II SAB/Po 30/24

II SAB/Po 30/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2024-09-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik /przewodniczący sprawozdawca/
Paweł Daniel
Szymon Widłak
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 537
art. 24b ust. 1-4, art. 24b ust. 4 pkt 4, art. 24c ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2, art. 149 par. 1, art. 149 par. 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 609
art. 11a ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Szymon Widłak Asesor WSA Paweł Daniel po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 05 września 2024 r. sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Rady Gminy w N. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 31 grudnia 2023 r. P. M. zwrócił się do Komisji Rewizyjnej Rady Gminy N. o udzielenie informacji:
1. o zasadach oraz trybie działania Gminy N. w wykonywaniu zadania publicznego - gospodarki zaopatrzenia w wodę, tj.:
a) sposobie lub wzorze wyliczenia należności za wodę dostarczoną do gospodarstw domowych - osób fizycznych (za 1 metr sześcienny),
b) nazwie i siedzibie podmiotów zewnętrznych, w 2023 roku, wobec których Gmina N. miała ciężary publiczne (ponosiła opłaty), związane z pozyskaniem i dostawą wody do gospodarstw domowych,
c) wartości kwotowej i procentowej opłat wobec podmiotów, o których mowa w pkt b) w odniesieniu do wartości dostarczonej wody, w wybranym okresie czasu (miesiącu, roku).
2. czy i w jakich latach Komisja Rewizyjna Rady Gminy N. analizowała wartość usługi dostarczania wody dla mieszkańców (osób fizycznych) Gminy N. oraz czy na tę okoliczność sporządzono dokumenty.
W uzasadnieniu wniosku P. M. wskazał, że o powyższe informacje za rok 2022 r., w odniesieniu jedynie do N. , zwracał się do Wójta Gminy N. wnioskiem z dnia 8 lutego 2022 r., na który została udzielona odpowiedź z dnia 28 lutego 2022 r, nr [...], a także monitem z dnia 10 marca 2023 r., na który nie uzyskał odpowiedzi.
Pismem z dnia 16 stycznia 2024 r. Komisja Rewizyjna odnosząc się do punktu 1 wniosku wskazała, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w kierowanym do wnioskodawcy piśmie Urzędu Gminy z dnia 14 kwietnia 2022 r. nr [...] W odniesieniu do punktu 2 Komisja wyjaśniła, że w 2021 r. analizowała zestawienia zadłużeń, upomnień i tytułów wykonawczych na przestrzeni 2021 r. Zaległości za wodę, ścieki oraz opłatę abonamentową w łącznej kwocie [...]zł umorzono 3 osobom fizycznym na kwotę [...]zł oraz 1 osobie prawnej na kwotę [...]zł. Zaległości zostały umorzone z uwagi na przedawnienie roszczeń. Na podstawie postanowienia Komornika Sądowego o umorzeniu postępowania wobec stwierdzenia bezskutecznej egzekucji należności umorzono w stosunku do 4 osób fizycznych. Kwota zaległości na dzień 31 grudnia 2021 r. za wodę i opłaty abonamentowe wynosi [...] zł, za ścieki [...] zł, co daje łączną kwotę [...]zł (911 osób zadłużonych).
Pismem z dnia 20 stycznia 2024 r. P. M. wniósł do Komisji Rewizyjnej ponaglenie, wskazując, że Komisja w piśmie z dnia 16 stycznia 2024 r. nie udzieliła wystarczającej odpowiedzi w zakresie kalkulacji kosztu 1 m3 wody za 2023 r., nazw i siedzib podmiotów zewnętrznych, wartości kwotowej i procentowej opłat na rzecz tych podmiotów, jak również czy taka analiza była wykonywana w latach poprzednich. Wnioskodawca podkreślił, że nie wnosił o informacje dotyczące zadłużeń czy upomnień.
W odpowiedzi Komisja Rewizyjna w piśmie z dnia 1 lutego 2024 r., nr L.dz.[...], wskazała, że uzupełnia swoją odpowiedź, niemniej podtrzymuje swoje stanowisko z pisma z 14 kwietnia 2022 r., nr [...], w którym omówiono kwestię sposobu lub wzoru wyliczenia należności za wodę dostarczaną do gospodarstw domowych - osób fizycznych, jak również nazwy i siedziby podmiotów zewnętrznych, wobec których Gmina N. miała ciężary publiczne (ponosiła opłaty) związane z pozyskaniem i dostawą wody do gospodarstw domowych.
Dalej Komisja zaznaczyła, że w roku 2023 występował ten sam podmiot zewnętrzny co w latach poprzednich, tj. P. S.A. z siedzibą w miejscowości K.. Organ poinformował, że obowiązująca taryfa została zatwierdzona na okres 3 lat i kalkulacja kosztu nie uległa zmianie od ostatnich przekazywanych wnioskodawcy informacji. Komisja wskazała, że w załączeniu przesyła informacje dołączone do wniosku o zatwierdzenie taryfy, dotyczące kalkulacji kosztu 1 m3 wody w 2023 r.
W kwestii wartości kwotowych i procentowych opłat wobec podmiotów zewnętrznych w odniesieniu do wartości dostarczanej wody Komisja wskazała, że dane takie nie były przedmiotem jej analizy, tj. Komisja nie posiada tego typu informacji. Komisja Rewizyjna działa w oparciu o przyjęty i zatwierdzony przez Radę Gminy plan pracy. Komisja nie analizowała wartości usługi dostarczania wody dla mieszkańców (osób fizycznych) Gminy N. .
Pismem z dnia 5 lutego 2024 r. P. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Komisji Rewizyjnej Rady Gminy N. w zakresie nieudzielenia pełnej odpowiedzi na wniosek z dnia 31 grudnia 2023 r. i ponaglenie z dnia 20 stycznia 2024 r. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie do załatwienia jego wniosku w terminie 14 dni.
Motywując skargę skarżący podał, że odpowiedź organu z dnia 18 stycznia 2024 r. na jego wniosek z dnia 31 grudnia 2023 r. nie zawierała żadnych danych, o które wnioskował. Pismem z dnia 1 lutego 2024 r. ( L.dz. [...]) organ nie udzielił ponownie żądanych informacji, za wyjątkiem przyznania, że analiza wartości usług dostarczania wody w minionych latach w ogóle nie była wykonywana.
Skarżący podniósł, że załącznik do pisma z dnia 1 lutego 2024 r. stanowiło 20 kart wydruków danych w formie tabelarycznej odnoszących się do gospodarki wodnej i ściekowej. W samym piśmie z dnia 1 lutego 2024 r. Przewodniczący Komisji Rewizyjnej nie wymienił enumeratywnie tych załączników, co stawia pod znakiem zapytania wartość danych zawartych w przesłanych tabelach oraz w jaki sposób należy je odczytywać. Skarżący stwierdził, że ma wątpliwość w jaki sposób należy odczytywać dane z tabeli, ponadto zostały one w jego ocenie sporządzone nieprecyzyjnie, nie wyjaśniono co oznaczają symbole W1 i W2, nie wskazano jakiego obszaru i okresu dotyczą prezentowane dane, niejednokrotnie wskazując na informacje, które nie były przedmiotem jego wniosku.
Skarżący wskazał, że został poinformowany, iż w roku 2023 występował ten sam podmiot zewnętrzny co w latach poprzednich, tj. P, S.A. Niemniej jednak Komicja Rewizyjna Rady Gminy nie podała dalszych informacji co do kwoty kosztów ponoszonych przez samorząd na rzecz tego podmiotu. Organ odnosi się uporczywie do pisma zredagowanego w przeszłości przez Urząd Gminy nr [...] Nie jest on jednak autorem tego pisma, a samo pismo nie obejmuje okresu objętego wnioskiem.
W związku z powyższym, w celu jasnego przedstawienia swojego wniosku skarżący wskazał, że interesuje go ilość wody dostarczonej do gospodarstw domowych osób fizycznych w 2023 r. na terenie całej Gminy N. (w m3), wszystkie koszty (w zł) związane z jej wydobyciem, uzdatnieniem, transportem, obsługą pracowników, poniesionymi opłatami (podatki, opłaty wodno-prawne, usługi wodne, usługi obce, inne koszty), a także dane podmiotów zewnętrznych i ich adresy, które otrzymały zapłatę z tytułu obsługi dostawy wody dla mieszkańców, w tym wysokość wypłaconych kwot.
Skargę zarejestrowano jako skargę na bezczynność Rady Gminy w N. (k. [...] akt sąd.).
W odpowiedzi na skargę Rada Gminy w N. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie.
W zakresie odrzucenia skargi organ podał, że skarżący skarży bezczynność Komisji Rewizyjnej, a ta nie ma zdolności sądowej (art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.). Podkreślono, że Komisja nie jest organem Gminy, ani organem Rady o samoistnych uprawnieniach, tylko wewnętrznym, pomocniczym organem Rady.
W zakresie oddalenia skargi organ wskazał natomiast, że Komisja Rewizyjna w ogóle nie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, ale mimo to udzieliła skarżącemu pełnej i wyczerpującej odpowiedzi. Organ przyznał, że w pewnym zakresie Komisja udzieliła informacji, iż nie posiada takich danych (nie analizowała danych w sposób wskazany przez wnioskodawcę), jednakże odpowiedź taka również realizuje obowiązek ustawowy, albowiem obowiązek udzielenia informacji istnieje jedynie w sytuacji, gdy dany podmiot posiada wnioskowane dane.
Organ zarzucił także skarżącemu, że w skardze zmodyfikował swój wniosek, poszerzając go o nowe dane, tj. domagając się informacji na temat ilości wody dostarczonej do gospodarstw w 2023 r., czy wszystkich kosztów z tym związanych. Zdaniem organu modyfikacja wniosku pierwotnego jest niedopuszczalna na etapie skargi (k. [...]-[...] akt sąd.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku organu o odrzucenie skargi wskazać należy, że skarga P. M. została zakwalifikowana jako skarga na bezczynność Rady Gminy w N. , bowiem komisja rewizyjna nie jest organem gminy, a jedynie wewnętrzną pomocniczą jednostką organizacyjną takiego organu – rady gminy. Skarga na bezczynność Rady Gminy jest natomiast dopuszczalna i mogła podlegać merytorycznemu rozpoznaniu. W tym miejscu należy podkreślić, że skierowanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej do wewnętrznej jednostki organizacyjnej podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji (w tym przypadku organu gminy) jest w pełni skuteczne w stosunku do tego podmiotu i nie zwalnia go z ustawowego obowiązku załatwienia wniosku. Okoliczność, że Komisja Rewizyjna nie przekazała wniosku skarżącego Radzie Gminy i samodzielnie przystąpiła do jego załatwienia nie może pogarszać sytuacji wnioskodawcy.
Przechodząc do meritum wyjaśnić należy, że sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "P.p.s.a."). W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc, czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 2 ust. 1 z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902; dalej: "u.d.i.p."), każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że skarżący był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Rada Gminy w N. , która na mocy art. 11a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r., poz. 609; dalej: "u.s.g.") jest organem gminy, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Poza sporem pozostaje również, że informacje, o których udzielenie zwrócił się skarżący, stanowią informację publiczną. Obowiązek zaspokajania zbiorowych potrzeb wspólnoty w zakresie wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych należy do jednych z podstawowych zadań własnych gminy na gruncie art. 7 ust. 1 pkt 3 u.s.g. i informacje dotyczące tych kwestii bezspornie stanowią sprawę publiczną.
Sporne w sprawie jest natomiast, czy żądana informacja została stronie udzielona.
Zdaniem Sądu w składzie orzekającym organ wbrew zarzutom skargi wywiązał się z obowiązku udostępnienia żądanych informacji publicznych jeszcze przed wniesieniem skargi, co oznacza, że organ ten nie pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do punktu 1 lit. a wniosku, tj. sposobu lub wzoru wyliczenia należności za wodę dostarczoną do gospodarstw domowych – osób fizycznych, za 1 m3 wskazać należy, że w zredagowanej w terminie ustawowym odpowiedzi z dnia 16 stycznia 2024 r. odwołano się jedynie do stanowiska wyrażonego w piśmie Urzędu Gminy z dnia 14 kwietnia 2022 r., nr [...] Z kolei przywołanym piśmie z dnia 14 kwietnia 2022 r. wskazano skarżącemu, że "sposób i wzór wyliczenia stawki za dostarczoną wodę regulują przepisy art. 24b ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2020 r., poz. 2028)". O ile odpowiedzi tej nie można byłoby uznać za pełną, to w sprawie istotnym jest, że w odpowiedzi na ponaglenie skarżącego, tj. w piśmie z dnia 1 lutego 2024 r., wskazano, że obowiązująca taryfa została zatwierdzona na okres 3 lat i kalkulacja kosztu nie uległa zmianie od ostatnio przekazywanych skarżącemu informacji. Do tego pisma dołączono informacje stanowiące załącznik do wniosku o zatwierdzenie taryfy obejmujące kalkulację kosztu 1 m3 wody w 2023 r.
Sąd zauważa, że są to tabele, o których mowa w art. 24b ust. 6 pkt 4 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2024 r., poz. 757; dalej: "u.z.z.w."). Zawarte w nich informacje wraz z ogólnodostępną informacją na Gminnym Portalu Internetowym Gminy N. (https://www.gmina-n. .pl/[...]/pobierz/skanowanie.pdf), o obowiązującej taryfie dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy N. , zatwierdzonej decyzją z dnia 6 lipca 2021 r. wydaną przez Państwowe Gospodarstwo Wodne [...], Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w P., na okres od dnia 24 lipca 2021 r. do dnia 23 lipca 2024 r., w tym o kategoriach odbiorców usług w grupach W1 i W2, stanowią pełne udostępnienie żądanej informacji publicznej.
W kontekście powyższego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 24b u.z.z.w., taryfa podlega zatwierdzeniu przez organ regulacyjny, z wyłączeniem taryfy zmienionej w związku ze zmianą stawki podatku od towarów i usług (ust. 1). Przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne przekazuje organowi regulacyjnemu wniosek o zatwierdzenie taryfy w terminie 120 dni przed dniem upływu okresu obowiązywania dotychczasowej taryfy (ust. 2). Wniosek, o którym mowa w ust. 2, zawiera określenie przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, gminy, na terenie której działa to przedsiębiorstwo, gminy, na terenie której ma obowiązywać taryfa, oraz okresu obowiązywania taryfy (ust. 3). Do wniosku, o którym mowa w ust. 2, dołącza się: projekt taryfy i uzasadnienie (ust. 4 pkt 1 i 2). Na mocy art. 24b ust. 6 pkt 4 u.z.z.w., do uzasadnienia, o którym mowa w ust. 4 pkt 2, dołącza się tabele będące szczegółową kalkulacją cen i stawek opłat, określające:
a) porównanie cen i stawek opłat taryfy obowiązującej w dniu złożenia wniosku z cenami i stawkami opłat nowej taryfy dotyczącej zaopatrzenia w wodę,
b) porównanie cen i stawek opłat taryfy obowiązującej w dniu złożenia wniosku z cenami i stawkami opłat nowej taryfy dotyczącej odprowadzania ścieków,
c) ustalenie poziomu niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego,
d) alokację niezbędnych przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego według taryfowych grup odbiorców usług w okresie obowiązywania nowych taryf,
e) współczynniki alokacji w okresie obowiązywania nowych taryf rozumiane jako współczynniki określające procentowy udział w łącznych kosztach danego rodzaju kosztów związanych z określoną taryfową grupą odbiorców usług,
f) kalkulację cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków metodą alokacji prostej,
g) zestawienie przychodów przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego według taryfowych grup odbiorców usług, z uwzględnieniem wielkości zużycia wody oraz cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków w okresie obowiązywania nowych taryf,
h) skutki finansowe zmiany cen i stawek opłat za zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków,
i) analizy ekonomiczne związane z korzystaniem z wód, z uwzględnieniem zasady zwrotu kosztów usług wodnych oraz długoterminowych prognoz dotyczących możliwości zaspokojenia potrzeb w zakresie korzystania z zasobów wodnych na obszarze zlewni lub jej części.
Jak przy tym wynika z art. 24c ustawy, organ regulacyjny, w terminie 45 dni od dnia otrzymania wniosku, o którym mowa w art. 24b ust. 2 ocenia projekt taryfy, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 1, oraz uzasadnienie, o którym mowa w art. 24b ust. 4 pkt 2, pod względem zgodności z przepisami ustawy i przepisami ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne oraz analizuje zmiany warunków ekonomicznych wykonywania przez przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne działalności gospodarczej, w tym marżę zysku, oraz weryfikuje koszty, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 1, pod względem celowości ich ponoszenia w celu zapewnienia ochrony interesów odbiorców usług przed nieuzasadnionym wzrostem cen (ust. 1 pkt 1 i 2). Jeżeli wynik oceny, weryfikacji lub analizy, o których mowa w ust. 1, jest pozytywny, organ regulacyjny zatwierdza taryfę w drodze decyzji (ust. 2).
Nadesłane przy piśmie z dnia 1 lutego 2024 r. tabele wraz z ogólnodostępną informacją o zatwierdzonych taryfach dla zbiorowego zaopatrzenia w wodę i zbiorowego odprowadzania ścieków na terenie Gminy N. na okres od dnia 24 lipca 2021 r. do dnia 23 lipca 2024 r. (gdzie zawarta jest także informacja o podmiotach wchodzących do grup W1 i W2), zawierają pełne dane o kalkulacji kosztu 1m3 wody w 2023 r. na terenie Gminy N. . To, że przedstawione w tabelach dane wymagają do ich całościowej analizy i odczytu wiedzy specjalistycznej, niekoniecznie posiadanej przez przeciętnego obywatela, nie oznacza, że żądana informacja publiczna nie została udzielona.
Dalej, co się tyczy punktu 1 lit. b wniosku wskazać należy, że w tym zakresie organ udzielił odpowiedzi w piśmie z dnia 1 lutego 2024 r., a więc po upływie 14 dni na udzielenie żądanych informacji, jednak przed datą wniesienia skargi. Skarżącemu została bowiem udzielona informacja, że w 2023 r. była to spółka P. S.A. z siedzibą w miejscowości K..
Odnośnie punktu 1 lit. c wniosku organ wyjaśnił skarżącemu w piśmie z dnia 1 lutego 2024 r., że nie posiada tego typu informacji i nie były one przedmiotem analiz, wobec czego i w tym zakresie skarga na bezczynność organu jest nieuzasadniona.
Natomiast w zakresie punktu 2 wniosku wskazać należy, że organ w piśmie z dnia 1 lutego 2024 r. wyjaśnił, że Komisja Rewizyjna nie analizowała wartości usług dostarczania wody dla mieszkańców, co stanowi odpowiedź na zadane pytanie, choć, tak jak w przypadku pozostałych odpowiedzi, została ona udzielona po upływie terminu ustawowego.
Reasumując, zdaniem Sądu na dzień wniesienia skargi organ nie pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 31 grudnia 2023 r. Z kolei pozostałe kwestie poruszone przez skarżącego w skardze – jak słusznie wskazał organ w odpowiedzi na skargę – stanowią rozszerzenie żądanych informacji i mogą one co najwyżej stanowić przedmiot odrębnych wniosków o udostępnienie informacji publicznych.
Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.
Na mocy art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.