II SAB/Sz 141/23

II SAB/Sz 141/23 - Wyrok WSA w Szczecinie
Data orzeczenia
2024-01-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-10-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Sędziowie
Joanna Wojciechowska
Katarzyna Sokołowska /przewodniczący sprawozdawca/
Patrycja Joanna Suwaj
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 37 par. 1 pkt 1, art. 36 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 503
art. 61 ust. 1, art. 52 ust. 2 pkt 1, art. 52 ust. 2 pkt 2a
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. w W. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 2 marca 2023 r. P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "strona", "inwestor"), zwróciła się do Burmistrza Gminy G. (dalej: "organ") o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie zespołu elektrowni fotowoltaicznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie geodezyjnym I. na działkach nr [...] [...] położonych w obrębie geodezyjnym D. , na działce nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym B. na działce nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym M.
Pismem z dnia 31 marca 2023 r. organ wezwał stronę do uzupełnienia złożonego wniosku poprzez zdefiniowanie konkretnego zamiaru inwestorskiego.
W wezwaniu organ stwierdził, że wniosek złożony został nieprawidłowo ponieważ dla każdej działki lub części działki inwestor winien złożyć osoby wniosek, a jeżeli farma fotowoltaiczna realizowana będzie na terenie części działki należy wskazać powierzchnię tego terenu inwestycyjnego oraz oznaczyć ten teren na mapie.
Dodatkowo pouczono, że dokładne oznaczenie na mapie terenu (część działki) przeznaczonego dla planowanej inwestycji należy wrysować w sposób trwały (nie ołówkiem). Na mapach winny być wyłącznie zaznaczone granice terenu inwestycji. Nie mogą to być mapy z innych wniosków, na których wrysowane są np. obszar analizowany i legenda.
Wyjaśniono, że do każdego wniosku należy przedłożyć miedzy innymi aktualne informacje z właściwych jednostek organizacyjnych dotyczące możliwości przyłączenia do sieci energetycznej, które będą zgodne z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym oraz plany zagospodarowania dla poszczególnych farm fotowoltaicznych, jak też ewentualne pełnomocnictwa wraz z opłatą skarbową za to pełnomocnictwo, opłatę skarbową za decyzję o warunkach zabudowy.
W odpowiedzi na powyższe strona złożyła w dniu 13 kwietnia 2023 r. (data wpływu do organu) uzupełnienie wniosku, w którym wskazała, że pojęcia "teren" i "działka" nie są pojęciami tożsamymi, ustawodawca je rozróżnia. Następnie skarżąca przedstawiła argumentację, z której – jej zdaniem, wynika, że nie ma podstaw do tego, aby planowane przedsięwzięcie rozdzielać na odrębne wnioski. Skarżąca do wyjaśnień załączyła mapy z zaznaczonym długopisem terenem inwestycji oraz załączniki graficzne z zagospodarowaniem terenu, dotyczące objętych wnioskiem działek.
Dnia 24 kwietnia 2023 r., na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), dalej jako "k.p.a." Inspektor Wydziału Planowania Przestrzennego i Nieruchomości Urzędu Gminy i Miasta G., działając z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy, wydał adnotację nr [...] o pozostawieniu wniosku z dnia 2 marca 2023 r. o ustalenie warunków zabudowy bez rozpoznania.
W ocenie organu inwestor nie uzupełnił wniosku o braki wskazane w wezwaniu,
a w rezultacie nie zdefiniował konkretnego zamiaru inwestorskiego.
Zdaniem organu, wniosek złożony został nieprawidłowo, ponieważ dla każdej działki lub części działki inwestor winien złożyć osobny wniosek. Nadto podkreślił, że strona nie przedłożyła aktualnych informacji z właściwych jednostek organizacyjnych dotyczących możliwości przyłączenia do sieci energetycznej, które będą zgodne z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym. Z kolei mapy nie spełniają wymogów jakie przewiduje art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.). Mapy dla dziełek nr [...], [...] położonych w obrębie geodezyjnym D. oraz działki nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym I. posiadają obszar analizowany oraz legendy (mapy zostały zagięte i zszyte).
Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżąca, pismem z dnia 17 maja 2023 r. złożyła ponaglenie do organu, w sprawie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu elektrowni fotowoltaicznych wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie geodezyjnym I. na działkach nr [...] [...] położonych w obrębie geodezyjnym D. , na działce nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym B. , na działce nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym M.
Jednocześnie zarzuciła organowi naruszenie przepisu art. 64 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, że nie uzupełniła wniosku z dnia 2 marca 2023 r. w zakreślonym w wezwaniu terminie, co w rezultacie spowodowało pozostawienie jej wniosku bez rozpoznania.
Mając powyższe na uwadze wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie.
Zdaniem strony, możliwe jest wyodrębnienie konkretnej części działki za pomocą linii rozgraniczających teren inwestycji. Skoro możliwe jest określenie we wniosku granic terenu przeznaczonego na realizację zamierzenia budowlanego jedynie do części działki, zatem możliwe jest wskazanie tego terenu w decyzji o warunkach zabudowy i uwidocznienie tej części działki w załączniku graficznym, stanowiącym integralną część decyzji.
Postanowieniem z dnia 4 sierpnia 2023 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2023r., poz. 775 t.j. ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie uznało ponaglenie za niezasadne.
W uzasadnieniu Kolegium podniosło, że wprawdzie złożony wniosek o warunki zabudowy pozostaje wnioskiem jednorodzajowym, niemniej dotyczy on wielu spraw administracyjnych. Wykluczone jest zatem załatwienie kilku spraw jedną decyzją niezależnie od treści żądania wniosku. Możliwe i często praktykowane jest rozpoznawanie wniosku złożonego dla kilku działek gruntu, niemniej działki te znajdują się wówczas w tym samym obrębie i tworzą określoną zwartą całość tak, że mogą być objęte tą samą jedną sporządzaną analizą. Jednocześnie organ zauważył, że dla każdego terenu zainwestowania w omawianym przypadku jest inny krąg stron postępowania.
Podkreślono również, że mapa o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu to kopia dokumentu będącego elementem państwowego zasobu geodezyjno-kartograficznego. Mapa, która posiada powyższe cechy, ale jednocześnie opatrzona jest zakreślonym obszarem analizowanym nie powinna być wykorzystywana w innej sprawie niż ta dla której ją sporządzono. Mapa taka stanowi załącznik do konkretnej decyzji, co powinna potwierdzać stosowna adnotacja i jako, że stanowi dowód w sprawie do której ją dołączono, nie może być wykorzystywana poza aktami wytworzonego postępowania.
P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. złożyła skargę na bezczynność Burmistrza Gminy G. w przedmiocie rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako "k.p.a."), poprzez błędne przyjęcie, że nie usunięto w terminie do dnia 12 kwietnia 2023 r. braków wniosku, co spowodowało pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w trybie powołanego przepisu.
Mając powyższe na uwadze, strona wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie w określonym terminie.
W uzasadnieniu skarżąca odwołując się do stanowiska wyrażonego w doktrynie i orzecznictwie podkreśliła, że z bezczynnością organu mamy do czynienia nie tylko w przypadku, gdy mimo upływu terminu sprawa nie jest załatwiona, ale również w przypadkach, gdy organ odmawia jej rozpoznania lub załatwienia, bo mylnie sądzi, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej. Prowadzi to do wniosku, że organ prowadzący postępowanie, który pozostawia podanie bez rozpoznania z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa mimo, że nie zaszły przesłanki wskazane w art. 64 § 2 k.p.a., pozostaje w bezczynności, ponieważ bezzasadnie uchyla się od rozpoznania sprawy i wydania decyzji.
Strona podniosła, że przyjęcie interpretacji, zgodnie z którą "terenem" w rozumieniu przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. nie może być obszar stanowiący część działki ewidencyjnej, godzi w istotę prawa własności. Poruszona przez organ kwestia możliwości ustalenia warunków zabudowy dla części działki stanowiła zauważalną oś sporu doktrynalnego i orzeczniczego w dyskursie prawnym. Najnowsza praktyka orzecznicza stanowczo podnosi jednak słuszność i zasadność wyodrębnienia w decyzji o warunkach zabudowy części działki jako terenu inwestycji. Zdaniem strony, wskazywane przez organ pojęcie działki przyległej nie ma uzasadnienia prawnego, albowiem definicja taka nie występuje w ustawie i użyta została jedynie na potrzeby organu. Rozumienie pojęcia "działka przyległa" i uznanie, że pojęcie to nie jest równoznaczne z pojęciem "działka sąsiednia" jest zgodne z interpretacją tych pojęć prezentowaną w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pojęcie "działki przylegającej" oznacza jedynie działki bezpośrednio graniczące z działką przeznaczona do zainwestowania. Z kolei o "sąsiedztwie" można powiedzieć bliskie, dalsze, najbliższe. A zatem, działka przyległa to działka bezpośrednio granicząca, a nie działka znajdująca się w sąsiedztwie.
Zdaniem strony, niewątpliwie wyznaczenie obszaru analizowanego ma dla wydania decyzji o warunkach zabudowy zasadnicze znaczenie, stąd też prawidłowość jego ustalenia nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości. Jednakże, biorąc pod uwagę konieczność posługiwania się pojęciem "działki sąsiedniej", nie zaś przyległej, wezwanie organu należy uznać za pozbawione doniosłości prawnej. W ramach wniosku o wydanie warunków zabudowy możliwe jest bowiem wydzielenie - w ramach późniejszej analizy - części działek bądź działek, które nie przylegają do siebie bezpośrednio, a jednocześnie stanowią obszar inwestycji.
W podsumowaniu skargi stwierdzono, że postępowanie organu w sprawie należy uznać za nieprawidłowe i bezpodstawne. Nie zaistniały bowiem okoliczności pozwalające na uznanie, że zasadnym było pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.
Spółka złożyła obszerne wyjaśnienia i mapy, co do których organ nie odniósł się w treści uzasadnienia. Wobec powyższego, nie ulega wątpliwości, iż skarżąca dochowała terminu wyznaczonego na dokonanie uzupełnienia wszystkich braków wskazanych w piśmie organu z dnia 31 marca 2023 r.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz Gminy G. wniósł o jej oddalenie. Zdaniem organu, strona nie zdefiniowała konkretnego zamiaru inwestorskiego. Złożony wniosek o warunki zabudowy pozostaje wprawdzie wnioskiem jednorodzajowym, dotyczy on jednak wielu spraw administracyjnych. W takim przypadku zasadnym jest twierdzenie, że jedna sprawa może być załatwiona jedną decyzja administracyjną. Wykluczone jest zatem załatwienie kilku spraw jedną decyzją niezależnie od treści żądania wniosku.
Możliwe i często praktykowane jest rozpoznawanie wniosku złożonego dla kilku działek gruntu, niemniej działki te znajdują się w tym samym obrębie i tworzą określoną zwartą całość tak, że mogą być objęte tą samą jedną sporządzaną analizą.
Okoliczność, że dla wnioskowanych rodzajowo inwestycji na podstawie art. 61 ust. 3 ustawy o planowaniu analizy nie sporządza się, nie może zmieniać postrzegania tej kwestii. Zauważyć również należy, dla każdego terenu zainwestowania w omawianym przypadku jest inny krąg stron postępowania.
Według organu inwestor nie przedłożył informacji z właściwych jednostek organizacyjnych dotyczących możliwości przyłączenia do sieci energetycznej, które będą zgodne z planowanym zamierzeniem inwestycyjnym stosownie do art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 977 ze zm.), dalej jako "u.p.z.p.".
Inwestor w załączniku "A" do wniosku oraz w uzupełnieniu do wniosku z dnia 13 kwietnia 2023 r. w punkcie 7.15. zaznaczył przyłączenie do projektowanej sieci oraz instalacje pozyskującą energię elektryczną ze źródeł odnawialnych. "(...) uzyskanie warunków przyłączenia projektowanej farmy fotowoltaicznej do sieci elektroenergetycznej będzie możliwe po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy (...)".
Organ zwrócił uwagę, że w dniu 13 kwietnia 2023 r. inwestor przedłożył mapy, które jednak nie spełniały wymogów jakie przewiduje art. 52 ust. 2 pkt. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 503 ze zm.). Mapy dla dziełek nr [...], [...] położonych w obrębie geodezyjnym D. oraz działki nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym I. posiadają obszar analizowany oraz legendę - zostały zagięte i zszyte.
Z uwagi na powyższe organ uznał, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku. Organ nie mógł przystąpić do kolejnych czynności w postępowaniu administracyjnym, a co za tym idzie wydać decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył co następuje:
Niniejsza sprawa, na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 – j.t.), dalej jako "p.p.s.a", sprawa niniejsza została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym.
Skarga jest niezasadna.
Jej przedmiotem uczyniono "bezczynność Burmistrza Miasta G. – Urząd Gminy G. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla przedsięwzięcia: Budowa elektrowni fotowoltaicznej wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] położonych w obrębie geodezyjnym I. , na działkach nr [...] położonych w obrębie geodezyjnym D. na działce nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym B. na działce nr [...] położonej w obrębie geodezyjnym M.
Na wstępie trzeba zatem zauważyć, że przy tak zakreślonym przedmiocie zaskarżenia należałoby stwierdzić, że Burmistrz G. nie pozostawał bezczynny, bowiem wniosek skarżącej został pozostawiony bez rozpoznania. Analiza skargi prowadzi do wniosku, że skarżąca domaga się stwierdzenia bezczynności w przedmiocie rozpoznania jej wniosku o ustalenie warunków zabudowy i tak też skarga została rozpoznana.
Dalej należy wyjaśnić, że pojęcie bezczynności zostało zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. wskazując, że stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Jako, że w badanej sprawie wniosek skarżącej został pozostawiony bez rozpoznania trzeba również wskazać, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest formą zakończenia postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy strona nie usunęła braków formalnych podania w terminie, mimo prawidłowego wezwania i pouczenia. Ze stanem bezczynności w takiej sytuacji mamy do czynienia wówczas, gdy organ prowadzący postępowanie pozostawia podanie bez rozpoznania, chociaż nie było ku temu podstaw.
Rzeczą Sądu było zatem dokonanie oceny, czy instytucja pozostawienia wniosku bez rozpoznania w niniejszej sprawie została zastosowana prawidłowo.
Skarżąca domagała się ustalenia warunków zabudowy na szeregu działek znajdujących się w różnych obrębach ewidencyjnych.
Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:
1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;
1a) teren jest położony na obszarze uzupełnienia zabudowy;
2) teren ma dostęp do drogi publicznej;
3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;
4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;
5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi;
6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze:
a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy,
b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2,
c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu.
Przy czym, stosownie do art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1-2 nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii.
Przypomnieć należy, że złożenie wniosku o ustalenie warunków zabudowy wiąże się z koniecznością złożenia wniosku spełniającego warunki, o których mowa w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Wniosek powinien zawierać:
1) mapę zasadniczą lub, w przypadku jej braku, mapę ewidencyjną, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujące teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000, w postaci:
a) elektronicznej - w obowiązującym państwowym systemie odniesień przestrzennych albo
b) papierowej;
1a) określenie granic terenu objętego wnioskiem;
2) charakterystykę inwestycji, obejmującą:
a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów,
b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej,
c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko;
Na gruncie badanej sprawy kwestią sporną pozostaje po pierwsze, czy organ prawidłowo wezwał skarżącą do usunięcia braków formalnych podania, a także, czy prawidłowo uznał, że skarżąca braków tych nie usunęła, konsekwencją czego było pozostawienie wniosku bez rozpoznania.
Nie ulega wątpliwości, że przedsięwzięcie będzie realizowane na wielu działkach, co jest dopuszczalne, bowiem teren inwestycji może obejmować swoim zasięgiem więcej niż jedną działkę geodezyjną, może również obejmować część działki. W takim wypadku obowiązkiem inwestora jest przedstawienie tego w sposób czytelny na mapie załączonej do wniosku, przy czym mapa powinna spełniać warunki, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., czyli powinna to być mapa zasadnicza lub, w przypadku jej braku, mapa ewidencyjna, pochodząca z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmująca teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000.
W badanej sprawie mapa taka nie została przez inwestora przedłożona wraz z wnioskiem, zatem zasadnie organ wezwał skarżącą do jego uzupełnienia, a także podania informacji, o których mowa w art. 52 ust. 2 pkt 2a u.p.z.p.
W odpowiedzi na wezwanie skarżąca przedłożyła informację, w której szeroko odniosła się do możliwości realizacji inwestycji na części działki, a także rozróżnienia pomiędzy terenem i działką, a także załączyła szereg map dotyczących poszczególnych części planowanej inwestycji.
Z przedłożonych dokumentów wynika, że skarżąca zamierza zrealizować zespół elektrowni fotowoltaicznych na wymienionych we wniosku działkach, znajdujących się w różnych obrębach ewidencyjnych. Okoliczność ta, zdaniem Sądu, sama w sobie nie przesądza o braku możliwości złożenia jednego wniosku dla całego przedsięwzięcia, pod warunkiem jednak, że działki te sąsiadują ze sobą i możliwe jest przeprowadzenie dla niej jednej analizy architektoniczno-urbanistycznej Jak zobrazowano na mapach przedłożonych w ramach uzupełnienia wniosku działki, na których ma zostać zrealizowany zamiar inwestycyjny nie znajdują się w bezpośrednim sąsiedztwie, zatem prawidłowo organ uznał, że każda z zaplanowanych elektrowni stanowi odrębną inwestycję, co do której powinien zostać złożony odrębny wniosek o ustalenie warunków zabudowy. Sam fakt nazwania tego przedsięwzięcia zbiorczo zespołem elektrowni fotowoltaicznych nie powoduje, że stanowią one funkcjonalną i powiązaną ze sobą całość.
Powyższy ogląd sprawy potwierdza przedłożenie przez skarżącą oddzielnych map dla każdego zamierzenia inwestycyjnego, a nie jednej mapy, na której zobrazowano by całość inwestycji z zaznaczeniem linii rozgraniczających teren inwestycji. Przy czym analiza tych map wskazuje, że granice terenu objętego wnioskiem określono dla każdej działki osobno, co również wskazuje na to, że każda składająca się na zespół elektrowni fotowoltaicznych instalacja stanowi odrębną całość.
Tak uzupełniony wniosek nie spełniał wymagań, o których mowa w art. 52 ust. 2 u.p.z.p. Część załączonych map, jak trafnie zauważył organ, nie spełniała wymogów stawianych art. 52 ust. 2 pkt 1. Mapy dotyczące działek oznaczonych numerami[...] w obrębie D. oraz [...] w obrębie I. i są one sklejone taśmą w taki sposób, że nie jest możliwe ustalenie ich pochodzenia, brak jest również pieczęci potwierdzającej ich przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego. Już sama ta okoliczność stanowi podstawę do uznania, że skarżąca nie wykonała wynikających z wezwania obowiązków prawidłowo.
W skardze nie przedstawiono argumentacji, która przeczyłaby tym ustaleniom, skoncentrowano się natomiast na kwestiach dotyczących możliwości uzyskania warunków zabudowy na części działki, czy też różnicach pomiędzy "terenem" i "działką", które to kwestie dla rozstrzygnięcia tego czy organ pozostaje bezczynny nie mają znaczenia. Rzeczą skarżącej po wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych wniosku było przedstawienie jednej mapy obrazującej planowane przedsięwzięcie z zaznaczeniem terenu inwestycji i obszaru, na który będzie ona oddziaływała, czego nie uczyniono. W konsekwencji
Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.