II SAB/Rz 1/05

II SAB/Rz 1/05 - Postanowienie WSA w Rzeszowie
Data orzeczenia
2005-04-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-01-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Sędziowie
Anna Lechowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 58 par. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Sędzia NSA Anna Lechowska ( spr. ) po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na "uchylenie się przez Komendanta Wojewódzkiego Policji od udzielenia informacji stronie postępowania administracyjnego" postanawia odrzucić skargę
Uzasadnienie
Skarżący, jako przedmiot zaskarżenia wskazał "uchylanie się Komendanta Wojewódzkiego Policji od udzielenia informacji stronie postępowania". Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżący był obwinionym w postępowaniu dyscyplinarnym , które zakończyło się postanowieniem z dnia [...] marca 2003r. o jego umorzeniu, w związku ze zgłoszeniem przezeń wystąpienia ze służby. Postanowienie to stało się prawomocne, wobec nie zaskarżenia go w prawem przewidzianym trybie.
W dniu 30 czerwca 2004r. a więc po upływie ponad roku od daty wydania postanowienia, skarżący zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji z pismem , w którym zakwestionował rzetelność informacji ustnej udzielonej mu przez Naczelnika Wydziału (najprawdopodobniej Prezydialnego) w przedmiocie załączników do wniosku o jego dyscyplinarne ukaranie, zarzucając iż w udostępnionych mu aktach postępowania dyscyplinarnego brak niektórych z nich, nadto są nieprawidłowo oznaczone i znajdują się na nich poprawki i skreślenia. W końcowej części pisma wezwał organ do wyjaśnienia, co stało się z brakującymi załącznikami a także dlaczego niektóre z nich nie posiadają oznaczeń, itp.
W kolejnym piśmie z dnia 2 lipca 2004r. zwrócił uwagę na inne nieprawidłowości postępowania dyscyplinarnego, takie: jak brak uwierzytelnienia dokumentów będących kserokopiami, brak podpisu protokolanta w jednym z protokołów , dodatkowe adnotacje na dokumentach i wezwał Komendanta do zobowiązania podległych mu służb do usunięcia tych nieprawidłowości. Pismo z tej samej daty adresowane do Naczelnika Wydziału prezydialnego KWP kwestionuje prawdziwość informacji o dacie przekazania pisma uzupełniającego wniosek o ukaranie i zawiera prośbę o ustną informację o dacie odnotowania w dzienniku korespondencji wpływu owego uzupełnienia.
Pismem z dnia 7 lipca 2004r. Komendant Wojewódzki Policji poinformował skarżącego o negatywnym rozpatrzeniu jego żądań zgłoszonych w opisanych wyżej pismach, stwierdzając, iż ich zakres nie mieści się w uprawnieniu przyznanym decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 11 maja 2004r o udostępnieniu mu do wglądu akt postępowania dyscyplinarnego stanowiących materiały archiwalne.
Z pisma uzupełniającego skargę stanowiącego polemikę z odpowiedzią na skargę wynika, że skarżący kwestionuje to właśnie pismo, zarzucając, że Komendant Wojewódzki Policji naruszył art. 7 i 9 kpa a także art. 12 kpa. W piśmie tym skarżący podkreśla , iż informacje których żądał mają dlań znaczenie w kwestii podjęcia decyzji o zaskarżeniu rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu dyscyplinarnym, w związku z nie uwzględnieniem przez Komendanta Głównego Policji jego zażalenia na postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do złożenia zażalenia na to rozstrzygnięcie.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że akta postępowania dyscyplinarnego zostały skarżącemu udostępnione, zaś na pisma wskazane w skardze udzielono mu odpowiedzi pismem z dnia 7 lipca 2004.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ), zwanej dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji- publicznej i stosują środki określone w ustawie.
Podług § 2 tego przepisu kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
W myśl § 3 tego przepisu , sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Przytoczone wyliczenie ma charakter zamknięty, co oznacza, że w nie objętym nim zakresie Sąd nie jest właściwy. Nie jest on bowiem organem nadzoru nad organami administracji publicznej i nie rozpoznaje skarg powszechnych regulowanych przepisami działu VIII kpa.
W sprawie jest oczywiste, że kwestionowane skargą pismo, jak również "uchylenie się od udzielenia żądanych informacji stronie postępowania" nie mieści się w kategoriach aktów i czynności wymienionych w art. 3 §2 pkt 1 - 3 i 5 -7 P.p.s.a, nie jest bowiem decyzją, postanowieniem, aktem organów jednostek samorządu terytorialnego, czy aktem nadzoru.
W ocenie Sądu nie może być też zakwalifikowane, jako akt lub czynność wymieniona w przepisie art. 3 § 2 pkt 4. Choć bowiem organ zaskarżony jest w sprawach wskazanych w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji ( t.j. Dz.U. z 2002r.Nr 7, poz.58, ze zm.) organem administracji publicznej a stosunek służbowy policjanta jest stosunkiem administracyjnoprawnym podległym regulacjom tej ustawy, to żądana przez skarżącego czynność tego organu, która w istocie sprowadzałaby się do udzielania wyjaśnień w przedmiocie prawidłowości przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego, nie mieści się w pojęciu innego, niż określone w pkt 1-3 aktu, czy czynności, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z mocy samego prawa.
Przebieg postępowania dyscyplinarnego policjantów reguluje rozdział 10 ustawy Policji zatytułowany "Odpowiedzialność dyscyplinarna i karna policjantów" Nie zachowanie przepisów tego rozdziału, w tym także w zakresie dokumentowania czynności postępowania, podobnie jak innych mających w tym postępowaniu zastosowanie przepisów prawa może być kwestionowane w drodze środków odwoławczych od zapadłych orzeczeń, łącznie ze skargą do sądu administracyjnego. Dotyczy to także możliwości wzruszenia orzeczenia prawomocnego w trybie wznowienia postępowania ( art. 135 r. i s, ustawy). Po myśli jej art. 138 ustawy skarga do sądu przysługuje od orzeczenia oraz postanowienia kończącego postępowanie dyscyplinarne, co obejmuje także orzeczenia w kwestii wznowienia postępowania.
Zauważyć przy tym wypadnie, że kwestia uprawnień obwinionego w toku postępowania dyscyplinarnego, w tym prawa do przeglądania akt, czynienia z nich notatek i składania wniosków dowodowych regulowana jest art. 135 f ustawy.
Uprawnienie to dotyczy także postępowania w trybie nadzwyczajnym ( wznowienia postępowania) i jego nie zachowanie może być kwestionowane w drodze wspomnianych wyżej środków odwoławczych, które przysługują od orzeczeń w postępowaniu tym zapadłych.
W przepisach ustawy o Policji brak natomiast prawa do odrębnego zaskarżenia do sądu odmowy udzielania wyjaśnień , co do prawidłowości przeprowadzenia postępowania dyscyplinarnego i nie uwzględnienia wniosków w przedmiocie podejmowania czynności zapobiegających tym nieprawidłowościom.
Uprawnienia takiego nie można wywieść także z przepisów innych ustaw, w tym także z ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznych ( Dz.U. 112, poz. 1198). W oparciu o tę ustawę dopuszczalne jest bowiem zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania w sprawie jej udzielenia zapadłych w trybie art. 16 tej ustawy. Przedmiotem żądania może być informacja publiczna wytworzona przez władze publiczne oraz podmioty wykonujące zadania publiczne. W tej kategorii nie mieszczą się wyjaśnienia w przedmiocie prawidłowości postępowania dyscyplinarnego.
Skoro, co wynika z powyższych wywodów, przedmiot zaskarżenia nie mieści się w kategoriach aktów i czynności wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-7 P.p s.a., nie może też podlegać kognicji Sądu ewentualna bezczynność organu zaskarżonego w realizacji żądań skarżącego, która to bezczynność z mocy pkt 8 tego przepisu podlega tej kognicji, jeśli dotyczy aktów i czynności wymienionych w pkt- 1-4.
Z przytoczonych wyżej względów, Sąd postanowił odrzucić skargę w oparciu o przepis art. 58 §1 pkt 1 P.ps.a.