II SAB/Po 197/24

II SAB/Po 197/24 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2025-01-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Arkadiusz Skomra
Danuta Rzyminiak-Owczarczak
Edyta Podrazik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149 par. 1, art. 149 par. 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, art. 13 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 57
art. 3 pkt 20
Ustawa z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne
Dz.U. 2018 poz 180
par. 14, par. 15, par. 16
Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz  udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi K. J. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi wyroku ze stwierdzeniem prawomocności i aktami sprawy, II. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, III. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego [...] na rzecz skarżącego kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 25 października 2024 r. K. J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] w sprawie rozpoznania jego wniosku z dnia 27 listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. Zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: "u.d.i.p."), poprzez brak rozpoznania wniosku i udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej, i art. 14 ust. 1 ustawy w zw. z art. 39 oraz art. 391 § 1d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: "K.p.a.") oraz wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie go do udzielenia odpowiedzi na wniosek w terminie 14 dni albo umorzenie w tym zakresie postępowania, jeżeli po wniesieniu skargi organ rozpozna wniosek z 27 listopada 2023 r. w sposób zgodny z przepisami prawa, a także zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego i uiszczonej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Ponadto skarżący wniósł o zobowiązanie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] - w przypadku podnoszenia przez niego twierdzenia, iż wysłał "w jakiś sposób" odpowiedź do skarżącego - do przedłożenia kopii urzędowego poświadczenia doręczenia takiej odpowiedzi, względnie dowodu nadania listu poleconego z odpowiedzią.
W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że składając wniosek z dnia 27 listopada 2023 r. nie zrezygnował z doręczenia odpowiedzi zwrotnej w formie elektronicznej, domagając się zatem przygotowania i doręczenia odpowiedzi w tej formie (skarżący poprosił o przesłanie skanu odpowiedzi). Skarżący podkreślił, że zaprzecza, aby otrzymał korespondencję od organu z odpowiedzią na swój wniosek. Skarżący regularnie korzysta z platformy ePUAP i nie widzi tam żadnego pisma od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] wysłanego w tej sprawie. Skutki niedoręczenia lub wadliwego doręczenia pisma spoczywają przy tym na organie administracji. Jeśli więc w aktach sprawy brak jest dowodu nadania odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w terminie wskazanym przepisami u.d.i.p., jak również dowodu doręczenia (tutaj powinno to być urzędowe poświadczenie doręczenia), ujemne następstwa procesowe leżą po stronie organu. Doręczania dokumentów drogą elektroniczną za pośrednictwem platformy ePUAP regulują przy tym przepisy ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2023 r. poz. 57 ze zm., dalej: "u.i.d.z.p.") oraz rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (Dz. U. z 2018 r., poz. 180; dalej: "DokElR"). Przepisy tych aktów prawnych regulują szczegółowe kwestie związane m.in. z wymogami urzędowego poświadczenia odbioru, a także wytworzenia urzędowego poświadczenia doręczenia (UPD). Zgodnie z § 14 DokElR, urzędowe poświadczenie doręczenia jest udostępniane przez system informatyczny podmiotu publicznego w celu umożliwienia podpisania tego poświadczenia przez adresata dokumentu elektronicznego i zawiera: pełną nazwę podmiotu publicznego, który doręcza dokument elektroniczny; pełną nazwę podmiotu, któremu podmiot publiczny doręcza dokument elektroniczny; oznaczenie sprawy; jednoznaczne oznaczenie pisma, którego dotyczy; w przypadku podpisania poświadczenia doręczenia — datę i czas podpisania rozumiane jako data i czas doręczenia dokumentu elektronicznego.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że w dniu 27 listopada 2023 r. na jego elektroniczną skrzynkę e-PUAP wpłynął wniosek o udostępnienie informacji publicznej K. J.. Organ w dniu 6 grudnia 2023 r. wysłał odpowiedź zwrotną za pomocą skrzynki elektronicznej e-PUAP, zgodnie z żądaniem wnioskodawcy wraz ze stosownymi załącznikami w formie skanów dokumentów. Organ wysyłając odpowiedź omyłkowo nie zaznaczył na platformie e-PUAP komendy "wyślij z opcją żądania zwrotnego UPD". Jednakże, z historii dokumentu na platformie e-PUAP jasno wynika, że organ przygotował odpowiedź, zapisał plik i wysłał go do wnioskodawcy w dniu 6 grudnia 2023 r. Co więcej, korespondencja widnieje w zakładce "wysłane", co wskazuje, że odpowiedź została wysłana w terminie. Organ zaprzecza zatem twierdzeniom skargi, że wnioskowana informacja publiczna nie została skarżącemu udzielona. Została ona udzielona w terminie ustawowym, przy czym organ nie dysponuje urzędowym poświadczeniem doręczenia, bowiem odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej została wysłana w takim trybie, jaki jest stosowany w korespondencji kierowanej do jednostek publicznych posiadających elektroniczną skrzynkę podawczą.
W piśmie procesowym z dnia 9 grudnia 2024 r. skarżący zaprzeczył, aby otrzymał pismo z 6 grudnia 2023 r. Podniósł, że jeżeli organ wysłał takie pismo, to powinien mieć UPO (urzędowe poświadczenie odbioru), tj. dokument wygenerowany przez ePUAP. Organ nie ma takiego dokumentu, bowiem nie wysłał odpowiedzi w ten sposób, co zostało wyjaśnione w skardze. Zgodnie z regulaminem korzystania z platformy ePUAP, doręczenie dokumentu następuje natomiast z chwilą wygenerowania UPO przez system, a brak UPO oznacza brak skutecznego doręczenia. W tej sytuacji organ nie dopełnił obowiązku prawidłowego doręczenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: "P.p.s.a."). W razie uwzględnienia skargi na bezczynność, sąd na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
W sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej sąd administracyjny bada, czy żądanie zostało skierowane do podmiotu zobowiązanego w ustawie do udostępnienia informacji publicznych, a także czy informacja wskazana we wniosku o jej udostępnienie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy. Poza tym sąd administracyjny musi ocenić, jakie działania podjęto w celu załatwienia wniosku, czy zostały dokonane w wymaganej formie, a jeśli udzielono żądanej informacji, czy została ona udzielona w pełni, a więc czy podmiot zobowiązany wywiązał się ze wszystkich obowiązków nałożonych ustawą (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3109/12 – wszystkie powołane w niniejszym wyroku orzeczenia dostępne są na stronie https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Jak wynika przy tym z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej, przy czym w myśl art. 2 ust. 2 u.d.i.p. od osoby wykonującej to prawo nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Ustawodawca wskazuje zarazem w art. 4 ust. 1 u.d.i.p., że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W świetle powyższych uwag nie ulega wątpliwości, że skarżący był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Z kolei Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] jako organ władzy publicznej, jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.
Co zaś się tyczy tego, czy informacje, o których udzielenie wniósł skarżący stanowią informacje publiczne wskazać należy, że skarżący wniósł o "sporządzenie i udostępnienie (decyzji – uzupełnienie własne Sądu) z 22.12.2021 r., znak [...], a także innych wydanych w granicach sprawy [...], - w granicach sprawy o znaku [...]". Nie ulega więc wątpliwości, że wniosek o udostępnienie decyzji z dnia 22 grudnia 2021 r., znak [...], stanowi wniosek o udostępnienie informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.) i organ był zobowiązany do jej udostępnienia. Co zaś się tyczy wniosku o udostępnienie "innych wydanych w granicach sprawy [...], - w granicach sprawy o znaku [...]" wskazać należy, że wniosek o udzielenie informacji publicznej musi być sformułowany możliwie precyzyjnie. Podmiot zobowiązany do udzielenia wspomnianej informacji powinien bowiem móc załatwić go w drodze czynności materialno-technicznej poprzez przekazanie danych bez potrzeby dodatkowego ustalania sensu złożonego wniosku lub wytwarzania żądanych informacji. Z tej perspektywy pismo skarżącego z dnia 27 listopada 2023 r. częściowo nie spełnia tych wymogów, skoro żądanie udostępnienia informacji publicznej nie wskazywało konkretnie określonej informacji lecz zostało ujęte w sposób bardzo ogólny. Nie jest jasnym, czy skarżący wniósł o kopie wszystkich dokumentów wydanych w granicach tych spraw, które wszak wszystkie wydawane są pod numerem danej sprawy, czy też wyłącznie decyzji, czy też wszystkich rozstrzygnięć, a więc i postanowień, czy może tylko wezwań lub zawiadomień. Na gruncie przepisów u.d.i.p. nie ma natomiast potrzeby wyznaczenia terminu dla złożenia sprecyzowanego wniosku, bowiem w postępowaniu dotyczącym udzielenia informacji publicznej przepisy K.p.a stosuje się dopiero od etapu wydania decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 w zw. z ust. 2 u.d.i.p. Niemniej jednak w przypadku niejednoznacznie sprecyzowanego wniosku, obowiązkiem organu jest odniesienie się do tej kwestii. Nie może on bowiem nie podjąć żadnych czynności po wpływie takiego wniosku.
W dalszej kolejności należy wyjaśnić, że termin do załatwienia sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wynosi 14 od dnia doręczenia adresatowi wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej nie jest w stanie dotrzymać terminu przewidzianego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., powinien zawiadomić wnioskodawcę w terminie 14 dni od daty otrzymania wniosku o fakcie uchybienia terminowi do udzielenia informacji publicznej, z jednoczesnym podaniem przyczyn opóźnienia i wskazaniem terminu, w którym udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje przy tym w sposób i w formie zgodnymi z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonymi we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.).
Z akt sprawy wynika, że skarżący złożył swój wniosek w formie elektronicznej przez system ePUAP w dniu 27 listopada 2023 r. (k. [...] i [...] akt adm.). W konsekwencji, termin do udostępnienia żądanych informacji i powiadomienia, że wniosek częściowo nie jest precyzyjny upłynął w dniu 11 grudnia 2023 r. Skarżący twierdzi przy tym, że w tym terminie, ani też później, pomimo wniesienia skargi do sądu, organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek. Z kolei organ twierdzi, że udzielił odpowiedzi przy piśmie z dnia 6 grudnia 2023 r., a więc w ustawowym terminie załatwienia wniosku. Kwestią sporną w sprawie jest więc, czy organ pozostaje bezczynny w załatwieniu wniosku skarżącego.
Jak wynika z akt sprawy, w dniu 6 grudnia 2023 r. została przygotowana odpowiedź organu na wniosek, obejmująca zanonimizowaną kopię decyzji z dnia 22 grudnia 2021 r., znak [...] W piśmie tym organ wyjaśnił także, że żądanie w pozostałej części nie stanowi wniosku o udostępnienie informacji publicznej, ponieważ jest niejasne i niejednoznaczne (nie wiadomo jakich dokumentów dotyczy). Organ przedłożył przy tym historię dokumentu utworzonego w dniu 6 grudnia 2023 r. ze skrzynki ePUAP, na której widnieje data i godziny dokonania określonych czynności (skopiowano do roboczych – 12:10, ustanowiono odbiorcę K. J. – 12:10, dokument został przeczytany – 12:10, zapisano treść dokumentu – 12:13, zaktualizowano dane dokumentu – 12:16, dokument został wysłany – 12:16, drukowanie dokumentu – 12:17) (k. [...] akt adm.). Organ przyznał, że nie dysponuje jednak urzędowym poświadczeniem doręczenia (UPD), albowiem pracownik omyłkowo nie zaznaczył na platformie e-PUAP komendy "wyślij z opcją żądania zwrotnego UPD".
Rozstrzygając powyższy spór wskazać trzeba, że zgodnie z art. 3 pkt 20 u.i.d.z.p., urzędowe poświadczenie odbioru oznacza dane elektroniczne powiązane z dokumentem elektronicznym doręczonym podmiotowi publicznemu lub przez niego doręczanym w sposób zapewniający rozpoznawalność późniejszych zmian dokonanych w tych danych, określające:
a) pełną nazwę podmiotu publicznego, któremu doręczono dokument elektroniczny lub który doręcza dokument,
b) datę i godzinę wprowadzenia albo przeniesienia dokumentu elektronicznego do systemu teleinformatycznego podmiotu publicznego - w odniesieniu do dokumentu doręczanego podmiotowi publicznemu,
c) datę i godzinę podpisania urzędowego poświadczenia odbioru przez adresata z użyciem mechanizmów, o których mowa w art. 20a ust. 1 albo 2 - w odniesieniu do dokumentu doręczanego przez podmiot publiczny,
d) datę i godzinę wytworzenia urzędowego poświadczenia odbioru;
Słusznie pełnomocnik skarżącego przywołał w skardze przepisy dotyczące doręczeń elektronicznych, uregulowanych w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z 14 września 2011 r. w sprawie sporządzania i doręczania dokumentów elektronicznych oraz udostępniania formularzy, wzorów i kopii dokumentów elektronicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 180). Zgodnie z § 14 tego rozporządzenia, poświadczenie doręczenia jest udostępniane przez system teleinformatyczny podmiotu publicznego w celu umożliwienia podpisania tego poświadczenia przez adresata dokumentu elektronicznego i zawiera: 1) pełną nazwę podmiotu publicznego, który doręcza dokument elektroniczny; 2) pełną nazwę podmiotu, któremu podmiot publiczny doręcza dokument elektroniczny; 3) oznaczenie sprawy; 4) jednoznaczne oznaczenie pisma, którego dotyczy; 5) w przypadku podpisania poświadczenia doręczenia – datę i czas podpisania rozumiane jako data i czas doręczenia dokumentu elektronicznego. Adresat dokumentu elektronicznego, o czym mowa w § 15 tego rozporządzenia, potwierdza jego odebranie przez podpisanie poświadczenia doręczenia kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP, albo przez zapewnienie możliwości potwierdzenia pochodzenia oraz integralności danych zawartych w tym poświadczeniu przy użyciu technologii, o których mowa w art. 20a ust. 2 ustawy. Stosownie zaś do § 16, po opatrzeniu poświadczenia doręczenia podpisem elektronicznym system teleinformatyczny służący do obsługi doręczeń bezpośrednio po zakończeniu procesu weryfikacji podpisu elektronicznego adresata: 1) udostępnia adresatowi do pobrania doręczany dokument elektroniczny wraz z podpisanym przez niego poświadczeniem doręczenia; 2) udostępnia organowi doręczającemu podpisane poświadczenie doręczenia.
W odniesieniu do dokumentu elektronicznego doręczanego przez podmiot publiczny należy w konsekwencji zadbać o to, aby udostępnić adresatowi poświadczenie doręczenia w celu umożliwienia jego podpisania, co jest zarazem dowodem odbioru korespondencji urzędowej (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 19 marca 2021 r., sygn. akt II SAB/Po 8/21).
Zdaniem Sądu w składzie orzekającym, skoro organ nie doręczył pisma z dnia 6 grudnia 2023 r. z wykorzystaniem narzędzi informatycznych potwierdzających jego doręczenie skarżącemu, a skarżący zaprzeczył by to pismo otrzymał, należało stwierdzić, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...] dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2023 r. Co prawda Sąd zauważa, że na dołączonym do pisma skarżącego z dnia 9 grudnia 2024 r. wydruku z jego skrzynki elektronicznej z nałożonymi filtrami: data wystawienia od 9 listopada 2023 r. do dnia 9 grudnia 2014 r. i nadawcą Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego [...], widnieje po prawej stronie data 06.12.2023 i godzina 12:16, zbieżna z historią wysłania dokumentu dołączoną do akt przez organ, to na wydruku tym nie widać nazwy dokumentu z tej daty (k. [...] akt sąd.). Skoro przy tym skarżący twierdzi, że odpowiedzi nie uzyskał, to w gestii organu pozostawało udowodnienie, że odpowiedź została rzeczywiście wysłana, co następuje przez przedłożenie stosownego UPD. Skoro takiego UPD nie przedłożono, należało uznać, że organ dopuścił się bezczynności, o czym Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 P.p.s.a. orzekł w punkcie II wyroku. Z uwagi na fakt, że organ nie ponowił wysłania stosownej odpowiedzi także po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a. w punkcie I wyroku Sąd zobowiązał organ do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 27 listopada 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu wyroku ze stwierdzeniem prawomocności i aktami sprawy.
Jednocześnie na mocy art. 149 § 1a P.p.s.a. Sąd uznał, że stwierdzona bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie III wyroku. Oceniając tę kwestę Sąd miał na uwadze, że rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wniosków skarżącego i jawnego braku woli do załatwienia sprawy, jak też w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Organ nie zignorował wniosku skarżącego i na niego odpowiedział, pozostawiając w uzasadnionym przekonaniu, że odpowiedź ta dotarła do skarżącego, skoro skargę na bezczynność skarżący wniósł dopiero prawie rok po złożeniu wniosku.
O kosztach postępowania, na które składa się kwota 100,00 zł tytułem opłaty sądowej od skargi, kwota 480,00 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, a także kwota 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa, Sąd orzekł w punkcie IV wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964).
Na mocy art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym.