izbie Lekarsko-Weterynaryjnej w [...] warunków lokalowych i technicznych niezbędnych do działalności Izby. Zaskarżenie bezczynności organu w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest dopuszczalne w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowienia oraz innych aktów i czynności. Musi zatem istnieć przepis prawa obligujący organ do działania w określonej formie i zaniechanie organu w tym zakresie. Taka sytuacja w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Organ zgodnie z art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych nie zaniechał podjęcia czynności zmierzających do realizacji ustawowego obowiązku. Strona skarżąca skarżąc bezczynność nie negowała, że organ podjął czynności zmierzające do realizacji ustawowego obowiązku i wskazał jej lokal, który wstępnie zaakceptowała. Brak porozumienia co do nakładów koniecznych jakie każda ze stron sporu miała ponieść na wskazany lokal przyczyniła się do tego, że argumenty skarżącej w istocie należało odnieść do skargi na czynność, a konkretnie jej jakościowy skutek. Spór w tej materii mógłby zostać jednak rozstrzygnięty przez Sąd tylko wówczas, gdyby strona wniosła skargę na tę czynność, po uprzednim wykorzystaniu trybu przewidzianego w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (podobnie: wyrok NSA z dnia 29.01.2010 r. I OSK 1010/09- publ. internetowa CBOSA). Droga skargi na bezczynność, którą wybrała skarżąca, jest zdaniem Sądu w tej sprawie nieodpowiednia. Reasumując, zarzut bezczynności Prezydenta Miasta [...] polegający na zaniechaniu wykonania czynności zmierzających do wykonania obowiązku nałożonego na ten organ w art. 71 ust. 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych jest nieuzasadniony i z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI