II SAB/Po 65/26

II SAB/Po 65/26 - Postanowienie WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2026-03-16
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Tomasz Świstak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świstak po rozpoznaniu 16 marca 2026 r., na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Prezydenta Miasta oraz Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] w przedmiocie udostępnienia dokumentacji związanej z procedurą "Niebieskiej Karty’ postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Pismem z 10 lutego 2026 r. A. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Prezydenta Miasta oraz nadzorowanego przez niego Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] (dalej MOPS) w przedmiocie rozpatrzenia jej wniosków o udostępnienie jej dokumentacji dotyczącej jej i jej małoletnich dzieci wytworzonej w związku z procedurą Niebieskiej Karty dotyczącej jej rodziny.
W uzasadnieniu skargi jej autorka wskazała, iż wielokrotnie zwracała się do MOPS w [...] oraz do Prezydenta Miasta z wnioskami o udostępnienie jej dokumentacji procedury Niebieskiej Karty dotyczącej jej rodziny, na które to wnioski uzyskiwała odpowiedzi wybiórcze, niepełne oraz nie uzyskała tak od MOPS jak i Prezydenta Miasta decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia jej pełnego zakresu żądanej informacji i dokumentów
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie.
Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż A. B. złożyła do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] pismo z 23 listopada 2025 r., zatytułowane skarga, w którym wniosła o między innymi o udostępnienie jej dokumentacji związanej z procedurą Niebieskiej Karty dotycząca jej rodziny oraz złożyła skargę na instrumentalne używanie procedury Niebieskiej Karty wobec niej.
Skargę na działania MOPS w [...], w tym na działania zespołu interdyscyplinarnego i grupy diagnostyczno-pomocowej przy założeniu i prowadzeniu procedury Niebieskiej Karty zawarta w piśmie z dnia 23 listopada 2025 r. Prezydent Miasta rozpoznał na podstawie regulacji zawartych w Dziale VIII K.p.a. uznając ją za bezzasadną, o czym poinformowano A. B. pismem z 23 grudnia 2025 r.
Nadto 11 grudnia 2025 r. MOPS w [...] udostępnił skarżącej dokumenty w postaci korespondencji jaką prowadził w sprawie skarżącej i jej dzieci w ramach procedury Niebieska Karta, zaś pismem z 29 grudnia Dyrektor MOPS w [...] udzielił skarżącej kolejnej informacji co do podstaw prawnych i trybu postępowania w ramach procedury "Niebieskiej Karty" i wskazał na regulacje ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej, które wyłączają możliwość udostępniania określonych dokumentów zgromadzonych w ramach procedury "Niebieskiej karty", w tym, zawierających dane osób doznających przemocy domowej oraz osób zgłaszających podejrzenie jej zaistnienia.
W dniu 29 stycznia 2026 r. A. B. złożyła bezpośrednio do Prezydenta Miasta kolejne pismo zatytułowane skarga, w którym zakwestionowała udzieloną jej odpowiedź na wcześniejszą skargę oraz wniosła między innymi o wskazanie jakie informacje, akt i dokumenty dotyczące jej oraz jej małoletnich dzieci były przekazywane do innych instytucji (w szczególności sądu, prokuratury, MOPS, Policji, zespołów interdyscyplinarnych, kuratorów lub innych podmiotów, wskazanie dokładnych dat przekazywania informacji lub dokumentów, instytucji przekazującej i instytucji , do której zostały przekazane, formy przekazania oraz wskazania gdzie obecnie znajduje się kompletna dokumentacja dotyczącą jej i jej rodziny.
Powyższe pismo skarżącej Prezydent Miasta pozostawił bez rozpoznania na podstawie art. 239 K.p.a.
W ocenie organu w takich okolicznościach sprawy skarga A. B. winna zostać odrzucona, albowiem postępowanie prowadzone w ramach procedury Niebieskiej Karty ma swoją regulację w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej, nie podlega ono rozpatrzeniu według przepisów K.p.a., a jedynie odwołanie znajduje się w tym zakresie w art. 9a ust. 7h tej ustawy i dotyczy ustanowienia prawa do skargi w trybie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572).
Dalej organ wskazał, iż wszczęcie procedury Niebieskiej Karty nie kreuje powstania stosunku administracyjnego, a czynności podejmowane w ramach tej procedury, jak i kontrola sprawowana w trybie skargowym(dział VIII K.p.a.) przez wójta (burmistrza, prezydenta), nie mogą być zakwalifikowane jako akty lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. i co z attyk idzie nie podlegają kontroli sądów administracyjnych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
W postępowaniu przed sądem administracyjnym, merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
Wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej: P.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2023 r. poz. 615, z późn. zm.), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Ponadto sądy administracyjne orzekają w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a P.p.s.a.), a także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).
Wyjaśnić przy tym należy, że skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest pochodną skargi na określone formy działania organu, czyli jest dopuszczalna tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje administracyjne, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (por. postanowienia NSA: z 4 września 2012 r., II GSK 1324/12; z 17 lipca 2012 r., I OSK 1620/12 oraz z 7 lipca 2010 r., II GSK 737/10).
Zatem dopuszczalność skargi na bezczynność organu administracji publicznej lub występuje wówczas, gdy organ zwleka z wydaniem decyzji, postanowienia albo aktu lub dokonaniem czynności dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, a sprawa ma charakter sprawy z zakresu administracji publicznej.
Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie zachodzi.
W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy bezczynności MOPS w [...] i Prezydenta Miasta w przedmiocie rozpoznania wniosków A. B. o udostępnienie jej całości dokumentacji wytworzonej i zgromadzonej przez organ w ramach dotyczącej jej i jej dzieci procedury "Niebieskiej Karty".
Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż procedura ta uregulowana jest przepisami ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1673 ze zm., dalej jako: u.p.p.d.).
Prawny charakter procedury "Niebieskiej Karty" był niejednokrotnie przedmiotem oceny sądów administracyjnych, m.in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 137/20; z 20 października 2020 r., sygn. akt I OSK 1714/20 czy z 29 lutego 2024 r., sygn. akt III OSK 45/24 (dostępne w CBOSA). W orzecznictwie przyjmuje się, że ww. przepisy u.p.p.d. ograniczają się wyłącznie do funkcji integrujących, koordynacyjnych i organizujących współdziałanie podmiotów, o których mowa w art. 9a ust. 3 i 5 u.p.p.d. oraz specjalistów w zakresie przeciwdziałania przemocy w rodzinie (art. 9b ust. 2 u.p.d.d.). Ustawodawca nie powierzył podmiotom prowadzącym ww. procedurę żadnych kompetencji władczych, w szczególności prawa do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień, bądź aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Wszystkie działania podejmowane przez zespół interdyscyplinarny należą do sfery działań prawnych niewładczych i nie zmierzają wprost do wywołania skutków prawnych. Nie mogą być wprowadzane w życie za pomocą przymusu bezpośredniego (por. K. Ziemski [w:] red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Prawne formy działania administracji, System Prawa Administracyjnego, t. 5, INPr PAN 2013, s. 21, 56-61; A. Błaś – tamże, s. 218, 251; s. 226, 276; Z. Niewiadomski [w:] red. R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel, Instytucje prawa administracyjnego, System Prawa Administracyjnego, t. 1, INPr PAN 2015, s. 57-59, 139-140, 142, 145).
Również czynności podejmowane w toku omawianej procedury nie są czynnościami, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Użyte w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kryteria, chociaż obejmują dość zróżnicowane kategorie działań administracji, które trudno dokładnie scharakteryzować, stanowią akty lub czynności, które: 1) mają charakter władczy, chociaż nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, te bowiem są zaskarżalne na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 – 3 P.p.s.a.; 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych; 3) mają charakter publicznoprawny, ponieważ tylko w tym zakresie działalność administracji została poddana kontroli sądów administracyjnych; 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa, co oznacza, że musi istnieć ścisły i bezpośredni związek między działaniem (zaniechaniem określonego działania) organu administracji, a możliwością realizacji uprawnienia (obowiązku) wynikającego z przepisu prawa przez podmiot niepowiązany organizacyjnie z organem wydającym dany akt lub podejmującym daną czynność (por. uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego: uchwała z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, uchwała z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, uchwała z 16 grudnia 2013 r. sygn. akt II GPS 2/13, dostępne w CBOSA). Akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., są podejmowane poza postępowaniem jurysdykcyjnym, odpowiadają formule nie tyle stosowania prawa, ile jego wykonywania, która wyraża się w urzeczywistnianiu (realizacji) dyspozycji normy prawnej kreującej konkretny (a więc już istniejący) stosunek administracyjny i wynikające z niego uprawnienie lub obowiązek (por. Z. Kmieciak. Glosa do uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 3/07, OSP 2008, nr 5, poz. 51, s. 350-351). Czynności podejmowane w toku procedury "Niebieskiej Karty" ww. cech nie noszą i nie mogą być uznane za czynności, o których mowa w ww. art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a.
Dalej wskazać należy, iż jak trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę do procedury "Niebieskiej Karty" nie stosuje się przepisów K.p.a., za wyjątkiem regulacji zawartych w Dziale VIII K.p.a., a dotyczących postępowania skargowego.
Postępowanie w ramach procedury "Niebieskiej Karty" wyczerpująco uregulowane jest w przepisach ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej, która nie tylko nie zawiera odpowiednika art. 74 § 2 K.p.a., regulującego kwestie udostępniania akt stronie postępowania i przewidującego obowiązek wydawania zaskarżalnego postanowienia w przedmiocie odmowy umożliwienia stronie przeglądania akt sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii i odpisów, uwierzytelnienia takich kopii i odpisów lub wydania uwierzytelnionych odpisów, które to postanowienie może być następnie poddane kontroli sądowej, lecz wręcz zawiera regulacje wprost ograniczające dostęp osób stosujących przemoc do pewnych kategorii dokumentów wytworzonych w ramach tej procedury.
Skoro zaś brak jest regulacji wprowadzających określony, sformalizowany tryb udostępnienia osobom zainteresowanym dokumentów wytworzonych w ramach procedury Niebieskiej Karty, w tym w szczególności przepisu przewidującego wydawanie jakiegokolwiek zaskarżalnego rozstrzygnięcia w zakresie odmowy udostępnienia osobom zainteresowanym, w tym stosującym przemoc i będącym ofiaramk przemocy domowej dokumentów zgromadzonych w ramach tej procedury, to również skarga na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania wpadkowego w przedmiocie udostępnienia osobie, której procedura ta dotyczy, dokumentów ze sprawy danej procedury "Niebieskiej Karty" jest niedopuszczalna.
Dalej wskazać należy, iż skarga A. B. podlegałaby również odrzuceniu w przypadku rozpoznawania jej jako skargi na bezczynność organu w rozpoznaniu jej podania z 23 listopada 2025 r. jako wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżąca domagała się bowiem udzielenia informacji i udostępnienia dokumentów wytworzonych w ramach procedury "Niebieskiej Karty" dotyczącej jej i jej małoletnich dzieci.
Stosownie zaś do treści art. 1 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze. zm., zwanej dalej: "u.d.i.p."), przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi.
Oznacza to, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej wówczas, gdy dla żądanych informacji, mających charakter informacji publicznych, prawodawca przewidział inny tryb dostępu do nich.
Regulacje takie zawarte zostały w przepisach powoływanej już powyżej ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu przemocy domowej, gdzie w art. art. 9c ust. 5 wskazano, że osoby, o których mowa w art. 9c ust. 1 pkt 3, mają dostęp do dokumentacji, z wyłączeniem dostępu do dokumentacji zawierającej dane osób doznających przemocy domowej oraz osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy domowej, których udostępnienie mogłoby spowodować zagrożenie życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osób doznających przemocy domowej lub osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy domowej, w szczególności z wyłączeniem dostępu do: 1) formularzy "Niebieska Karta" zawierających dane osób doznających przemocy domowej; 2) protokołów z posiedzeń zespołu interdyscyplinarnego oraz grup roboczych, chyba że dotyczą wyłącznie działań podejmowanych wobec osób, co do których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc domową, oraz osób stosujących przemoc domową; 3) notatek i dokumentów wytworzonych przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b, chyba że dokumenty te dotyczą wyłącznie działań podejmowanych wobec osób, co do których istnieje podejrzenie, że stosują przemoc domową, oraz osób stosujących przemoc domową; 4) innych dokumentów zgromadzonych przy realizacji zadań, o których mowa w art. 9b, których udostępnienie mogłoby spowodować zagrożenie życia, zdrowia lub bezpieczeństwa osób doznających przemocy domowej lub osób zgłaszających podejrzenie stosowania przemocy domowej. Nadto jak stanowi art. 9b ust. 15 ww. ustawy, w przypadku niepotwierdzenia informacji o stosowaniu przemocy domowej grupa diagnostyczno-pomocowa odstępuje od dalszych działań, co jest dokumentowane w formie pisemnej i elektronicznej.
Analiza przytoczonych powyżej regulacji prawnych prowadzi do konstatacji o występującej odmienności trybu dostępu do informacji regulowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej i informacji oraz dokumentów, których może domagać się skarżąca w jej własnej sprawie indywidualnej prowadzonej w ramach procedury "Niebieskiej Karty", do których ma prawo w świetle art. 9c ust. 5 ustawy o przeciwdziałaniu przemocy domowej.
Co za tym idzie w sytuacji, gdy wnioskodawca ma uregulowany ustawowo dostęp do żądanych informacji w innym trybie (w tym przypadku w trybie wynikającym z prowadzonego postępowania kryzysowego – procedury "Niebieskiej Karty"), wyłączone jest stosowanie trybu z ustawy o dostępie do informacji publicznej (art. 1 ust. 2 tej ustawy). Tego typu sprawa nie podlega rozstrzygnięciu w formach przewidzianych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4 P.p.s.a, stąd też do skarg w tym zakresie nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej, a w konsekwencji również do skarg na bezczynność organów w tym względzie.
Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela stanowisko judykatury, która wskazuje, że niedopuszczalne jest stosowanie przepisów u.d.i.p. wówczas, gdy dostęp do żądanych informacji, mających charakter informacji publicznych, uregulowany jest w innym trybie, bowiem o ile prawo do informacji jest zasadą, to jednak wyjątki od niej powinny być ściśle interpretowane. Nie tylko bowiem sama ustawa o dostępie do informacji publicznej zawiera ograniczenia w jej stosowaniu, ale również nie może uchybiać w tym względzie przepisom innych ustaw odmiennie regulującym te kwestie (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt I OSK 2154/11, opubl. w Lex nr 1149313).
Sąd ponadto zauważa, że w art. 9a ust. 7h oraz w art. 9b ust. 16 wskazanej ustawy, mowa jest o skardze na działalność odpowiednio zespołu interdyscyplinarnego lub członka zespołu interdyscyplinarnego oraz grupy diagnostyczno-pomocowej lub członka grupy diagnostyczno-pomocowej, którą może wnieść osoba objęta procedurą "Niebieskie Karty". Skargę rozpatruje się w trybie przepisów ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego.
Skarga tego rodzaju, nie podlega rozpoznaniu w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, jak również jej rozpoznanie nie kończy się wydaniem aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 – 6 P.p.s.a. Sprawa taka podlega rozpatrzeniu w trybie postępowania skargowego, o którym mowa w art. 227 K.p.a. (por. postanowienie NSA z 7 maja 2025 r., sygn. akt III OSK 588/25, opubl. w Lex nr 3882502). Przepis ten przewiduje możliwość wniesienia skargi w szczególności na zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwianie spraw. Przedmiotem skargi może być każda negatywna ocena działalności podmiotu powołanego do wykonywania zadań państwa lub innego podmiotu, np. organizacji społecznej, któremu zlecono zadania z zakresu administracji publicznej, oraz ich pracowników i funkcjonariuszy. Skarga wniesiona w tym trybie uruchamia jednoinstancyjne postępowanie, które kończy się zawiadomieniem o sposobie załatwienia skargi. Podkreślić jednak należy, że postępowanie w sprawie skarg i wniosków objętych działem VIII k.p.a. nie podlega kontroli sądów administracyjnych. Skarga z art. 227 K.p.a. jest bowiem odformalizowanym środkiem ochrony różnych interesów jednostki, niedającym podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego. Działania podejmowane przez organ w trybie postępowania w zakresie skarg i wniosków, normowanym przepisami działu VIII k.p.a., nie mają formy aktu lub czynności, o jakich mowa w art. 3 § 2 P.p.s.a. Tym samym ocena prawidłowości prowadzenia postępowania skargowego w tym trybie nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wnioskodawcy niezadowolonemu ze sposobu załatwienia wniosku służy prawo wniesienia skargi, o której mowa w art. 246 § 1 K.p.a. W razie nierozpatrzenia skargi wniesionej na podstawie art. 227 K.p.a. stronie nie służy skarga na bezczynność organu.
Sądy administracyjne nie sprawują bowiem kontroli nad sposobem załatwienia sprawy zainicjowanej skargą wniesioną na podstawie art. 227 K.p.a.
W konsekwencji nie są również właściwe do rozpoznania tak skargi na bezczynność organu, do którego skargę na podstawie art. 227 K.p.a. wniesiono, jak i na sposób rozpatrzenia takiej skargi przez organ.
Podsumowując, z wszystkich wyżej przedstawionych względów Sąd, uznał skargę za niedopuszczalną i dlatego działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a., skargę tę odrzucił.