II SAB/Op 4/23

II SAB/Op 4/23 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2023-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-01-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Daria Sachanbińska /przewodniczący sprawozdawca/
Krzysztof Bogusz
Krzysztof Sobieralski
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 1186/23 - Wyrok NSA z 2024-01-09
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Zobowiązano organ do załatwienia wniosku w części
Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Dalej idącą skargę oddalono
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 1 ust. 1 , art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c, art. 7 ust. 1 pkt 1, art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149 par. 1 pkt 1 i par. 1a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. B. na bezczynność Starosty Namysłowskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1) zobowiązuje Starostę Namysłowskiego do załatwienia wniosku skarżącego M. B. z dnia 14 marca 2021 r. w części obejmującej pkt 1 wniosku - oprócz informacji dotyczącej nagrody otrzymanej w 2020 r. przez A. B., pkt 2 wniosku, pkt 3 wniosku - w zakresie wskazania podmiotu przyznającego nagrodę, w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku, 2) stwierdza, że bezczynność Starosty Namysłowskiego nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) dalej idącą skargę oddala, 4) zasądza od Starosty Namysłowskiego na rzecz skarżącego M. B. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez M. B, (zwanego dalej również skarżącym lub wnioskodawcą) jest bezczynność Starosty Namysłowskiego (zwanego dalej również organem) w sprawie udostępnienia informacji publicznej.
Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym:
Wnioskiem z dnia 14 marca 2021 r. (data wpływu 15 marca 2021 r.), złożonym drogą elektroniczną na adres ePUAP organu, skarżący zwrócił się o przesłanie za pośrednictwem ePUAP informacji z jakiego tytułu przyznano nagrody w roku 2019 i 2020 sekretarzom Powiatu (pkt 1) i skarbnikowi Powiatu (pkt 2) oraz w roku 2019 Staroście Namysłowskiemu (pkt 3). Jednocześnie zastrzegł, że należy wyszczególnić osobno każdą z nagród, z podaniem kwoty oraz za co została przyznana, a w przypadku Starosty dodatkowo, kto podął decyzję o przyznaniu nagrody.
W dniu 24 marca 2021 r. organ poinformował skarżącego, że oświadczenia majątkowe sekretarzy wraz z ich wynagrodzeniem ze stosunku pracy osiągniętym w roku 2019 r. dostępne są na stronie BIP Powiatu Namysłowskiego. Natomiast sekretarz Powiatu w roku 2020 odszedł na emeryturę i złożył za ten rok oświadczenie majątkowe, które jest dostępne na BIP. Organ wskazał też, że sekretarz Powiatu A. B. otrzymał w 2020 r. nagrodę w wysokości 5000 zł brutto na podstawie art. 36 ust. 6 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1282) w związku z § 14 ust. 1 regulaminu wynagradzania pracowników zatrudnionych w Starostwie. Następnie organ podał, że skarbnik Powiatu złożyła oświadczenie majątkowe zawierające dochody ze stosunku pracy osiągnięte w roku 2019, które jest dostępne na stronie BIP Powiatu. W roku 2020 skarbnik otrzymała łącznie nagrody w wysokości 10700 zł brutto na podstawie ww. przepisów. Z kolei Starosta Namysłowski otrzymał w 2019 roku nagrodę w wysokości 7599,75 zł brutto należną z tytułu art. 38 ust. 2 ww. ustawy o pracownikach samorządowych.
W skardze na bezczynność Starosty Namysłowskiego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skarżący zarzucił naruszenie:
- art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, przez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu żądanej informacji,
- art. 10 ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (na dzień złożenia wniosku przez skarżącego - Dz. U. z 2020 r. poz. 2176), zwanej dalej w skrócie: u.d.i.p., w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w BIP jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, przez brak zastosowania polegający na niezrealizowaniu wniosku wskutek udostępnienia informacji innych niż objęte wnioskiem.
Na tej podstawie skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 14 marca 2021 r., zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o ukaranie organu karą grzywny.
Uzasadniając skargę, dowodził skarżący, że w sprawie mamy do czynienia z bezczynnością, ponieważ organ nie przedstawił wszystkich objętych wnioskiem informacji, do czego był zobowiązany. Organ wskazał bowiem, że informacje te są dostępne na stronie internetowej w Biuletynie Informacji Publicznej Starostwa Powiatowego w Namysłowie, co jednak nie jest prawdą. Poza tym nie podał adresu tej strony ani dokładnego umiejscowienia żądanych danych. Nie jest też prawdziwa informacja odnosząca się do sekretarza i skarbnika, bo w oświadczeniach majątkowych brak jest danych co do wysokości poszczególnych nagród, ich ilości oraz z jakiego tytułu i przez kogo zostały przyznane. Ponadto organ nie wskazał, kto przyznał nagrodę samemu Staroście. Podsumował skarżący, że pomimo upływu 14 dni od dnia złożenia wniosku nie otrzymał żądanej informacji, zatem organ pozostaje w bezczynności.
W odpowiedzi na skargę Starosta Namysłowski wniósł o oddalenie skargi w całości. W pierwszej kolejności zauważył, że skarżący nie poprzedził skargi ponagleniem, zatem skarga winna zostać oddalona jako przedwczesna. Niezależnie od tego podkreślił, że skarga jest również bezzasadna z przyczyn merytorycznych. W ustawowym terminie udzielono bowiem skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek. W szczególności podano, które dane objęte żądaniem udostępnienia znajdują się w Biuletynie Informacji Publicznej. Ponadto wskazano wysokość nagród Skarbnika i Sekretarza Powiatu.
W replice na odpowiedź na skargę skarżący w piśmie z dnia 13 lutego 2023 r. nie zgodził się ze stanowiskiem organu, że skarga na bezczynność jest przedwczesna, ponieważ powinna być poprzedzona ponagleniem. Argumentował również, że organ nie udzielił pełnej informacji na wniosek, odsyłając wnioskodawcę do BIP, gdzie brak jest żądanych danych. Takie działanie - w ocenie skarżącego - miało na celu opóźnienie w przekazaniu informacji lub zniechęcenie wnioskodawcy. Końcowo skarżący odnotował, że WSA w Opolu ukarał Starostę grzywną za nieprzekazanie przedmiotowej skargi w terminie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259), dalej zwanej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd - stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a P.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Przedmiot postępowania w niniejszej sprawie stanowiła bezczynność Starosty Namysłowskiego w rozpoznaniu wniosku skarżącego, złożonego w trybie cyt. wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, nadal zwanej w skrócie: u.d.i.p.
Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi, podkreślić należy, że jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również - wbrew stanowisku organu - nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia. Znajdująca w sprawie zastosowanie ustawa o dostępie do informacji publicznej, która reguluje w sposób kompleksowy dostęp do tej informacji, nie przewiduje środka zaskarżenia w tym zakresie. Ustalony w art. 53 § 2b P.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia odnieść należy do bezczynności organu odnośnie do spraw rozpoznawanych w trybie K.p.a. Stosownie zaś do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej brak jest podstaw do stosowania art. 37 K.p.a.
Skarga wniesiona w niniejszej sprawie była więc dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu. Na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a. rozpoznanie skargi nastąpiło w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że w przypadku skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
Zdaniem Sądu nie budzi wątpliwości i jest to okoliczność niekwestionowana w niniejszej sprawie, że w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Starosta Namysłowski jest podmiotem zobowiązanym do podejmowania działań w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Na podstawie art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązek udostępniania informacji publicznej nałożony bowiem został wprost na władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w tym - po myśli pkt 1 - na organy władzy publicznej. W dalszej kolejności ustalenia wymagało, czy objęte żądaniem skarżącego informacje posiadają walor informacji publicznej, a więc czy został spełniony warunek przedmiotowy u.d.i.p. W związku z tym wyjaśnić przyjdzie, że pojęcie informacji publicznej zdefiniowane zostało w art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych. Jego doprecyzowaniem jest art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. I tak, udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera jednak tylko przykładowy katalog spraw i dlatego dla prawidłowego ustalenia znaczenia tego pojęcia uwzględnić należy także zapisy Konstytucji RP, która w art. 61 ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osób i jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na podstawie wskazanych wyżej przepisów przyjąć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone.
W świetle powyższego Sąd uznał, że żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 14 marca 2021 r. dane dotyczące wysokości wydatków ponoszonych przez podmiot publiczny w związku z zatrudnieniem pracowników, jako że wydatki te są finansowane ze środków publicznych, mieściły się niewątpliwie w kategorii informacji publicznej. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 869, z późn. zm.; obecnie - Dz. U. z 2022 r. poz. 1634, z późn. zm.) gospodarka środkami publicznymi jest jawna. Stąd informacja o wydatkach organu, w tym związanych z wypłatą nagród konkretnym osobom, jest istotną informacją o majątku publicznym, stosownie do wskazanego wyżej art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p., jak również w pewnym sensie stanowi informację o działalności i zasadach funkcjonowania podmiotu władzy publicznej, podlegającą udostępnieniu zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p., oraz jako informacja o ciężarach publicznych podlega udostępnieniu na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 9 września 2021 r., sygn. akt III OSK 872/21, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądów administracyjnych konsekwentnie wyrażany jest pogląd, że wydatkowanie środków publicznych przeznaczonych na wynagrodzenia pracowników w podmiotach państwowych i samorządowych jest jawne. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne. Zaznaczyć trzeba, że pogląd ten jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych, przykładowo wyrażono go w wyrokach NSA z dnia: 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 578/19; 26 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3451/18; 19 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2929/17; 14 października 2019 r., sygn. akt I OSK 4205/18; 5 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 840/17. Z tego względu Sąd uznał, że żądane przez skarżącego informacje dotyczące wysokości nagród dla pracowników Starostwa oraz nagrody dla Starosty Namysłowskiego - jako stanowiące informacje o wysokości środków pieniężnych wypłacanych z zasobów publicznych - są informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p.
W związku z ustaleniem, że rozpoznawana sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p., wskazać należy, że wedle art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona we wskazanym terminie, to - zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei w sytuacji, gdy zaistnieje podstawa do pobrania opłaty, o której mowa w art. 15 ust. 1 u.d.i.p., w myśl art. 15 ust. 2 u.d.i.p. podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji powiadamia wnioskodawcę o jej wysokości, w terminie 14 dni do dnia złożenia wniosku, i następnie udostępnia informację zgodnie z wnioskiem po upływie 14 dni od dnia powiadomienia, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej może również odmówić - w drodze decyzji - udostępnienia tej informacji z uwagi na wystąpienie okoliczności określonych w art. 5 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tą regulacją prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega również ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2). Organ w drodze decyzji administracyjnej może także umorzyć postępowanie w razie braku współdziałania wnioskodawcy z organem przez modyfikację wniosku, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonej we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Natomiast w sytuacji, gdy organ wnioskowaną informacją nie dysponuje albo żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy, to jest zobligowany powiadomić pisemnie o tym fakcie wnioskodawcę.
Mając na uwadze przytoczone regulacje prawne, przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić w sytuacji, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby podmiot mylnie sądził, że zachodzą okoliczności, które uwalniają go od obowiązku prowadzenia postępowania w konkretnej sprawie i zakończenia go wydaniem decyzji administracyjnej lub innego aktu czy czynności (por. wyrok NSA z dnia 10 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 675/15).
Odnosząc powyższe do okoliczności rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził na podstawie materiału dokumentacyjnego sprawy, że organ nie podjął w terminie 14 dni odpowiednich czynności, tj. nie udostępnił przedmiotowej informacji w formie czynności materialno-technicznej, nie wydał decyzji o odmowie jej udzielenia czy o umorzeniu postępowania, ani też w innej formie (np. pisma) w części obejmującej pkt 1 wniosku - oprócz informacji dotyczącej nagrody otrzymanej w 2020 r. przez A. B., pkt 2 wniosku, pkt 3 wniosku - w zakresie wskazania podmiotu przyznającego nagrodę. Przypomnienia wymaga, że skarżący domagał się udzielenia szczegółowych informacji dotyczących nagród przyznanych w latach 2019-2020 dla sekretarzy i skarbnika Powiatu Namysłowskiego oraz w roku 2019 r. dla Starosty Namysłowskiego. W odniesieniu do sekretarzy organ pisemnie poinformował wnioskodawcę, że oświadczenia majątkowe wraz z ich wynagrodzeniem ze stosunku pracy osiągniętym w 2019 r. oraz oświadczenia majątkowe sekretarza, który przeszedł na emeryturę w roku 2020 są dostępne w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP). Uznał zatem, że objęte wnioskiem informacje - w tym zakresie - posiadają walor informacji publicznej, jednak zostały już udostępnione przez ich ogłoszenie w BIP. Co do zasady rację ma Starosta, że w takim przypadku prawidłową formą załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest pisemne poinformowanie wnioskodawcy, że żądana informacja jest dostępna na stronie internetowej. Wedle bowiem art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. określającego środki umożliwiające dotarcie do informacji publicznych podstawowym sposobem jest ich ogłoszenie w BIP. Z kolei po myśli art. 10 ust. 1 u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Mówiąc inaczej, tylko informacja publiczna niezamieszczona w Biuletynie udostępniana jest w trybie wnioskowym. Niemniej w realiach rozpoznawanej sprawy słusznie podniesiono w skardze, że oświadczenia majątkowe zamieszczone w BIP nie dostarczają wiedzy na temat ilości udzielonych sekretarzom nagród i wysokości każdej z nich oraz nie wskazują, za co zostały przyznane, a udzielenia takich właśnie danych domagał się skarżący. Zasadny jest zatem zarzut skargi dotyczący bezczynności organu w omawianym zakresie, ponieważ informacja dostępna na stronie internetowej nie jest tożsama z tą, o której udostępnienie wystąpiono we wniosku.
Podobnie organ nie udzielił żądanej informacji w zakresie pytania zadanego w punkcie 2 wniosku, odsyłając w części dotyczącej nagród przyznanych skarbnikowi Powiatu w roku 2019 r. do oświadczenia zamieszczonego w BIP. Z kolei odnośnie do nagrody przyznanej skarbnikowi w 2020 r. organ podał łączną kwotę, co nie stanowi odpowiedzi na żądanie wnioskodawcy, który domagał się podania kwoty każdej nagrody z osobna wraz z tytułem jej przyznania.
Oceniając dalej sposób realizacji wniosku z dnia 14 marca 2021 r., stwierdzić trzeba, że organ udzielił niepełnej odpowiedzi również w zakresie pkt 3, ponieważ podał wysokość nagrody przyznanej Staroście Namysłowskiemu, ale nie odniósł się do żądania skarżącego dotyczącego wskazania podmiotu przyznającego nagrodę.
Reasumując, Sąd uznał, że wniosek skarżącego nie został załatwiony w zakresie pytania zawartego w punkcie 2 wniosku oraz nie udzielono pełnej odpowiedzi odnośnie do punktów 1 i 3 wniosku ani też nie wydano decyzji o odmowie jej udostępnienia bądź o umorzeniu postępowania. W tej sytuacji przyjąć należało, że Starosta w dacie orzekania przez Sąd pozostawał w bezczynności, co powodowało konieczność zobowiązania go do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 14 marca 2021 r. w opisanym zakresie, w trybie przewidzianym w u.d.i.p., o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 P.p.s.a.
W ocenie Sądu opisana bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 2 wyroku na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W niniejszej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego braku podejmowania przez organ jakichkolwiek czynności czy lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. W rozpoznawanej sprawie Sąd uwzględnił fakt, że organ w wymaganym terminie zareagował na wniosek skarżącego i częściowo udostępnił żądane przez niego dane. Natomiast nieudzielenie pozostałej informacji mogło być wynikiem wadliwego przekonania o realizacji całości wniosku.
W konsekwencji powyższego Sąd nie znalazł również podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a., o czym orzekł w pkt 3 wyroku.
O kosztach postępowania należnych skarżącemu orzeczono w pkt 4 wyroku na podstawie art. 200 P.p.s.a. Na wysokość tych kosztów składa się uiszczony przez skarżącego wpis od skargi w kwocie 100 zł.