II SAB/Op 32/06

II SAB/Op 32/06 - Postanowienie WSA w Opolu
Data orzeczenia
2007-05-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-11-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Elżbieta Kmiecik
Grażyna Jeżewska /sprawozdawca/
Teresa Cisyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Sygn. powiązane
I OSK 1196/07 - Postanowienie NSA z 2007-09-11
Skarżony organ
Dyrektor Zakładu Karnego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędziowie: Sędzia WSA Grażyna Jeżewska – spr. Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Protokolant starszy sekretarz sądowy Grażyna Stykała po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2007 r. na rozprawie skargi M. P. na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego Nr [...] w S. w przedmiocie oceny osiągnięć służbowych funkcjonariusza Służby Więziennej postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
M. P. wnioskiem z dnia 26 lutego 2003 r. zwrócił się do Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w S., przywołując art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 - zwaną dalej K.p.a.) z wnioskiem o przeprowadzenie postępowania w zakresie oceny jego osiągnięć w służbie.
W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 10 stycznia 2002 r. otrzymał od Dyrektora jako jeden z trzech kierowników działów, propozycję otrzymania maksymalnego dodatku w wysokości 40%, w zamian za wyrażenie zgody na odejście ze służby na zaopatrzenie emerytalne i w dniu 11 stycznia 2002 r. taką zgodę wyraził. Otrzymanie dodatku służbowego w maksymalnej wysokości otrzymał również w dniu 18 stycznia 2002 r. od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O., jednak wskutek szeregu okoliczności, publicznie ogłoszone przyrzeczenie nie zostało dotrzymane, a wręcz w dniu 13 czerwca 2002 r. Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w O. jednoznacznie odmówił mu przyrzeczonego dodatku. Podniósł, że jako funkcjonariusz Służby Więziennej od 10 grudnia 1985 r. był wielokrotnie wyróżniany i awansowany za szczególne zaangażowanie oraz osiągnięcia w służbie. Jednocześnie był nagradzany za swoją nienaganną pracę, zaangażowanie za działania wykraczające poza zakres obowiązków służbowych. Zdaniem M. P. otrzymywane awanse w stopniu i wyróżnienia w służbie odzwierciedlają osiągnięcia dokonane w pracy przy pozytywnych ocenach otrzymywanych od wszystkich przełożonych do maja 2000 r. Podkreślił, że jego żądanie ma dla niego zasadnicze znaczenie, ponieważ w niedługim okresie czasu nastąpi całkowita zmiana jego dotychczasowego statusu. Wniósł o przeprowadzenie postępowania w oparciu o dowody mające znaczenie dla sprawy, prosząc jednocześnie o uwzględnienie wszystkich okoliczności zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 77 i 80 K.p.a. Następnie wskazał na potrzebę uwzględnienia, przy rozpatrywaniu jego wniosku, dowodów zgromadzonych w jego aktach osobowych potwierdzających osiągnięcia w służbie tj. opinii służbowych i wniosków awansowych, dowodów znajdujących się w dokumentacji archiwalnej Działu Finansowego Zakładu Karnego nr [...] w S. potwierdzających jego zaangażowanie i nagradzanie oraz dowodów znajdujących się w książkach przeprowadzanych kontroli wewnętrznych Działu Kwatermistrzowskiego Zakładu Karnego nr [...] w S. z szczególnym uwzględnieniem kontroli przeprowadzonych we wskazanych dniach. Następnie przedstawił swoje osiągnięcia i zadnia jakie wykonywał w trakcie służby w Zakładzie Karnym nr [...] i [...] w S. W podsumowaniu stwierdził, że w związku z wnioskiem i zarazem prośbą oczekuje merytorycznego ustosunkowania się do swoich żądań popartych w/w dowodami. Natomiast wnioski z przeprowadzonego postępowania administracyjnego dokonane o ustalenia faktyczne oraz przesłanki, które zostaną wzięte pod uwagę, będą wyczerpywać treść § 3 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 marca 1999 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Służby.
W odpowiedzi na tak sformułowany wniosek Dyrektor Zakładu Karnego nr [...] w S. poinformował skarżącego pismem z dnia 26 marca 2003 r., że żądanie nie zostanie rozpatrzone, gdyż ocenę wykonywania funkcjonariusza czynności służbowych, tj. postawę w służbie dokonuje się w opinii służbowej i taką opinię sporządzono w lutym 2002 r. Podkreślił, iż od 18 stycznia 2002 r. skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim, zatem nie znalazł podstaw do dokonania nowej oceny wykonywania czynności służbowych i tym samym sporządzenia opinii służbowej.
Organ II instancji po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, według którego mimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 K.p.a. powyższe pismo należało zakwalifikować jako decyzję rozstrzygającą sprawę, podtrzymał stanowisko Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w S. w piśmie z dnia 8 maja 2003 r.,
Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu na skutek skargi wniesionej przez M. P., na powyższe pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O., postanowieniem z dnia 16 września 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 1142/03 w przedmiocie przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny osiągnięć w służbie, odrzucił skargę.
W uzasadnieniu, przytaczając treść art. 16 ust. 1 i art. 17 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, poz. 368 z późn. zm.) uznał, że skarżący złożył skargę na pismo Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w O. w przedmiocie przeprowadzenia postępowania w zakresie oceny osiągnięć w służbie. Zaakcentował, iż wbrew stanowisku skarżącego przedmiotowe pismo nie było decyzją administracyjną, ani innym aktem w rozumieniu przytoczonych wyżej przepisów ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym, gdyż nie przyznaje uprawnień, nie nakłada obowiązków i nie rozstrzyga merytorycznie żadnych kwestii, skarżącego, a jedynie informuje. Wywiódł, że skoro wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie dotyczy aktów, czynności lub bezczynności, o jakich mowa w art. 16 i 17 ustawy o NSA, to skarga jest niedopuszczalna.
W dniu 17 października 2006 r. M. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 3 § 2 ust 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), skargę na bezczynność Dyrektora Zakładu Karnego nr [...] w S.
W uzasadnieniu, powołując się na wniosek z dnia 26 lutego 2003 r. zarzucił Dyrektorowi Zakładu Karnego nr [...] w S. bezczynność oraz rażącą obrazę zasad postępowania administracyjnego ustanowionych w art. art. 6, 7, 8, 9, 10 § 2, 11, 12 w zw. z art. art. 35, 36 K.p.a. Przedstawił częściowo przebieg wyżej opisanego postępowania przed organami obu instancji podkreślając, że zarówno na złożony wniosek, jak i zażalenia nie otrzymał od Dyrektora Zakładu Karnego w S. jakiejkolwiek decyzji ani postanowienia o sposobie i terminie załatwienia sprawy, o którą wnosił. Odnotował, iż wymienione w stanie faktycznym sprawy pisma zostały uznane przez organa Służby Więziennej jako "pisma informacyjne". Tymczasem, posługując się określeniem "pisma informacyjnego" Służba Więzienna dokonuje obrazy przepisów K.p.a., ponieważ nie jest pojęciem kodeksowym w rozumieniu art. 9 K.p.a. Powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 185/04 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 lipca 2005 r. sygn. akt SAB/Wa. 76/05 stwierdził, że skarga na bezczynność jest w pełni uzasadniona i nie można w żadnym razie usprawiedliwiać organu obowiązanego do podjęcia wszelkich kroków zmierzających do załatwienia spraw, o które wnosił, zgodnie z zasadami K.p.a. i w terminach określonych w przepisach Kodeksu.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Zakładu Karnego Nr [...] w S., opisał stan faktyczny sprawy przyznał, że w dniu 26 lutego 2003 r. wpłynął wniosek skarżącego o przeprowadzenie postępowania w zakresie jego osiągnięć służbie, jednakże organ nie znalazł podstaw do jego realizacji, posługując się pragmatyką służbową określoną przepisami ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm), gdyż wśród uprawnień funkcjonariuszy Służby Więziennej wymienionych w cytowanej ustawie, ustawodawca nie przewidział uprawnienia funkcjonariusza do oceny jego osiągnięć w służbie oraz realizacji innych wniosków, które skarżący zawarł w treści swojego wniosku z dnia 26 lutego 2003 r. Stąd odpowiedział na żądanie skarżącego pismem z dnia 26 marca 2003 r., że jego wniosek nie zostanie rozpatrzony, zaś w dniu 8 maja 2003 r. organ II instancji udzielił M. P. odpowiedzi pismem o sygnaturze Ol/K 1028/03, przeto przedstawione informacje w skardze są niepełne. Wskazał, że skarżący nie przedstawił całego stanu faktycznego, gdyż pominął fakt, że Naczelny Sad Administracyjny odrzucił skargę, na powyższe pisma. Reasumując swoje stanowisko w sprawie, organ nie zgodził się z zarzutami M. P. zawartymi w skardze, gdyż skarżący na złożony w dniu 26 lutego 2003 r. wniosek - otrzymał jednoznaczną odpowiedź, natomiast brak korzystnego dla siebie rozstrzygnięcia nie może traktować jako bezczynności organu, ponieważ - wbrew jego twierdzeniu - na wszystkie złożone wnioski oraz zażalenia - otrzymał odpowiedź, a postępowanie to zostało skontrolowane przez NSA. Wobec takiego stanu rzeczy, mając na uwadze powagę rzeczy osądzonych, wniósł o odrzucenie skargi
W piśmie procesowym z dnia 17 stycznia 2007 r., polemizując z odpowiedzią na skargę skarżący nie zgodził się, aby w niniejszej sprawie doszło do powagi rzeczy osadzonej. Zauważył, że prezentowana przez organ argumentacja odnosząca się do trybu sporządzania opinii jest chybiona, bowiem w oparciu o § 2 ust. 1 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 21 listopada 1996 r. w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U, Nr 138, poz. 643) opinie sporządza się na uzasadniony wniosek funkcjonariusza. W kolejnym piśmie procesowym z dnia 22 stycznia 2007 r. i dnia 8 lutego 2007 r. skarżący zarzucił, że organ nie działał zgodnie z prawem i gwarancjami konstytucyjnymi.
Na rozprawie w dniu 8 lutego 2007 r. skarżący podtrzymał skargę i argumenty w niej zawarte. Na pytanie Sądu oświadczył, że nie jest w stanie powiedzieć, czy wyczerpał tryb z art. 37 K.p.a. przed złożeniem skargi do Sądu. Dodał, że pismo z 17 kwietnia 2003 r. należałoby uznać za zażalenie z art. 37 K.p.a. Wskazał, że po tym piśmie na pewno składał inne pisma, w których mogło być zawarte zażalenie na bezczynność organu I instancji. Dotyczyło to pism związanych ze skargą w sprawie II SA/Op 121/04. W świetle powyższego stanowiska Sąd zobowiązał skarżącego do złożenia oświadczenia w kwestii wyczerpania trybu zażaleniowego przewidzianego w ww. przepisie ze wskazaniem konkretnych pism bądź pisma. W odpowiedzi na zobowiązanie skarżący wskazał na pismo kierowane do Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 23 grudnia 2003 r., na odwołanie od decyzji (w aktach II SA/Op 121/04), odwołanie w aktach II SA/Wr 19700/03 oraz skargę sygn. akt II SA/Op 121/04.
Organ w piśmie procesowym z dnia 12 marca 2007 r., odnosząc się do pisma procesowego M. P. z dnia 12 lutego 2007 r. poinformował, że stanowisko Zakładu zawarte w odpowiedzi na skargę jest aktualne, wnosząc o oddalenie skargi na bezczynność. Tytułem uzupełnienia udzielonej odpowiedzi na skargę podniósł, że nie może zgodzić się z twierdzeniem skarżącego zawartym w piśmie, iż organy Służby Więziennej potraktowały "pisma" skarżącego w sposób niezgodny z przepisami. Wymienione pisma stanowiły odrębne sprawy i w taki sposób były rozpatrywane zarówno przez komórki organizacyjne Służby Więziennej, jak i przez Wojewódzkie Sądy Administracyjne, każda z wymienionych instytucji rozpatrywała przedmiotowe sprawy w zakresie swoich kompetencji oraz jurysdykcji właściwego sądu administracyjnego (Warszawa, Wrocław, Opole). Oczekiwania skarżącego, zdaniem organu, zmierzające do uzyskania korzystnego dla siebie rozwiązania nie znajdują podstaw formalnych w toku prowadzonej sprawy. Ponownie wyjaśnił, że w ustawie o Służbie Więziennej - ustawodawca nie przewidział uprawnienia funkcjonariusza do oceny jego osiągnięć w służbie. W piśmie z dnia 12 lutego 2007 r., zaś skarżący wskazuje na akta sprawy o sygn. akt II SA/Op 121/04 w sprawie odmowy podwyższenia dodatku służbowego. W przepisie wykonawczym rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego w § 4 ust. 2 jest mowa, że wysokość dodatku jest uzależniona od wyników uzyskiwanych w służbie. Zatem ocena wyników w służbie jest prawem przełożonego przyznającego dodatek służbowy a nie uprawnieniem funkcjonariusza, stąd utożsamianie przez skarżącego określenia - ocena osiągnięć w służbie z wynikami w służbie jest mylne.
Na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2007 r. skarżący oświadczył, że błędne jest stanowisko organu, iż opinie należy wydać w formie pisma informacyjnego, a nie w formie decyzji lub postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Na mocy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). sądy administracyjne m. in. sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej P.p.s.a.) - sąd rozpoznaje skargi na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1- 4. Przepis ten wymienia jako przedmiot orzekania sądów administracyjnych:
1) decyzje administracyjne,
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty,
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie,
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten, będąc właściwym rzeczowo i miejscowo do rozpoznania sprawy, nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podjął stosownej czynności. Dotyczy to zarówno sytuacji, gdy decyzja lub postanowienia nie zostały podjęte w pierwszej instancji, jak i przypadku, gdy w obowiązującym terminie nie zostały one wydane przez organ drugiej instancji, jeżeli oczywiście w odniesieniu do danej decyzji lub postanowienia istnieje możliwość uruchomienia toku instancyjnego.
Sąd przed przystąpieniem do zbadania zasadności skargi zobowiązany jest do sprawdzenia dochowania przez skarżącego wymogów formalnych skargi, w tym dopuszczalności wniesienia skargi (art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.).
W przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do kwestii, czy żądnie skarżącego o przeprowadzenie postępowania w zakresie oceny jego osiągnięć w służbie, powinno zostać rozstrzygnięte w sposób określony w art. 3 § 2 pkt 1- 4 P.p.s.a.
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sadowoadministracyjnym działanie organów administracji wyrażające się w formie decyzji powinno wynikać z przepisów prawa materialnego, natomiast gdy chodzi o inne akty i czynności to obowiązek taki wynika wprost z wprost z art. art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Z przepisów ustawy z dnia 26 kwietnia 1996 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2002 r. Nr 207, poz. 1761 ze zm.- zwaną dalej ustawą) nie wynika, aby ocena osiągnięć w służbie funkcjonariusza następowała w formie decyzji administracyjnej bądź postanowienia. W myśl art. 33 cyt. ustawy, funkcjonariusz podlega opiniowaniu służbowemu nie rzadziej niż co 4 lata. Funkcjonariusz zapoznaje się z opinią służbową w ciągu 14 dni od jej sporządzenia. Funkcjonariusz może w terminie 14 dni od zapoznania się z opinią wnieść odwołanie do wyższego przełożonego (ust. 2). W ust. 3 cyt. przepisu zawarto delegację dla Ministra Sprawiedliwości do wydania rozporządzenia określającego zasady opiniowania funkcjonariuszy, zapoznawania się z opinią, a także tryb wnoszenia oraz rozpatrywania odwołań od opinii służbowych. Realizując delegację ustawową Minister Sprawiedliwości w dniu 21 listopada 1996 r. w wydanym rozporządzeniu w sprawie opiniowania funkcjonariuszy Służby Więziennej (Dz. U. Nr 138, poz. 643), w § 2 ust. 2 pkt 5 postanowił, że opinię służbową sporządza się, oprócz przypadku określonego w art. 33 ust. 1 ustawy, na uzasadniony wniosek funkcjonariusza. W § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia wskazano, iż opinię służbową sporządza się na podstawie oceny przebiegu służby funkcjonariusza oraz dokumentów znajdujących się w aktach osobowych. Powyższe rozważania prawne jednoznacznie wskazują, że ocena przebiegu służby, o jaką wnosił skarżący, jest procesem myślowym prowadzącym do sformułowania opinii. Zatem żądanie, przez skarżącego przedstawienia tego procesu w formie decyzji (postanowienia) jest nieuprawnione. Organ przeto prawidłowo poinformował skarżącego pismem, na podstawie art. 9 K.p.a., o tej okoliczności. W sytuacji, gdy organ nie ma podstaw prawnych do wydania aktu w formie przewidzianej w K.p.a., po myśli ww. przepisu, ma obowiązek udzielenia stronie informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, stąd zarzut skarżącego kwestionujący tę formę załatwienia jego sprawy jest chybiony. Przyjdzie powtórzyć, że skarga na bezczynność może być skuteczna, tylko wówczas, gdy jest podstawa prawna do określonego zachowania się organu wobec przedstawionego przez stronę żądania.
Odnosząc się do wniosku organu, zawartego w odpowiedzi na skargę o odrzucenie skargi skarżącego z powodu powagi rzeczy osądzonej trzeba zauważyć, że zaprezentowane stanowisko jest chybione. Powagę rzeczy osadzonej mają tylko orzeczenia sadowe rozstrzygające co do istoty sprawy w postępowaniu sadowoadministracyjnym, a więc - w związku powyższych postanowieniami art. 132 P.p.s.a. – tylko wyroki. Żadne prawomocne postanowienie Sądu nie ma powagi rzeczy osądzonej. Dotyczy to również postanowień (odrzucających skargę, umarzających postępowanie) kończących postępowanie sądowe. Postanowienia te nie mogą być zmieniane, ani uchylane, ale nie stoją na przeszkodzie przeprowadzeniu ponownego postępowania w tej sprawie, jak również w wydaniu orzeczenia tej samej treści, jeżeli przesłanki uzasadniające ich wydanie nie uległy zmianie (por. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Komentarz pod redakcją Tadeusza Wosia, "Wydawnictwo Prawnicze LexisNexsis", W-wa 2005 r., str. 520).
Biorąc pod uwagę fakt, że ocena przebiegu służby funkcjonariusza, o której mowa § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia nie jest decyzją lub postanowieniem lub też innym aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (art. 3 ust. 1- 4 P.p.s.a.), przeto podlega ona odrzuceniu - na podstawie art. 58 §1 pkt 6 P.p.s.a. - jako niedopuszczalna, stąd orzeczono jak na wstępie.
Następnie w niniejszej sprawie należy zauważyć, że nawet gdyby przyjąć, jak to wywodzi skarżący w piśmie procesowym skierowanym do Sądu z dnia 17 stycznia 2007 r., iż w omówionym wniosku z dnia 26 lutego 2003 r. domagał się również realizacji uprawnień do dodatku służbowego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 26 marca 1999 r. w sprawie dodatków do uposażenia funkcjonariuszy Służby (obecnie rozporządzenie MS z dnia 7 lutego 2002 r. w sprawie dodatków o charakterze stałym do uposażenia zasadniczego funkcjonariuszy Służby Więziennej - Dz. U. Nr 14, poz. 137), skarga podlegałaby odrzuceniu. Zdaniem Sądu, oceniając powyższy wniosek w tym kontekście, stwierdzić przyjdzie, że organ powinien był powziąć wątpliwości, co do jednoznaczności żądania skarżącego i zwrócić się do niego o wyjaśnienie w sposób niewątpliwy treści podania. Rozważając, jednakże ten aspekt sprawy Sąd ustalił, iż skarżący powtórzył w odwołaniu od decyzji personalnej Dyrektora Generalnego Służby Więziennej z dnia 10 lipca 2003 r. w sprawie zwolnienia M. P. ze służby, wniosek o przyznanie zwiększonej kwoty dodatku służbowego i po wyłączeniu rozpoznania wniosku do odrębnego postępowania, obydwa organy Służby Więziennej negatywnie go rozpatrzyły w drodze decyzji administracyjnej. Sprawę tą prawomocnie rozstrzygnął tut. Sąd wyrokiem z dnia 7 listopada 2005 r., sygn. akt II SA/Op 121/04, oddalając skargę w tym przedmiocie. Zatem twierdzenie skarżącego, że w tej kwestii organy są bezczynne jest nieuprawnione. W myśl art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a., jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (powaga rzeczy osadzonej), Sąd odrzuca skargę, a taka sytuacja faktyczna i prawna zaistniała w niniejszej sprawie.
Z kolei, odnosząc się do doprecyzowanego, na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2007 r., przed tut. Sądem – wniosku skarżącego - iż organ powinien był wydać opinię na skutek zgłoszonego przez niego żądania i to w trybie przewidzianym w obowiązujących przepisach, trzeba wskazać, że jest on nieskuteczny. Z wnioskiem w tym przedmiocie skarżący winien wystąpić do organu, a nie do Sądu. Sąd w ramach swoich uprawnień kontroluje działalność organów, nie jest uprawniony do merytorycznego załatwiania sprawy administracyjnej. Pozostałe zarzuty podniesione w skardze i pismach procesowych skarżącego nie zostały rozpatrzone przez Sąd, gdyż nie są związane z rozpoznawaną sprawą.