II SAB/Rz 19/23

II SAB/Rz 19/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2023-05-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Magdalena Józefczyk /przewodniczący/
Maria Mikolik
Piotr Godlewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Wodne prawo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 64 § 2, art. 113 § 1, art, 7, art, 8, art. 9
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Piotr Godlewski /spr./ AWSA Maria Mikolik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2023 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie pozwolenia wodnoprawnego - skargę oddala -
Uzasadnienie
II SAB/Rz 19/23
U z a s a d n i e n i e
Przedmiotem skargi Gminy [...] jest bezczynność Dyrektora Zarządu Zlewni Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie w [...] w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego.
Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, wnioskiem z 17 marca 2022 r. Gmina [...] wystąpiła do Dyrektora Zarządu Zlewni PGW WP w [...] o zmianę decyzji Starosty [...] z 6 lutego 2017 r. nr RO.6341.5.2017 o udzieleniu jej pozwolenia wodnoprawnego na pobór wody podziemnej dla potrzeb wodociągu komunalnego w miejscowości [....] z ujęcia [...]. Gmina określiła zakres wnioskowanych zmian, wskazując dotychczasowe parametry poboru wody (Q h max - 30 m3/h, Q d. śr. – 21 m3/d, Q r max. – 183 960 m3/r) oraz wnioskowane (Q h max - 30 m3/h, Q d. śr. – 21 m3/h lub 504 m3/d, Q r max. – 183 960 m3/r).
Dyrektor Zarządu Zlewni pismem z 14 kwietnia 2022 r. wezwał Gminę – na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: k.p.a.) - do uzupełnienia w terminie 14 dni braków formalnych wniosku, pod rygorem pozostawienia go bez rozpatrzenia. Wskazał na: brak wskazania trybu zmiany decyzji, brak przedstawienia "wyjaśnień uzasadnienia wniosku o zmianę decyzji", brak dołączenia decyzji zatwierdzającej zasoby eksploatacyjne studni [...].
Gmina w wyznaczonym terminie nie uzupełniła wskazanych braków, wobec czego Dyrektor ZZ PGW WP w [...] pismem z 30 maja 2022 r. poinformował Gminę o pozostawieniu jej wniosku bez rozpoznania.
13 września 2022 r. Gmina – na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. – wniosła ponaglenie na niezałatwienie przez Dyrektora ZZ PGW WP w [...] sprawy w terminie, zwracając się o uznanie bezczynności tego organu w sprawie załatwienia jej wniosku.
Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej PGW WP w Rzeszowie postanowieniem z 31 października 2022 r. nr RZ.RUZ.4232.11.2022.JP – działając na podstawie art. 37 § 6 pkt 1 k.p.a. - nie stwierdził, aby Dyrektor ZZ w [...] dopuścił się bezczynności.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na bezczynność Dyrektora ZZ PGW WP w [...] polegającą na braku rozpatrzenia wniosku z 17 marca 2022 r. o zmianę decyzji Starosty z 6 lutego 2017 r. Gmina [...] (działająca przez pełnomocnika – radcę prawnego) wniosła o zobowiązanie Dyrektora ZZ do rozpatrzenia wniosku i wydanie stosownego orzeczenia oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi podkreślono, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, bądź też nie podjął stosownych działań wynikających z przepisów procesowych w celu usunięcia przeszkody w wydaniu decyzji i nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. Dyrektor ZZ otrzymał wniosek Gminy 21 marca 2022 r. i do dnia wniesienia skargi nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, a tym samym - w ocenie Gminy - pozostaje w bezczynności.
Z punktu widzenia dopuszczalności skargi na bezczynność organu administracji obojętne jest, czy organ nie wydał decyzji z powodu opieszałości w załatwieniu sprawy, czy wobec uznania, że występują przesłanki negatywne dla jej załatwienia. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma zatem znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienia, inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została określona, w szczególności, czy bezczynność organu została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu.
Przesłanką zasadniczą jest bowiem fakt niezałatwienia sprawy w ustawowych terminach. Stąd bezczynności organu w tym zakresie nie może wyłączać wezwanie Dyrektora ZZ oparte na art. 64 § 2 k.p.a. do uzupełnienia braków formalnych, które takimi brakami nie są. Wezwanie o którym mowa w tym przepisie służy wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów. Przepis ten nie może być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny, z uwagi na stawiane wymagań w zakresie wykazania okoliczności stwierdzonych w podaniu pod pozorem występowania braków formalnych. Żadne przepisy, a przynajmniej Dyrektor ZZ takich nie wskazał, nie wymagają, aby wniosek o zmianę pozwolenia wodnoprawnego zawierał wskazanie trybu zmiany wnioskowanej decyzji, konkretne elementy uzasadnienia takiego wniosku, czy w końcu decyzję zatwierdzającą zasoby eksploatacyjne. Wskazane więc braki, do których usunięcia Dyrektor ZZ wezwał Gminę [....] wezwaniem z 14 kwietnia 2022 r., nie są brakami formalnymi o których mowa w art. 64 § 2 k.p.a. Wezwanie do usunięcia braków formalnych o którym mowa w tym przepisie nie dotyczy okoliczności jakie organ uznaje za istotne dla rozstrzygnięcia stanu faktycznego czy prawnego sprawy, ale dotyczy wyłącznie tego rodzaju formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu (wnioskowi) biegu. Podkreślić należy, że okoliczności zwalniające organ administracji z zarzutu bezczynności muszą mieć charakter prawny, proceduralny, a nie faktyczny (por. wyrok WSA w Białymstoku z 11 marca 2008 r. II SAB/Bk 31/07). Ewentualne wyjaśnienia niejednoznacznego w ocenie organu wniosku, w szczególności w jakim trybie strona żąda zmiany decyzji, powinno nastąpić poprzez pouczenie strony, na jakich ustawowych zasadach podlega zmianie decyzja objęta wnioskiem, a nie wskazywanie tego braku jako braku formalnego.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor ZZ wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Uzasadniając wniosek o odrzucenie wyjaśnił, że przed WSA w Rzeszowie toczy się już sprawa ze skargi Gminy na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej PGW WP w Rzeszowie, utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora ZZ odmawiające sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w decyzji Starosty, której zmiany domaga się Gmina w niniejszej sprawie. Tym samym doszłoby do prowadzenia dwóch spraw sądowoadministracyjnych jednocześnie w przedmiocie zmiany tej samej decyzji, co uznać należy za niewłaściwe. Wspomniana sprawa obejmuje postanowienie Dyrektora ZZ z 8 lipca 2022 r. nr RZ.ZUZ.4.4210.173.2022.EL i utrzymujące je w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej z 14 września 2022 r. nr RZ.RUZ.4219.31.2022.JP, na które Gmina złożyła skargę do WSA w Rzeszowie. Zarówno sprawa przed Sądem o sprostowanie oczywistej omyłki pisarskiej rzeczonej decyzji Starosty, jak i skarga, której dotyczy niniejsza odpowiedź stanowią żądanie zmiany tej samej decyzji administracyjnej, w tym samym zakresie. Wniosek o odrzucenie skargi z tego tytułu jest zatem uzasadniony, albowiem sprawa pierwsza nie jest jeszcze zakończona, a postępowanie jest w toku.
Odnośnie wniosku o oddalenie skargi, na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd wniosku o jej odrzucenie, brak jest podstaw do przypisania Dyrektorowi ZZ bezczynności. Organ bowiem zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa dokonał analizy formalnej żądania skarżącej Gminy i wobec nieuzupełniania braków formalnych pozostawił sprawę bez rozpatrzenia, o czym prawidłowo pouczył stronę. Organ II instancji, wobec wniesienia ponaglenia przez Gminę [...], nie dopatrzył się bezczynności przy rozpatrywaniu tejże sprawy. Organ podtrzymał swoje stanowisko w zakresie konieczności wymagania od skarżącej wskazywanych w wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych danych, uznając, że stanowią one braki formalne uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie sprawy.
Ponadto Gmina złożyła do Dyrektora ZZ kolejny wniosek o zmianę decyzji Starosty z 6 lutego 2017 r. na pobór wód podziemnych. Tym samym będzie to już trzecia sprawa z wniosku Gminy w sprawie zmiany tej decyzji, gdzie nie jest wiadomym, dlaczego skarżąca nie chce poczynić starań o uzyskanie nowego pozwolenia wodnoprawnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 259, dalej: P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia przewidzianych w ustawie (zażalenie, odwołanie lub ponaglenie), jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie – art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie wymóg ten został spełniony, gdyż skarżąca Gmina wobec pozostawienia jej wniosku z 17 marca 2022 r. o zmianę decyzji Starosty [...] z 6 lutego 2017 r. o udzieleniu jej pozwolenia wodnoprawnego bez rozpatrzenia, po doręczeniu jej informującego o tym pisma Dyrektora ZZ PGW WP w [...] z 30 maja 2022 r., na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. wniosła ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie do organu wyższego stopnia, tj. Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej PGW WP w Rzeszowie (ponaglenie to oznaczone datą 13 września 2022 r. wpłynęło do Zarządu Zlewni PGW WP w [...] wg widniejącej na nim prezentaty 17 października 2022 r.).
Na uwagę w tym względzie zasługuje wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 marca 2023 r. II OSK 1747/22 - LEX nr 3506901, zgodnie z którym "na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. (uchwała NSA z 3 września 2013 r., I OPS 2/13, LEX nr 1356405). Organ administracji publicznej pozostaje więc w bezczynności nie tylko w przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a., ale także wówczas, gdy nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji".
Wstępnego odniesienia wymaga również zawarty w odpowiedzi na skargę wniosek Dyrektora ZZ PGW WP w [...] o jej odrzucenie z uwagi na okoliczność, że względem tej samej decyzji Starosty z 6 lutego 2017 r. Gmina oprócz wniosku o zmianę decyzji zwróciła się o sprostowanie w niej w trybie art. 113 § 1 k.p.a. oczywistej omyłki pisarskiej w zakresie średniego dobowego poboru wody, co miało na celu uzyskanie takiego samego rezultatu. Na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej PGW WP w Rzeszowie z 14 września 2022 r. nr RZ.RUZ.4219.31.2022.JP (utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora ZZ PGW WP w [...] z 8 lipca 2022 r. nr RZ.ZUZ.4.4210.173.2022.EL o odmowie sprostowania decyzji Starosty z 6 lutego 2017 r.) została wniesiona skarga do WSA w Rzeszowie, co zdaniem skarżącej Gminy prowadziłoby do niedopuszczalnego prowadzenia w przedmiocie zmiany tej samej decyzji dwóch spraw sądowoadministracyjnych jednocześnie.
Powyższej argumentacji Sąd orzekający w sprawie nie podziela. Przede wszystkim należy zauważyć, że postępowanie sądowe ze skargi na bezczynność Dyrektora ZZ w przedmiocie zmiany decyzji nie jest postępowaniem, które merytorycznie dotyczy zmiany tej decyzji. W tym zakresie nie zachodzi więc również tożsamość ze sprawą w przedmiocie sprostowania tej decyzji, mimo że jak trafnie zauważył Dyrektor ZZ, zmierzają one do osiągnięcia tego samego rezultatu. To do uznania wnioskodawcy należy, czy i jakie środki prawne (nawet jednocześnie) podejmie w celu uzyskania satysfakcjonującego go rozstrzygnięcia, gdyż w oczywisty sposób nie przesądza to o ich uwzględnieniu, a do organu administracji należy ich właściwe – zgodne z obowiązującymi przepisami prawa – procedowanie.
W tym zakresie zwrócenia uwagi wymaga także, że wniosek Gminy o sprostowanie oczywistej omyłki w decyzji Starosty z 6 lutego 2017 r., aczkolwiek oznaczony datą 2 czerwca 2022 r., został nadany na adres Zarządu Zlewni PGW WP w [...] 3 czerwca 2022 r., a więc po otrzymaniu przez Gminę dzień wcześniej (oznaczonego datą 30 maja 2022 r.) pisma Dyrektora ZZ o pozostawieniu jej wniosku o zmianę tej decyzji bez rozpoznania. Nie można również pominąć, że WSA w Rzeszowie 14 marca 2023 r. wydał wyrok o sygn. akt II SA/Rz 1464/22, którym uchylił postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej PGW WP w Rzeszowie z 14 września 2022 r. nr RZ.RUZ.4219.31.2022.JP oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora ZZ PGW WP w [...] z 8 lipca 2022 r. nr RZ.ZUZ.4.4210.173.2022.EL w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej w w/w decyzji Starosty.
W związku z powyższym Sąd uznał brak podstaw do odrzucenia niniejszej skargi, w szczególności z uwagi na przesłankę wskazaną w art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. (jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona).
Co do kwestii bezczynności Dyrektora ZZ w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie pozwolenia wodnoprawnego, analiza okoliczności sprawy nie dała zdaniem Sądu uzasadnionych podstaw do uwzględnienia skargi, której sedno sprowadzało się do oceny prawidłowości odmiennego rozumienia przez skarżącą Gminę i skarżony organ przesłanek do zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. i jego wpływu na zarzucaną bezczynność.
Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa /tj. innych niż brak wskazania adresu wnoszącego, przy braku możności jego ustalenia na podstawie posiadanych danych – do czego odnosi się § 1 tego artykułu/, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Przepis art. 64 ust. 2 k.p.a. ma zastosowanie, jak wynika z jego treści, do uzupełniania braków podania, przy czym zarówno w orzecznictwie sądowym jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że niewątpliwie chodzi o takie braki podania, które uniemożliwiają nadanie mu biegu.
Powołanie się przez organ administracyjny na treść art. 64 § 2 powinno więc służyć wyłącznie usunięciu braków formalnych pisma wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku oraz jego załączników (tak Jaśkowska M., Wilbrandt-Gotowicz M., Wróbel A., Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2023). Art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie tego rodzaju formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu (wnioskowi) biegu. Nie każde zatem wymaganie nałożone przez ustawodawcę na wniosek w przepisach prawa stanowi inne wymaganie w rozumieniu art. 64 § 2 k.p.a. Nie dotyczy ono okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego czy prawnego sprawy. Treść tego przepisu nie może też być wykładana szeroko, a jego stosowanie nie może zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny (por. m.in. wyroki NSA z 5 lipca 2022 r. II GSK 701/22 - LEX nr 3392331, z 13 grudnia 2022 r. II GSK 1172/22 - LEX nr 3513005 i z 26 marca 2021 r. II GSK 258/21 - LEX nr 3168113).
Tylko zatem wówczas, gdy przepis prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może żądać na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. ich spełnienia i uzupełnienia pisma (podania) o brakujące elementy.
W tym kontekście Sąd co do zasady identyfikuje się ze stanowiskiem skarżącej Gminy, że skierowane do niej wezwanie o uzupełnienie wniosku z 17 marca 2022 r. (o wskazanie trybu zmiany wnioskowanej decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami, przedstawienie dodatkowych wyjaśnień uzasadniających wniosek gdyż dane zawarte w aktach postępowania nie pozwalają na sprawdzenie wyliczeń których wynikiem byłaby wartość wskazana we wniosku, dołączenie decyzji zatwierdzającej zasoby eksploatacyjne studni z której odbywa się objęty pozwoleniem wodnoprawnym pobór wody) nie wpisuje się w ustawowe przesłanki zastosowania art. 64 § 2 k.p.a. Dyrektor ZZ ani w wezwaniu z 14 kwietnia 2022 r., ani w piśmie z 30 maja 2022 r. nie wskazał żadnych przepisów powszechnie obowiązującego prawa pozwalających traktować wskazane przez niego braki jako braki formalne uzasadniające żądanie ich usunięcia na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. i uzależniające od tego merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Niezależnie od tego, że to do organu prowadzącego postępowanie generalnie należy prawna kwalifikacja żądania strony i wybór trybu postępowania (a w sytuacji gdy żądanie to jest zredagowane w sposób niedostatecznie zrozumiały bądź budzący wątpliwości organ powinien wyjaśnić rzeczywistą wolę strony stosownie do ogólnych zasad postępowania administracyjnego zawartych w art. 7-9 k.p.a., tj. prawdy obiektywnej, prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych które mogą mieć wpływ na ich prawa i obowiązki), ewentualne niewykazanie zasadności zawartego we wniosku żądania poprzez brak wykonania pkt 2 i 3 skierowanego do Gminy wezwania z 14 kwietnia 2022 r. powinien skutkować odmową zmiany decyzji, a nie pozostawieniem wniosku bez rozpoznania.
Mimo że przepisy k.p.a. na takie pozostawienie wniosku bez rozpoznania nie przewidują środka zaskarżenia i zgodnie z ukształtowanym w orzecznictwie sądowym poglądem, strona która nie zgadza się z takim stanowiskiem organu może wnieść skargę na jego bezczynność, to zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie przesądza to automatycznie o zasadności takiej skargi, wymagając wszechstronnego rozważenia i odniesienia do okoliczności faktycznych sprawy.
Podtrzymując wynikające z powyższych rozważań stanowisko o braku przesłanek do zastosowania przez Dyrektora ZZ do wniosku skarżącej Gminy z 17 marca 2022 r. normy zawartej w art. 64 § 2 k.p.a., Sąd podkreśla opisaną już także wyżej korelację czasową wniosku o zmianę decyzji Starosty z 6 lutego 2017 r. oraz wniosku o jej sprostowanie. Ponieważ złożenie drugiego z tych wniosków przypadało bezpośrednio po sporządzeniu i doręczeniu pisma Dyrektora ZZ z 30 maja 2022 r. informującego o pozostawieniu pierwszego z nich bez rozpoznania, organ ten miał rzeczywiste podstawy do uznania akceptacji przez Gminę takiego sposobu jego załatwienia, zwłaszcza że ponaglenie (oznaczone datą 13 września 2022 r.) na niezałatwienie w terminie sprawy o zmianę decyzji wpłynęło do Zarządu Zlewni PGW WP w [...] dopiero 17 października 2022 r., a więc po prawie 4,5 miesiącach, już po wydaniu w trybie zażaleniowym 14 września 2022 r. przez Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej PGW WP w Rzeszowie postanowienia nr RZ.RUZ.4219.31.2022.JP o utrzymaniu w mocy postanowienia Dyrektora ZZ z 8 lipca 2022 r. nr RZ.ZUZ.4.4210.173.2022.EL o odmowie sprostowania decyzji Starosty z 6 lutego 2017 r.).
Co także istotne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, na dzień wyrokowania w niej (24 maja 2023 r.) skarga Gminy na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej PGW WP w Rzeszowie z 14 września 2022 r. nr RZ.RUZ.4219.31.2022.JP w przedmiocie odmowy sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej została już rozpoznana przez WSA w Rzeszowie (aktualnie prawomocnym już wyrokiem z 14 marca 2023 r. II SA/Rz 1464/22 uchylono zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora ZZ PGW WP w [...] z 8 lipca 2022 r. nr RZ.ZUZ.4.4210.173.2022.EL; w uzasadnieniu wyroku wywiedziono, że wg Sądu, nieuwzględnienie wniosku Gminy było sprzeczne z dyspozycją art. 113 § 1 k.p.a., gdyż w świetle okoliczności sprawy, w szczególności treści wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego i wyrażonej woli organu wydającego decyzję obarczoną sugerowaną omyłką, nie powinna budzić wątpliwości jej oczywistość).
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że nieprawidłowości w stosowaniu przez Dyrektora ZZ art. 64 § 2 k.p.a. nie przekładały się na zarzucaną temu organowi bezczynność w sprawie zmiany decyzji z 6 lutego 2017 r. o udzieleniu skarżącej Gminie pozwolenia wodnoprawnego.
W związku z tym, skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.