III SAB/Gd 430/24

III SAB/Gd 430/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-02-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Bartłomiej Adamczak /sprawozdawca/
Jacek Hyla /Sędzia Zastępca/
Janina Guść /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Zobowiązano do wydania aktu
Stwierdzono, że bezczynność nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 § 1 pkt 1 i § 1a, art. 200 w zw. z art. 205 § 1, art. 119 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 13 w zw. z art. 14, art. 16
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 19 lutego 2025 r. sprawy ze skargi K. O. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Gdyni w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prokuratora Rejonowego w Gdyni do rozpoznania wniosku skarżącego K. O. o udzielenie informacji publicznej, zawartego w pismach z dnia 14 listopada 2024 r. i 17 listopada 2024 r., w terminie 14 dni od doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi; 2. stwierdza, że Prokurator Rejonowy w Gdyni dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Prokuratora Rejonowego w Gdyni na rzecz skarżącego K. O. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 14 listopada 2024 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej i powołując się na przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. Z 2022 r., poz. 902 – dalej jako "u.d.i.p."), K. O. (zwany dalej także "wnioskodawcą", "skarżącym") wystąpił do Prokuratury Rejonowej w Gdyni z wnioskiem o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie: "1. Czy w okresie od 31 lipca 2013 roku do 31 lipca 2023 roku Prokuratura Rejonowa w Gdyni zatwierdzała jakiekolwiek wydane przez Policję - Komisariat Policji Gdynia-Śródmieście postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego (dochodzenia), wydane na skutek złożonego na Policji zawiadomienia o możliwości popełnienia przez pracowników ochrony dworca [...] przestępstwa pobicia/naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni/przekroczenia uprawnień z jednoczesnym wywołaniem uszczerbku na zdrowiu? Jeżeli tak, to ile było tych postanowień? Proszę również o podanie dokładnych dat". Zdaniem wnioskodawcy, procedura udostępnienia informacji publicznej, co do zasady, nie wymaga wykazywania interesu prawnego, czy też faktycznego.
W dniu 17 listopada 2024 r., ponownie za pośrednictwem poczty elektronicznej, K. O. wystosował do Prokuratury Rejonowej w Gdyni podobnie brzmiące zapytanie o treści: "1. Czy w okresie od 31 lipca 2013 roku do 31 lipca 2023 roku Prokuratura Rejonowa w Gdyni zatwierdzała jakiekolwiek, wydawane przez Policję w KP Gdynia-Śródmieście, postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego (dochodzenia) w sprawach z zawiadomień dotyczących pobicia lub naruszenia czynności narządów ciała przez pracowników ochrony fizycznej na dworcu [...]? Jeżeli tak, to ile było tych postanowień? Proszę również o podanie dokładnych dat".
Pismem z dnia 19 listopada 2024 r., w odpowiedzi na ww. wnioski, Prokurator Rejonowy w Gdyni poinformował wnioskodawcę, że system informatyczny prokuratury: "PROK-SYS" nie generuje danych zawartych w treści pytania.
K. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w Gdyni w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o zobowiązanie organu do dokonania czynności udzielenia merytorycznej odpowiedzi na wniosek w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - zwanej dalej w skrócie: "p.p.s.a.").
Skarżący wyjaśnił, że odmowa udostępnienia informacji publicznej w inny sposób niż w trybie decyzji administracyjnej jest niedopuszczalna oraz stanowi bezczynność organu. Organ miał możliwość posłużenia się konstrukcją informacji przetworzonej, jednakże nie mógł odmówić udostępnienia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej, zasłaniając się argumentem, że system informatyczny Prokuratury nie generuje takich danych. Zdaniem skarżącego, Prokuratura Rejonowa w Gdyni powinna w tej sytuacji ustalić wnioskowane dane w oparciu o znajdującą się w jej dyspozycji dokumentację w formie tradycyjnej (papierowej).
W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w Gdyni wyjaśnił, że w dniu 19 listopada 2024 r. na adres e-mail udzielono skarżącemu odpowiedzi zgodnie z poczynionymi ustaleniami, iż system: "Prok-Sys" uniemożliwia wygenerowanie tego typu danych. Zapytanie było zbyt ogólne, bez podania danych konkretnych osób, po wprowadzeniu jedynie kwalifikacji i sposobu zakończenia wytypowano ponad 200 spraw i fizyczne ich przeanalizowanie w zakresie udziału w nich "pracowników ochrony dworca [...]" nie jest możliwe. Zdaniem organu, nie odmówiono więc udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, a jedynie wskazano, że takie dane nie mogą zostać ustalone, jednak odpowiedzi udzielono w terminie ustawowym, dlatego z przedstawionych powodów skargę na bezczynność należało uznać za niezasadną.
W złożonych pismach procesowych z dnia: 11 grudnia 2024 r., 19 grudnia 2024 r., 11 stycznia 2025 r., 5 lutego 2025 r. oraz 18 lutego 2025 r. skarżący kwestionował prawidłowość stanowiska organu. Wskazywał, że organ naruszył art. 16 ust. 1 u.d.i.p., gdyż organ może odmówić udostępnienia informacji publicznej jedynie w drodze sformalizowanej czynności prawnej w postaci decyzji administracyjnej, a nie jak stało się w sprawie, w formie czynności materialno-technicznej (czynności faktycznej). Podkreślając odformalizowany charakter procedury regulującej dostęp do informacji publicznej skarżący wskazał na niezasadność argumentu organu co do zbyt ogólnikowego charakteru zapytania. Wyraził też stanowisko, że ograniczone możliwości techniczne organu nie stanowią przeszkody prawnej do udostępnienia informacji publicznej, gdyż Prokuratura ma możliwość sprawdzenia pozostającej w dyspozycji dokumentacji papierowej, nawet jeżeli wyselekcjonowanie oraz wypisanie żądanych danych na podstawie systemu okazałoby się niemożliwe lub znacząco utrudnione. O ile – jak podnosił skarżący - w sprawie zachodziły pewne przesłanki pozwalające na przyznanie żądanej informacji statusu informacji publicznej przetworzonej, to nie istniały przesłanki do tego, ażeby informacji publicznej w ogóle nie udostępnić.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Kontrola ta, w myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), obejmuje m.in. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a.w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
W niniejszej sprawie skarga została wniesiona na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej.
Skarga taka nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że z "bezczynnością" organu mamy do czynienia wówczas, gdy w przewidzianym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub co prawda prowadził postępowanie, ale pomimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął w terminie stosownej czynności (zob. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Celem zaś złożenia skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie nieuzasadnionego braku działania (zwłoki) w załatwianiu przez organ określonej sprawy administracyjnej.
Zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 902 – dalej w skrócie "u.d.i.p."). Ustawa ta definiuje informację publiczną jako każdą informację o sprawach publicznych oraz stanowi, że podlega ona udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie (art. 1 ust.1 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.
Przepisy u.d.i.p. stanowią, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek (art. 10 ust. 1 u.d.i.p.). Stosownie do art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1), przy czym jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Ustawodawca wskazał, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Z wyżej powołanych przepisów wynika wprost, że organ, do którego wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej co do zasady udostępnia ją wnioskodawcy w formie wskazanej we wniosku w terminie 14 dni od wpływu wniosku albo odmawia jej udostępnienia wydając decyzję administracyjną lub umarza postępowanie w przypadku, o którym mowa w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej w formie zwykłego pisma może nastąpić jedynie w przypadku, gdy podmiot zobowiązany nie posiada żądanej informacji bądź gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną (por. wyrok WSA w Olsztynie z 20 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Ol 10/21).
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są organy władzy publicznej, a takim organem niewątpliwie pozostaje Prokurator Rejonowy w Gdyni, który należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, która znajduje się w jego posiadaniu. Podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są bowiem szeroko pojęte władze publiczne, a także podmioty dysponujące majątkiem publicznym oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Organy prokuratury mieszczą się w zakresie podmiotowym stosowania ww. ustawy.
W niniejszej sprawie spełniony został także przedmiotowy wymóg zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem sformułowane we wniosku żądanie udostępnienia informacji publicznej polegającej na podaniu we wskazanym przedziale czasowym ilości i dat zatwierdzonych przez Prokuraturę Rejonową w Gdyni postanowień Policji (Komisariatu Policji Gdynia-Śródmieście) o odmowie wszczęcia postępowania przygotowawczego (dochodzenia), wydanych na skutek złożonego na Policji zawiadomienia o możliwości popełnienia przez pracowników ochrony dworca [...] przestępstwa pobicia i naruszenia czynności narządów ciała na okres powyżej 7 dni czy przekroczenia uprawnień z jednoczesnym wywołaniem uszczerbku na zdrowiu, posiada charakter informacji publicznej. W świetle art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. informacją publiczną jest bowiem każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6, m.in. informacja publiczna o: zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o sposobach przyjmowania i załatwiania spraw (pkt 3 lit. d/) czy danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (pkt 4 lit. a/ tiret pierwsze). Przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28-29).
W rozpoznawanej sprawie, dokonując oceny treści - zawartej w piśmie z dnia 19 listopada 2024 r. - odpowiedzi Prokuratora Rejonowego w Gdyni na złożony przez skarżącego wniosek o udostępnienie mu żądanej informacji publicznej, w ocenie Sądu, kwestią sporną w istocie nie było kwestionowanie przez organ charakteru wnioskowanej przez skarżącego informacji jako publicznej. Organ nie twierdził, że żądana informacja pozostaje poza zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazał wyłącznie na powód braku możliwości jej udostępnienia, wyjaśniając, że "System Informatyczny Prokuratury PROK-SYS nie generuje danych zawartych w treści pytania skierowanego do tut. Prokuratury". Wskazuje to zatem na to, że to w istocie wyłącznie określone uwarunkowania techniczne (zastosowanie wskazanego systemu) uniemożliwiają organowi udostępnienie żądanych przez skarżącego danych. Nie oznacza to natomiast, że wnioskowana informacja nie ma charakteru informacji publicznej czy też adresat wniosku dostępowego (Prokuratura Rejonowa w Gdyni) nie jest dysponentem żądanej informacji. W istocie to stanowisko potwierdza także udzielona przez Prokuratora odpowiedź na skargę, w której organ wyjaśnia, że "zapytanie było zbyt ogólne, bez podania danych konkretnych osób, po wprowadzeniu jedynie kwalifikacji i sposobu zakończenia wytypowano ponad 200 spraw i fizyczne ich przeanalizowanie w zakresie udziału w nich ‘pracowników ochrony dworca [...]’ nie jest możliwe".
Należy wyjaśnić, że w przypadku załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej przez dany organ w formie udzielenia wnioskodawcy odpowiedzi pismem, powodem nieudostępnienia informacji publicznej pozostającej w dyspozycji organu - adresata wniosku dostępowego, nie mogą być okoliczności związane z określonymi niedogodnościami wiążącymi się z wydobyciem (wygenerowaniem, pozyskaniem) żądanych informacji z zasobów (zbioru) danych pozostających w posiadaniu tego organu, czy to z powodu objętości poddawanego eksploracji - w związku ze złożonym wnioskiem - zbioru danych czy też wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ w pozyskaniu tych danych, czasochłonności ich pozyskiwania czy liczby zaangażowanych w takie działania pracowników. W doktrynie i orzecznictwie przyjmuje się, że informacja publiczna może być zawarta w kilku źródłach i utrwalona na różnych nośnikach, zaś brak zagregowanych danych nie wyklucza jednak uzyskania informacji przez podmiot uprawniony. Informacja taka może w takim przypadku mieć charakter tzw. informacji przetworzonej, przez którą należy rozumieć informację publiczną, która została opracowana przez podmiot zobowiązany przy użyciu dodatkowych sił i środków, na podstawie posiadanych przez niego danych, w związku z żądaniem wnioskodawcy i na podstawie kryteriów przez niego wskazanych, zaś opracowaniu takiej informacji towarzyszył wysiłek intelektualny, konieczny w procesie przetwarzania informacji, którego miernikiem powinno być kryterium złożoności zastosowanych środków, technik i metod koniecznych dla wykreowania tej nowej informacji – intelektualne zaangażowanie podmiotu zobowiązanego (jego pracowników) w przygotowanie tej jakościowo nowej informacji. Przetworzenie informacji wiąże się bowiem z dodatkową pracą podmiotu zobowiązanego, z podejmowaniem pewnych czynności analitycznych, organizacyjnych i intelektualnych w oparciu o informacje proste (por. komentarz do art. 3 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, WKP 2023). Wskazuje się jednocześnie na wąską i szeroką "koncepcję przetworzenia informacji publicznej". W pierwszym rozumieniu informacja przetworzona to informacja jakościowo nowa, nieistniejąca dotychczas w ostatecznej treści i postaci, jej wytworzenie wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany określonych czynności analitycznych, porządkujących w odniesieniu do posiadanego zbioru danych. Przetworzeniem jest zebranie, często na podstawie różnych kryteriów, informacji prostych i ich następne zanalizowanie, zredagowanie, opracowanie w postaci nowego dokumentu i nowej informacji o treści, która do tej pory w takiej postaci nie istniała. Drugie rozumienie informacji przetworzonej dotyczy przypadków, gdy żądanie udostępnienia istniejącej informacji publicznej ma taki zakres i rozmiar, że wymaga od podmiotu zobowiązanego podjęcia działań poza zakresem jego rutynowych czynności, a nakierowanych na przygotowanie żądanej informacji i nadanie jej formy umożliwiającej udostępnienie, albowiem proste udostępnienie w formie posiadanej przez podmiot zobowiązany nie jest możliwe. W tym drugim rozumieniu suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się z ich wyselekcjonowaniem i przygotowaniem nakładem koniecznej pracy i środków, może być traktowana jako informacja przetworzona (por. wyrok NSA z dnia 25 września 2020 r., sygn. akt I OSK 574/20). Stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Przesłanką zatem do udostępnienia informacji publicznej mającej charakter informacji przetworzonej jest wykazanie "szczególnie istotnego interesu publicznego" w jej uzyskaniu. Regulacja ta ma bowiem stanowić sui generis barierę ochronną dla podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznej przed zalewem wniosków od osób prywatnych o udostępnienie informacji przetworzonej dla realizacji celów osobistych lub komercyjnych, tym samym prowadzić do uniknięcia sytuacji, w których działania organu są skupione nie na funkcjonowaniu w ramach przypisanych mu kompetencji, lecz na udzielaniu informacji publicznej (zob. pkt 11 komentarza do art. 3 u.d.i.p. [w:] A. Piskorz-Ryń (red.), M. Sakowska-Baryła (red.), op.cit.). Pojęcie interesu publicznego odnosi się zatem w swej istocie do spraw związanych z funkcjonowaniem państwa oraz innych ciał publicznych jako pewnej całości, zwłaszcza jeżeli związane jest ono z gospodarowaniem mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Skuteczne działanie w granicach interesu publicznego ma na celu możliwość realnego wpływania na funkcjonowanie określonych instytucji w szerokim tego słowa znaczeniu, tak więc w zakresie prawa dostępu do informacji interes publiczny istnieje wówczas, gdy uzyskanie określonych informacji mogłoby mieć znaczenie z punktu widzenia funkcjonowania państwa, np. w konsekwencji usprawniałoby działanie jego organów. Przy czym nie jest wystarczające, że uzyskanie informacji przetworzonej pozostaje "istotne" dla interesu publicznego, gdyż musi być ono "szczególnie istotne", co stanowi dodatkowy kwalifikator przy ocenie, czy mamy do czynienia z informacją przetworzoną (por. komentarz do art. 3 u.d.i.p. [w:] I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, WK 2026).
Reasumując, zaznaczenia wymaga, że skuteczne złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej inicjuje postępowanie, w ramach którego organ zobowiązany jest w pierwszej kolejności ocenić charakter żądanej informacji pod kątem uznania jej za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a następnie, w razie uznania żądanej informacji za publiczną, informację tę udostępnić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. - z zastrzeżeniem art. 13 ust. 2, art. 14 ust. 2 i art. 15 ust. 2) lub w tym terminie wydać, na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., decyzję o odmowie jej udostępnienia, bądź też poinformować wnioskodawcę, że informacji takiej nie posiada, względnie - w razie uznania, że żądana informacja nie spełnia kryteriów informacji publicznej lub że jest ona dostępna w innym trybie (art. 1 ust. 2), powiadomić wnioskodawcę, że w przypadku jego żądania przepisy u.d.i.p. nie znajdują zastosowania.
W rozpoznawanej sprawie żądana przez skarżącego od Prokuratury Rejonowej w Gdyni informacja miała niewątpliwie charakter informacji publicznej, w której posiadaniu znajduje się organ. W konsekwencji organ prawidłowo rozpoznając złożony przez skarżącego wniosek winien był albo udostępnić skarżącemu w formie pisma żądaną informację publiczną albo – w przypadku zaistnienia wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej okoliczności uniemożliwiających udzielenie wnioskowanej informacji – odmówić w formie decyzji jej udostępnienia. Nieudostępnienie pismem przedmiotowej informacji publicznej przez Prokuraturę Rejonową w Gdyni wskazuje na to, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego zawartego w pismach z dnia 14 i 17 listopada 2024 r.
Mając to na uwadze należało - zgodnie z treścią art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. - zobowiązać organ do rozpoznania przedmiotowego wniosku, o czym orzeczono w punkcie 1. sentencji wyroku.
W ocenie Sądu stwierdzona w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych akcentuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie zachowania organu jako bezczynności naruszającej prawo w sposób rażący jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 4016/19). Z taką sytuacją – w ocenie Sądu - nie mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie, gdyż organ niezwłocznie odpowiedział skarżącemu na jego wniosek, trwając jednak w mylnym przeświadczeniu, że w zaistniałych okolicznościach rozpoznał przedmiotowy sposób w sposób prawidłowy. Po stronie organu nie można zatem dopatrzeć się złej woli czy też przyjąć, że opisana bezczynność organu była spowodowana lekceważeniem podmiotu wnioskującego, czy też celowym przedłużaniem postępowania. Wobec powyższego Sąd nie zakwalifikował zaistniałej bezczynności jako mającej miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym stosownie do treści art. 149 § 1a p.p.s.a. orzeczono w punkcie 2. sentencji wyroku.
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w punkcie 3. sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a. Na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę składa się wpis od skargi w wysokości 100 zł.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).