II SAB/Rz 24/24

II SAB/Rz 24/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jolanta Kłoda-Szeliga
Magdalena Józefczyk /przewodniczący/
Maria Mikolik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 149 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2021 poz 945
art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 2, art. 19 ust. 1
Ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Maria Mikolik /spr./ AWSA Jolanta Kłoda-Szeliga po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Starosty [...] w przedmiocie udostępnienie informacji publicznej I. zobowiązuje Starostę [...] do rozpoznania wniosku skarżącego M. B. z dnia 4 grudnia 2023 r. w zakresie wybranej w konkursie treści oferty, w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z odpisem prawomocnego wyroku; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Starostwa [...] na rzecz skarżącego M. B. kwotę 217 zł /słownie: dwieście siedemnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
II SAB/Rz 24/24
UZASADNIENIE
M.B. reprezentowany przez adw. W.B. wniósł skargę na bezczynność Starosty J., zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), zwanej dalej u.d.i.p. przez nierozpoznanie wniosku z dnia 4 grudnia 2023 roku w wymaganym prawem terminie w pełnym zakresie. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie Starosty do rozpoznania wniosku w pełnym zakresie w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa przez profesjonalnego według norm prawem przepisanych, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.
W uzasadnieniu wskazał, że 4 grudnia 2023 r. w formie mailowej złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, tj. przesłanie w formie elektronicznej na adres mailowy zestawienia złożonych ofert w konkursie wraz z punktacją poszczególnych ofert przez komisję oraz protokołem komisji konkursowej oraz kartą oceny ofert, złożonych w konkursie ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej w 2023 roku na terenie Powiatu J. oraz przesłanie wybranej w konkursie treści oferty bez załączników.
Organ w odpowiedzi na wniosek w dniu 14 grudnia 2023 roku przesłał zestawienie ofert wraz z punktacją poszczególnych ofert i protokołem, jednakże odmówił przesłania wybranej w konkursie oferty wskazując, iż nie stanowi ona informacji publicznej oraz nie przesłał kart oceny formalnej i merytorycznej ofert.
Skarżący wskazał, że organ nie udzielił mu żądanej informacji w pełnym zakresie, gdyż wybrana w konkursie oferta bezsprzecznie stanowi informację publiczną, analogicznie jak oferty składane w trybie zamówień publicznych. Skarżcy na poparcie swego stanowiska przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w wyroku z 5 kwietnia 2013 r. I OSK 191/13. Skarżący podniósł, że oferta oceniona jako najkorzystniejsza, o którą wnioskował zawiera informacje o sprawach publicznych, czego dowodzi fakt, iż pozytywna ocena wybranej oferty musiała w końcowym rezultacie doprowadzić do wyboru podmiotu, który ją złożył. Niewątpliwie w ofercie przedstawione są dane oferenta, które decydowały o wyborze oferty jako najkorzystniejszej, które należą do sfery informacji publicznej i pozwalają ocenić, dlaczego dysponent środków publicznych zdecydował się wybrać właśnie tę, a nie inną ofertę. Pojęcia informacji publicznej nie można utożsamiać wyłącznie z dokumentami urzędowymi, gdyż kluczowe znaczenie ma tutaj fakt, czy dany dokument zawiera informację publiczną. Bezsprzecznie oferta złożona w konkursie na realizację zadania publicznego nie jest dokumentem wytworzonym przez organ administracji, jednak z uwagi na to że jej treść odnosi się do sposobu wykonania zadania publicznego finansowanego ze środków publicznych, a ponadto została złożona w konkursie, którego wynik decydował o powierzeniu wykonania tego zadania organizacjom pozarządowym, z wykorzystaniem środków publicznych, tym samym zawiera ona informacje o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i podlega udostępnieniu w trybie dostępu do informacji publicznej.
Starosta J. w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej.
Organ wskazał, że w odpowiedzi na wniosek Skarżącego z 4 grudnia 2023 r. pismem z 13 grudnia 2023 r. przekazał skarżącemu protokół z 30 listopada 2022 r. z zebrania komisji konkursowej wraz z tabelą przyznania punktów dla każdej z ofert złożonej w ramach otwartego konkursu ofert na prowadzenie punktów nieodpłatnej pomocy prawnej i nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego w powiecie [...]. Ponadto poinformował skarżącego, iż wnioskowane przez niego dokumenty tj. oferta, która została wyłoniona w drodze konkursu o którym mowa wyżej, zgodnie z ustawą o dostępie do informacji publicznej, nie stanowi informacji publicznej, ponieważ nie jest dokumentem urzędowym i nie została wytworzona przez organ w ramach realizacji powierzonych mu zadań.
Zdaniem organu skarga jest bezzasadna. Wykonywanie na rzecz powiatów przez podmioty prawne zadań z zakresu nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej stanowi realizację zadań publicznych. O publicznym charakterze zadań nie decyduje bowiem to, jaki podmiot realizuje zadania, ale przedmiot tych zadań. W przypadku żądania udostępnienia informacji dotyczących realizowanych lub planowanych do realizacji zadań publicznych w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, kluczowym jest ustalenia które informacje i w jakim zakresie mogą zostać uznane za "informacje publiczne", ponieważ tylko takie informacje podlegają udostępnieniu w świetle ww. ustawy. Organ wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że indywidualne wnioski dotyczące pozyskania finasowania ze środków publicznych są dokumentami prywatnymi, zawierającymi obok celu realizacji sposobu i źródła jego finansowania, także informacje nt. doświadczenia proponowanych form (metod) w tym metod autorskich i projektów autorskich realizacji danego zadania publicznego. Wniosek podpisany przez podmiot występujący o dotacje może stanowić dowód na okoliczność, że podmiot ten ubiega się o dofinansowanie i złożył stosowne oświadczenie w tym zakresie. Same wnioski podmiotów aplikujących o dofinansowanie nie stanowią informacji publicznej ponieważ stanowią dokumenty prywatne. Przymiotu informacji publicznej nie posiadają dokumenty prywatne, które podmiot aplikujący kieruje do organu administracji publicznej. Zatem w rozumieniu ustawy [pic]o dostępie do informacji publicznej t dokumenty prywatne nie stanowią informacji publicznej. Dokument prywatny różni się od dokumentu urzędowego tym, że nie jest sporządzony przez organ władzy publicznej i inny organ państwowy (nie pochodzi od organu władzy publicznej lub innego organu państwowego) w zakresie ich działania i niczego w sposób urzędowy nie zaświadcza (art. 244 1 k.p.c.). Dokument prywatny, skierowany do organu administracji publicznej, nie staje się dokumentem urzędowym tylko dlatego, że został do niego zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. Ponadto wniosek wszczynający postępowanie administracyjne jest dokumentem prywatnym, gdyż obejmuje informacje o podmiotach, które wchodzą w skład związku oraz ich doświadczeniu w dotychczasowej działalności z zakresu poradnictwa obywatelskiego. Mimo więc, że adresatem wniosku jest organ władzy publicznej to sam wniosek nie zawiera w sobie informacji publicznej i nie mieści się w żadnej z kategorii informacji publicznej o jakich mowa w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto dokument prywatny skierowany do organu administracji publicznej nie staje się dokumentem urzędowym tylko dlatego, iż został do niego zaadresowany i znajduje się w jego posiadaniu. Jawny jest jedynie wynik postępowania. Mając na uwadze powyższe Organ stwierdził, że treść wniosku dotyczącego realizacji zadania publicznego nie stanowi informacji publicznej podlegającej udostępnieniu w trybie ustawy o odstępie do informacji publicznej. Treść wniosku jest dokumentem prywatnym, a charakteru tego nie zmienia fakt, że pozostaje on w dyspozycji organu publicznego. Informacją publiczną może być natomiast zawarta przez organ w efekcie złożonego wniosku umowa na realizację zadania publicznego, w zakresie przedmiotu tej umowy. Nie podlegają udostępnieniu informacje odnoszące się do przedmiotu umowy, ale niestanowiące treści zobowiązania stron np. opis autorskich metod lub projekt realizacji zadania jeżeli nie składają się na treść zobowiązania umownego. Starosta zwrócił uwagę, że w przypadku konkretnego wniosku jego wartość (treść) może stanowić przejaw działalności twórczej wnioskodawcy tj. spełniać ustawowe przesłanki definicji "utworu" w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (tj. Dz.U. z 2022 r. poz. 2509) i podlegać ochronie prawnej przewidzianej w tej ustawie. Udostępnienie takiego utworu lub jego wykorzystanie bez zgody twórcy może stanowić naruszenie autorskich praw majątkowych lub osobistych twórcy. W przypadku naruszenia autorskich praw, uprawniony może dochodzić roszenia od każdej osoby która dopuściła się naruszenia — zarówno od organu, który udostępnił treść wniosku będącego dokumentem prywatnym i stanowiącego utwór jaki i podmiotu który w następstwie tego wykorzystał w sposób bezprawny udostępniony mu utwór (art. 79 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).
Odnośnie zarzutu w zakresie nieudostępnienia skarżącemu przez organ kart oceny formalnej i meteorycznej oferty Starosta wyjaśnił, że organ nie sporządził odrębnych kart oceny formalnej i merytorycznej oferty. Informacje odnośnie spełnienia przez podmioty składające oferty kryteriów formalnych oraz merytorycznych, zwiera protokół z 30 listopada 2022 r., który został przedłożony skarżącemu. W związku z powyższym, zdaniem organu informacja odnośnie oceny formalnej i merytorycznej ofert została udostępniona skarżącemu pismem z 13 grudnia 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej: P.p.s.a.) Zakres kognicji sądów administracyjnych obejmuje skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w zakresie wskazanym w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. Należy przy tym wskazać, że art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej: u.d.i.p.) dodatkowo wskazuje, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329)
W myśl bowiem art. 149 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) lub stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W realiach niniejszej sprawy Skarżący wniósł skargę na bezczynność w rozpoznaniu wniosku, jaki złożył 4 grudnia 2023r do Starosty J. Organ w terminie 14-dniowym przesłał Skarżącemu zestawienie ofert wraz z punktacją poszczególnych ofert i protokołem, jednakże odmówił przesłania wybranej w konkursie oferty wskazując, iż nie stanowi ona informacji publicznej oraz nie przesłał kart oceny formalnej i merytorycznej ofert.
Odnośnie kart oceny formalnej i merytorycznej Organ w odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że nie sporządził odrębnych kart oceny formalnej i merytorycznej oferty. Informacje odnośnie spełnienia przez podmioty składające oferty kryteriów formalnych oraz merytorycznych zwiera protokół z 30 listopada 2022 r., który został przedłożony skarżącemu. W związku z powyższym Sąd podzielił stanowisko Organu, że Skarżącemu odnośnie oceny formalnej i merytorycznej ofert informacja została udostępniona w piśmie z 13 grudnia 2023 r. Błędnie natomiast Organ przyjął, że treść ofert, która została w konkursie wybrana nie jest informacją publiczną. Oferta dotyczyła bowiem konkursu ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej w 2023 roku na terenie Powiatu J.
W świetle ugruntowanego stanowiska sądów administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie stosownych czynności. Do tych czynności należy albo udostępnienie informacji, co odbywa się w drodze czynności materialno-technicznej, albo też wydanie decyzji o odmowie jej udzielenia lub decyzji o umorzeniu postępowania (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt II SAB/Kr 122/12, LEX). Na równi z niepodjęciem tego rodzaju czynności orzecznictwo traktuje także przedstawienie informacji innej niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też nieadekwatnej do treści wniosku, co może powodować uzasadnione wątpliwości adresata odpowiedzi co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi na jego wniosek (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 51/12, LEX).
W związku z powyższym zrealizowanie wniosku Skarżącego w niepełnym zakresie podlega kontroli Sądu w ramach oceny co do możliwości zastosowania środków przewidzianych w art. 149 § 1 P.p.s.a.
Nie budzi wątpliwości, że wniosek Skarżącego dotyczył informacji publicznej. Skarżący domagał się udostępnienia wyszczególnionej we wniosku dokumentacji dotyczącej konkursu ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa prawnego obywatelskiego i edukacji prawnej na terenie powiatu.
Należy wskazać, że obowiązek wykonywania tego rodzaju zadań nakłada na samorząd powiatu ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej (Dz. U. z 2021 r., poz. 945; dalej: n.p.p.). Stosownie do treści art. 8 ust. 1 n.p.p., zadania polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczeniu nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej, o których mowa w art. 11 ust. 7 zdanie drugie, są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej, realizowanymi przez powiat w porozumieniu z gminami albo samodzielnie. Według art. 19 ust. 1 n.p.p., zadania, o których mowa w art. 8 ust. 1, są finansowane z budżetu państwa z części będącej w dyspozycji wojewodów przez udzielanie dotacji celowej powiatom. Natomiast art. 11 ust. 2 n.p.p. wskazuje, że organizację pozarządową wyłania się corocznie w otwartym konkursie ofert, o którym mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, przeprowadzanym jednocześnie na powierzenie prowadzenia punktów przeznaczonych na udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej lub świadczenie nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego. W skład komisji konkursowej, o której mowa w tej ustawie, może wchodzić dodatkowo przedstawiciel wojewody. Organizacje pozarządowe, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, wprost zostały zobligowane do udostępniania informacji publicznych na zasadach określonych w ustawie o działalności pożytku publicznego oraz u.d.i.p. (vide art. 4a, art. 4b i art. 4c ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie – Dz. U. z 2023 r., poz. 571).
W świetle przywołanych regulacji Sąd uznał, że wniosek Skarżącego o udostępnienie treści oferty wybranej w konkursie dotyczy informacji publicznej (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 21 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/Rz 26/19). Oferta oceniona jako najkorzystniejsza zawiera informacje o sprawach publicznych, zwłaszcza że jej pozytywna ocena musiała w końcowym rezultacie doprowadzić do wyboru podmiotu, który ją złożył, jako kandydata do zawarcia umowy z powiatem. Do informacji publicznej należą bowiem dane przedstawione przez oferenta, decydujące o uznaniu ich jako najlepiej wypełniających warunki wykonania zadania ze sfery publicznej. Niewątpliwie oferta złożona w konkursie na realizację zadania publicznego nie jest dokumentem wytworzonym przez organ administracji, jednak z uwagi na to, iż jej treść wprost odnosi się do projektowanego sposobu wykonania zadania publicznego finansowanego ze środków publicznych, a ponadto została złożona w konkursie, którego wynik decydował o powierzeniu wykonania tego zadania podmiotom zewnętrznym wobec powiatu, to zawiera ona informacje o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Pojęcia informacji publicznej nie można odnosić wyłącznie do dokumentów wytworzonych przez organ władzy publicznej. Istotne jest to, czy dokument zawiera informację publiczną.
Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. f u.d.i.p. udostępnianiu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku, którym dysponują. Informację o jakiej mowa stanowią więc wszelkie dane o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego. W zakres tego pojęcia wpisują się materiały dokumentujące fakt lub sposób zadysponowania majątkiem publicznym, w tym treść i postać umów cywilnoprawnych dotyczących takiego majątku. Charakter taki mają dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, co powoduje że chodzi tu przede wszystkim o oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych i zakwalifikowane jako podlegające uwzględnieniu w procedurze wyboru kontrahenta dla podmiotu publicznego (zob. wyrok WSA w Opolu z 9 grudnia 2010 r., sygn. II SAB/Op 27/10; wyrok WSA w Bydgoszczy z 17 kwietnia 2013 r., sygn. II SAB/Bd 25/13, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 października 2015 r., o sygn. II SAB/Po 81/15, LEX, wyrok WSA w Warszawie z 11 stycznia 2018 r., o sygn. II SAB/Wa 109/17, LEX).
Natomiast podnoszony przez organ argument dotyczący ewentualnego naruszenia prawa autorskiego i wynikającej z niego ochrony prawnej nie powoduje, że informacja o sprawie publicznej przestaje mieć taki charakter, a skutkować może jedynie ograniczeniami przewidzianymi w art. 5 u.d.i.p. i być podstawą do wydania decyzji odmownej ( art. 16 u.d.i.p.)
Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że skoro treść oferty wybranej w konkursie nie została udostępniona, należało na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. zobowiązać Organ do jej udostępnienia, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.
Sąd nie zakwalifikował stwierdzonej bezczynności Starosty jako rażąco naruszającej prawo dostępu do informacji publicznej, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd miał na względzie, że Organ w terminie zrealizował w części wniosek Skarżącego, zatem nie pozostawał zupełnie bezczynny w sprawie, zaś jego uchybienie polegało na nieprawidłowej kwalifikacji prawnej dokumentu objętego wnioskiem Skarżącego.
W pkt III sentencji wyroku Sąd na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 i art. 206 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) zasądził na rzecz Skarżącego od Organu zwrot kosztów postępowania sądowego, na które składa się wpis sądowy, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 100 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa. Sąd na podstawie art. 206 P.p.s.a. odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w całości. Sąd miał na uwadze, że przedmiotowa sprawa jest kolejną, którą inicjuje Skarżący zarówno przed tut. Sądem, jak i przed innymi wojewódzkimi sądami administracyjnymi, przy czy sprawy te dotyczą analogicznego zagadnienia, jakim jest udostępnienie w ramach dostępu do informacji publicznej treści wybranej oferty w konkursie ofert w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej i świadczenia poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej na terenie powiatów. Zarzuty oraz argumentacja wniesionych skarg są zbieżne, co wynika z powtarzalności spraw. Z uwagi na powyższe okoliczności sporządzenie skargi w niniejszej sprawie wymagało od pełnomocnika mniejszego niż przeciętny nakładu pracy, co uzasadnia miarkowanie wynagrodzenia tytułem zastępstwa prawnego do kwoty 100 zł.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a.