III SAB/GD 62/24

III SAB/Gd 62/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-06-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Janina Guść /przewodniczący/
Maja Pietrasik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Przewlekłość postępowania
Sygn. powiązane
III OSK 2728/24 - Wyrok NSA z 2025-12-04
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 i art. 119 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1 i art. 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść, Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Asesor WSA Maja Pietrasik (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi A. J. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie w sprawie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 12 marca 2024 r. A. J. nadała bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie zarzucając organowi nierozpoznanie jej wniosku o udzielenie informacji publicznej z dnia 10 stycznia 2024 r. Skarżąca podkreśliła, że do czasu wniesienia skargi nie otrzymała żadnej odpowiedzi na swoje pismo, w tym ani pozytywnej, ani negatywnej.
Skarżąca wniosła o: zobowiązanie organu przez Sąd aby udzielił jej żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni, orzeczenie przez Sąd, że bezczynność organu miała charakter rażący, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.
Ponieważ skarżąca nieprawidłowo wniosła skargę z pominięciem organu, skarga została przesłana przez Sąd do Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie, aby ustosunkował się do skargi oraz przesłał do sądu akta administracyjne.
Odpowiedź organu na skargę wraz ze skargą i aktami sprawy wpłynęła do Sądu w dniu 2 kwietnia 2024 r.
Organ wskazał w odpowiedzi na skargę, że wniosek A. J. opatrzony datą 10 stycznia 2024 r., wpłynął do organu w dniu 23 stycznia 2024 r. We wniosku, powołując się na ustawę o dostępie do informacji publicznej, sformułowano skierowane do organu pytania ujęte w 12 punktów.
Potwierdzając powyższe, Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie wniósł o oddalenie skargi, wskazując, że udzielił wnioskodawczyni pełnej odpowiedzi na jej wniosek pismem z dnia 6 lutego 2024 r. Organ podkreślił, że okoliczność, że strona nie odebrała dwukrotnie awizowanej przesyłki zawierającej odpowiedź nie oznacza, że organ był wobec wniosku bezczynny lub pozostaje bezczynny w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany wskazanymi przez stronę skarżącą zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a.. Zgodnie z tą regulacją sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność.
Istotną dla możliwości stwierdzenia zaistnienia bezczynności kwestią jest ustalenie istnienia podstawy prawnej do podjęcia przez określony podmiot działania w zakresie zgłoszonego żądania. W rozpoznawanej sprawie - z uwagi na jej przedmiot określony żądaniem strony skarżącej o udostępnienie informacji publicznej - kwestie te regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902), zwanej dalej w skrócie: "u.d.i.p.".
Złożenie przez indywidualnie oznaczony podmiot wniosku o udostępnienie informacji publicznej, inicjuje sprawę administracyjną, której zakończenie podlega kontroli sądu administracyjnego.
Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności możemy mówić, o ile wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy wobec braku realizacji obowiązku jej udostępnienia w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.
Stosownie do art. 13 ust. 1 i art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Przy czym podmiot, do którego został skierowany wniosek o udzielenie informacji, może dokonać następujących działań: 1) udzielić informacji publicznej; 2) udzielić w formie pisma (zawiadomienia) odpowiedzi, że wniosek nie znajduje podstawy w przepisach prawa, gdyż żądanie nie dotyczy informacji publicznej albo organ nie jest w posiadaniu danej informacji lub obowiązuje inny tryb jej udostępniania; 3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie administracyjne w drodze decyzji administracyjnej.
W przedmiotowej sprawie A. J. zarzuciła Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Tczewie bezczynność w udzieleniu, na jej wniosek, informacji publicznej w trybie przewidzianym właśnie przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie jest podmiotem zobowiązywanym do udzielania informacji publicznej, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Zasadniczą dla rozstrzygnięcia sprawy kwestię stanowiła zatem ocena tego jak wskazany organ procedował, udzielając żądanych informacji, a przede wszystkim czy rzeczywiście na dzień wniesienia przedmiotowej skargi, organ pozostawał w zarzucanej mu bezczynności.
W wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem procedowania organu, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, doszedł do przekonania, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie nie dopuścił się bezczynności. Mało tego, w okolicznościach niniejszej sprawy terminowe załatwienie wniosku skarżącej poprzez udostępnienie wnioskowanej informacji nie budzi wątpliwości.
Dokonując takiego ustalenia Sąd badał przy tym sprawę w pełnym zakresie, mając na względzie wynikającą z przepisu art. 134 p.p.s.a. zasadę niezwiązania granicami skargi, albowiem skarga na bezczynność, poza zaprzeczeniem faktowi rozpoznania wniosku, nie zawiera żadnych indywidulanych, odnoszących się do okoliczności faktycznych tej konkretnej sprawy, zarzutów. Zarzuty te nie zostały sformułowane także po tym, jak stronie przesłano odpis odpowiedzi na skargę, z którego jasno wynika, że przesyłka z odpowiedzią na jej wniosek została do niej wysłana.
Przede wszystkim zatem odnosząc się do stanowiska strony, Sąd wskazuje, że akta administracyjne przedmiotowej sprawy potwierdzają, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Tczewie otrzymał wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej w dniu 23 stycznia 2024 r. Od tego dnia rozpoczął bieg 14-czernastodniowy termin na rozpoznanie wniosku. Końcowym dniem rozpoznania wniosku przez organ był zatem dzień 6 lutego 2024 r. Termin ten został zachowany. Akta administracyjne potwierdzają, że w tym dniu, to jest 6 lutego 2024 r., a więc z zachowaniem obowiązującego go terminu, organ nadał do skarżącej przesyłkę poleconą zawierającą ustosunkowanie się do pytań skarżącej. Przesyłka została prawidłowo nadana na adres wskazany w skierowanym do organu wniosku, to jest: "A. J. ul. [...] [...]". Taki adres widniał zarówno na wniosku skarżącej, jak i na kopercie, w którym nadała wniosek do organu.
Opisana przesyłka zawierająca odpowiedź na pismo strony datowane na dzień 10 stycznia 2024 r. znajduje się w aktach przedmiotowej sprawy. Znajdujące się na przesyłce stemple pocztowe oraz adnotacje poczty potwierdzają, że przesyłka została nadana w dniu 6 lutego 2024 r., była dwukrotnie awizowana, a następnie wobec braku jej odebrania przez adresata, zwrócona do nadawcy. Skarżąca niewątpliwie nie odebrała kierowanej do niej przesyłki.
Zdaniem Sądu, brak odebrania przesyłki przez wnioskodawcę, pomimo jej dwukrotnego awizowania, nie może stanowić argumentu o bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku. Stanowisko przeciwne, to jest, że brak odebrania przesyłki przez adresata świadczyłby o bezczynności organu, nie znajduje potwierdzenia w obowiązującym przepisach prawa - jego przyjęcie stanowiłoby też istotne nadużycie oraz otwierało drogę do manipulacji. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę za dzień rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej należy uznawać dzień, w którym organ wysyła odpowiedź na wskazany przez wnioskodawcę adres, a nie dzień, w którym informacja dotrze do adresata. Dostrzec należy, że nawet w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako "k.p.a.") ustawodawca przewidział, że w przypadku nieodebrania pisma przez adresata, kierowane do niego pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej (art. 73 § 1 k.p.a.) o czym pozostawia się zawiadomienie (awizo), które jest po 7 dniach ponawiane (art. 73 § 2 k.p.a.). Jeżeli pomimo awizowania przesyłki adresat nie odbierze pisma, doręczenie uznaje się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu 14 dni, których bieg rozpoczął dzień pierwszego awizowania przesyłki (art. 73 § 4 k.p.a.).
Prawda jest, że rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, poprzez udzielenie informacji publicznej lub wystosowanie pisma informacyjnego, że organ nie posiada danej informacji lub, że nie jest ona informacją publiczną, nie następuje w oparciu o przepisy k.p.a. Jednak również w takich przypadkach uzależnianie kwestii stwierdzenia bezczynności organu od działań od niego niezależnych, leżących już tylko po stronie wnioskodacy, nie jest w ocenie Sądu uprawnione, mając na uwadze ogólne zasady wynikające z u.d.i.p. oraz cele wprowadzenia wskazanej regulacji. Za działania niezależne od organu należy zaś uznać to, czy adresat odbierze prawidłowo nadaną przesyłkę i zabezpieczy możliwość zapoznania się z jej treścią. Ustawa u.d.i.p. nie wymaga w szczególności, aby organ wielokrotnie wysyłał wnioskodawcy odpowiedź na jego wniosek. W tym nawet nie ma nawet obowiązku wysyłać odpowiedzi przesyłką rejestrowaną. Adresat wniosku występując o doręczenie mu odpowiedzi na wskazany adres, powinien zabezpieczyć odbiór tej przesyłki. Jeżeli tego nie czyni, okoliczność ta, zdaniem Sądu, w żaden sposób nie stanowi o bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku, ale o bezczynności wnioskodawcy, co nie może obciążać organu i powodować dla niego negatywnych konsekwencji, których domaga się skarżąca, w tym nałożenia na organ wielotysięcznej grzywny. Reasumując, Sąd wskazuje, że organ terminowo rozpoznał wniosek. Powody, dla których skarżąca nie odebrała awizowanej przesyłki pozostają bez znaczenia dla oceny prawidłowości działania organu, który zachował obowiązujący go termin 14 dni na rozpoznanie wniosku skarżącej.
Z akt sprawy nie wynika, aby skarżąca podjęła jakiekolwiek działania w celu zapoznania się z udzieloną jej przez organ odpowiedzią. W złożonej skardze brak jest zarzutów co do treści udzielonej przez organ w dniu 6 lutego 2024 r. odpowiedzi. Zarzutów takich nie sformułowano także później.
Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy, wynika jednoznacznie, że w treści doręczonego stronie skarżącej pisma organu z dnia 6 lutego 2024 r. organ udzielił wnioskodawczyni odpowiedzi na wszystkie, wyartykułowane w 12 punktach, pytania, zachowując przy tym wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin.
Odpowiedź tę uznać należy za kompletną, odnoszącą się do wszystkich zadanych pytań, nawet wykraczających poza wynikający z ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązek działania. Dodać też należy, że ewentualne niezadowolenie strony z uzyskanych informacji nie może kreować zasadności skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy bowiem do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji, a nie, gdy rozpozna wniosek w sposób niezadowalający wnioskodawcę. Chodzi tu bowiem o niezajęcie jakiegokolwiek stanowiska w sprawie (zob. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2011 r., sygn. akt I OSK 638/11). Bezczynność oznacza bowiem stan, w którym w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie, lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. T. Woś, Postępowanie sądowoadministracyjne, Wydawnictwo Prawnicze PWN, Warszawa 1996 r., s. 62 - 63). Także udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej wyczerpuje znamiona bezczynności w udzielaniu informacji. Skarga na bezczynność wniesiona zaś po doręczeniu żądanej informacji lub po podjęciu czynności, których brak się w niej zarzuca, jest bezzasadna (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2016 r., str. 295).
Z uwagi na powyższe, Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Tczewie nie można zarzucić bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 10 stycznia 2024 r. Przeciwnie, organ ten podjął działanie i udzielił stronie wyczerpującej odpowiedzi pomimo braku wymaganego prawem obowiązku ku temu. Podkreślenia wymaga bowiem, że odpowiedź na część wystosowanych przez skarżąca pytań nie stanowi w ogóle informacji publicznej.
Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.i.d.p. Stosownie do art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ww. ustawy, o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności". Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć zatem wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy. Na tym tle co do zasady stanowią informację publiczną informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2023 r., poz.338 ze zm.) w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie. Przede wszystkim informację publiczną stanowią informacje zbierane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego dotyczące niepożądanych odczynów poszczepiennych, które gromadzone są w powiatowym rejestrze zgłoszeń niepożądanych odczynów poszczepiennych, prowadzonym na podstawie art. 21 ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1284 ze zm.) oraz § 8 i nast. rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania (Dz.U. 2024, poz. 138 ze zm.).
Nie stanowią natomiast informacji publicznej zapytania nie odnoszące się do sfery faktów, pytania nieprecyzyjne, zapytania o opinie, a także zapytania o wszelkiego rodzaju porady prawne, czy medyczne kierowane do organów inspekcji sanitarnej. Jeżeli zapytanie dotyczy tego rodzaju kwestii, organ może zwykłym pismem poinformować wnioskodawcę, ze jego pytanie nie dotyczy informacji publicznej. Na zarzut bezczynności nie naraża się również organ, który zwykłym pismem poinformuje wnioskodawcę, że nie posiada określonej informacji. Skoro jej bowiem nie posiada, nie ma również obowiązku jej udzielać.
W piśmie skierowanym do Państwowego Inspektora Sanitarnego w Tczewie skarżąca wniosła o udzielenie jej informacji w zakresie objętym przedstawionymi w tym piśmie 12 punktami, to jest:
1/ Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?
2/ Na jakiej ustawowej podstawie prawnej tworzona jest lista osób uchylających się od obowiązkowych szczepień ochronnych?
3/ Jakie są statystyki szczepień wykonanych u osób narodowości ukraińskiej za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?
4/ Kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?
5/ Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?
6/ Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?
7/ Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?
8/ Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?
9/ Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art, 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?
10/ W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć lub uszczerbek na zdrowiu na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?
11/ W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.
12/ Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?
W zakresie pytania 1 poinformowano, że PPIS w Tczewie nie posiada danych na temat długości utrzymywania się odporności u osób po podaniu im szczepionek przeciw: błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu Haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz Streptococcus pneumoniae. Jeżeli zatem organ nie posiada i nie gromadzi określonych danych nie pozostaje w bezczynności.
W zakresie pytania 2 poinformowano, że zgodnie z art. 17 ust. 10 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284 ze zm.) Minister właściwy do spraw zdrowia określa, w drodze rozporządzenia:
1) wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych,
2) osoby lub grupy osób obowiązane do poddawania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw
3) chorobom zakaźnym, wiek i inne okoliczności stanowiące przesłankę do nałożenia obowiązku szczepień
4) ochronnych na te osoby,
5) kwalifikacje osób przeprowadzających szczepienia ochronne,
6) sposób przeprowadzania szczepień ochronnych,
7) tryb przeprowadzania konsultacji specjalistycznej, o której mowa w ust. 5,
8) wzory zaświadczenia, o którym mowa w ust. 4, książeczki szczepień oraz karty uodpornienia,
9) sposób prowadzenia dokumentacji, o której mowa w ust. 8 pkt 1, i jej obiegu,
10) wzory sprawozdań z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych oraz tryb i terminy ich przekazywania
- uwzględniając dane epidemiologiczne dotyczące zachorowań, aktualną wiedzę medyczną oraz zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia. Na tej podstawie obowiązuje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2018r. poz. 753 ze zm.), którego to § 13 nakłada obowiązek na osoby przeprowadzające obowiązkowe szczepienia ochronne sporządzania kwartalnych sprawozdań z przeprowadzonych obowiązkowych szczepień ochronnych zgodnie z wzorem określonym w załączniku nr 4 tegoż rozporządzenia. Natomiast rzeczony załącznik nr 4 zawiera punkt Dział 2. Osoby uchylające się od obowiązku szczepień który posiada rubrykę z następująca treścią: Liczba osób uchylających się od obowiązku szczepień ochronnych, których imienny wykaz dołączono do sprawozdania. Na wyżej opisanej podstawie prawnej sporządzana jest lista osób uchylających się od obowiązku szczepień. Pomimo, że w zakresie udzielania informacji publicznej nie leży obowiązek udzielania informacji o obowiązujących przepisach prawa, ani dokonywanie porad prawnych, organ udzielił odpowiedzi na pytanie strony.
W zakresie pytania 3 poinformowano, że PPIS w Tczewie nie prowadzi statystyk szczepień z podziałem na narodowość, w tym ukraińską. Jeżeli zatem organ nie posiada i nie gromadzi określonych danych nie pozostaje w bezczynności.
W zakresie pytania 4 poinformowano, że preparaty szczepionkowe dopuszczane są do obrotu przez Urząd Rejestracji Produktów Leczniczych Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych lub przez Europejską Agencję Leków (European Medcinal Agency, EMA) z uwzględnieniem informacji o przeciwwskazaniach dotyczących ich stosowania na podstawie przeprowadzonych badań w ramach procesu legalizacji preparatu. Stronie udzielono odpowiedzi na wskazane pytanie, gdzie uwzględnić też należy, że udzielanie porad prawnych, czy porad medycznych, jak i informacji o treści obowiązujących przepisach prawa nie mieści się w zakresie informacji publicznej.
W zakresie pytania 5 poinformowano, że w ciągu ostatnich 5 lat nie stwierdzono naruszeń obowiązku zgłaszania NOP na nadzorowanym terenie. Stronie udzielono posiadanej informacji publicznej.
W zakresie pytania 6 poinformowano, że PPIS w Tczewie nie posiada danych na temat ilości zgonów, o które zapytała skarżąca, to jest zgonów dzieci i dorosłych do 19 roku życia, którzy zmarli w ciągu 4 tygodni od podania szczepionki na terenie działania PPIS w Tczewie urzędu w ciągu ostatnich 5 lat. Jeżeli zatem organ nie posiada i nie gromadzi określonych danych nie pozostaje w bezczynności. Podkreślenia wymaga, że obowiązek gromadzenia tego rodzaju danych nie wynika z przepisów prawa, natomiast o ciężkie odczyny poszczepienne, co do których gromadzi się informacje w ramach kompetencji służb sanitarnych, strona zapytała w kolejnym punkcie wniosku.
W zakresie pytania 7 poinformowano, że w ciągu ostatnich 5 lat na terenie powiatu tczewskiego odnotowano 5 ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych po podaniu szczepionki, które wystąpiły w postaci następujących niepożądanych objawów: wstrząs anafilaktyczny, reakcja astmatyczna, spadek ciśnienia krwi, ból głowy, duszność, ból w klatce piersiowej, podwyższona temperatura >40,5°C utrzymująca się do 48 godz., drgawki gorączkowe, wymioty, zaburzenia świadomości, hipotonia.
W zakresie pytania 8 poinformowano, że PPIS w Tczewie nie posiada danych na temat liczby wypłaconych odszkodowań z tytułu wystąpienie odczynów poszczepiennych. Zgodnie z art. 17d ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284 ze zm.) postępowanie w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego jest prowadzone przez Rzecznika Praw Pacjenta. Jeżeli zatem organ nie posiada i nie gromadzi określonych danych nie pozostaje w bezczynności.
W zakresie pytania 9 prawidłowo poinformowano, że pytanie nie ma charakteru informacji publicznej ponieważ dotyczy wyrażenia opinii i przeprowadzenia oceny z dokonaniem interpretacji (zob. wyrok WSA w Gliwicach z 13.09.2017r. IV SAB/G1196/17). W zakresie pytania 10 poinformowano, że procedura dot. ubiegania się o odszkodowanie na skutek wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego określona została w art. 17b do 17i ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. 2023 r. poz. 1284 ze zm.). Zadane pytanie było w istocie pytaniem o poradę prawną i nie wymagało odpowiedzi.
W zakresie pytania 11 poinformowano, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284 ze zm.) wykonanie obowiązkowego szczepienia ochronnego jest poprzedzone lekarskim badaniem kwalifikacyjnym w celu wykluczenia przeciwwskazań do wykonania obowiązkowego szczepienia ochronnego. Ustawa nie określa, jakie badania należy wykonać celem realizacji ww. obowiązku. Lekarz przeprowadza badanie zgodnie ze swoją wiedzą medyczną. Zadane pytanie było w istocie pytaniem o poradę medyczną i nie wymagało odpowiedzi.
W zakresie pytania 12 poinformowano, że zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. b, art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1284 ze zm.) oraz Rozporządzeniem Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 2077) obowiązek poddania się szczepieniom ochronnym wynika bezpośrednio z mocy prawa. Wykonanie tego obowiązku jest zabezpieczone przymusem administracyjnym oraz odpowiedzialnością wynikającą z Kodeksu Wykroczeń. Oznacza to, że wynikający wprost z przepisów prawa obowiązek poddania dziecka szczepieniom ochronnym jest bezpośrednio wykonalny, a jego niewypełnienie aktualizuje po stronie właściwego organu obowiązek wszczęcia postępowania egzekucyjnego, którego rezultatem będzie poddanie dziecka szczepieniu ochronnemu. Natomiast wykaz chorób zakaźnych przeciwko którym istnieje ustawowy obowiązek szczepienia został określony przez Ministra Zdrowia we wskazanym powyżej rozporządzeniu z dnia 27 września 2023r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 17 ust. 10 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Organ zaznaczył, że w kompetencji urzędu do którego zwróciła się skarżąca nie znajduje się komentowanie stanowiska Światowej Organizacji Zdrowia. Zadane pytanie było w istocie pytaniem o opinię, w tym dotyczącym innego podmiotu i nie wymagało odpowiedzi.
Reasumując, pomimo, że skarżąca nie zgłosiła pod tym kątem żadnych zarzutów, Sąd zestawił treść zadanych we wniosku skarżącej pytań z treścią udzielonej jej przez organ odpowiedzi. Analiza ta wskazuje, że organ nie pozostaje w bezczynności. Jeżeli bowiem pytanie dotyczyło tylko sfery faktów a nie opinii czy porad, było precyzyjne i dotyczyło informacji posiadanych przez organ i dotyczących wykonywanych przez organ zadań, informacja publiczna została w zakresie wynikającym z wniosku strony, zawarta w udzielonej jej odpowiedzi. Jak wskazano wyżej, okoliczność, że skarżąca nie zapoznała się z udzieloną jej odpowiedzią może być rozpatrywana jedynie jako fakt obciążający ją samą, nie zaś organ, który terminowo wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków w zakresie warunkowanym przepisami ustawy u.d.i.p. W tym też świetle wywiedziona skarga jest niezasadna.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga zasługuje na oddalenie, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z dyspozycją nadaną mocą art. 119 pkt 4 tej ustawy.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod internetowym adresem: orzeczenia.nsa.gov.pl.