II SAB/Rz 117/25

II SAB/Rz 117/25 - Wyrok WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2025-11-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Jarosław Szaro /przewodniczący/
Małgorzata Niedobylska
Piotr Popek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Jarosław Szaro, Sędzia WSA Małgorzata Niedobylska, Sędzia WSA Piotr Popek /spr./, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. D. na bezczynność Komornika przy Sądzie Rejonowym w Rzeszowie Kancelaria Komornicza nr II w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
P.D. (dalej: skarżący) złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na bezczynność Komornika przy Sądzie Rejonowym w Rzeszowie (dalej: Komornik) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że wnioskiem z 6 czerwca 2025 r. skierowanym do Komornika Sądowego skarżący wystąpił o udzielenie informacji publicznej, poprzez przesłanie w formie elektronicznej skanów dokumentów i informacji:
1. o nadaniu nr NIP,
2. o nadaniu nr REGON,
3. Zgłoszenia działalności gospodarczej Kancelarii Komornika do Urzędu Skarbowego,
4. Podanie art. i podstawy prawnej uznającej Komornika za funkcjonariusza publicznego,
5. Podanie przepisów ustaw na podstawie których Komornik prowadzi działalność gospodarczą i Kancelarię,
6. Podanie na jakich zasadach Komornik się rozlicza z Urzędem Skarbowym,
7. Podanie kto i kiedy powołał Komornika do pełnienia władzy publicznej jako komornik sądowy,
8. Scan upoważnienia dostępu do danych osobowych i wrażliwych obywateli oraz skan upoważnienia do przetwarzania danych osobowych,
9. Ile osób zatrudnia Komornik w Kancelarii,
10. Podanie wysokości składek odprowadzonych przez Komornika do ZUS w 2024г.,
11. Podanie wysokości składek odprowadzonych przez Komornika do ZUS w 2025г., 12. Podanie wysokości składek odprowadzonych za pracowników do ZUS w 2024 г., 13. Podanie wysokości składek odprowadzonych za pracowników do ZUS w 2025 r.
14. Scan upoważnienia wydanego dla pracowników Komornika do dostępu do danych osobowych i wrażliwych obywateli oraz scan upoważnienia wydanego dla pracowników Komornika dl przetwarzania danych osobowych.
W skardze skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów:
1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,
2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 ze zm.), dalej: u.d.i.p., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, podlagający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku i udzielenia odpowiedzi, na podstawie art. 6 ustawy o odpowiedzialności funkcjonariuszy publicznych za rażące naruszenie prawa (Dz. U. z 2011 r., nr 34, poz. 173) w związku z art. 149 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r., Nr 153), poz. 1270 ze zm.) o orzeczenie, że naruszenie procedury, bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W uzasadnieniu skargi podał, że 6 czerwca 2025 r. skierował do Komornika wniosek o dostęp do informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, dotyczącej funkcjonowania kancelarii komorniczej oraz podstaw formalnoprawnych działalności komornika jako funkcjonariusza publicznego.
Skarżący wskazał, że dokumenty o nadaniu NIP i REGON są elementem statusu organizacyjnego kancelarii wykonującej zadania publiczne; decyzja i skan dokumentu o powołaniu komornika do urzędu przez Ministra Sprawiedliwości stanowi akt organu administracji publicznej - jest dokumentem urzędowym i informacją publiczną; zasady rozliczeń podatkowych komornika z urzędem skarbowym związanych z działalnością Kancelarii komornika - podlegają ujawnieniu; wysokość składek na ubezpieczenie społeczne w części dotyczącej składek odprowadzanych z tytułu funkcji publicznej - w zakresie mającym charakter publiczny - również stanowi informację publiczną, pytanie o podstawy prawne działania komornika nie dotyczy tworzenia nowej informacji, ale potwierdzenia istniejących aktów normatywnych - co mieści się w zakresie prawa do informacji publicznej.
Zdaniem skarżącego żądane informacje mają charakter informacji publicznej, gdyż komornik jako funkcjonariusz publiczny jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, a wniosek dotyczył informacji o charakterze publicznym, związanych z wykonywaniem funkcji publicznych, tj. pracy komornika, za którą płacą wszyscy podatnicy. Wniosek został złożony w ramach kontroli obywatelskiej co do sposobu, zasadności i prawidłowości wydatkowania publicznych pieniędzy oraz w celu kontroli jakości stosowania i przestrzegania prawa przez komornika.
Skarżący zaznaczył, że Komornik nie udzielił w pełni żądanej informacji publicznej i nie wydał decyzji odmownej, mimo, że odmówił udostępnienia części informacji. Według skarżącego pismo z 17 czerwca 2025 r. nie może zostać uznane za odpowiedź na wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej z uwagi na brak merytorycznego ustosunkowania się do żądania dotyczącego niektórych pytań.
W ocenie skarżącego Komornik pozostaje w bezczynności, która ma charakter rażący z uwagi na naruszenie standardów formalnych i konstytucyjnego prawa do informacji. Brak pełnej odpowiedzi Komornika nie wynika z przeoczenia, lecz jest przejawem celowego działania mającego na celu ukrycie nieprawidłowości, a taka postawa nosi znamiona nadużycia stanowiska służbowego.
W odpowiedzi na skargę Komornik wniósł o oddalenie skargi, stwierdzając, że żądana informacja została skarżącemu udzielona w terminie tj. 23 czerwca 2025 r. poprzez przesłanie na wskazany adres elektroniczny. Zaznaczył, że odniósł się do każdego z pytań udostępniając informację lub wskazując, że konkretne informacje nie stanowią informacji publicznej. Nie odmówiono udostępnienia informacji, zatem nie było potrzeby wydawania decyzji administracyjnej w sprawie. W ocenie Komornika skarżący nadużywa prawa do informacji dążąc do osiągniecia innego celu niż troska o dobro publiczne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024r., poz.935), dalej: p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
Należy wyjaśnić, że bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminach określonych w ustawie i w konsekwencji pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie wydania przez organ oczekiwanego aktu lub podjęcia określonej czynności. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia fakt, z jakich powodów dany akt administracyjny czy czynność nie została podjęta, a w szczególności, czy bezczynność ta została spowodowana zawinioną lub też niezawinioną opieszałością organu w jego podjęciu, ani stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy. Te okoliczności będą miały jedynie znaczenie przy ocenie charakteru stanu zwłoki, a więc czy przybrała ona postać rażącego naruszenia prawa.
Prawo obywatela do informacji publicznej zostało zagwarantowane w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W zakres tego prawa wchodzi również dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP).
Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wskazuje ona w szczególności, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie (art. 1 ust. 1), a nadto określa podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6).
Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy adresat wniosku jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej, czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest to informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę.
Jeśli przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu ww. ustawy, a organ będący adresatem wniosku taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 ww. ustawy).
Z kolei zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie.
Wobec powyższego, o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p.
Określając pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca odwołał się do kategorii "sprawy publicznej", przy czym w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej pojęcie to nie zostało zdefiniowane. W orzecznictwie wskazuje się, że sprawy publiczne są sprawami związanymi z istnieniem i funkcjonowaniem określonej wspólnoty publicznoprawnej, sprawami ogółu, które korespondują z pojęciem dobra wspólnego (por.np. wyrok NSA z 30 września 2009 r. I OSK 2093/14). Przyjmuje się, że pojęcie "sprawa publiczna" oznacza przejaw działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP w jej rozumieniu wynikającym z unormowań ustawy zasadniczej, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame z każdym przejawem aktywności tych podmiotów. Wykładnia art. 6 u.d.i.p. prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest więc również informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. oraz zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności tych podmiotów. Z tą wykładnią koresponduje treść art. 4 ust. 1 u.d.i.p., eksponująca element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji RP lub ustawie (por. wyroki NSA z: 15 kwietnia 2025 r. III OSK 2641/24,18 sierpnia 2010 r. I OSK 851/10).
Powyższe rozumienie istoty sprawy publicznej, a w konsekwencji i informacji publicznej, odkodowywane z treści art. 61 Konstytucji RP i unormowań ustawy o dostępie do informacji publicznej, jest przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje przy tym taka informacja, która jest związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej - Państwa (por. np. wyroki NSA z: 7 października 2021 r. III OSK 3461/21, 7 lipca 2021 r. III OSK 3195/21).
Ustalając w rozpoznawanej sprawie zakres podmiotowy stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, konieczne jest odwołanie się do treści art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1458), w myśl którego komornik jest funkcjonariuszem publicznym działającym przy sądzie rejonowym. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu i nie jest też w sprawie kwestionowane, że komornik sądowy jest organem władzy publicznej zobowiązanym, co do zasady, do udostępnienia informacji publicznej - w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., o ile oczywiście informacja, o którą zwrócił się wnioskodawca, istotnie ma walor informacji publicznej.
Istota skargi w niniejszej sprawie ostatecznie sprowadza się do oceny czy organ w zakresie rozpoznania złożonego przez skarżącego wniosku o udostępnienie informacji publicznej znajdował się w stanie bezczynności.
Spór dotyczy uznania, czy informacje objęte wnioskiem dostępowym skarżącego stanowią informację publiczną oraz czy Komornik udzielając odpowiedzi na wniosek w formie zwykłego pisma, a nie w formie decyzji administracyjnej, dopuścił się bezczynności.
Według skarżącego żądane przez niego informacje stanowiły informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, ponieważ dotyczyły działalności komornika - funkcjonariusza publicznego wykonującego zadania z zakresu władzy publicznej, stanowiąc kontrolę obywatelską co do prawidłowości wydatkowania publicznych środków oraz jakości stosowania i przestrzegania prawa przez ten organ.
Zdaniem Komornika nie pozostaje on w bezczynności, gdyż w ramach odpowiedzi na wniosek dostępowy skarżącego skierował do niego pismo z 17 czerwca 2025 r., w którym odniósł się do wszystkich sformułowanych w nim zagadnień, udzielając żądanej informacji lub wskazując, że dana kwestia nie stanowi informacji publicznej.
W ocenie Sądu w tak zarysowanym sporze rację należy przyznać Komornikowi.
Istotnym jest, że organ w odpowiedzi na wniosek dostępowy w piśmie z 17 czerwca 2025 r. udzielił informacji publicznej w odniesieniu do kwestii, które uznał za informację publiczną: podał numery NIP i REGON, którymi się posługuje, wskazał podstawę powołania go do pełnienia urzędu (tj. decyzję ministra sprawiedliwości), liczbę zatrudnionych osób w kancelarii komorniczej oraz poinformował, że nie prowadzi działalności gospodarczej, lecz jako funkcjonariusz publiczny działający przy sądzie rejonowym wykonuje zadania określone w ustawach, nie prowadząc działalności gospodarczej.
Ponadto organ wyjaśnił, że nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.:
- decyzje o nadaniu NIP i REGON – ponieważ nie są wydawane przez komorników sądowych, lecz odpowiednie organy publiczne i nie odnoszą się do bezpośrednio do spraw publicznych,
- zasady rozliczania się komornika z urzędem skarbowym - bo dotyczą indywidualnych spraw podatkowych, informacja o formie i zakresie rozliczeń podatkowych nie odnosi się do realizacji zadań publicznych, ani do gospodarowania mieniem publicznym,
- żądanie wskazania podstaw prawnych działania komornika, przepisów ustawowych oraz statusu komornika jako funkcjonariusza publicznego wykracza poza zakres prawa do informacji publicznej, obowiązek udostępnienia informacji publicznej nie obejmuje sporządzania opinii prawnych, dokonywania wykładni przepisów ani udzielania porad prawnych czy wskazywania podstaw prawnych,
- polecenia administratora wydawane na podstawie art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 (RODO) dotyczące pracowników kancelarii komorniczej - mają charakter wewnętrzny i zawierają dane osobowe,
- wysokość składek na ubezpieczenia społeczne odprowadzanych przez komornika oraz za pracowników kancelarii - odnosi się do sfery prywatnoprawnej, nie dotyczy gospodarowania mieniem publicznym, nie pozostaje w związku z wykonywaniem zadań publicznych oraz zawiera dane finansowe objęte ochroną ustawową.
W ocenie Sądu Komornik uczynił zadość swojemu obowiązkowi rozpatrzenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, reagując w przewidzianym ustawą o dostępie do informacji publicznej terminie w formie zwykłego pisma. Odpowiedzi udzielono w ustawowym 14-dniowym terminie oraz we właściwej formie zważywszy na charakter prowadzonej przez niego działalności publicznej ściśle poważanej ze sferą prywatną, bo chociaż komornik nie jest przedsiębiorcą, to jego działalność jest opodatkowana i podlega przepisom ubezpieczeń społecznych na takich samych zasadach, jak te stosowane do osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą.
Wbrew zarzutom skarżącego, Komornik nie miał obowiązku wydawania w tym zakresie decyzji, bowiem jak wyjaśniono powyżej, decyzję wydaje się w sytuacji, gdy wnioskowana informacja ma status informacji publicznej, ale organ odmawia jej udostępnienia z uwagi na okoliczności uzasadniające ograniczenie prawa dostępu do niej. Skoro żądana przez skarżącego informacja statusu informacji publicznej nie posiadała, wystarczające zatem było poinformowanie go o stanowisku organu w formie zwykłego pisma.
W przekonaniu Sądu pismo Komornika z 17 czerwca 2025 r. stanowi dostateczną odpowiedź na wniosek skarżącego, realizującą cele analizowanej ustawy, uwzględniając podwójną naturę działalności prowadzonej przez Komornika. W piśmie tym organ odniósł się do wszystkich pytań – w części przekazując dane, a w części odmawiając odpowiedzi, argumentując, iż pytania nie dotyczą informacji publicznej.
Podkreślenia wymaga, że jeżeli nawet dany dokument znajduje się w zasobach organu władzy publicznej, to żeby uznać, że zawiera informację publiczną należy ocenić, czy informacja ta odnosi się do publicznej sfery działania organu. Informacja która nie odnosi się do publicznej sfery działalności organów nie ma charakteru publicznego, jest pozbawiona cechy publiczności. Przez co nie podlega udostępnieniu w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Status informacji publicznej uzyskuje wyłącznie taka informacja, która jest związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej. W konsekwencji przyjąć należy, iż nie każda informacja będąca w dyspozycji Komornika, bądź odnosząca się do jego funkcjonowania, będzie informacją publiczną podlegającą udostępnieniu przez ten podmiot w trybie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz tylko taka informacja, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Tylko bowiem te kwestie ustawodawca traktuje jako informacje o sprawie publicznej.
Sąd w pełni podziela pogląd, że dane dotyczące wysokości składek odprowadzanych do ZUS przez Komornika oraz za pracowników kancelarii nie stanowią informacji publicznej, jako że odnoszą się do sfery prywatnej w działalności kancelarii komorniczej, w związku z czym nie polegają reżimowi ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W orzecznictwie wskazuje się, że informacją publiczną, podlegającą udostepnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jest informacja o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną. Natomiast nie jest informacją publiczną ani ta część składników wynagrodzenia, która wynika ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika, ani też kwoty wynikające z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne czy też uiszczanie należnych podatków. Te kwoty nie są bowiem związane z pełnioną funkcją, a wyłącznie z uprawnieniem lub obowiązkiem osoby pełniącej funkcje publiczną jako pracownika (por. wyrok WSA w Olsztynie z 23 września 2025 r. II SAB/Ol 109/25).
Instytucja dostępu do informacji publicznej nie ma też na celu kontroli prawidłowości funkcjonowania organu. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie mogą służyć realizacji celów, dla których właściwe są inne tryby postępowań i do których realizacji powołane są właściwe organy kontrolne. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może służyć jako środek zastępczy wobec postępowań wyjaśniających, kontrolnych lub nadzorczych.
Informacją publiczną nie jest też wyjaśnianie przepisów prawa (sygn. II SAB/Wa 664/20, III SAB/Gd 170/22).
Słusznie natomiast wskazuje skarżący, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowane jest stanowisko, że przedstawienie informacji innej, niż ta, której oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej, wymijającej, czy wręcz nieadekwatnej do treści wniosku, stanowi o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej, do którego skierowano wniosek o jej udostępnienie, co niewątpliwie narusza przepis art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Według Sądu tego typu sytuacja nie miała jednak miejsca w przedmiotowej sprawie. Organ prawidłowo spełnił swój obowiązek poprzez wyjaśnienie, że dane pytanie nie dotyczy informacji publicznej. Sama zaś okoliczność, że treść odpowiedzi nie spełniła oczekiwań skarżącego, nie przesądza bynajmniej o bezczynności organu.
W ocenie Sądu działanie organu w niniejszej sprawie odpowiada standardom należytej staranności w realizacji obowiązku informacyjnego. Organ nie poprzestał na ogólnikowym stwierdzeniu odmowy udzielenia odpowiedzi, lecz do każdego pytania odniósł się indywidualnie – przekazując dane lub wskazując brak podstaw do odpowiedzi w trybie ustawy.
Zdaniem Sądu nie jest konieczne wyjaśnianie skarżącemu dlaczego Sąd uznał udzielone odpowiedzi za wystarczające, ponieważ musiałoby się to wiązać z tłumaczeniem treści udzielonej odpowiedzi, co wobec jasności użytych zwrotów, czytelności tekstu wydaje sią całkowicie zbędne.
W konsekwencji Sąd stwierdza, że w sprawie nie doszło do bezczynności organu w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Odpowiedź na żądanie zgłoszone przez stronę została udzielona terminowo i w sposób kompletny, niezależnie od tego, czy zaspokoiła subiektywne oczekiwania i odpowiadała przekonaniom skarżącego. Tak więc nie sposób zarzucić Komornikowi wywodzonej przez skarżącego bezczynności w udostępnieniu wnioskowanej informacji publicznej, a zarzuty skargi należy uznać za niezasadne.
Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.