II SAB/RZ 176/22

II SAB/Rz 176/22 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2022-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jerzy Solarski /przewodniczący/
Marcin Kamiński /sprawozdawca/
Piotr Godlewski
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 697/23 - Wyrok NSA z 2024-03-22
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
zobowiązano do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 5 ust. 1, 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Marcin Kamiński /spr./ WSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Komisariatu Policji w [...] do rozpoznania wniosku skarżącego P. D. z dnia 21 lipca 2022 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy organowi wraz z prawomocnym wyrokiem; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Skarbu Państwa - Komendanta Komisariatu Policji ] na rzecz skarżącego P. D. kwotę 100 zł /słownie: sto złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lipca 2022 r. złożonym w Komisariacie Policji w [...], P. D. (skarżący) zwrócił się o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej policjanta N. K., tj.: 1) skan życiorysu, 2) skan dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej, 3) informacji o przebiegu drogi zawodowej, 4) kopii mianowania na Policjanta, 5) kopii oświadczenia majątkowego, 6) kopii aktualnych badań psychiatrycznych, 7) kopii aktualnych badan psychologicznych. Skarżący wskazał, aby skany dokumentów lub informacje z ww. dokumentach po dokonaniu anonimizacji przesłać na wskazany adres elektroniczny.
Pismem z dnia [...] lipca 2022 r. nr [...] przesłanym tego samego dnia na wskazany we wniosku adres poczty elektronicznej, Komendant Komisariatu Policji w [...] poinformował skarżącego, że dokumenty w postaci życiorysu, kopii dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i policyjnej, informacji o przebiegu drogi zawodowej, kopii mianowania na policjanta, kopii aktualnych badań psychiatrycznych, zawierają treści o charakterze informacji publicznej potwierdzającej kompetencje konkretnego funkcjonariusza Policji, jednak same w sobie są dokumentami prywatnymi, które nie podlegają udostępnieniu w ramach powszechnego dostępu do informacji publicznej. Dokumenty te nie dotyczą bowiem bezpośrednio pełnienia funkcji publicznej, oraz nie spełniają kryterium dokumentów urzędowych o jakich mowa w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.). Natomiast informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym funkcjonariusza Policji, jak wskazuje art. 62 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, stanowią tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych, chyba, że policjant, który złożył oświadczenie wyraził pisemną zgodę na ich ujawnienie z zastrzeżeniem ust. 7. Tylko informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów Policji są publikowane bez ich zgody na właściwych stronach Biuletynu Informacji Publicznej.
W dniu 5 sierpnia 2022 r. do Komisariatu Policji w [...] wpłynęła skarga skarżącego na bezczynność Komendanta Komisariatu Policji w [...] (organ) w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w której skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Wobec powyższego skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że wprawdzie organ pismem z dnia [...] lipca 2022 r. odpowiedział na wniosek, ale nie udostępnił żądanych informacji, ani nie wydał decyzji odmownej, wobec czego termin do udostępnienia przedmiotowej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. W ocenie skarżącego dane o które wnioskował bez wątpienia należą do kategorii informacji publicznej (chociażby ze względu na wykonywanie funkcji publicznych), a ewentualna konieczność dokonania anonimizacji nie może być utożsamiana z odmową udzielenia informacji publicznej z uwagi na ochronę danych osobowych lub innych tajemnic ustawowo chronionych. N. K. jest pracownikiem i funkcjonariuszem Policji wykonującym funkcje publiczne, więc organ miał obowiązek udzielić żądanych informacji, a jeżeli tego nie zrobił to odmowa wydana powinna być w formie decyzji. Skarżący podkreślił, że każdy wniosek o udostępnienie informacji publicznej powinien być załatwiony bądź przez udostępnienie informacji (czynność materialnotechniczna), a w przypadku gdy istnieją ku temu podstawy prawne, przez odmowę udostępnienia, która przybiera formę decyzji administracyjnej. Pismo organu z dnia [...] lipca 2022 r. nie jest decyzją, gdyż nie posiada w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (k.p.a.). Nie zawiera bowiem precyzyjnego rozstrzygnięcia, ani pouczenia o prawie do zaskarżenia. Skarżący stwierdził, że każdy obywatel podejmując się pełnienia funkcji publicznych musi liczyć się z tym, iż będzie poddawany obywatelskiej kontroli również co do życiorysu, treści oświadczenia majątkowego czy aktualnych badań lekarskich (co jest niezwykle istotne gdyż policjanci posiadają broń). Natomiast żaden przepis obowiązującego prawa w trybie dostępu do informacji publicznej nie uzależnia udostępnienia w/w danych lub skanów dokumentów po dokonaniu anonimizacji danych wrażliwych od uprzedniej zgody przez osobę obowiązaną do ich złożenia. Skarżący wskazał również, że w przypadku dokumentów urzędowych podmiot zobowiązany jest do udostępniania informacji publicznej zarówno co do treści jak i postaci w jakiej zostały utrwalone. Natomiast dokumenty prywatne (np. życiorys) w znajdujące się w posiadaniu podmiotu mogą stanowić podstawę do sformułowania odpowiedzi na wniosek o informację publiczną, a zatem zawierać informacje podlegające udostępnieniu. W takiej sytuacji organ może udostępnić skan dokumentów po anonimizacji, jak również udzielić informacji o życiorysie funkcjonariusza w formie pisemnej opisując/punktując istotne zdarzenia z życia. Skoro więc w ocenie organu dokumenty dotyczące życiorysu funkcjonariusza są dokumentami prywatnymi, to przynajmniej powinien udostępnić te informacje w formie opisu. Na poparcie swoich twierdzeń, iż wymienione we wniosku informacje stanowią informację publiczną, skarżący przytoczył liczne orzeczenia sądów administracyjnych. W ocenie skarżącego, w postawie organu nie ma dobrej woli, gdyż w informacji o którą wnioskował, po dokonaniu anonimizacji, nie ma jakichkolwiek elementów, których ujawnienie naruszałoby czyjekolwiek dobra, i jest to typowy brak woli poddania się kontroli obywatelskiej. Udostępnianie takich informacji społeczeństwu jest o tyle istotne i ważne, gdyż media pokazują, iż policjanci wielokrotnie nadużywają swojej władzy, posługując się przy tym bronią, czy ulegają pokusom korupcyjnym, czy też czerpią korzyści z nieujawnionych źródeł dochodu. Stawianie sztucznych barier dla dostępu do informacji o pracy Policji pogłębia poziom społecznej nieufności wobec systemu wymiaru sprawiedliwości. Utrudnianie poznania szczegółów wykształcenia, sprawdzenia stanu zdrowia psychicznego w sytuacji, gdy policjant ma codzienny kontakt z bronią, czy uniemożliwienie sprawdzenia dochodów z pracy urzędnika, uniemożliwia "obywatelską ocenę" prawidłowości przestrzegania przepisów i pracy urzędnika. Tylko w ten sposób można ocenić, czy zadania, za które płacą podatnicy, są powierzone odpowiednim osobom z odpowiednim wykształceniem, kompetencjami i nie nadużywającymi swoich stanowisk. Nie wolno karać obywateli za właściwe i racjonalne zachowanie i zamykać ludziom drogi do informacji za to, że interesują się wykształceniem funkcjonariusza, działaniem Policji i dbają o właściwy nadzór nad jej funkcjonowaniem. Domaganie się przejrzystości i wiedzy o działaniu władzy publicznej jest obowiązkiem moralnym każdego obywatela, a organ nie może utrudniać obywatelom możliwości sprawowania społecznej kontroli nad władzą publiczną za pomocą instrumentów przewidzianych w u.d.i.p.
W odpowiedzi na skargę z dnia 19 sierpnia 2022 r. Komendant Policji wniósł o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z dnia 15 września 2022 r. skarżący podtrzymał stanowisko zawarte w skardze i podkreślił, że N. K. będąc zatrudniona w Policji, prawdopodobnie na stanowisku usługowo-technicznym, bezsprzecznie wykonuje funkcje publiczne i podlega ochronie jak funkcjonariusz publiczny, więc po anonimizacji danych organ miał obowiązek ujawnienia skanów i danych z tych dokumentów.
W wykonaniu zarządzenia Sędziego Sprawozdawcy, organ w dniu 3 października 2022 r. nadesłał odpowiedź na skargę, w której wniósł o odrzucenie skargi, ewentualnie o oddalenie skargi. Organ podkreślił, że zachowując termin wskazany w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powiadomił skarżącego, że informacja o jaką się ubiega nie ma charakteru informacji publicznej. Powiadomienie to stanowi warunek skutecznego uchylenia się od zarzutu bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Organ stwierdził, że dokumenty, o które wnioskuje skarżący, nie należą do kategorii informacji publicznej, dlatego też odmowa ich udostępnienia nie następuje w formie decyzji wskazanej w u.d.i.p. Na poparcie swojego stanowiska organ przytoczył wyrok WSA w Rzeszowie w sprawie o sygn. akt II SAB/Rz 35/19. Ponadto organ zwrócił uwagę, że potwierdzeniem tego, iż skarżący domagał się przesłania dokumentów, a nie informacji czy danych z dokumentów, jest to, że zażądał przesłania ich w formie zanonimizowanej. Organ wskazał, że zgodnie z art. 3 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje jedynie uprawnienia do wglądu do dokumentów urzędowych, a nie prywatnych. Dokumentami prywatnymi osoby, której dotyczy wniosek, w tym przypadku są bez wątpienia: życiorys, kopie dyplomów ukończenia szkół i szkoleń, informacja o przebiegu służby (drogi zawodowej) z akt osobowych, dokument potwierdzający przyjęcie do służby w Policji, świadectwo ukończenia kursu podstawowego uprawniające do wykonywania obowiązków policjanta i zaświadczenia lekarskie, w tym zaświadczenie potwierdzające badanie psychiatryczne i psychologiczne. Natomiast odnośnie oświadczenia majątkowego policjantów, kryterium dokumentu stanowiącego informację publiczną, na podstawie art. 1 ust. 2 u.d.i.p. determinują przepisy szczególne określone w art. 62 ust 7 ustawy o Policji. Na podstawie przywołanych przepisów, tylko informacje zawarte w oświadczeniach o stanie majątkowym osób pełniących funkcje organów Policji są publikowane na właściwych stronach Biuletynu Informacji Publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje.
Sprawa została rozpoznana i rozstrzygnięta zgodnie z zasadą niezwiązania granicami skargi (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W świetle tej zasady Sąd nie jest związany zakresem zaskarżenia, wnioskami skargi, podniesionymi zarzutami oraz powołaną podstawą prawną, kontrolując z urzędu zaskarżone działania lub zaniechania organów oraz sankcjonując je w granicach wyznaczonych w art. 145-150 p.p.s.a. lub w przepisach szczególnych.
Przedmiotowa sprawa dotyczy wniosku o udzielenie informacji publicznych wynikających zasadniczo z dokumentów wytworzonych w zakresie działalności kadrowej organów lub jednostek Policji lub stanowiących część akt osobowych indywidualnie wskazanego funkcjonariusza Komisariatu Komendy Policji.
Warunki podmiotowe i przedmiotowe zakresu zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej zostały w niniejszej sprawie spełnione. Adresat wniosku jest w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. organem władzy publicznej zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Z przedmiotowego punktu widzenia żądane informacje jako dotyczące funkcjonariusza Policji (umundurowanej i uzbrojonej formacji służącej społeczeństwu i przeznaczonej do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji), wykonującego w jej strukturze określone zadania publiczne i korzystającego z władztwa przysługującego tej formacji, co do zasady są informacjami publicznymi (zob. art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i f u.d.i.p.), natomiast wyłączenie lub ograniczenie ich udostępnienia może odbyć się jedynie na podstawie decyzji administracyjnej wydanej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.
W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że informacje publiczne to informacje wytworzone przez organy władzy publicznej lub inne podmioty publiczne w zakresie wykonywania zadań publicznych, a także informacje niewytworzone przez podmioty publiczne, które odnoszą się do tych podmiotów i są przez nie wykorzystywane w celu lub w związku z realizacją zadań publicznych. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako informacji publicznej decyduje ostatecznie treść i charakter informacji, a nie rodzaj lub status dokumentu lub innego nośnika informacji (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2021 r., III OSK 317/21, LEX nr 3184899; wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2022 r., III OSK 4371/21, LEX nr 3341887). Nie ma więc podstaw prawnych pogląd, że wyłączeniu z zakresu przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej podlegałyby informacje wynikające z dokumentów nieurzędowe (prywatnych), jeżeli nie ulega wątpliwości są one związane z realizacją zadań publicznych lub mają znaczenie z punktu widzenia działalności zewnętrznej danego podmiotu publicznego. Tak sformułowany pogląd prawny nie może zostać podtrzymany (zob. np. jednostkowy wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 4 grudnia 2019 r., II SAB/Rz 98/19). Odrębnym zagadnieniem jest natomiast istnienie podstaw do wyłączenia lub ograniczenia dostępu do informacji wynikających z takiego dokumentu (np. w związku z ochroną prywatności funkcjonariusza publicznego lub osoby pełniącej funkcję publiczną ze względu na brak związku danej informacji z pełnioną funkcją publiczną – zob. art. 5 ust. 2 i art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Nie budzi zatem wątpliwości Sądu, że informacje publiczne mogą wynikać nie tylko z dokumentów urzędowych sporządzonych przez uprawnionego funkcjonariusza publicznego w ramach jego kompetencji oraz skierowanych do innego podmiotu lub złożonych do akt sprawy (art. 6 ust. 2 u.d.i.p.), lecz także z innych dokumentów (w tym dokumentów prywatnych), którymi podmioty publiczne posługują się w celu wykonywania powierzonych im zadań publicznych. W związku z powyższym informacje publiczne mogą wynikać również z dokumentów nieurzędowych (prywatnych) wytworzonych w związku z rozpoczęciem, trwaniem lub zakończeniem stosunku służbowego funkcjonariusza publicznego (np. policyjnego), jeśli tylko dokumenty te stanowią część bazy informacyjnej wykorzystywanej przez dany podmiot publiczny.
W sprawie, której dotyczy skarga, skarżący zażądał udostępnienia danych wynikających z : 1) życiorysu, 2) dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej, 3) informacji o przebiegu drogi zawodowej, 4) kopii mianowania na Policjanta, 5) kopii oświadczenia majątkowego, 6) kopii aktualnych badań psychiatrycznych, wskazanego indywidualnie funkcjonariusza policyjnego.
Dokonując ostatecznej oceny statusu powyższych danych jako źródła informacji publicznej, Sąd podtrzymuje stanowisko wyrażone w prawomocnym wyroku z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 83/20. W orzeczeniu tym tut. Sąd potwierdził, że wskazane wyżej kategorie dokumentów stanowią co do zasady źródło informacji publicznych, natomiast odrębnymi zagadnieniami są dopuszczalność lub zakres udostępnienia tego rodzaju informacji na tle art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
Dokumenty określone w pkt. 1-4 oraz pkt. 6-7 wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2021 r. stanowią albo dokumenty urzędowe, albo dokumenty, którymi organy policyjne posługują się w celu wykonywania swoich zadań publicznych w zakresie spraw kadrowych funkcjonariuszy policyjnych. Na mocy art. 62 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z art. 5 ust. 1 u.d.i.p. nie podlegają natomiast udostępnieniu informacje zawarte w oświadczeniu o stanie majątkowym funkcjonariuszy policyjnych, którzy nie wyrazili na to zgody, z zastrzeżeniem art. 62 ust. 7 ustawy o Policji. Informacje te stanowią bowiem tajemnicę prawnie chronioną i podlegają ochronie przewidzianej dla informacji niejawnych o klauzuli tajności "zastrzeżone" określonej w przepisach o ochronie informacji niejawnych. W tym zakresie skarżony organ policyjny był jednak zobowiązany do wydania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.
Jeżeli chodzi natomiast pozostałe informacje (pkt. 1-4 i 6-7 wniosku), to w zasadniczej części żądane dane wyczerpują cechy informacji publicznych, jednak rozważenia wymaga zakres dopuszczalnego udostępnienia tych informacji. Przede wszystkim, co oczywiste, skarżący nie może żądać skanu lub kopii samych dokumentów objętych aktami osobowymi funkcjonariusza Policji; może natomiast żądać określonych informacji z nich wynikających w takim zakresie, w jakim mają one związek z pełnieniem funkcji publicznej (w tym wymaganiami ustawowymi wykonywania obowiązków służbowych lub przyjęcia do służby). W pozostałym zakresie informacje wynikające z ww. dokumentów mogą nie wyczerpywać znamion informacji publicznej, o czym należy poinformować skarżącego w odrębnym piśmie. Ostatecznej oceny w tym zakresie dokona zobowiązany organ.
Sąd ponownie przypomina, że dokonując uzupełnienia rozważań prawnych zawartych w wyroku z dnia 24 listopada 2020 r., sygn. akt II SAB/Rz 83/20, w innych sprawach wskazano już, że w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie szczegółowych praw i obowiązków oraz przebiegu służby policjantów wyraźnie wskazano, że sprawy osobowe policjantów dotyczą w szczególności: 1) przyjęcia do służby w Policji oraz zwolnienia z tej służby; 2) mianowania, wyznaczenia lub powołania na stanowisko służbowe, zwolnienia lub odwołania z tego stanowiska oraz należnego na nim uposażenia; 3) skracania okresu służby przygotowawczej policjanta, zwalniania go z odbywania tej służby lub przedłużania okresu tej służby; 4) okresowego opiniowania policjantów; 5) przenoszenia lub delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości; 6) delegowania do pełnienia służby poza granicami państwa; 7) oddelegowania do pełnienia zadań służbowych poza Policją; 8) powierzania pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku w tej samej miejscowości; 9) zawieszania w czynnościach służbowych; 10) mianowania na stopnie policyjne, obniżania stopni policyjnych i ich przywracania; 11) udzielania zezwolenia na podjęcie zajęcia zarobkowego poza służbą; 12) udzielania urlopów i zwolnienia od zajęć służbowych; 13) ustalania prawa do nagrody rocznej; 14) udzielania wyróżnień, przyznawania nagród motywacyjnych oraz wykonywania kar dyscyplinarnych. Z kolei w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie badań okresowych i kontrolnych policjantów określono rodzaj, zakres i częstotliwość badań okresowych, wzór skierowania na badanie okresowe lub kontrolne oraz wzór orzeczenia lekarskiego. Istotne znaczenie dla kwalifikacji żądanych danych jako informacji publicznych jest również rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie trybu i warunków ustalania zdolności fizycznej i psychicznej policjantów do służby na określonych stanowiskach lub w określonych komórkach organizacyjnych jednostek Policji. O statusie składanych do akt osobowych funkcjonariusza Policji dokumentów jako źródła informacji publicznej przesądza także treść zarządzenia Komendanta Głównego Policji z dnia 17 czerwca 2005 r. w sprawie zasad prowadzenia przez przełożonych dokumentacji w sprawach związanych ze stosunkiem służbowym policjantów oraz sposobu prowadzenia akt osobowych. W § 3 ust. 1 powyższego zarządzenia postanowiono, że akta osobowe policjantów prowadzi się z uwzględnieniem przepisów o ochronie danych osobowych oraz przepisów o ochronie informacji niejawnych, natomiast same akta z trzech wyodrębnionych części, w których gromadzi się w szczególności następujące dokumenty: 1) w części pierwszej (m.in. dokumenty wytworzone w związku z prowadzeniem postępowania kwalifikacyjnego do służby w Policji, określone w odrębnych przepisach, akt ślubowania, dyplomy ukończenia studiów wyższych, studiów podyplomowych i innych oraz dyplomy, zaświadczenia i świadectwa ukończenia szkół, kursów i aplikacji, zaświadczenia lekarskie dotyczące badań profilaktycznych); 2) w części drugiej (m.in. poświadczenia bezpieczeństwa lub zaświadczenia stwierdzające odbycie przeszkolenia w zakresie ochrony informacji niejawnych); 3) w części trzeciej (m.in. wniosek o przyjęcie do służby w Policji i wnioski personalne sporządzone w toku służby, rozkazy personalne o nawiązaniu, zmianach i rozwiązaniu stosunku służbowego, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzające ukończenie szkoleń zawodowych oraz inne dokumenty dotyczące tych szkoleń, raporty o skierowanie na egzamin na stopień policyjny, świadectwa złożenia tego egzaminu oraz inne dokumenty dotyczące tych egzaminów, świadectwa lub zaświadczenia potwierdzające ukończenie kursów lub szkoleń w ramach doskonalenia zawodowego, opinie służbowe oraz oceny okresowe, orzeczenia komisji lekarskich).
Powyższe ustalenia i oceny nie przesądzają jednak – co już podkreślono – o bezwarunkowej i pełnej dopuszczalności udostępnienia żądanych przez skarżącego danych. Przede wszystkim skarżony organ jest zobowiązany do wnikliwej oceny wskazanych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przesłanek negatywnych udostępnienia informacji publicznych. Konieczne jest zatem rozważanie, czy i w jakim zakresie udostępnienie danych wynikających z życiorysu, dyplomu ukończenia szkoły średniej, wyższej i szkoły policyjnej, złożonych do akt osobowych dokumentów o przebiegu drogi zawodowej, aktu mianowania na pierwszy stopień policyjny (lub kolejne stopnie) lub aktualnych badań psychiatrycznych (lekarskich) mogłoby prowadzić do naruszenia przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (art. 5 ust. 1 u.d.i.p.) lub do naruszenia prywatności wskazanego we wniosku skarżącego funkcjonariusza w takim zakresie, w jakim żądane informacje nie mają bezpośredniego związku z pełnieniem funkcji i zadań policyjnych, chyba że funkcjonariusz ten rezygnuje z przysługującej mu ochrony prywatności (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej dotyczącej osoby pełniącej funkcje publiczne nie dotyczy informacji "mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa". Do skarżonego organu należy więc ocena, czy w zakresie pkt. 1-4 i pkt. 6 wniosku skarżącego należy wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (w całości albo w części powyższych żądań), czy też dopuszczalne jest co najmniej częściowe udostępnienie powyższych danych (np. w postaci częściowo zanonimizowanej), czy wreszcie konieczne jest skierowanie do skarżącego pisma informującego o nieposiadaniu przez cześć informacji statusu informacji publicznej.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zobowiązał w punkcie pierwszym wyroku skarżony organ do ponownego rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] lipca 2022 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.
Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w punkcie drugim wyroku orzeczono, że bezczynność skarżonego organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, albowiem organ ten miał subiektywnie uzasadnione podstawy do wątpliwości prawnych w zakresie żądania skarżącego.
O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie trzecim wyroku, zasądzając na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zwrot tych kosztów od skarżonego organu na rzecz strony skarżącej.