II SAB/Po 230/25

II SAB/Po 230/25 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-11-14
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-08-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Edyta Podrazik
Paweł Daniel /sprawozdawca/
Wiesława Batorowicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Dnia 14 listopada 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędzia WSA Paweł Daniel (spr.) po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 listopada 2025 roku sprawy ze skargi B. K. na bezczynność T. sp. z o.o. z siedzibą w T. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 12 czerwca 2025 r. B. K. (dalej jako: "skarżąca") zwróciła się do T. Sp. z o.o. z siedzibą w T. (dalej jako: "Spółka" lub "T. ") o udostępnienie informacji publicznej poprzez udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Na jakiej podstawie prawnej T. wystawił dla właściciela działki nr [...] w L. warunki przyłączenia do sieci dla czterech lokali mieszkalnych, pomimo że w pismach z 23 marca 2022 r. i 21 września 2023 r. Spółka informowała dewelopera o możliwości zapewnienia dostawy wody pitnej i odbioru ścieków płynnych tylko dla dwóch lokali mieszkalnych?
2. Czy wydanie warunków przyłączenia do sieci wymienionych w pkt. 1 poprzedzone było badaniami, jeżeli tak to jakimi, kiedy i jakie były ich wyniki?
3. Czy wydanie warunków przyłączenia do sieci dla czterech lokali mieszkalnych dla działki [...] wpłynie na dostarczanie wody do działek w L. , w szczególności do działek na ul. [...] w L. ?
4. Czy mieszkańcy ul. [...] w L. po przyłączeniu czterech lokali mieszkalnych z działki [...] w L. mogą odczuwać spadek ciśnienia wody w kranach w domu bądź w przyłączach ogrodowych?
5. Jeżeli odpowiedź na pkt. 4 jest negatywna to czy T. poczyniło badania, testy sprawdzające i potwierdzające, że jakość dostępu do wody mieszkańców nie zostanie w żaden sposób pogorszona?
6. Czy Spółka ma ustalone plany na budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych ustalonych przez gminę w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji na lata 2025 i dalsze a jeżeli tak w jakim akcie prawa miejscowego Gminy [...] bądź innym uregulowaniu zostały one wskazane.
Pismem z dnia 23 czerwca 2025 r. [...] udzieliła odpowiedzi na wskazane we wniosku z dnia 12 czerwca 2025 r. pytania. W odpowiedzi na pytanie zadane przez skarżącą w punkcie 5 Spółka stwierdziła, że cyt.: "przeprowadzona analiza, jakość i ilość wody nie zostanie pogorszona ze względu na wydane warunki przyłączenia do dz. [...]".
Następnie, w dniu 30 czerwca 2025 r., skarżąca zwróciła się do Spółki z kolejnym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, wskazując, że "W piśmie z dnia 23 czerwca 2025 r. [...] wskazano, że dla działki nr [...] warunki przyłącza do sieci zostały poparte analizą, która wskazała możliwość podłączenia max dwóch budynków wielolokalowych – proszę o podanie daty, kiedy ww. analiza została przeprowadzona, numeru dokumentu, pod którym ww. analiza została sformułowana i skanu ww. analizy".
W odpowiedzi na wniosek z dnia 30 czerwca 2025 r., T. wystosowała do skarżącej pismo z dnia 7 lipca 2025 r., wyjaśniając, że w ocenie Spółki, informacja, której udzielenia żąda nie ma charakteru informacji publicznej.
Skarżąca, wnioskiem z dnia 10 lipca 2025 r., ponownie wniosła o udostępnienie informacji publicznej w zakresie tożsamym z wnioskiem z dnia 30 czerwca 2025 r. tj. w zakresie: daty sporządzenia analizy, terminu jej przeprowadzenia, numeru dokumentu i skanu jego treści.
Odpowiadając na powyższe Spółka, pismem z dnia 24 lipca 2025 r., raz jeszcze wyjaśniła, że żądane przez skarżącą informacje nie mają charakteru informacji publicznej (w ocenie Spółki, żądany przez skarżącą dokument można zakwalifikować jako dokument wewnętrzny), a ponadto podkreśliła, że nie jest w posiadaniu rzeczonej analizy, gdyż owa analiza nigdy nie przyjęła formy dokumentu.
Wymiana korespondencji pomiędzy stronami obejmowała również kolejny wniosek z dnia 30 lipca 2025 r., w którym skarżąca domagała się wskazania dodatkowych informacji na temat przeprowadzonej analizy (w tym formę, datę, autora i jego stanowisko oraz miejsce zatrudnienia, a także podanie w jakiej instytucji, spółce analiza została złożona – czy w T. jeżeli tak, w jakiej dacie, w jakiej formie: ustnie, graficznie, pisemnie, w prezentacji, notatce lub innej – jakiej?, a także osoba na jakim stanowisku tę analizę otrzymała). Pismem z dnia 31 lipca 2025 r., Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, podkreślając, że nie dysponuje takimi informacjami, a ponadto, że nie mają one charakteru informacji publicznej.
Pismem z dnia 11 sierpnia 2025 r., B. K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Spółki w rozpatrzeniu wniosków o udostępnienie informacji publicznej z dnia 30 czerwca 2025 r. oraz 10 lipca 2025 r., domagając się udostępnienia żądanych tam danych, a ponadto stwierdzenia rażącego naruszenia prawa w tym zakresie przez Spółkę oraz wymierzenia Spółce grzywny w wysokości 10.000,00 zł.
W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie. Podkreśliła przy tym, że nie popadła w stan bezczynności, a żadne z jej zachowań nie nosiło znamion rażącego naruszenia prawa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez ww. sądy obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 P.p.s.a.
W przypadku skarg na bezczynność, kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, przez które akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. W sprawach o udostępnienie informacji publicznej skarga na bezczynność przysługuje nie tylko w przypadku faktycznego "milczenia" (bierności) podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, ale również w sytuacji, gdy podmiot ten stwierdza, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej lub nie podlega udostępnieniu. Wówczas sąd zobligowany jest do rozpoznania skargi i rozstrzygnięcia, czy żądana informacja jest informacją publiczną i czy rzeczywiście wnioskodawca mógł skutecznie domagać się jej udostępnienia. Należy w tym miejscu podkreślić, że aby można było uznać, iż nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej (także takiej, której organ nie posiada), podmiot zobowiązany do jej udzielenia w formie uregulowanej ustawą o dostępie do informacji publicznej powinien wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Tylko w takim przypadku uwolni się od zarzutu bezczynności w sprawie. Identycznie powinien postąpić w sytuacji, gdy posiada żądane informacje, lecz z uwagi na ograniczenia dostępu nie może ich udostępnić (zob. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12).
W myśl art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, ze zm.; dalej jako: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Jednakże, zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej – nie jest więc wymagane wyczerpanie środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.. Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w art. 53 P.p.s.a. Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcia czynność.
Mając wszystko to na uwadze Sąd uznał skargę za dopuszczalną.
Zgodnie z regulacją art. 149 § 1 P.p.s.a, sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2 P.p.s.a., może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Sąd, w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 P.p.s.a., może również orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a., o co zawnioskowała skarżąca w niniejszej sprawie.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania skargi, należy stwierdzić, że jej przedmiotem uczyniono bezczynność T. Sp. z o.o. w zakresie udostępnienia skarżącej informacji – mających, jej zdaniem, status informacji publicznych – wskazanych we wnioskach z dnia 30 czerwca 2025 r. i 10 lipca 2025 r. W praktyce żądanie dotyczyło udostępnienia informacji o treści, formie, sposobie przeprowadzenia i utrwalenia analizy przeprowadzonej przez Spółkę przed wydaniem warunków przyłączenia do sieci dla czterech lokali mieszkalnych znajdujących się na działce [...] w L. .
Wskazać w tym miejscu należy, że stan bezczynności ograniczany jest do sytuacji, w których podmiot administracji publicznej zobowiązany był w określonym terminie wydać stosowny akt (decyzję, postanowienie itp.) lub dokonać odpowiedniej czynności. Badanie jej zaistnienia sprowadza się zatem do ustalenia ewentualnego naruszenia terminowości działania organów administracji.
W sprawach z zakresu udostępnienia informacji publicznej kluczowe jest ustalenie, czy zaistniał obowiązek jej udzielenia. Ten ma miejsce w przypadku jednoczesnego spełnienia dwóch przesłanek: podmiotowej (stwierdzającej, że podmiot, do którego skierowany został wniosek jest zobowiązany do jej udzielenia na mocy u.d.i.p.) oraz przedmiotowej (wskazującej, że żądane informacje w istocie są informacjami publicznymi w myśl przepisów u.d.i.p.). Następnie ustalić należy, czy działania podmiotu zobowiązanego nastąpiły w formie zgodnej z treścią wniosku o udzielenie informacji publicznej, a jeżeli nie, to czy takie odstępstwo znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym sprawy. Przy czym wskazać trzeba, że złożenie wniosku przez osobę wykorzystującą prawo do informacji nie nakłada na podmiot zobowiązany obowiązku "automatycznego" udostępnienia informacji, gdyż w pierwszej kolejności powinien on zbadać, czy przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej znajdują zastosowanie w danej sytuacji, a jeżeli tak to winien ocenić, czy nie zachodzą przesłanki ograniczające dostępność informacji, o jakich mowa w art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej został określony w art. 4 ust. 1 i 2 u.d.i.p., z tym dodatkowym zastrzeżeniem, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: (1) organy władzy publicznej; (2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; (3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; (4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; (5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że T. – realizująca zgodnie z przedłożonym (k. 40 i nast. akt sądowych) odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego prowadzi działalność w zakresie poboru, uzdatniania i dostarczania wody z wyjątkiem działalności usługowej, działalność usługową w zakresie rozprowadzania wody, ponadto prowadzi działalność w zakresie odprowadzania ścieków, usług sanitarnych i pokrewnych, wywozu śmieci i odpadów oraz ich unieszkodliwiania – jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 2 pkt 4 u.d.i.p. Wymienione wyżej rodzaje prowadzonej działalności świadczą, że Spółka wykonuje zadania publiczne, a ponadto jako spółka komunalna, w rozumieniu art. 9 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej, wykorzystuje w tym celu środki publiczne (wszystkie udziały w spółce posiada Gmina [...]).
Przechodząc z kolei do analizy zaistnienia przesłanki przedmiotowej, należy na wstępie wyjaśnić, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji). Aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła swoistą definicję legalną "informacji publicznej", wskazaną w treści z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., którą jest "każda informacja o sprawach publicznych". Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. A. Piskorz-Ryń, J. Wyporska-Frankiewicz [w:] Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, red. M. Sakowska-Baryła, LEX/el. 2025, art. 1).
W rozpoznawanej sprawie skarżąca domagała się udzielenia informacji w zakresie dokonanej przez T. analizy poprzedzającej przyłączenie do sieci czterech lokali mieszkalnych zlokalizowanych na działce nr [...] w L. .
Należy przy tym podkreślić, że Spółka konsekwentnie, w odpowiedzi na kolejne wnioski wskazywała, że przedmiotowa analiza ma charakter wewnętrzny, a co za tym idzie – nie musiała być sformalizowana i przybrać określonej formy np. dokumentu. Z tego też powodu Spółka nie jest w jej posiadaniu, a co za tym idzie – nie może udostępnić żądanej informacji.
Sąd zauważa także, że odpowiedzi podmiotu zobowiązanego na oba wnioski, w których skarżąca domaga się udostępnienia treści przeprowadzonej analizy zostały udzielone w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (odpowiedź na wniosek z dnia 10 lipca 2025 r. – pismo T. z dnia 24 lipca 2025 r. oraz odpowiedź na wniosek z dnia 30 lipca 2025 r. – pismo T. z 31 lipca 2025 r.). Podkreślenia wymaga jeszcze, wbrew twierdzeniom skarżącej, że Spółka w żadnym z pism do niej kierowanych nie stwierdziła, że analiza utrwalona została w formie dokumentu. Uzupełniająco wskazywała natomiast argumentację wskazującą na wewnętrzny charakter tego typu ustaleń, z których wynika, że nie podlegają one udostępnieniu. Sąd zauważa także, że art. 19a ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2024 r. poz. 757) nie nakłada na przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne obowiązków dotyczących przeprowadzenia analizy (metodologii, jej poszczególnych elementów i sposobu utrwalenia) przed wydaniem warunków przyłączenia do sieci. Uznać zatem należy, że przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne mają w tym zakresie dowolność.
Rację w ocenie Sądu ma T. , że przeprowadzona analiza uznana powinna zostać za "dokument" wewnętrzny czy roboczy niezależnie od tego, czy przyjął on formę tekstu, czy stanowił jedynie ciąg myślowy odpowiedzialnego pracownika Spółki. Pojęcie dokumentu wewnętrznego (roboczego) zostało wypracowane w judykaturze w celu ochrony integralności procesu decyzyjnego przed zakłóceniami, które mogłyby spowodować utrudnienie jego przebiegu. Na potrzebę zapewniania takiej ochrony wskazuje się, że organom władzy publicznej niezbędna jest możliwość podejmowania decyzji dopiero po zebraniu zasobu stosownych informacji, uzgodnieniu stanowisk i przeanalizowaniu kilku możliwych wariantów danego rozstrzygnięcia. Podmiot zobowiązany musi mieć zagwarantowaną pewną swobodę decyzyjną, w ramach której mieszczą się takie formy aktywności, które wprawdzie służą realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale ze względu na etap jego realizacji nie przesądzają o kierunku działania tego podmiotu w konkretnej sprawie i z tego względu nie są dla niego wiążące. Dlatego, jak przyjmuje się w judykaturze, od dokumentów urzędowych w rozumieniu art. 6 ust. 2 u.d.i.p. należy odróżnić dokumenty wewnętrzne służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 666/12; z dnai 14 września 2012 r., sygn. akt I OSK 1203/12; z dnia 17 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1105/13; z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1769/13; z dnia 04 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 430/14 oraz z dnia 05 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 2693/15, Baza NSA).
Dokumentami wewnętrznymi, a więc niemającymi charakteru informacji publicznej, są przykładowo: korespondencja wewnętrzna wymieniana między pracownikami danego podmiotu, dokumentacja związana ze spotkaniami, posiedzeniami lub zebraniami np. członków organu kolegialnego bądź pracowników organu, wewnętrzne procedury dotyczące przekazywania dokumentów w ramach struktury organu, a także opinie i ekspertyzy, odnoszące się do przyszłych działań podmiotu zobowiązanego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 114/15; z dnia 3 marca 2017 r., sygn. akt I OSK 1415/15; z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1107/19; z dnia 02 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 499/21; z dnia 14 października 2022 r. sygn. akt III OSK 5258/21, Baza NSA).
Przedstawiony pogląd znajduje również odzwierciedlenie w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z 13 listopada 2013 r., sygn. akt P 25/12, stwierdził, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska. W ich przypadku można bowiem mówić o pewnym stadium na drodze do wytworzenia informacji publicznej.
W ocenie Sądu Spółka właściwie uznała więc, że żądana przez skarżącą informacja nie stanowi informacji publicznej, ponieważ była częścią procesu decyzyjnego zmierzającego do wydania warunków przyłączenia do sieci wodno-kanalizacyjnej. To dopiero treść warunków przyłączenia, jako dokument urzędowy – określający jednostronnie i jednoznacznie przez spółkę komunalną w prawem przypisanej formie, obowiązki podmiotu, po wypełnieniu których możliwe będzie przyłączenie do sieci – stanowić będą informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p.
Mając zatem na uwadze, że w niniejszej sprawie przesłanka przedmiotowa uznania wnioskowanych przez skarżącą we wnioskach z 30 czerwca 2025 r. i 10 lipca 2025 r. danych za informację publiczną nie została spełniona, T. nie była zobowiązana do ich udostępnienia. Spółka nie pozostawała zatem w stanie bezczynności, ponieważ w prawem określonym terminie 14 dni odpowiedziała na wnioski skarżącej informując, że wnioskowana informacja nie podlega udostępnieniu na podstawie przepisów u.d.i.p.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.
Końcowo wspomnieć należy, że niniejsza sprawa, na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a. rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów.