III SAB/GL 221/20

III SAB/Gl 221/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2021-09-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik
Barbara Orzepowska-Kyć /przewodniczący/
Magdalena Jankiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 713/22 - Wyrok NSA z 2024-04-11
III OSK 712/22 - Wyrok NSA z 2023-01-27
III SA/Gl 858/21 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2021-11-15
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1429
art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 września 2021 r. sprawy ze skargi R. S. na bezczyność Prezesa Sądu Rejonowego w Z. w przedmiocie Informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z [...] r. skarżący R. S. wniósł skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Z. w sprawie o udostępnienie informacji publicznej.
Z akt sprawy wynika, że pismem z [...] r., które wpłynęło do organu [...]r. skarżący wniósł o udostępnienie mu informacji publicznej w postaci kopii wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami wydanych w roku 2018, rejestrowanych w repertorium [...] pod symbolem [...]. Wskazał, że mają one być zapisane na płycie CD/DVD.
Pismem z [...] r. Prezes Sądu poinformował go o wszystkich orzeczeniach odpowiadających podanym kryteriom przytaczając ich sygnatury. Wskazał jednocześnie, że zostały one opublikowane w Portalu Orzeczeń. Powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przypomniał, że udostępnienie informacji następuje w drodze ogłoszenia w Biuletynie Informacji Publicznej.
W skardze strona wniosła o:
1. Stwierdzenie bezczynności Prezesa Sądu,
2. Nakazanie organowi udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem,
3. Zwolnienie skarżącego z opłat i kosztów sądowych,
4. Zasądzenie od organu na rzecz strony kwoty 5 000 zł zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a.,
5. Ustanowienie pełnomocnika z urzędu,
6. Zasądzenie od Prezesa Sądu na rzecz strony zwrotu poniesionych kosztów, w tym wysłanej korespondencji i rozmów telefonicznych z pełnomocnikiem.
W uzasadnieniu strona powołując się na art. 14 ust. 1 ustawy podniosła, że żądała przekazania informacji w określonej formie i żaden przepis nie zwalnia organu od zachowania tej formy, gdy po wpływie wniosku udostępni informacje w BIP. Natomiast w przedmiotowej sprawie na dzień wpływu wniosku w BIP było udostępnione tylko jedno orzeczenie, pozostałe zostały tam zamieszczone dopiero [...] r. a więc po wpływie wniosku do organu, co wskazuje, że nie udostępnił on informacji w sposób zgodny z wnioskiem.
W odpowiedzi na skargę, Prezes Sądu wniósł o oddalenie skargi.
Podniósł, że Sąd w ramach BIP posiada własną stronę internetową, na której znajduje się zakładka pozwalająca na bezpośrednie połącznie z Portalem Orzeczeń Sądów Powszechnych. Przyznał, że w dacie wpływu wniosku nie wszystkie orzeczenia zostały już opublikowane, więc niezwłocznie zostało to uczynione. Po ustaleniu, że wszystkie orzeczenia zostały już opublikowane, [...] r. została skarżącemu udzielona odpowiedź na wniosek. Wskazując więc miejsce, gdzie skarżący mógł się zapoznać z żądanymi danymi i czyniąc to z zachowaniem terminu określonego w art. 13 ust. 1 ustawy – zdaniem organu – odpowiedź została udzielona zgodnie z przepisami ustawy. Powołał się także na wyrok NSA z 7 marca 2012r. o sygn. I OSK 2479/11, gdzie Sąd uznał, że w przypadku informacji udostępnionej w BIP organ nie ma obowiązku sporządzania wydruków z Biuletynu i przesyłania ich żądającemu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na podstawie art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która według art. 1 § 2 tej ustawy – co do zasady - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Natomiast zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 – 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a cytowanego art. 3 § 2 tej ustawy.
Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy.
W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w wersji obowiązującej w dacie złożenia wniosku o udzielenie informacji, (t.j. Dz. 2019, poz. 1429, dalej: ustawa), informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich.
W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, jak i to, że dotyczył danych, które taką informację stanowią. Oznacza to, że adresat był zobowiązany do załatwienia wniosku strony. Pozostaje zatem do oceny, czy uczynił to prawidłowo i z zachowaniem terminu określonego w ustawie.
Odnośnie pierwszego z ww. elementów przypomnieć trzeba, że załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:
1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;
2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;
4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;
5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji;
6) wskazania miejsca, gdzie wnioskodawca może się z żądaną informacją zapoznać.
Stosownie do art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8.
Udostępnienie w BIP jest zatem jednym ze sposobów ujawnienia informacji, przewidzianym przez samą ustawę i jeśli informacja, której domaga się zainteresowany, została upubliczniona, organ, do którego skierowano wniosek, winien jedynie odesłać wnioskodawcę do odpowiedniego publikatora. Zatem wskazując miejsce (adres internetowy), pod którym strona może się zapoznać z interesującymi ją danymi organ zadośćuczynił ciążącym na nim obowiązkom w zakresie ujawniania informacji.
W omawianej kwestii również NSA wyraził pogląd, że informacje publiczne opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej uważa się za udostępnione, zaś wszystkie inne informacje, w tym w szczególności wymienione w art. 6 u.d.i.p., są udostępniane na wniosek. (Tak NSA w wyroku z 8 października 2019 r., sygn. akt I OSK 3886/18, LEX nr 2732177). "Inne informacje" czyli takie, które nie zostały ujawnione w BIP, podczas gdy żądana informacja została w takim trybie ujawniona, wobec czego uważa się ją za udostępnioną.
Strona w skardze powołała się na naruszenie przez organ art. 14 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Natomiast strona mimo, że żądała przekazania danych na płycie CD/DVD, została skierowana do BIP.
Zdaniem Sądu art. 14 ust. 1 ustawy, obligujący organ do przekazania informacji w formie zgodnej z wnioskiem strony znajduje jednak zastosowanie jedynie wówczas, gdy organ bezpośrednio przekazuje wnioskodawcy żądaną informację. Natomiast w sytuacji, gdy korzysta z trybu przewidzianego w art. 7 ust. 1 pkt 1 ustawy, a więc odsyła stronę do miejsca, w którym może się ona z daną informacją zapoznać, np. BIP, nie ma obowiązku zachowania dla odpowiedzi formy wskazanej we wniosku. Nie jest też zobowiązany do sporządzania wydruków czy wyciągów z tej informacji. Uzasadnia to pogląd, że w sytuacji ujawnienia informacji w BIP nie jest także zobligowany do sporządzania kopii cyfrowych objętych wnioskiem danych celem przekazania ich stronie. W tym zakresie Sąd orzekający podziela pogląd wyrażony przez NSA w powołanym przez organ wyroku o sygn. akt I OSK 2479/11.
Pozostaje zatem ocenić, czy rozpatrzenie wniosku nastąpiło z zachowaniem terminu.
Oceniając to podnieść należy, że przedmiotowa sprawa została zainicjowana pismem skarżącego z [...] r. (wpływ do organu [...] r.), co oznacza, że 14-dniowy termin do udzielenia informacji (lub podjęcia innej czynności spośród wyżej wymienionych) upływał [...]r. Z akt sprawy wynika zaś, że stosowna informacja została stronie udzielona [...]r., a więc z zachowaniem terminu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdził, że organ nie dopuścił się bezczynności.
Z uwagi na niestwierdzenie naruszenia prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.