II SAB/PO 212/22

II SAB/Po 212/22 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2023-02-28
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-12-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz
Edyta Podrazik /przewodniczący/
Wiesława Batorowicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Sygn. powiązane
III OSK 1237/23 - Postanowienie NSA z 2024-12-05
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Dnia 28 lutego 2023 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Edyta Podrazik Sędziowie: Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska-Tylewicz po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2023 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. B. na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy zamieszczenia informacji o zgromadzeniu w Biuletynie Informacji Publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem niniejszej sprawy jest skarga A. B. (zwanego dalej "wnioskodawcą" lub "skarżącym" na bezczynność Prezydenta Miasta (zwanego dalej "Prezydentem") w zakresie odmowy zamieszczenia przez Prezydenta informacji o zgromadzeniu w Biuletynie Informacji Publicznej. Stan faktyczny i prawny przedstawia się następująco:
W wiadomości mailowej z dnia 19 czerwca 2022 r. wnioskodawca przesłał zawiadomienie o zorganizowaniu zgromadzenia. W odpowiedzi na wniosek, dyspozytor Centrum Zarządzania Kryzysowego Miasta P., działający w imieniu Prezydenta, powiadomił wnioskodawcę, że zawiadomienie o zamiarze zorganizowania zgromadzenia w trybie uproszczonym zostało przyjęte, a na stronie Biuletynu Informacji Publicznej zamieszczono stosowne ogłoszenie. Dyspozytor pouczył też wnioskodawcę o obowiązkach, jakie spoczywają na nim, jako organizatorze zgromadzenia. Wynikają one z ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. – Prawo o zgromadzeniach (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 631 z późn. zm., zwanej dalej "p.z.").
W kolejnej wiadomości z tego samego dnia, wystosowanej do wnioskodawcy, Prezydent powiadomił go, że po szczegółowej analizie złożonego zawiadomienia, na podstawie art. 12 ust. 2 p.z., wnioskodawca musi zmienić miejsce i/lub czas zgromadzenia zaplanowanego na dzień 2 lipca 2022 r. Powodem tej zmiany jest fakt uprzedniego zaplanowania w tym samym miejscu i czasie innego zgromadzenia publicznego. Zgromadzenie to zostało zgłoszone jeszcze przed tym, które zgłosił wnioskodawca. Jednocześnie Prezydent powiadomił wnioskodawcę, że ogłoszenie o jego zgromadzeniu zostało usunięte ze strony Biuletynu Informacji Publicznej.
Odpowiadając na wiadomość Prezydenta, wnioskodawca stwierdził, że procedura zgłaszania zgromadzenia publicznego nie przewiduje możliwości weryfikacji zgłoszenia, skoro już zostało ono zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej. Skarżący podniósł także, że nie został należycie zawiadomiony przez Prezydenta o zaistniałych zmianach. Przepisy przewidują formę pisemną oraz telefoniczną. W niniejszej sprawie była tylko wiadomość. Skarżący jest więc przekonany, że Prezydent miał obowiązek publikacji ogłoszenia o przyjętym zawiadomieniu o zgromadzeniu publicznym. Nie mógł się od tego uchylić.
Prezydent pozostał na stanowisku, że zgłoszenie wnioskodawcy było nieskuteczne, ponieważ przed dokonaniem tego zgłoszenia, było już zgłoszone inne zgromadzenie.
Pismem z dnia 1 sierpnia 2022 r. pełnomocnik wnioskodawcy – adw. W. Z. – złożył ponaglenie na bezczynność Prezydenta. Wnioskodawca wniósł o zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, podjęcie środków zapobiegawczych naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości oraz stwierdzenie, że bezczynność prowadzenia postepowania w sprawie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Wnioskodawca wskazał, że zobowiązanie do zmiany czasu i/lub miejsca odbycia zgromadzenia następuje wówczas, gdy nie da się pogodzić ze sobą dwóch zgromadzeń, a mają odbyć się w odległości mniejszej niż 100 m. Prezydent nie wyjaśnił, w jaki sposób zaplanowane wcześniej zgromadzenie będzie kolidowało z tym, które zgłosił wnioskodawca. Ponadto przepisy p.z. nie znają określenia, że zawiadomienie jest "nieskuteczne".
Wnioskodawca ponownie podniósł, że nie został należycie zawiadomiony o przeszkodach w przyjęciu jego zgłoszenia. Powinien nastąpić także kontakt telefoniczny, a był tylko mailowy. Jeżeli natomiast zachodzą trwałe przeszkody w przeprowadzeniu zgromadzenia, organ powinien, zdaniem wnioskodawcy, wydać decyzję o odmowie wydania zgody na przeprowadzenie zgromadzenia.
Skarżący uważa, że Prezydent nie mógł stwierdzić nieskuteczności jego zgłoszenia, skoro prawidłowo je wniósł oraz dokonano już ogłoszenia o zgromadzeniu.
Postanowieniem z dnia 19 września 2022 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] (zwane dalej "SKO) orzekło, że Prezydent nie dopuścił się bezczynności. SKO zrelacjonowało stan faktyczny i stwierdziło, że w niniejszej sprawie warunek niezwłoczności działania Prezydenta został spełniony. Zaraz po tym, jak zawiadomiono skarżącego o publikacji jego ogłoszenia, Prezydent niezwłocznie zawiadomił go o nieskuteczności tegoż zgłoszenia. Zatem wymóg niezwłoczności został zachowany.
Pełnomocnik skarżącego złożył skargę na bezczynność Prezydenta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, w której zakwestionował niezamieszczenie informacji o zgromadzeniu w Biuletynie Informacji Publicznej. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Prezydenta, stwierdzenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W uzasadnieniu skargi raz jeszcze zrelacjonowano stan faktyczny sprawy. Skarżący podniósł, że do działania powołany był Prezydent, a nie dyspozytor Centrum Zarządzania Kryzysowego Miasta P.. Wezwanie do jakiegokolwiek zmodyfikowania wniosku powinno nastąpić pisemnie oraz telefonicznie. Nie nastąpił kontakt telefoniczny.
Prezydent, zdaniem skarżącego, nie spełnił swoich obowiązków, stąd pozostał bezczynny. Bezczynność ta ma z kolei charakter rażący. Organ nie miał prawa stwierdzać, że zawiadomienie o zgromadzeniu było nieskuteczne. Konsekwencją tego zaniechania było niewydanie identyfikatora i nieumieszczenie w Biuletynie Informacji Publicznej zawiadomienia o zgromadzeniu.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prezydenta – r. pr. J. N. – wniósł o jej odrzucenie ewentualnie – o jej oddalenie. Prezydent stwierdził, że w momencie składania skargi skarżący nie miał już interesu prawnego, dlatego jego skarga powinna zostać odrzucona. Czas zgromadzenia upłynął, a więc sprawa była bezprzedmiotowa, jak uważa Prezydent. Fakt nieodbycia się zgromadzenia zamyka sprawę, bowiem przy uwzględnieniu skargi nie można byłoby rozpoznać już wniosku.
Nawet jeśli Sąd uznałby, że nie zachodzą podstawy do odrzucenia, skarga powinna zostać oddalona. SKO orzekło w tej sprawie o tym, że nie było bezczynności organu. Zdaniem Prezydenta, jest to prejudykat, który wpływa na rozstrzygnięcie sprawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Na wstępie należy wskazać, że sprawa została rozpoznana w trybie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, zwanej dalej "p.p.s.a."). Powołany przepis stanowi: "Sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania". Niewątpliwie wniesiona skarga dotyczy bezczynności Prezydenta w przedmiocie niezamieszczenia w Biuletynie Informacji Publicznej ogłoszenia o zgromadzeniu zgłoszonego przez skarżącego. Z tych względów, zarządzeniem z dnia 24 stycznia 2023 r. Zastępca Przewodniczącej Wydziału II tut. Sądu wyznaczyła termin posiedzenia niejawnego na dzień 28 lutego 2023 r., zaznaczając, że sprawa ma być skierowana do rozpoznana w trybie uproszczonym. Na podstawie art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują kontrolę nad działalnością administracji publicznej, przyjmując jako kryterium kontroli zgodność z prawem. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. w zakresie realizowanej kontroli, Sąd nie jest związany granicami skargi, w związku z czym nie wyznaczają one kierunku analizy podejmowanej przez Sąd.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie niezamieszczenia zgłoszenia zgromadzenia publicznego na stronie Biuletynu Informacji Publicznej. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności. Jeżeli zaskarżeniu podlegała bezczynność Prezydenta polegająca na niezamieszczeniu informacji o zgromadzeniu w Biuletynie Informacji Publicznej, to skargę w tym przedmiocie uznać należy za dopuszczalną, gdyż dotyczy sprawy objętej kognicją sądu administracyjnego, który wprawdzie nie jest uprawniony do kontroli legalności decyzji administracyjnych wydanych na podstawie p.z. (w tego typu sprawach właściwe są bowiem co do zasady sądy powszechne), lecz może badać bezczynność organów administracji publicznej w tych postępowaniach. Podobnie jak w każdej innej sprawie, gdzie rozstrzygnięcie zapada w jednej z prawnych form działania administracji publicznej wymienionych w art. 3 p.p.s.a. (zob. postanowienie WSA we Wrocławiu z dnia 3 lipca 2020 r., sygn. akt IV SAB/Wr 54/20, dostępny na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, zwana dalej "CBOSA").
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę (w tym także skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wskazaną w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.) można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania przez stronę przysługujących jej środków zaskarżenia (art. 52 § 1 p.p.s.a.), a tym samym umożliwia skuteczne wniesienie skargi na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania organu pozostającego w zwłoce i niepodejmującego w ustawowym terminie aktów wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. tudzież aktu z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W sprawach tego rodzaju skarg nie ma znaczenia, jaki okres upłynął pomiędzy ponagleniem wniesionym w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000, zwanej dalej "k.p.a."), a skargą do sądu administracyjnego. Warunkiem formalnym skargi jest wyłącznie złożenie takiego ponaglenia w toku postępowania, którego prowadzenie w sposób przewlekły albo samą bezczynność kwestionuje się w skardze (por. postanowienie NSA z dnia: 10 października 2013 r., sygn. akt I OZ 893/13 oraz 2 września 2020 r. sygn. II OSK 3732/18, dostępne w CBOSA). Nie budzi wątpliwości Sądu, że w okolicznościach badanej sprawy stosowny tryb został wyczerpany – ponaglenie złożono pismem z dnia 1 sierpnia 2022 r.
Kończąc rozważania wstępne, należy wyjaśnić Prezydentowi brak podstaw do odrzucenia skargi. Upływ terminu zgromadzenia nie powoduje bezprzedmiotowości sprawy sądowoadministracyjnej. O ile rzeczywiście orzeczenie sądowe nie będzie miało już wpływu na samo wydarzenie, jakie zaplanowano na dzień 2 lipca 2022 r., to jednak skarżący ma prawo dochodzić swoich prawa do szybkiego przeprowadzenia postępowania w celu realizacji jego prawa do zgromadzeń. Skarżący złożył ponaglenie, a jak wskazano powyżej, po dacie wniesienia ponaglenia można wnieść skargę na bezczynność w każdym momencie. Stanowisko Prezydenta o odrzuceniu nawiązuje do najnowszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym nie można rozpoznawać skargi na bezczynność lub przewlekłość, jeżeli została podjęta przed jej wniesieniem czynność lub akt, do którego podjęcia był zobowiązany organ administracji publicznej. Interes prawny skarżącego pozostawał, chociażby dla ochrony publicznego prawa podmiotowego, jakim jest prawo do zgromadzenia. Co więcej, zgromadzenie ostatecznie nie odbyło się na skutek działalności Prezydenta, zatem sprawa jest nadal zawisła przed nim.
Przechodząc do merytorycznego rozpoznania przedmiotowej skargi należy zauważyć, że w niniejszym postępowaniu kluczowym obowiązkiem Sądu było zbadanie, czy zarzucane w skardze bezczynność Prezydenta rzeczywiście istniały – tak w dacie wniesienia skargi, jak i w dacie wyrokowania – a jeśli tak, to czy miały one charakter rażący.
Zauważyć należy, iż stan "przewlekłego prowadzenia postępowania" wyodrębniono z dotychczasowego pojęcia "bezczynności" w celu rozszerzenia ochrony prawnej stron przed naruszaniem przez organy terminowego załatwiania spraw. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. bezczynność to stan, w którym nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (a więc w terminie dodatkowym wyznaczonym przez organ). Przewlekłość z kolei odnosi się do oceny sprawności działania organu – w myśl art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. przewlekłe prowadzenie postępowania będzie miało miejsce, jeżeli jest ono prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Przewlekłość w prowadzeniu postępowania występuje wówczas, gdy organ nie załatwiając sprawy w terminie, podejmuje czynności opieszale, naruszając zasadę szybkości postępowania z art. 12 k.p.a., a podejmowane przez niego czynności mają charakter pozorny lub nieistotny dla merytorycznego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia: 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12, 3 września 2013 r., sygn. akt II OSK 891/13, 7 maja 2014 r., sygn. akt I OSK 2595/13, dostępne w CBOSA). Zatem, przez pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" należy rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu, bądź wykonywanie czynności pozornych i zbędnych.
Warto dodać, że stwierdzenie, iż organ jest bezczynny musi być warunkowane formalnym uchybieniem terminom załatwienia sprawy. Innymi słowy, organ nie może się uchylić od zarzutu bezczynności, chociażby nawet podejmował działania, ale nie zakończył postępowania w terminie do tego przewidzianym. Sąd badając bezczynność kontroluje terminowość załatwienia sprawy, przy czym oczywiście musi mieć na względzie wymogi z art. 35-36 k.p.a. Regulacje zawarte w tych przepisach wyznaczają – jak wyżej wyjaśniono – granice, od której stwierdzona może zostać bezczynność organu, jednak również stanowią pewną perspektywę dla oceny przewlekłości.
Skarżący zarzuca Prezydentowi bezczynność w sprawie nieumieszczenia ogłoszenia o zgłoszonym przez niego zgromadzeniu publicznym na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej. Sąd przypomina, że istotą niniejszej sprawy nie jest prawidłowość postępowania Prezydenta w ujęciu merytorycznym, tylko sprawność jego działania. Innymi słowy, Sąd kontroluje, czy Prezydent dochował terminów określonych w przepisach prawa.
Ubocznie trzeba zaznaczyć, że przepisy p.z. są przepisami cechującymi się dość dużym stopniem odformalizowania. Jak trafnie zauważył skarżący, decyzja o odmowie przeprowadzenia zgromadzenia publicznego jest de facto jedynym przypadkiem w tej ustawie, kiedy prowadzi się sformalizowane postępowanie administracyjne w trybie k.p.a. Procedura zgłoszenia zgromadzenia publicznego również jest odformalizowana. W przepisach art. 7-13 p.z. nie ma mowy o stosowaniu przepisów k.p.a. Przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej w przedmiocie uzgodnienia zmiany miejsca i/lub czasu zgromadzenia (art. 13 ust. 5 p.z.). Skoro przepisy k.p.a. nie znajdują zastosowania, należy zaznaczyć, że nie są wiążące również terminy z art. 37 k.p.a. Nie oznacza to jednak dowolności w działaniach organu administracji publicznej. Przepisy p.z. wyznaczają te "terminy", którymi w myśl art. 7 Konstytucji RP, organ był związany. W tym miejscu godzi się odnieść do uzasadnienia postanowienia SKO, które orzekało w sprawie rozpoznania ponaglenia złożonego przez skarżącego. SKO podniosło, że w przepisach p.z., które były podnoszone także przez skarżącego, a więc art. 7 ust. 3 oraz art. 12 ust. 2 p.z., mowa jest o niezwłocznym działaniu. Kolegium podniosło, że każde działanie Prezydenta było podejmowane niemalże automatycznie, co świadczy o niezwłoczności. Przepisy prawa często posługują się takim określeniem czasu, aby podkreślić szybkość postępowania. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem słowa "niezwłocznie", oznacza ono "taki, który ma zaraz nastąpić, nie cierpiący zwłoki, natychmiastowy" (E. Sobol, Popularny słownik języka polskiego PWN, Warszawa 2003, s. 540). To zaś oznacza, że Prezydent miał obowiązek działać w zasadzie natychmiast, nie czekając na nic. Z akt sprawy doręczonych Sądowi wynika, że skarżący przesłał swój wniosek w dniu 19 czerwca 2022 r. o godzinie 00:34. Odpowiedź Prezydenta nastąpiła w dniu 20 czerwca 2022 r. o godzinie 11:18. W tym czasie Prezydent rozpoznał zawiadomienie, jak się później okazało niewłaściwie, skoro musiał zmienić swoją decyzję. Po tym, jak Prezydent odkrył swój błąd (czego Sąd nie ocenia, gdyż to nie jest przedmiotem skargi), w wiadomości mailowej z dnia 20 czerwca 2022 r. o godzinie 11:49, a więc po ponad 30 minutach, Prezydent powiadomił skarżącego o zmianie swojej decyzji i wezwał go do wprowadzenie korekty swojego wniosku, aby dać wyraz art. 12 ust. 1 p.z. Należy jednocześnie zaznaczyć, że zgromadzenie miało się odbyć w dniu 2 lipca 2022 r., a więc nie było obaw, co do braku czasu na prowadzenie dalszej korespondencji, która mogłaby zagrażać zaplanowanemu wydarzeniu. Prezydent odpowiadał na każdą wiadomość mailową tego samego dnia (oczywiście w godzinach pracy Urzędu Miasta P.).
W ocenie Sądu w składzie orzekającym, Prezydent działał niezwłocznie. Po przyjęciu wniosku, zweryfikował go i następnego dnia udzielił odpowiedzi. Reflektując się co do popełnionego błędu przyjęcia zgłoszenia zgromadzenia kolidującego z już zaplanowanym wcześnie zgromadzeniem, Prezydent niezwłocznie (po 30 minutach) wystosował kolejną wiadomość. Sąd nie dopatrzył się w tej aktywności Prezydenta jakiejkolwiek zwłoki. Niezwłocznie opublikowano ogłoszenie w Biuletynie Informacji Publicznej. Niezwłocznie powiadomiono skarżącego o błędzie, jaki popełnił Prezydent i niezwłocznie wezwano skarżącego do zmodyfikowania swojego wniosku. Nie może być zatem mowy o zwłoce, która zasługiwałaby na dezaprobatę ze strony Sądu. SKO zwróciło na to uwagę w swoim postanowieniu, co zasadnie spotkało się z uznaniem o braku bezczynności ze strony Prezydenta.
Ubocznie należy jedynie zaznaczyć, że dyspozytor Centrum Zarządzania Kryzysowego Miasta P. jest podmiotem działającym w imieniu Prezydenta. Centrum Zarządzania Kryzysowego stanowi wewnętrzną jednostkę organizacyjną Wydziału Zarządzania Kryzysowego i Bezpieczeństwa Urzędu Miasta P., co wynika z regulaminu organizacyjnego tych jednostek. Należy zatem przyjąć, że działania dyspozytora były równoznaczne z działaniami Prezydenta.
Skarżący podniósł w uzasadnieniu skargi, że nie został powiadomiony telefonicznie o przeszkodach, jakie stanęły na drodze publikacji ogłoszenia o jego zgromadzeniu. Sąd zaznacza, że z art. 12 ust. 2 p.z. rzeczywiście jest mowa o konieczności powiadomienia droga telefoniczną i za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Przekonanie skarżącego wzmacnia fakt wprowadzenia spójnika koniunkcji – "i". Należy zaznaczyć, że przepis art. 12 ust. 2 p.z. w omawianym zakresie jest przepisem lex imperfecta – a więc ustawodawca nie wprowadza sankcji za jego naruszenie. Ponadto skarżący został skutecznie zawiadomiony drogą elektroniczną o zaistniałej sytuacji, a więc miał możliwość zapoznania się ze sprawą. Powiadomienie go drogą telefoniczną niczego nie zmieniłoby w sprawie. Można by się zastanawiać, kiedy skarżący utraciłby swoje konto mailowe, a przez brak zawiadomienia telefonicznego nie dochował obowiązku modyfikacji wniosku, ale w niniejszej sprawie to nie miało miejsca, a więc jest to spór bezsensowny. O ile faktycznie Prezydent nie spełnił tego obowiązku, tj. powiadomienia telefonicznego, o tyle nie jest to naruszenie, które jakkolwiek mogłoby wpływać na wynik sprawy.
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania o niezasadności skargi. Kierując się wspomnianym już art. 134 § 1 p.p.s.a., nie znaleziono żadnych podstaw, które mogłyby skutkować wydaniem wyroku o innej treści. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości, o czym orzeczono w sentencji wyroku.