II SAB/Rz 202/22

II SAB/Rz 202/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-01-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Marcin Kamiński /przewodniczący/
Maria Mikolik /sprawozdawca/
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 932/23 - Wyrok NSA z 2024-11-07
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 149 § 1 pkt 1, art. 149 § 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2556
art. 363, art. 375, art. 376
Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 28, art. 233 zd. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2516
art. 46 ust. 1
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Piotr Godlewski AWSA Maria Mikolik /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 17 stycznia 2023 r. sprawy ze skargi S. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie działalności strzelnicy I. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpoznania wniosku skarżącego S.S. z dnia 18 stycznia 2022 r. w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z prawomocnym wyrokiem; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy na rzecz skarżącego S. S. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi S. S. (dalej: Skarżący) jest bezczynność Wójta Gminy [...] (dalej: Wójt) w przedmiocie wstrzymania działalności strzelnicy.
Ze skargi oraz akt sprawy wynika, że Skarżący pismem z 13 grudnia 2021 r. zwrócił się do Wójta Gminy [...] z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej strzelnicy zlokalizowanej na działce o nr ewid. [...] w S. Pismem z 27 grudnia 2021 r. Organ udzielił Skarżącemu informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem.
W dalszej kolejności Skarżący pismem z 18 stycznia 2022 r. zwrócił się do Organu o podjęcie działań zmierzających do wstrzymania działania strzelnicy zlokalizowanej na działce nr [...] w S. W odpowiedzi, Wójt pismem z 27 stycznia poinformował Skarżącego, że na mocy decyzji Wójta Gminy [...] z [...] grudnia 2020 r. nr [...] został zatwierdzony regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnicy znajdującej się w obrębie działki nr ewid. [...] w miejscowości S. Organ jednocześnie wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania dokonano analizy treści złożonego regulaminu strzelnicy, który zawierał wszystkie niezbędne treści zgodne z wzorcowym regulaminem strzelnic, o którym mowa w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 15 marca 2020 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz.U. z 2020 r., nr 18, poz. 234 z późn. zm.; dalej: rozporządzenie MSWiA).
Skarżący pismem z 28 stycznia 2022 r. złożył do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zażalenie na odmowę wszczęcia postępowania w zakresie wstrzymania działania przedmiotowej strzelnicy.
Postanowieniem z [...] marca 2022 r. nr [...], SKO w [...] stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.
Następnie Skarżący, pismem z 19 kwietnia 2022 r. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] ponaglenie w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie określonym w art. 35 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej: k.p.a.).
SKO w [...], po rozpatrzeniu złożonego przez Skarżącego ponaglenia, postanowieniem z [...] maja 2022 r. nr [...] umorzyło postępowanie w sprawie ponaglenia, jako bezprzedmiotowe.
W dalszej kolejności Skarżący pismem z 22 maja 2022 r. złożył skargę do Rady Gminy [...] na brak działań Wójta w sprawie naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic (Dz. U. Nr 27, poz. 341, dalej: rozporządzenie MŚ).
Rada Gminy [...] uchwałą z [...] lipca 2022 r. nr [...] uznała wniesioną skargę za bezzasadną.
S. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Wójta Gminy [...], jako organu administracji do spraw ochrony środowiska, w związku z brakiem działań zmierzających do sprawdzenia, czy działająca na terenie działki nr [...] w S. strzelnica spełnia wymagania rozporządzeni Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic.
Skarżący podniósł, że pismem z 17 stycznia 2022 r. zwrócił się do Wójta Gminy [...] o podjęcie działań zmierzających do wstrzymania działań przedmiotowej strzelnicy zwracając uwagę, m.in. na brak zgodności lokalizacji strzelnicy z wymogami rozporządzenia MŚ (§ 2.2). W udzielonej odpowiedzi, Wójt nie odniósł się do podniesionych przez niego kwestii, stwierdzając, że decyzją z [...] stycznia 2020 r. zatwierdził regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnicy.
Odnosząc się do podjętej przez Radę Gminy [...] uchwały w dniu [...] lipca 2022 r., w której uznano skargę za bezzasadną, Skarżący zarzucił, że Rada Gminy nie wzięła pod uwagę faktu, że Wójt wydał decyzję zatwierdzającą regulamin strzelnicy przez rozpoczęciem jej budowy, a także, że inwestor nie uzyskał pozwolenia na budowę lub nie dokonał zgłoszenia, jak również nie uwzględniła faktu, że pismem z 17 stycznia 2022 r. zgłosił fakt braku zgodności funkcjonującej strzelnicy z ustawą o broni i amunicji.
W uzasadnieniu skargi S. S. wskazał, że Wójt Gminy [...], będąc organem administracji do spraw ochrony środowiska nie podjął żadnych czynności w celu sprawdzenia, czy strzelnica spełnia wymagania ochrony środowiska, w tym rozporządzenia MŚ. Skarżący podniósł, że Wójt, pismem z 27 stycznia 2022 r. poinformował go, że "wydanie decyzji zatwierdzającej regulamin nie zwolniło wnioskodawców z uzyskania stosownych pozwoleń związanych z prowadzeniem strzelnicy określonych w przepisach powszechnie obowiązujących". Zdaniem Skarżącego wydanie decyzji zatwierdzającej regulamin bezpiecznego funkcjonowania strzelnicy, budowa strzelnicy i jej użytkowanie nie gwarantuje prawidłowego funkcjonowania strzelnicy, powołując się przy tym na orzecznictwo sądowoadministracyjne.
Skarżący wyjaśnił, że w związku z tym, że przedmiotowa strzelnica powstała w odległości około 200 m od jego domu, a stanowiska strzeleckie (znajdujące się na tym samym poziomie co jego dom) nie mają żadnych zabezpieczeń, przed wydostaniem się pocisków i hałasu z terenu strzelnicy odczuwa w czasie wykonywania strzelań stały dyskomfort, obawę o zdrowie i życie, spowodowane nieprawidłową lokalizacją i realizacją tej inwestycji.
Skarżący podniósł także, że wypływająca z podstawy kulochwytu woda zasilająca ciek wodny, którego główny przebieg znajduje się na działce o nr ewid. [...] stawia pod znakiem zapytania zgodność wysokości poziomu wód gruntowych na terenie strzelnicy z minimalnym poziomem określonym w rozporządzeniu MŚ. Wysoki poziom wód gruntowych może skutkować przedostawaniem się do nich ołowiu, co bezpośrednio może oddziaływać na zdrowie Skarżącego i jego domowników, gdyż mieszka na terenie, na którym nie ma i w najbliższej przyszłości nie będzie sieci wodociągowej, a wodę pitną czerpią ze studni.
Skarżący zwrócił się o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie w całości.
W uzasadnieniu Organ podał, że w prowadzonej ze Skarżącym korespondencji udzielał informacji publicznej w zakresie prowadzonego postępowania w przedmiocie zatwierdzenia regulaminu bezpiecznego funkcjonowania strzelnicy znajdującej się w obrębie działki nr ewid. [...] stanowiącej własność prywatną.
W związku z powstałą strzelnicą brak było jakichkolwiek wniosków właścicieli nieruchomości sąsiednich w zakresie naruszenia stosunków wodnych. Skarżący w kierowanych do Wójta pismach nie wskazywał na naruszenie stosunków wodnych ze szkodą dla nieruchomości stanowiącej jego własność, a jedynie oczekiwał od Organu udzielenia informacji publicznej oraz kwestionował legalność powstania strzelnicy. W piśmie Skarżącego z 17 stycznia 2022 r. brak było wniosku o nakazanie właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom w związku z naruszeniem stosunków wodnych, stosownie do dyspozycji zawartej w art. 234 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2233 ze zm.; dalej: P.w.). Wobec powyższego Organ uznał, że pismo Skarżącego nie stanowiło wniosku o wszczęcie postępowania w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych w rozumieniu art. 63 § 2 k.p.a. w zw. z art. 234 P.w. Organ również z urzędu nie dopatrzył się jakichkolwiek przesłanek uzasadniających wszczęcie postępowania z zakresu ochrony środowiska w związku z powstałą strzelnicą.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022r., poz. 329 ze zm., dalej: P.p.s.a.), Sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
Przedmiotem skargi S. S. jest bezczynność organu administracji publicznej, która zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności (T. Woś (w:) T. Woś (red.), H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowadministracyjne, 2010, s. 70). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
Istotą sprawy ze skargi na bezczynność organu jest to, że w ustawowym terminie organ administracji publicznej nie wydał stosownego aktu kończącego postępowanie przy braku okoliczności usprawiedliwiających niedotrzymanie terminów załatwiania spraw ustanowionych w art. 35 k.p.a. lub terminu ustalonego w myśl art. 36 k.p.a. bądź też dodatkowego terminu załatwienia sprawy wyznaczonego przez organ wyższego stopnia na skutek uwzględnienia zażalenia na niezałatwienie sprawy (art. 37 ust. 2 k.p.a.) – zob. wyrok NSA z 2 września 2020 r., II OSK 1038/20, LEX nr 3061694.
Tytułem wyjaśnienia należy również wskazać, ze został spełniony warunek dopuszczalności skargi na bezczynność w postaci złożenia przez Skarżącego ponaglenia w piśmie z 19 kwietnia 2022r.
Zdaniem Skarżącego Wójt Gminy pozostaje w bezczynności, gdyż jako organ administracji ds. ochrony środowiska nie prowadził postępowania w sprawie spełnienia przez strzelnicę wymagań dotyczących ochrony środowiska. Należy wskazać, że Skarżący domagał się wszczęcia postępowania w tak określonej przez niego sprawie już w piśmie z 18 stycznia 2022r., w którym powołał m.in. art. 376 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2556 z późn. zm., dalej: p.o.ś.). Powyższe żądanie Skarżący podtrzymał w ponagleniu a następnie skardze złożonej w trybie art. 227 k.p.a. powołując się na treść art. 363 p.o.ś., zgodnie z którym, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać osobie fizycznej, której działanie negatywnie oddziałuje na środowisko, wykonanie w określonym czasie czynności zmierzających do: 1) ograniczenia negatywnego oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia; 2) przywrócenia środowiska do stanu właściwego. Skarżący podnosił, że Wójt nie wydał postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, jak również nie poinformował go o niezałatwieniu sprawy w terminie. Skarżący argumentował w składanych pismach, że nie zostały spełnione wymogi dotyczące poziomu wód gruntowych na terenie strzelnicy, określone w rozporządzeniu MŚ, co może skutkować przedostawaniem się ołowiu do wód gruntowych i tym samym oddziaływać na zdrowie Skarżącego i domowników, gdyż woda pitna czerpana jest ze studni. Skarżący podawał, że mieszka w odległości 200m od strzelnicy.
Z kolei Organ argumentował, że odnośnie spornej strzelnicy została wydana decyzja zatwierdzająca regulamin strzelnicy, który zawierał wszystkie niezbędne treści, zgodne z wzorcowym regulaminem, o którym mowa w rozporządzeniu MSWIA z dnia 15 marca 2000 r. w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic (Dz. U. Nr 18, poz. 234 z późn. zm.). Natomiast ocena, czy strzelnica spełnia wymogi dotyczące budowy i utrzymania obiektów budowlanych należy do organów administracji architektoniczno-budowlanej. Odnośnie zaś możliwości wszczęcia postępowania z zakresu ochrony środowiska, o którym mowa w art. 363 p.o.ś. Organ stanął na stanowisku, że tego rodzaju postępowanie może zostać wszczęte jedynie z urzędu, zgodnie z art. 375 p.o.ś.
Organ uznając, że nie zachodzą podstawy do prowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania strzelnicy na środowisko na skutek wniosku Skarżącego, pominął jednak treść art. 233 k.p.a. Zgodnie bowiem z art. 233 zd. 1 k.p.a. skarga w indywidualnej sprawie, która nie była i nie jest przedmiotem postępowania administracyjnego, powoduje wszczęcie postępowania, jeżeli została złożona przez stronę. Skutek wszczęcia postępowania w takim przypadku dotyczy tak postępowań wszczynanych z urzędu, jak i na wniosek (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 26 stycznia 2021 r., II SAB/Rz 105/20, LEX nr 3123392).
W przedmiotowej sprawie żądanie Skarżącego dotyczyło postępowania w sprawie negatywnego oddziaływania strzelnicy na środowisko. Skarżący wskazywał na konieczność zbadania, czy strzelnica spełnia wymagania ochrony środowiska. Istotnie, przepis art. 375 p.o.ś. zakłada, że postępowania dotyczące negatywnego oddziaływania działalności na środowisko wszczynane są z urzędu. Jednakże w Kodeksie postępowania administracyjnego ustawodawca zamieścił również przepis art. 233 zd. 1 k.p.a., z którego wynika, że skarżony organ ma obowiązek wszcząć z urzędu postępowanie, jeżeli z tego rodzaju żądaniem zwraca się strona a więc podmiot mający interes prawny. Jak podawał Skarżący, zamieszkuje on w odległości 200m od strzelnicy, z czego wywodzi, że znajduje się w obszarze negatywnego oddziaływania obiektu, co wskazuje na legitymowanie się przez Skarżącego interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Właścicielowi nieruchomości położonej w zasięgu negatywnego oddziaływania na środowisko należy przyznać przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie art. 362 p.o.ś. (którego przepisy stosuje się odpowiednio przy postępowaniu z art. 363 p.o.ś.), którego przedmiotem jest ograniczenie oddziaływania na środowisko i jego zagrożenia bądź przywrócenie środowiska do stanu właściwego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 21 listopada 2019 r., II SA/Po 682/19, LEX nr 2751686). W konsekwencji należało przyjąć, że skarga indywidualna Skarżącego powinna wywołać skutek opisany w art. 233 zd. 1 k.p.a.
Należy podkreślić że w przepisie tym ustawodawca przyjmuje zasadę pierwszeństwa postępowania jurysdykcyjnego przed postępowaniem skargowym. Jeżeli zatem z wniesionej skargi wynika, że odnosi się ona do sprawy załatwianej w drodze decyzji administracyjnej, wówczas skarga taka traktowana jest jako wniosek o wszczęcie postępowania. Postępowanie skargowe będzie miało więc charakter subsydiarny wobec postępowania jurysdykcyjnego. Art. 233 k.p.a. wyraźnie wyłącza bowiem załatwianie pism obywateli w ramach instytucji skarg i wniosków, jeśli dotyczą one spraw indywidualnych i pochodzą od strony; pismo takie wszczyna postępowanie administracyjne z dniem doręczenia organowi administracji państwowej (por. post. NSA z dnia 13 lipca 1983 r., II SA 593/83, ONSA 1983, nr 2, poz. 55). W niniejszej sprawie Rada Gminy [...] uchwałą z [...] lipca 2022r. nr [...] uznała skargę S. S. za bezzasadną. Jednakże treść skargi dotyczyła sprawy indywidualnej. Skarżący domagał się konieczności zbadania, czy strzelnica spełnia wymogi ochrony środowiska wskazując na możliwość negatywnego oddziaływania na środowisko a konkretnie na stan wód.
Organ argumentując o braku podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego wskazywał, że regulamin strzelnicy został zatwierdzony, gdyż zawierał wszystkie obligatoryjne elementy, przewidziane przez rozporządzenie MSWiA w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic. Jednakże należy podkreślić, że z uwagi na treść art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2516), organ zatwierdzając regulamin strzelnicy nie może ograniczyć się jedynie do zbadania, czy zawiera on obligatoryjne elementy, o których mowa w ww. rozporządzeniu MSWiA.
Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, strzelnice powinny być zlokalizowane, zbudowane i zorganizowane w sposób nienaruszający wymogów związanych z ochroną środowiska oraz wykluczający możliwość wydostania się poza ich obręb pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem strzelnicy.
Zatem w ramach postępowania dotyczącego zatwierdzenia regulaminu strzelnicy organ powinien zbadać, czy spełnia ona wymogi związane z ochroną środowiska, które zostały sprecyzowane w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 4 kwietnia 2000 r. w sprawie wymagań w zakresie ochrony środowiska dotyczących budowy i użytkowania strzelnic (Dz. U. Nr 27, poz. 341). Rozporządzenie to w § 2 określa wymóg dotyczący odpowiedniej głębokości zwierciadła wód gruntowych w przypadku strzelnicy, nie będącej budynkiem lub nie znajdującej się w budynku, na której będzie wykorzystywana broń palna.
Tutejszy Sąd stoi na stanowisku, aprobowanym szeroko w orzecznictwie sądów administracyjnych, że bez potwierdzenia odpowiedniej lokalizacji strzelnicy oraz jej zbudowania i użytkowania zgodnie z obowiązującym prawem brak jest podstaw do stwierdzenia czy dana strzelnica będzie gwarantowała wespół z zatwierdzonym regulaminem osiągnięcie celu ustawy o amunicji i broni w postaci wymogów związanych z bezpieczeństwem i ochroną środowiska. W tym zakresie w trakcie postępowania dotyczącego zatwierdzenia regulaminu strzelnicy wójt może jedynie dokonać ustaleń odnośnie faktu, czy wnioskodawca posiada uprawnienie do zlokalizowania strzelnicy w danym miejscu, czy strzelnica powstała zgodnie z prawem na podstawie odpowiednich zgód m.in. na zmianę sposobu zagospodarowania terenu. Powyższe okoliczności powinny być przedmiotem postępowania wyjaśniającego prowadzonego na podstawie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które wójt powinien ustalić przed zatwierdzeniem regulaminu strzelnicy. Jeżeli w trakcie postępowania o zatwierdzenie regulaminu strzelnicy organ ustali, że wnioskodawca nie uzyskał odrębnych zgód, które dotyczą prawidłowego, a więc legalnego funkcjonowania strzelnicy - brak jest tym samym podstaw do zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Prawidłowe funkcjonowanie strzelnicy uzależnione jest od zachowania odpowiedniej sekwencji zdarzeń, najpierw - potwierdzenia legalności lokalizacji i budowy strzelnicy oraz możliwości przystąpienia do użytkowania strzelnicy, zaś końcowo - zatwierdzenia regulaminu strzelnicy, zgodnie z którym prowadzący strzelnicę powinien na strzelnicy w widocznym miejscu umieścić m.in. decyzję o dopuszczeniu strzelnicy do użytkowania. Brak takiej decyzji stanowi przeszkodę do stwierdzenia, czy przedstawiony do zatwierdzenia regulamin strzelnicy będzie rzeczywiście spełniał wymogi związane z odpowiednim funkcjonowaniem strzelnicy. Kwestie związane z prawnym dopuszczeniem strzelnicy do użytkowania stanowią jeden z koniecznych elementów potwierdzających prawidłowe zorganizowanie strzelnicy, co ma wykluczać możliwość wydostania się poza obręb strzelnicy pocisku wystrzelonego z broni ze stanowiska strzeleckiego w sposób zgodny z regulaminem. Zatwierdzony regulamin ma takie gwarancje realizować, co jednak nie jest możliwe bez uprzedniego potwierdzenia, że użytkowanie strzelnicy jest zgodne z prawem; a w tym zakresie mieszczą się stosowne wymogi dotyczące bezpieczeństwa, jak i ochrony środowiska (tak wyrok NSA z 24 stycznia 2018 r., II OSK 1462/17, LEX nr 2446376, zob. również wyrok WSA w Rzeszowie z 13 lipca 2022 r., II SA/Rz 299/22, LEX nr 3400241).
Jak wynika z wyjaśnień Organu w ramach postępowania dotyczącego zatwierdzenia regulaminu strzelnicy badano, czy regulamin spełnia wymogi rozporządzenia MSWiA w sprawie wzorcowego regulaminu strzelnic. Nie wyjaśniano natomiast, czy lokalizacja spełnia wymogi dotyczące ochrony środowiska, wskazane w rozporządzeniu MŚ, do czego obliguje Organ treść art. 46 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Organ nie przedstawił żadnych ustaleń faktycznych, które wskazywałyby na to, że kwestia dotycząca spełnienia wymogów ochrony środowiska, o których mowa w ww. rozporządzeniu MŚ była badana na etapie postępowania w sprawie zatwierdzenia regulaminu strzelnicy. Skoro więc pojawiają się wątpliwości co do tego, czy strzelnica spełnia wymogi związane z ochroną środowiska, dotyczące wymaganej głębokości zwierciadła wód gruntowych, Organ w trybie art. 363 p.o.ś. zobowiązany był do prowadzenia postępowania, w którym dojdzie do ustalenia czy rzeczywiście w zgłoszonym przypadku ma miejsce negatywne oddziaływanie na środowisko, jeżeli tak to jaka jest skala tego oddziaływania (zob. postanowienie NSA z 7 października 2015 r., sygn. II OW 90/15, LEX nr 2002699). W zależności od tych ustaleń Organ będzie zobowiązany do ustalenia osoby fizycznej, której działanie negatywnie oddziaływuje na środowisko. Przepis art. 363 p.o.ś. nie precyzuje rodzaju działania negatywnie oddziałującego na środowisko. Chodzi zatem o wszelkie działania powodujące skutek w postaci negatywnego oddziaływania na środowisko (zob. M. Górski, (w:) M. Górski, M. Pchałek, W. Radecki, J. Jerzmański, M. Bar, S. Urban, J. Jendrośka, Prawo ochrony środowiska. Komentarz, Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2014, s. 939). Źródłem negatywnego oddziaływania, o którym mowa w art. 363 ust. 1 p.o.ś. może być nie tylko eksploatacja instalacji lub urządzenia w ramach zwykłego korzystania ze środowiska, lecz także inne oddziaływanie bez względu na jego źródło i sposób korzystania ze środowiska, jeżeli nie wymaga uprzednio uzyskania pozwolenia na takie korzystanie ze środowiska (por. postanowienie NSA z 2 grudnia 2014 r., sygn. II OW 147/14, LEX nr 1646236, zob. również postanowienie NSA z 5 marca 2019 r., II OW 230/18, LEX nr 2642380.).
Z tych przyczyn Sąd uznał, że w realiach niniejszej sprawy Organ winien był uwzględnić skutki, jakie ze złożeniem skargi indywidulnej, pochodzącej od strony wiąże art. 233 k.p.a. i nie później niż przed upływem jednego miesiąca od dnia otrzymania żądania Skarżącego zawiadomić go o wszczęciu postępowania z urzędu, a następnie prowadzić postępowanie, o którym mowa w art. 363 p.o.ś. Jeśli zakończenie postępowania w tym terminie nie było możliwe – powinien był przed jego upływem zawiadomić Skarżącego o niezałatwieniu sprawy w terminie, wskazując nowy termin jej załatwienia i pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia.
W związku z powyższym Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. – orzekł w punkcie pierwszym wyroku o zobowiązaniu skarżonego Organu do rozpoznania wniosku Skarżącego w terminie 30 dni od dnia zwrotu akt sprawy Organowi wraz z prawomocnym wyrokiem.
Jednocześnie Sąd na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. orzekł w punkcie drugim wyroku, że bezczynność skarżonego Organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa mając na uwadze, że Wójt kierował się treścią art. 375 p.o.ś.
Na podstawie art. 200 P.p.s.a. w punkcie trzecim wyroku zasądzono od Organu na rzecz Skarżącego tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 100 złotych, stanowiącą równowartość uiszczonego wpisu sądowego.