IV SAB/Wr 1136/25

IV SAB/Wr 1136/25 - Wyrok WSA we Wrocławiu
Data orzeczenia
2026-01-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Sędziowie
Ewa Kamieniecka
Marta Pająkiewicz-Kremis /sprawozdawca/
Tomasz Świetlikowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
*Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi M.O. na bezczynność Prezydenta Miasta Jeleniej Góry w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 sierpnia 2025 r. I. stwierdza, że Prezydent Miasta Jeleniej Góry dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku z dnia 25 sierpnia 2025 r., a bezczynność ta nie ma charakteru rażącego naruszenia prawa; II. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta Jeleniej Góry do rozpoznania wniosku, o którym mowa w punkcie I wyroku; III. zasądza od Prezydenta Miasta Jeleniej Góry na rzecz skarżącego M. O. kwotę 580 zł (słownie: pięćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2025 r., złożonym do Urzędu Miasta Jelenia Góra, M. O. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) wystąpił o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
1. Czy na terenie gminy planowane jest utworzenie miejsc zakwaterowania dla imigrantów lub uchodźców w ramach mechanizmu relokacji?
2. Czy gmina bierze udział lub planuje udział w jakichkolwiek programach rządowych, samorządowych lub unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów/uchodźców?
3. Czy gmina przewiduje wprowadzenie dla imigrantów lub uchodźców jakichkolwiek zniżek, ulg czy szczególnych ułatwień w dostępie do usług publicznych (np. komunikacji, kultury, opieki) ?
W treści wniosku zawarto adnotację o przesłaniu wnioskowanej informacji w formie elektronicznej na podany we wniosku adres e-mail ([...]).
W skardze z dnia 9 września 2025 r. (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 15 września 2025 r.), sporządzonej przez pełnomocnika, wnioskodawca podniósł, że do dnia jej sporządzenia nie otrzymał odpowiedzi na złożony wniosek. Zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902; dalej: u.d.i.p.), udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Tymczasem, od dnia złożenia wniosku do dnia wystąpienia ze skargą upłynęło już 15 dni.
Wskazując na powyższe strona wniosła o:
- stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności;
- zobowiązanie organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek z dnia 25 sierpnia 2025r.;
- zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Jelenia Góra (dalej: Prezydent Miasta, organ, podmiot zobowiązany) wyjaśnił, że odpowiedź na wniosek o udzielenie informacji publicznej została sporządzona niezwłocznie po otrzymaniu wniosku, tj. w dniu 27 sierpnia 2025 r., natomiast nie została wysłana do wnioskodawcy. Organ ostatecznie przesłał wnioskodawcy sporządzoną odpowiedź na wniosek (pismo z dnia 15 września 2025 r, o treści identycznej jak pismo z dnia 27 sierpnia 2025 r. – oba pisma w aktach sprawy) na podany we wniosku adres elektroniczny w dniu 16 września 2025 r., co miało miejsce już po skardze.
Odnotował, że wnioskodawca wiedząc o tym, że Prezydent Miasta nie udzielił mu odpowiedzi na wniosek w terminie nie przesłał ponownie wniosku, ani nie ponaglił Wójta Gminy. Fakt wniesienia skargi już pierwszego dnia po upływie ustawowego terminu wskazuje zdaniem organu na rzeczywiste intencje skarżącego.
Z urzędu należy wskazać, że pismo organu z dnia 15 września 2025 r, miało następującą treść:
"W związku z Pana wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 25.08.2025 r. informuję, że Miasto Jelenia Góra nie realizuje procedur związanych z relokacją imigrantów, a ponadto nie jest stroną zaangażowaną w powstanie Centrów Integracji Cudzoziemców. Wobec powyższego wskazuję, co następuje:
Ad 1 – Miasto Jelenia Góra nie posiada informacji o tym czy na terenie gminy planowane jest utworzenie miejsc zakwaterowania dla imigrantów lub uchodźców w ramach mechanizmu relokacji.
Ad 2 – Miasto Jelenia Góra aktualnie nie bierze udziału w programach rządowych, samorządowych, unijnych, które dotyczą integracji lub wsparcia dla imigrantów.
Ad 3 - Miasto Jelenia Góra aktualnie nie przewiduje wprowadzenia dla imigrantów lub uchodźców zniżek, ulg czy szczególnych ułatwień w dostępie do usług publicznych."
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:
Skarga okazała się uzasadniona.
Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków składanych w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej wynika z przepisu art. 21ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.), stanowiącego, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: p.p.s.a.).
Bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej zachodzi wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej nie podejmuje takiej czynności w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, lub niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, niewiarygodnej, a także gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej dla tej czynności formie, bądź nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji, lub też, że żądana informacja nie ma waloru informacji publicznej
Z niespornych ustaleń faktycznych wynika, wnioskiem z dnia 25 sierpnia 2025r., wysłanym elektronicznie na adres Urzędu Miasta Jelenia Góra, skarżący zwrócił się o udzielenie mu informacji na pytania sformułowane w treści tego wniosku a szczegółowo przytoczone w tzw. części historycznej rozważań Sądu.
Niewątpliwym jest, że kwestie do których odnoszą się pytania wniosku stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Treść pytań wniosku zasadniczo dotyczy realizacji polityki migracyjnej i związanych z tym zadań organów samorządu terytorialnego, a zatem działań, o których mowa art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 lit. c, a więc informacji co do zasady podlegających udostępnieniu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 10 grudnia 2025 r., sygn.. akt IV SAB/Wr 1084/25). Nadto, że Wójt Gminy to organ władzy publicznej a zatem podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej po myśli art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Niespornie również, zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, Prezydent Miasta obowiązany był - co do zasady - udzielić stronie informacji publicznej na wniosek z dnia 25 sierpnia 2025 r. w terminie wynikającym z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., a zatem w ciągu 14 dni licząc od dnia otrzymania wniosku (organ nie skorzystał z możliwości przedłużenia tego terminu na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Liczony na tej podstawie ustawowy termin udzielenia odpowiedzi na wniosek upływał w sprawie w dniu 8 września 2025 r. (poniedziałek).
Jak wynika z akt sprawy oraz z wyjaśnień podmiotu zobowiązanego zawartych z odpowiedzi na skargę, na dzień wystąpienia ze skargą, skarżący nie otrzymał od organu odpowiedzi na złożony wniosek. Podmiot zobowiązany udostępnił stronie żądaną informację publiczną dopiero w dniu 16 września 2025 r. (a zatem 8 dni po upływie ustawowego terminie, który reguluje art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), wysyłając odpowiedź na wniosek, zgodnie z żądaniem w wnioskodawcy, w formie elektronicznej, na podany we wniosku adres e-mail. Odnotować przy tym trzeba, że organ nie skorzystał z dyspozycji art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a zatem nie poinformował wnioskodawcy, że informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, nie podał powodów opóźnienia ani nie wskazał terminu jej udostępnienia (nie dłuższego niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku).
Powyższe nakazuje stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez stronę wniosku, o czym na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku. Przy czym, mając na uwadze obiektywny stan bezczynności, dla jej stwierdzenia bez znaczenia pozostają przyczyny nieudostępnienia informacji w terminie prawem przewidzianym, a zatem również te wskazane w odpowiedzi na skargę (sporządzenie odpowiedzi na wniosek niezwłocznie po jego otrzymaniu lecz nie wysłanie tej odpowiedzi do wnioskodawcy w terminie ustawowym, lecz dopiero po wniesieniu skargi).
Wbrew również argumentacji podniesionej w odpowiedzi na skargę, po bezskutecznym upływie terminu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., skarżący nie był obowiązany do ponaglenia organu do udzielenia odpowiedzi na wniosek, czy też tym bardziej, do ponowienia wniosku. W orzecznictwie sądowym utrwalony jest pogląd, że przepis art. 53 § 2b p.p.s.a. nie ma zastosowania do spraw z zakresu dostępu do informacji publicznej, a złożenie skargi na bezczynność w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej nie musi być poprzedzone złożeniem ponaglenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2019 r., sygn. akt I OSK 525/18).
Dokonując oceny charakteru stwierdzonej bezczynności Sąd uznał, że naruszenie prawa w tym zakresie, nie miało rażącego charakteru (punkt I sentencji wyroku). Sąd miał bowiem na względzie, że o rażącym naruszeniu prawa można mówić wtedy, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw strony. W orzecznictwie przyjmuje się, że rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Dla uznania, rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające zaś samo przekroczenie ustawowych obowiązków, w tym terminu do załatwienia sprawy, ale musi być ono znaczne bądź też przejawiać się w całkowitym braku reakcji na wniosek strony (wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 468/13). W rozpoznawanej sprawie Sąd nie dopatrzył się złej woli w działaniu organu, czy też "całkowitego braku reakcji na wniosek skarżącego".
W opinii Sądu działanie organu administracji publicznej jakkolwiek naruszało terminy zastrzeżone dla rozpoznania sprawy, to fakt udostępnienia żądanej informacji, jak i sam okres zwłoki w rozpoznawaniu wniosku nie daje podstaw do wywodzenia rażącego naruszenia prawa.
Z uwagi na rozpoznanie wniosku skarżącego Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (punkt II sentencji wyroku). Wskazać należy, że załatwienie sprawy przez organ po wniesieniu skargi na bezczynność nie skutkuje umorzeniem całego postępowania sądowoadministracyjnego z uwagi na bezprzedmiotowość skargi, lecz umorzeniem postępowania jedynie w odniesieniu do żądania skargi zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie. W orzecznictwie podkreśla się, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności. Umorzenie postępowania sądowego w takiej sytuacji w zakresie zobowiązania organu do wydania rozstrzygnięcia oznacza jednocześnie uznanie przez sąd administracyjny, że organ administracji dopuścił się bezczynności (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19 wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2021 r., sygn. akt III OSK 1161/21, z 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3812/21 oraz z 16 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 470/18).
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. (punkt III sentencji wyroku).