II SAB/RZ 20/24

II SAB/Rz 20/24 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2024-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Karina Gniewek-Berezowska /sprawozdawca/
Paweł Zaborniak /przewodniczący/
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1, art.  4, art. 13 ust. 1, art. 5 ust. 1, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak Sędziowie WSA Karina Gniewek - Berezowska /spr./ WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi B. R. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej – skargę oddala –
Uzasadnienie
Przedmiotem kontroli Sądu jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Dębicy (dalej jako: "PPIS" lub "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Jak wynika z akt sprawy, wnioskiem z dnia 15 grudnia 2023 r. B. R. (dalej: "Skarżąca") zwróciła się do PPIS o udostępnienie informacji publicznej, w następującym zakresie:
1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Inspektoratu Sanitarnego w [...]?
2. Na jakiej ustawowej podstawie prawnej tworzona jest lista osób uchylających się od obowiązkowych szczepień ochronnych?
3. Jakie są statystyki szczepień wykonanych u osób narodowości ukraińskiej za ostatnie pięć lat na terenie działania Inspektoratu Sanitarnego w [...]?
4. Kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?
5. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich pięciu lat na terenie Inspektoratu Sanitarnego w [...]?
6. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do czterech tygodni od szczepienia na terenie Inspektoratu Sanitarnego w [...] w ciągu ostatnich pięciu lat?
7. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Inspektoratu Sanitarnego w [...] w ciągu ostatnich pięciu lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?
8. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?
9. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?
10. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?
11. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.
12. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?
Wniosek wpłynął do organu w dniu 20 grudnia 2023 r.
W odpowiedzi, udzielonej pismem z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...], organ poinformował Skarżącą, że:
1. U osób szczepionych na terenie powiatu [...] odporność po podaniu wymienionych w punkcie 1 szczepionek utrzymuje się tak długo jak w populacji ogólnej;
2. Na podstawie art. 5 oraz art. 17 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi z dnia 5 grudnia 2008 r. (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1284 ze zm.);
3. W Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w [...] (dalej: "PSSE") nie ma statystyk wykonanych szczepień u emigrantów narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej;
4. PSSE nie ustala liczby przeciwskazań do szczepień w Polsce i nie posiada takich informacji;
5. W ciągu ostatnich pięciu lat nie zostały nałożone grzywny w drodze mandatu karnego na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego;
6. Z posiadanych przez PSSE informacji wynika, że w ciągu ostatnich pięciu lat na terenie powiatu [...] nie został odnotowany niepożądany odczyn poszczepienny skutkujący śmiercią z powodu zaszczepienia;
7. W ciągu pięciu lat w PSSE odnotowano dwa przypadki ciężkiego niepożądanego odczynu poszczepiennego. Były to niepożądane odczyny poszczepienne po podaniu szczepionki przeciw COVID-19, Comirnaty:
- bladość powłok, początkowo bradykardia, następnie umiarkowana tachykardia, sinica obwodowa, skóra wilgotna, przyspieszony oddech, złe samopoczucie.
- zawał mózgu z porażeniem czterokończynowym, dyzartrią i anizokorią.
8. PSSE nie posiada takich informacji.
9. Żądana informacja nie jest informacją publiczną, która powinna być kierowana do PSSE.
10. Żądana informacja nie jest informacją publiczną, która powinna być kierowana do PSSE.
11. Żądana informacja nie jest informacją publiczną, która powinna być kierowana do PSSE.
12. Żądana informacja nie jest informacją publiczną, która powinna być kierowana do PSSE.
Powyższą odpowiedź doręczono skarżącej w dniu 2 stycznia 2024 r.
W dniu 12 stycznia 2024 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej na adres organu) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność PPIS w sprawie udostępnienia informacji publicznej na jej wniosek z dnia 15 grudnia 2023 r., zarzucając organowi naruszenie art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. 2023 r. poz. 775 z późn. zm.; dalej: "k.p.a.") oraz naruszenie przepisów dotyczących udostępniania informacji publicznej.
Na tej podstawie wniosła o zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku i tym samym do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, orzeczenie, że bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm. – dalej: "P.p.s.a."), w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., a także o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca podała, że w piśmie z dnia 28 grudnia 2023 r. organ udostępnił jedynie część żądanych informacji, a przy tym nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm.; dalej: "u.d.i.p."), czym naruszył czternastodniowy termin przewidziany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Podniosła, że organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi jedynie w zakresie pkt 2, pkt 3, pkt 5, pkt 6 i pkt 7 wniosku. Na pozostałe zagadnienia udzielona przez organ odpowiedź była bardzo ogólna lub nie została w ogóle udzielona.
Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Skarżąca wskazała, że rozpoznając skargę na bezczynność, sąd administracyjny zobowiązany jest dokonać z urzędu kontroli przewlekłości postępowania administracyjnego, którego dotyczy skarga, a także, że podjęcie przez organ czynności procesowych powoduje, że ustaje stan ewentualnej bezczynności organu, co uzasadnia umorzenie postępowania w zakresie skargi na bezczynność organu, ale nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania sądowego dotyczącego skargi strony na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.
Skarżąca podniosła, że uzasadnione jest także zobowiązanie organu do ukarania odpowiedzialnego pracownika winnego niezałatwienia sprawy w terminie na podstawie art. 38 k.p.a., gdyż wnioskowane informacje są niezbędne, aby móc świadomie podjąć decyzję dotyczącą szczepienia dziecka.
Wyjaśniła, że sprawa jest pokłosiem wezwania jej przez PPIS do wykonania obowiązku szczepień ochronnych dotyczącego jej małoletnich dzieci pozostających pod jej opieką. Podniosła, że ma prawo, jak i obowiązek w sposób odpowiedzialny, świadomy i rzetelny podejmować decyzje dotyczące spraw dzieci. Skierowanie przez nią do organu wniosku z dnia 15 grudnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej było działaniem mającym na celu zgromadzenie niezbędnych danych, celem podjęcia decyzji w zakresie szczepienia małoletnich dzieci. W ocenie skarżącej organ ma obowiązek udzielić jej takich informacji, a jeśli jakichś informacji nie posiada, winien wówczas wskazać inny organ, który takich informacji może udzielić bądź też przekazać wniosek odpowiedniemu organowi. Skarżąca ponownie zaznaczyła, że odpowiedź organu jest niewyczerpująca, niepełna, można odnieść wrażenie, że organ nie dołożył starań, aby w sposób rzetelny i konkretny rozpoznać jej wniosek.
W odpowiedzi na skargę PPIS wniósł o jej oddalenie. Organ wskazał, że w odpowiedzi na złożony wniosek, pismem z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...], udzielił Skarżącej wyjaśnień i odpowiedzi na pytania 1 do 7, udostępniając posiadane informacje publiczne w ustawowym terminie. Natomiast w zakresie pytań od 8 do 12, poinformował Skarżącą, że żądany wniosek nie dotyczy informacji publicznej, będącej w posiadaniu PSSE w [...]. Organ wyjaśnił, że żądana informacja publiczna nie jest informacją, która powinna być kierowana do PSSE w [...], ponieważ nie jest związana z wykonywaniem statutowej działalności przez Państwową Inspekcję Sanitarną, zgodnie z ustawą z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2023 r. poz. 338 z późn. zm.). Wskazał, że zgodnie z art. 5 pkt 3 tej ustawy zadaniem Państwowej Inspekcji Sanitarnej jest ustalanie zakresu i terminów szczepień ochronnych i sprawowanie nadzoru w tym zakresie. Zapis ten jest archaiczny, przepis od początku swojego istnienia nie został znowelizowany. Zakres i terminy szczepień ochronnych ustalone są w przepisach prawa, obecnie w zapisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077). Jednak idea ustawodawcy była taka, aby Państwowa Inspekcja Sanitarna zajmowała się jedynie "technicznymi" kwestiami związanymi ze szczepieniami. Organ zaznaczył, że nawet gromadzenie danych dotyczących niepożądanych odczynów poszczepiennych nie jest zadaniem własnym PIS, ale służy do gromadzenia informacji przekazywanych później właściwym podmiotom, władnym oceniać bezpieczeństwo szczepionek. W związku z powyższym, z jednej strony, zrozumiałe jest, że rodzice, którzy są zmuszani do poddawania dzieci szczepieniom ochronnym, mają prawo uzyskiwać informacje na temat bezpieczeństwa zdrowotnego szczepionek, jednak informacje takie ani nie są kierowane do powiatowych stacji sanitarno-epidemiologicznych, ani przez nie gromadzone. PPIS podkreślił, że jest zobowiązany do udzielenia informacji, ale tylko takiej, która znajduje się w jego posiadaniu i której używa do realizowania powierzonych prawem zadań. Do zadań organów administracji publicznej nie należy poszukiwanie odpowiedzi na pytanie, jeśli ich źródłem miałyby być dane, zbiory itp. nienależące do organu, do którego kierowany jest wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Końcowo wskazał, że zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 u.d.i.p. jest bezprzedmiotowy, gdyż nie żądał od wnioskodawczyni wykazania interesu faktycznego, czy prawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:
Przedmiotem skargi jest bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w zakresie udzielenia informacji publicznej.
Zgodnie z art. 1 u.d.i.p.:
1. Każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
2. Przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.
Na podstawie z kolei art. 4 u.d.i.p.:
1. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej;
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
2. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2232, z 2020 r. poz. 568 i 2157 oraz z 2021 r. poz. 2445), oraz partie polityczne.
3. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.
Nie ulega wątpliwości, że Państwowy Inspektor Sanitarny jest organem administracji publicznej obowiązanym do udzielenia informacji publicznych znajdujących się w jego posiadaniu.
Z akt sprawy wynika również, że Organ dochował terminu na udzielenie odpowiedzi – art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek z 15 grudnia 2023 r., wpłynął do Organu dniu 20 grudnia 2023 r., odpowiedzi zaś udzielono w dniu 28 grudnia 2023 r.
Spór sprowadza się do oceny udzielonej informacji. W skardze Skarżąca twierdzi, że Organ udzielił jej wyczerpującej odpowiedzi wyłącznie na zagadnienia dotyczące punktów: 2, 3, 5, 6 i 7. W związku z powyższym Sąd przyjął, że skarga dotyczy pozostałych zagadnień.
Na podstawie art. 149 p.p.s.a.:
§ 1. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
§ 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.
§ 2. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Tytułem wstępu wskazać należy, że skarga na bezczynność organu stanowi środek dyscyplinujący w zakresie dotrzymania terminów załatwienia sprawy.
Bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania oznacza zaniechanie działalności organu administracji publicznej wbrew prawnemu obowiązkowi działania. Jest to więc stan, w którym organ administracji publicznej, wbrew prawnemu obowiązkowi, nie załatwia sprawy we właściwej formie i terminie.
Rozpoznając skargę na bezczynność, Sąd nie ocenia merytorycznie istoty sprawy i nie dokonuje oceny trafności wydawanych rozstrzygnięć. Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się jedynie do badania czy postępowanie organu cechowała należyta dynamika. Sąd nie bada sprawy pod kątem merytorycznym. Badanie istoty sprawy pozostaje domeną sądu rozpoznającego skargę na rozstrzygnięcie organu kończące dane postępowanie administracyjne. Dlatego wyrok uwzględniający skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej nie może dotyczyć kwestii mających wpływ na merytoryczną treść przyszłego aktu lub czynności.
Dokonując kontroli postępowania Organu w zakreślonych wyżej granicach, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem bezczynności.
W zakresie punktu 1, w którym Skarżąca zwróciła się z pytaniem: ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilis influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, świńce, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Inspektoratu Sanitarnego w [...], Organ udzielił odpowiedzi, zgodnie z którą u osób szczepionych na terenie powiatu [...] odporność po podaniu wymienionych w punkcie 1 szczepionek utrzymuje się na poziomie populacji ogólnej.
W ocenie Sądu Organ udzielił odpowiedzi. Fakt, że nie jest ona satysfakcjonująca Skarżącej nie oznacza bezczynności po stronie Organu.
Wskazanie, że odporność utrzymuje się na poziomie populacji ogólnej, wbrew zarzutom jest odpowiedzią na skierowane pytanie. Organ wyraźnie wskazał, że udziela odpowiedzi w zakresie posiadanych informacji. Nawiązanie do odporności ogółu populacji, jako wskaźnika odporności poszczepiennej jest de facto informacją w przedmiocie wniosku. Z udzielonej odpowiedzi Organu wynika, że Organ nie prowadzi statystyk okresu odporności osób po podaniu wskazanych szczepionek, ale jedynie ocenia ją na tle odporności populacji ogólnej. Wyniki w tym zakresie nie odbiegają od wyników odporności ogólnej, na co wskazał Organ w udzielonej odpowiedzi. Udzielenie tej informacji zwalnia Organ od zarzutu bezczynności.
W punkcie 4 wniosku Skarżąca zwróciła się z pytaniem kto ustala listę przeciwskazań do szczepień w Polsce i kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia.
W odpowiedzi Organ wskazał, że nie ustala liczby przeciwskazań do szczepień w Polsce i nie posiada takich informacji.
Tak udzielona odpowiedź pomimo tego, że nie zawiera treści żądanej przez Skarżącą także jest odpowiedzią wyczerpującą to zagadnienie.
Pamiętać bowiem należy, że określony podmiot jest obowiązany do udzielenia informacji, która jest w jego posiadaniu, bądź też wskazania, jeśli posiada taka wiedzę, gdzie informację można uzyskać. Jeśli nie ma takiej wiedzy wystarczające jest, jak zrobił w sprawie, powiadomienie wnioskodawcy o tym, że nie posiada żądanej informacji. Nie ma obowiązku poszukiwania gdzie informacje te można uzyskać.
W pytaniu nr 8 Skarżąca zwróciła się o udzielenie informacji: za ile z niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie, na co Organ również udzielił odpowiedzi, że nie posiada takich informacji. Także w tym zakresie trudno to zakwestionować, w sytuacji gdy Organ twierdzi, że nie dokumentuje tego rodzaju informacji.
Nie budzi sprzeciwu Sądu stanowisko Organu, że informacje objęte pkt 9-12 nie stanowią informacji publicznej, do której udzielenia właściwy był Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny.
W punktach tych Skarżąca domagała się udzielenia odpowiedzi na pytanie: czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać niepożądane odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu? W jaki sposób można ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych? W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem, ze wskazaniem konkretnych badań, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności? Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca sczepienia ochronne, przymuszanie do szczepień, a jeśli tak, to w jakiej formie.
Zakres działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określa ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej z dnia 14 marca 1985 r. ( Dz.U. z 2023 r., poz. 338). Wśród zadań wymienionych w art.1 -6a tej ustawy nie wymieniono zadań których dotyczyłyby zadane przez Skarżącą w pkt 9-12 pytania, jak również omówionych wyżej pkt 1, 4 i 8.
W zakresie zwalczania i zapobiegania chorób zakaźnych do obowiązków Organu należy:
1) dokonywanie analiz i ocen epidemiologicznych;
2) opracowywanie programów i planów działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej, przekazywanie ich do realizacji podmiotom leczniczym w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej oraz kontrola realizacji tych programów i planów;
3) ustalanie zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie;
4) wydawanie zarządzeń i decyzji lub występowanie do innych organów o ich wydanie - w wypadkach określonych w przepisach o zwalczaniu chorób zakaźnych;
4a) wydawanie decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do jej stwierdzenia;
5) planowanie i organizowanie sanitarnego zabezpieczenia granic państwa;
6) nadzór sanitarny nad ruchem pasażerskim i towarowym w morskich i lotniczych portach oraz przystaniach;
7) udzielanie poradnictwa w zakresie spraw sanitarno-epidemiologicznych lekarzom okrętowym i personelowi pomocniczo-lekarskiemu, zatrudnionemu na statkach morskich, żeglugi śródlądowej i powietrznych;
8) kierowanie akcją sanitarną przy masowych przemieszczeniach ludności, zjazdach i zgromadzeniach.
2. W przypadku konieczności podjęcia natychmiastowych działań wobec osób, o których mowa w art. 22a ust. 2, w sytuacji zagrożenia zdrowia publicznego spowodowanego chorobą szczególnie niebezpieczną i wysoce zakaźną decyzja, o której mowa w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2022 r. poz. 1657, 2280, 2674, 2705 i 2770), może być wydana również przez państwowego powiatowego inspektora sanitarnego albo państwowego granicznego inspektora sanitarnego, który zawiadamia o tym niezwłocznie właściwy organ Wojskowej Inspekcji Sanitarnej. Dalsze postępowanie w sprawie jest prowadzone przez Wojskową Inspekcję Sanitarną – art. 5 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
W pozostałym zakresie do obowiązków Organu należy nadzór i kontrola nad przestrzeganiem przepisów sanitarnych.
W żadnym z wymienionych przepisów nie mieszczą się zagadnienia objęte przedmiotowym wnioskiem. W związku z powyższym słusznie Organ wskazał, że żądane informacje jako niedotyczące sposobu działania organu nie mogą stanowić informacji publicznej.
Końcowo wyjaśnić również należy, że właściwą formą udzielenia odpowiedzi była przyjęta przez Organ forma pisemna, a nie jak żąda Skarżąca, decyzja administracyjna.
W ustawie o dostępie do informacji publicznej forma decyzji została zastrzeżona wyłącznie dla sytuacji dotyczących informacji publicznych, objętych chronioną tajemnicą – art. 5 ust. 1 u.d.i.p.; sytuacji, w której strona żądając ujawnienia informacji publicznej będącej jednocześnie informacją przetworzoną nie wykazała, że jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; bądź dla sytuacji umorzenia postępowania - art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
W sytuacji natomiast, gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną właściwą formą udzielonej odpowiedzi jest forma pisemna.
Mając to wszytko na uwadze Sąd orzekł oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.