II SAB/Op 13/21

II SAB/Op 13/21 - Wyrok WSA w Opolu
Data orzeczenia
2021-08-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-03-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Sędziowie
Daria Sachanbińska /przewodniczący/
Elżbieta Kmiecik
Krzysztof Sobieralski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne
Ochrona środowiska
Sygn. powiązane
III OSK 7726/21 - Wyrok NSA z 2023-04-12
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Zobowiązano organ do dokonania czynności
Stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania
Stwierdzono, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa
Przyznano sumę pieniężną
Dalej idącą skargę oddalono
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi T. T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Olesna w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia 1) zobowiązuje Burmistrza Olesna do załatwienia wniosku T. T. z dnia 21 lutego 2012 r. w terminie jednego miesiąca od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, 3) stwierdza, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, 4) przyznaje od Burmistrza Olesna na rzecz skarżącego T. T. sumę pieniężną w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) złotych, 5) dalej idącą skargę oddala, 6) zasądza od Burmistrza Olesna na rzecz skarżącego T. T. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez T. T., reprezentowanego przez pełnomocnika - radcę prawnego K. K., jest bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Olesna, poprzez niezałatwienie w ustawowo przepisanym terminie sprawy z wniosku skarżącego o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą "[...]" w miejscowości [...], ul. [...] na działce nr a.
Wniesienie skargi poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu:
I. Wnioskiem z dnia 20 lutego 2012 r. (data wpływu do organu 21 lutego 2012 r.) T. T., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A (zwany dalej skarżącym bądź wnioskodawcą), zwrócił się do Burmistrza Olesna o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na [...], ul [...] w [...] na działce nr a.
Powyższy wniosek stanowił podstawę do wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację powyższego przedsięwzięcia polegającego na [...], ul [...] w [...] na działce nr a. Sprawa ta kilkukrotnie podlegała rozpoznaniu w administracyjnym toku instancji przez Burmistrza Olesna jako organ pierwszej instancji oraz przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu (zwane dalej także: Kolegium lub SKO) jako organ odwoławczy. Jednocześnie, na skutek skarg wnoszonych przez skarżącego oraz uczestnika postępowania, działania podejmowane przez organy w tej sprawie podlegały także ocenie sądowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W dniu 21 lutego 2012 r. Burmistrz Olesna wszczął postępowanie w sprawie, natomiast pismem z dnia 29 lutego 2012 r. organ ten zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej RDOŚ) i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] (dalej PPIS) o wydanie opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania wnioskowanego przedsięwzięcia na środowisko.
Po zasięgnięciu opinii RDOŚ w [...] i PPIS w [...], w których organy te stwierdziły konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko -postanowieniem z dnia 27 marca 2012 r., nr [...], Burmistrz Olesna stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.
Pismem z dnia 1 czerwca 2012 r. wnioskodawca dostarczył raport o odziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz wskazał, że zmieniła się planowana maksymalna wydajność godzinowa instalacji do produkcji [...] z 50 Mg/h do 30 Mg/h.
Następnie, Burmistrz Olesna podał do publicznej wiadomości informację o złożeniu raportu o prowadzonym postępowaniu oraz o możliwości składania uwag i wniosków. Organ wystąpił również do RDOŚ w [...] i PPIS w [...] (pismo z dnia 15 czerwca 2012 r.) o zajęcie stanowiska. Powyższe organy zaopiniowały sprawę - pismem z dnia 18 lipca 2012 r., nr [...], PPIS w [...] wyraził zgodę na realizację ww. przedsięwzięcia z uwagami, natomiast postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r., nr [...] uzgodnił warunki ochrony środowiska w wariancie zaproponowanym przez inwestora (data wpływu do organu 22 listopada 2012 r.). W toku postępowania zastrzeżenia odnośnie do lokalizacji planowanego przedsięwzięcia zgłosiła część uczestników postępowania, a protest przeciwko budowie przedsięwzięcia zgłosili niektórzy z mieszkańców wsi [...] i wsi [...].
Decyzją z dnia 17 stycznia 2013 r., nr [...], Burmistrza Olesna odmówił określania realizacji przedsięwzięcia i warunków realizacji, natomiast decyzją z dnia 26 kwietnia 2013 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu uchyliło rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, stwierdzając, że konieczne jest uzupełnienie wniosku, prawidłowe określenie przedmiotu postępowania oraz ustalenie kręgu osób będących stronami.
II. Ponownie rozpoznając sprawę, Burmistrz Olesna zwrócił się do inwestora o przedłożenie aktualnych kopii map ewidencyjnych z naniesionym zasięgiem oddziaływania przewidywanych emisji oraz aktualnych wypisów z rejestru gruntów dla działek pozostających w zasięgu emisji. Wnioskodawca odpowiadając na powyższe, wskazał, że ww. dokumenty zostały załączone do wniosku oraz pozostają aktualne.
W związku z wniesieniem skargi na decyzję Kolegium z dnia 26 kwietnia 2013 r. przez uczestnika postępowania - B sp. j. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu postanowieniem z dnia 10 lutego 2014 r,, sygn. akt II SA/Op 408/13, odrzucił skargę uczestnika postępowania, z kolei Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 1272/14 oddalił skargę kasacyjną wywiedzioną od tego postanowienia Sądu.
W toku tego postępowania Burmistrz Olesna czterokrotnie przedłużył termin rozpoznania sprawy, wyznaczając każdorazowo nowy termin, tj. pismem z dnia 1 września 2014 r. przedłużył termin rozpoznania sprawy do dnia 30 września 2014 r. (poddając jako przyczynę charakter sprawy i nieobecność osób prowadzących postępowanie); pismem z dnia 30 września 2014 r. przedłużył termin rozpatrzenia sprawy do dnia 31 października 2014 r. (podając jako przyczynę złożony charakter sprawy i konieczność ponownej weryfikacji dokumentów zgromadzonych w sprawie); pismem z dnia 30 października 2014 r. przedłużył termin rozpatrzenia sprawy do dnia 28 listopada 2014 r.(poddając jako przyczynę złożony charakter sprawy i konieczność ponownej weryfikacji dokumentów); pismem z dnia 1 grudnia 2014 r. przedłużył termin rozpatrzenia wniosku do dnia 31 stycznia 2015 r. (podając jako powód przedłużające się prace projektowe dotyczące opracowania studium Gminy Olesno i konieczność jego ponownego wyłożenia i przeanalizowania wniosków).
Następnie, decyzją z dnia 27 lutego 2015 r., nr [...], Burmistrz Olesna ponownie odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 25 czerwca 2015 r., nr [...], uchyliło w całości decyzję organu pierwszej instancj i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. SKO w Opolu w motywach swojego rozstrzygnięcia wskazało, iż Burmistrz Olesna nie wyjaśnił wątpliwości odnośnie do emisji hałasu, a także w dalszym ciągu nie sprecyzował, kogo uważa za stronę w przedmiotowym postępowaniu. Dodatkowo podniosło, że w poprzednim postanowieniu Kolegium wskazało organowi, iż jest zobowiązany w ponownym postępowaniu rozpatrzyć wnioski dowodowe uczestników postępowania, w razie natomiast uznania, że treść uzupełnionego raportu budzi wątpliwość - zobowiązany będzie również do dopuszczenia dowodu z opinii biegłego.
Wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Op 561/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu oddalił skargę uczestnika postępowania - B sp. j wywiedzioną od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 czerwca 2015 r. podzielając twierdzenia Kolegium, że Burmistrz Olesna przy ponownym rozpoznaniu sprawy winien przeprowadzić postępowanie przy uwzględnieniu wskazań Kolegium i WSA w Opolu.
III. Jeszcze przed rozpoznaniem skargi uczestnika postępowania od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 25 czerwca 2015 r., pismem z dnia 16 listopada 2015 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy do dnia 19 grudnia 2015 r. (poddając jako przyczynę takiego stanu czasochłonność oraz złożoność trwającego postępowania, którego specyfiki nie uwzględniają obowiązujące przepisy procedury administracyjnej, regulujące czas załatwiania sprawy), kolejnym pismem z dnia 18 grudnia 2015 r. organ przedłużył termin rozpatrzenia sprawy do czasu rozpoznania przez WSA w Opolu skargi uczestnika postępowania.
Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Olesna uznało zażalenie za uzasadnione i wyznaczyło Burmistrzowi 2-miesięczny termin załatwienia sprawy.
Następnie decyzją z dnia 5 kwietnia 2016 r., nr [...], Burmistrz Olesna ponownie odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowej inwestycji, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 16 grudnia 2016 r., nr [...] kolejny raz uchyliło ww. decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazano, że w postanowieniu SKO w Opolu z dnia 25 czerwca 2015 r. wyraźnie wskazano, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Natomiast Burmistrz Olesna całkowicie zignorował te wskazówki, a jedyną czynnością jakiej dokonał w postępowaniu było (poza wypożyczeniem akt z WSA w Opolu) wydanie przedmiotowej decyzji.
IV. Po przekazaniu akt sprawy organowi pierwszej instancji (12 czerwca 2017 r.), pismem z dnia 20 czerwca 2017 r. Burmistrz Olesna wezwał inwestora do uzupełnienia wniosku i raportu w terminie 30 dni.
Wnioskiem z dnia 23 czerwca 2017 r. Burmistrza Olesna zwrócił się do RDOŚ w [...] o udostępnienie uzupełnień do raportu kierowanych pismami w dniach 10 sierpnia 2012 r., 11 września 2012 r., 10 października 2012 r. i 7 listopada 2012 r.
Pismem z dnia 11 sierpnia 2017 r. Burmistrz Olesna przedłużył termin uzupełnienia wniosku do dnia 11 września 2017 r. oraz przedłużył termin rozpatrzenia wniosku do dnia 30 września 2017 r.
Pismem z dnia 13 września 2017 r. Burmistrz Olesna zawiadomił strony o zakończeniu postępowania dowodowego i o możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, następnie decyzją z dnia 30 września 2017 r., nr [...], ponownie odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia.
Nie godząc się z powyższą decyzją skarżący wniósł odwołanie, podnosząc min., że organ nie podjął czynności dowodowych mających na celu wyjaśnienie wątpliwości wynikających z raportu.
W toku postępowania odwoławczego Kolegium, pismem z dnia 21 grudnia 2017 r., zleciło Burmistrzowi Olesna przeprowadzenie dowodu z opinii podmiotu posiadającego specjalistyczną wiedzę, na okoliczność ustalenia czy przedstawiony w raporcie zakres oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został ustalony i przedstawiony w sposób prawidłowy w szczególności w odniesieniu do pyłów, gazów oraz klimatu akustycznego z uwzględnieniem działania skumulowanego. Opinie te zostały przedłożone Kolegium przy piśmie z dnia 9 maja 2018 r.
Kolejnymi pismami z dnia 29 maja 2018 r. i 5 lipca 2018 r. Kolegium zwróciło się do inwestora o przedstawienie stanowiska w sprawie i jednocześnie przedłużyło termin załatwienia sprawy do dnia 20 sierpnia 2018 r. Wnioskodawca swoje stanowisko przedstawił w piśmie z dnia 6 sierpnia 2018 r.
Pismem z dnia 13 sierpnia 2018 r. Kolegium zawiadomiło strony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i jednocześnie przedłużyło terminu załatwienia sprawy do 17 września 2018 r.
Decyzją z dnia 17 września 2019 r., nr [...], SKO w Opolu uchyliło decyzję Burmistrza Olesna. W uzasadnieniu wskazano m.in., że organ ponownie rozpoznając sprawę powinien przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem wskazań Sądu oraz SKO. W szczególności organ powinien wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku i raportu w trybie art. 50 § 1 K.p.a., udzielając mu przy tym stosownych informacji i pouczeń zgodnie z art. 7 i 8 K.p.a.
V. Po przekazaniu akt sprawy (27 września 2018 r.), pismem z dnia 26 października 2018 r. Burmistrz Olesna zawiadomił inwestora o ponownym rozpatrywaniu wniosku i jednocześnie wskazał, że jego rozpatrzenie nastąpi do 21 grudnia 2018 r. oraz wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia raportu w terminie 30 dni. Pismem z dnia 21 grudnia 2018 r. organ przedłużył termin załatwienia sprawy do dnia 31 stycznia 2019 r., kolejnym pismem z dnia 31 stycznia 2019 r. przedłużył termin rozpatrzenia sprawy do dnia 4 marca 2019 r. - poddając jako powód czasochłonność i złożoność postępowania środowiskowego oraz trudności organizacyjne wynikające z nieobecności pracownika wydziału prowadzącego merytorycznie przedmiotowe sprawy. W piśmie z dnia 5 marca 2019 r. pełnomocnik inwestora poinformował, że termin realizacji opracowania analizy zanieczyszczenia powietrza oraz analizy odziaływania akustycznego uzależniony jest od uzyskania stanowiska UM w Oleśnie dotyczącego klasyfikacji pod kątem dopuszczalnych poziomów hałasu terenów znajdujących się w sąsiedztwie terenu inwestora. W piśmie tym pełnomocnik zawnioskował również o przedłużenie terminu do uzupełnienia raportu do dnia 31 marca 2019 r. W związku z powyższym organ, w piśmie z dnia 14 marca 2019 r. przedłużył termin rozpatrzenia sprawy do dnia 30 kwietnia 2019 r. Wnioskodawca uzupełnił raport w dniu 17 kwietnia 2019 r.
Następnie, pismem z dnia 29 kwietnia 2019 r. Burmistrz Olesna zwrócił się do RDOŚ o ponowne uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia i PPIS w [...] o wyrażenie opinii. Pismem z dnia 6 czerwca 2019 r., nr [...], PPIS w [...] zaopiniował środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia z uwagami, z kolei RDOŚ postanowieniem z dnia 28 czerwca 2019 r., nr [...], uzgodnił warunki z zakresu ochrony środowiska dla realizacji przedsięwzięcia.
Mając na uwadze powyższe Burmistrz Olesna pismem z dnia 5 lipca 2019 r. wezwał wnioskodawcę do przedstawienia rozwiązań mających na celu ograniczenie występowania odorów w powietrzu atmosferycznym w miejscach czasowego lub stałego przebywania ludzi na okolicznych terenach mieszkalnych oraz rekreacyjno- wypoczynkowych. Odpowiedzi na powyższe inwestor udzielił w piśmie z dnia 23 lipca 2019 r.
Decyzją z dnia 28 sierpnia 2019 r., nr [...], Burmistrz Olesna ponownie odmówił określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanej inwestycji.
Na skutek rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu decyzją z dnia 31 stycznia 2020 r., nr [...], uchyliło ww. decyzję organu pierwszej instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało min., że w przedmiotowej sprawie, wobec pozytywnego zaakceptowania ustaleń raportu w zakresie obliczeń stężeń zanieczyszczeń i w zakresie analizy wpływu na środowisko planowanego przedsięwzięcia przez RDOŚ w [...] i PPIS w [...], podważenie wyników tego postępowania mogłoby się odbyć wyłącznie poprzez wykazanie przez organ w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe wadliwości raportu i opinii oraz uzgodnień wyspecjalizowanych organów współdziałających. Podkreśliło, że organ może co prawda wydać decyzję odmowną, lecz musi to zostać uzasadnione w prawidłowy sposób z powołaniem się na dowody przeprowadzone w toku postępowania. Kolegium wskazało ponadto, iż Burmistrz Olesna, wydając zaskarżoną decyzję, nie wykazał przyczyny odmowy wydania decyzji środowiskowej, a także naruszył szereg przepisów postępowania, tj. nie wyjaśnił stanu faktycznego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
VI. Po przekazaniu akt sprawy, co nastąpiło 20 kwietnia 2020 r., Burmistrz Olesna, pismem z dnia 29 czerwca 2020 r. zawiadomił skarżącego o przedłużeniu termin załatwienia sprawy do dnia 31 sierpnia 2020 r., wskazując jako przyczynę takiego stanu, konieczność analizy rozstrzygnięcia SKO w Opolu.
Następnie, w związku z powzięciem informacji o śmierci uczestnika postępowania – A. N. wspólnika B Sp. j. - postanowieniem z dnia 11 września 2020 r., nr [...], Burmistrz Olesna na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm.- zwanej dalej k.p.a.) w zawiązku z art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r. poz. 283, ze zm. [obecnie Dz. U. z 2021 r. poz. 247 dopisek Sądu]- zwanej dalej ustawą), zawiesił postępowanie w sprawie do czasu ustalenia prawidłowego kręgu stron postępowania.
Na skutek rozpoznania zażalenia pełnomocnika skarżącego na ww. postanowienie Burmistrza Olesna z dnia 11 września 2020 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu postanowieniem z dnia 6 listopada 2020 r., nr [...], uchyliło zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji podzielając twierdzenia skarżącego, iż okoliczności podniesione przez organ nie stanowiły przesłanki zawieszenia postępowania.
Pismem z dnia 24 listopada 2020 r. skarżący za pośrednictwem organu wniósł ponaglenie do Kolegium, zarzucając Burmistrzowi Olesna bezczynność i przewlekle prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. Skarżący wnosił o ustalenie przez organ, że Burmistrz Olesna dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które było rażące, zobowiązanie Burmistrza do załatwienia sprawy w określonym terminie, zarządzenie wyjaśnienia przyczyn i ustalenie osób winnych bezczynności lub przewlekłości oraz podjęcie środków zapobiegających bezczynność lub przewlekłość w przyszłości,
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 2020 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu stwierdziło, że Burmistrz Olesna nie dopuścił się bezczynności, natomiast odrębnym postanowieniem z dnia 9 grudnia 2020 r., nr [...] Kolegium stwierdziło, że Burmistrz nie prowadził postępowania przewlekle.
Następnie, zawiadomieniem z dnia 21 grudnia 2020 r. Burmistrz Olesna, na podstawie art. 33 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy poinformował strony o możliwości zapoznania się z dokumentacją, możliwością składania uwag i wniosków.
Odrębnym pismem z dnia 21 grudnia 2020 r. Burmistrz Olesna poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy, podając nowy termin załatwienia sprawy do dnia 28 lutego 2020 r. Jako powód przedłużenia terminu załatwienia sprawy organ wskazał konieczność zapewnienia udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Kolejnym pismem z dnia 26 lutego 2021 r. Burmistrz Olesna, na podstawie art. 36 § 1 K.p.a., ponownie przedłużył termin załatwienia sprawy wyznaczając nowy termin do dnia 30 kwietnia 2021 r., jako powód przedłużenia terminu załatwienia sprawy organ podał złożenie przez skarżącego skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na bezczynność Burmistrza Olesna.
Pismem z dnia 8 lutego 2021 r. skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika - radcę prawnego K. K., powołując się na art. 3 § 2 pkt 8, art. 50 § 1, art. 52 § 1 i § 2, art. 53 § 2b, art. 54 § 1 oraz art. 149 § 1, § 1a i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Olesna w sprawie jego wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "[...]" zlokalizowanego w [...] przy ul. [...] na działce nr a. Zarzucił organowi naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 12 § 1, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 i 2 k.p.a. Na tej podstawie wniósł o stwierdzenie, że bezczynność organu, ewentualnie przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ - miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz wydanie orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości 10.000,00 zł, przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2020 r. ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów - zgodnie z przepisem art. 154 § 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący domagał się też zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.
W motywach skargi skarżący szczegółowo opisał dotychczasowy przebieg postępowania, akcentując, że do dnia sporządzenia skargi, Burmistrz Olesna nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie. Argumentował, że zgodnie z art. 35 § 3 k.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania. O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie, stosownie do art. 36 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu. Skarżący podkreślił, że w przedmiotowej sprawie Burmistrz Olesna wydał 5 decyzji w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia, które każdorazowo były uchylane przez Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Opolu. Po ostatnim uchyleniu przez Kolegium decyzji z dnia 31 stycznia 2020 r., Burmistrz Olesna pismem z dnia 29 czerwca 2020 r. poinformował skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 31 sierpnia 2020 r., lecz nie rozstrzygnął sprawy w tym terminie. W ocenie skarżącego, Burmistrz Olesna, rozpatrując przedmiotową sprawę, celowo nie podejmował oraz nie podejmuje działań zmierzających do jej pełnego i kompleksowego rozstrzygnięcia. Podkreślił, że w uzasadnieniu decyzji z dnia 31 stycznia 2020 r. Kolegium stwierdziło, że odmówić określenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację można jedynie w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek wymienionych w sposób szczegółowy w ustawie. Treść decyzji środowiskowej powinna stanowić zestawienie wyników ustaleń i opinii organów współdziałających w procesie podejmowania decyzji, ustaleń przedłożonego raportu i wyników postępowania z udziałem społeczeństwa. Z uwagi na okoliczność, iż raportowi o odziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przysługuje szczególna wartość dowodowa wynikająca z kompleksowego charakteru analizy przedsięwzięcia i jego wpływu na środowisko, a podważanie jego ustaleń może nastąpić jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu) sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, której wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności do tych zawartych w raporcie przedłożonym przez inwestora, Podważenie jego wyników mogłoby się odbyć wyłącznie poprzez wykazanie przez organ w oparciu o prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe wadliwości raportu i opinii oraz uzgodnień wyspecjalizowanych organów współdziałających. Dlatego, w przedmiotowej sprawie organ mógł wydać decyzję odmowną, lecz wymagałoby to udowodnienia i uzasadnienia takiego sposobu rozstrzygnięcia. Tymczasem Burmistrz Olesna, wydając w przedmiotowej sprawie pięć kolejnych decyzji w tożsamym przedmiocie, za każdym razem podejmował czynności pozorne, które nie zmierzały do wyeliminowania naruszeń prawa wskazywanych w rozstrzygnięciach organu odwoławczego. Ponadto, wyznaczony dodatkowy termin na załatwienie przedmiotowej sprawy po ostatnim przekazaniu jej do ponownego rozpoznania zmierzał, w ocenie skarżącego, tylko do bezzasadnego przedłużenia postępowania. Termin wyznaczony przez organ upłynął, a kolejny termin na ostateczne załatwienie sprawy został wyznaczony dopiero pismem z dnia 21 grudnia 2020 r. Poprzez swoje celowe działanie organ nie zmierzał oraz w dalszym ciągu nie zmierza do załatwienia sprawy, gdyż nie załatwił sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a., nie dopełnił czynności określonych w art. 36 k.p.a. oraz nie podjął jakichkolwiek innych działań wynikających z przepisów postępowania, mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Treść obowiązku płynącego z art. 35 § 1 k.p.a. oznacza zakaz nieuzasadnionego przetrzymywania spraw bez nadawania im właściwego biegu oraz obowiązek prowadzenia postępowania bez niepotrzebnych zahamowań i przewlekłości w postępowaniu. W przekonaniu skarżącego, w prowadzonym postępowaniu Burmistrz Olesna uchybił wszystkim wskazanym terminom załatwienia sprawy, Ponadto, nie może stanowić okoliczności usprawiedliwiającej dla długotrwałości prowadzenia postępowania, konieczność zebrania materiału dowodowego czy też przeanalizowania rozstrzygnięcia orzeczenia organu odwoławczego. W ocenie skarżącego, bezczynność organu ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa, albowiem Burmistrz Olesna, każdorazowo rozpoznając sprawę ponownie, lekceważył wskazówki i zalecenia czynione przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, a tym samym nie podejmował czynności zmierzających do skutecznego i ostatecznego załatwienia sprawy. Również przewlekłość Burmistrza Olesna nosi cechy rażącego naruszenia prawa, a to ze względu na długotrwałość prowadzenia postępowania, gdyż skarżący oczekuje na wydanie rozstrzygnięcia już prawie 9 lat. W czasie wieloletniego rozstrzygania przedmiotowej sprawy organ podejmował co prawda czynności, jednakże nie były one ukierunkowane na wydanie wnioskowanego rozstrzygnięcia odpowiadającego prawu. Ciąg czynności podejmowanych przez organ w postępowaniu wszczętym wnioskiem złożonym w rozpoznawanej sprawie nie pozostawia wątpliwości co do tego, że Burmistrz Olesna prowadził i prowadzi postępowanie opieszale i z naruszeniem wynikających z procedury administracyjnej terminów załatwienia sprawy, stąd wniosek o stwierdzenie, że niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wniosek o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 10.000,00 zł oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2020 r.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu podniósł, że nie pozostaje w bezczynności, a podejmowane działania zgodne były z zachowaniem maksymalnego obiektywizmu i bezstronności wobec stron postępowania, Postępowanie prowadzone jest zgodnie z przepisami procedury administracyjnej, z uwzględnieniem również obowiązków, jakie wynikają dla organu z treści art. 35 i 36 k.p.a. oraz ustawą o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Organ podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania wielokrotnie zwracał się do wnioskodawcy o uzupełnienie materiału dowodowego, tj. załączników do wniosku oraz wyjaśnień i uzupełnień raportu. Jednocześnie braki dokumentacji potwierdziły stanowiska SKO w Opolu, jak i wyrok WSA w Opolu z dnia 14 kwietnia 2016 r., sygn. akt II SA/Op 561/15. Wnioskodawca zawiadomieniami na podstawie art. 10 k.p.a. był poinformowany o możliwości zapoznania się z dokumentacją sprawy przed wydaniem decyzji, z czego nigdy nie skorzystał, nie wnosząc tym samym uwag do rozstrzygnięć organu. Wielokrotnych uzupełnień dokumentacji wymagał również RDOŚ w [...] w sprawie zarówno w toku uzgodnień w 2012 r., jak i w 2019 r., co potwierdza złożoność braków przedłożonej organowi dokumentacji. Jednocześnie, w ramach postępowania wyjaśniającego organu odwoławczego, Burmistrz Olesna przeprowadził dowód z opinii biegłego, przedkładając: opinię weryfikującą treść raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie obszaru i skali oddziaływania na klimat akustyczny; analizę oddziaływania akustycznego oraz opinię weryfikującą treść raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie wpływu na jakość powietrza (pyły gazy) wraz z oddziaływaniem substancji zapachowoczynnych. Powyższe opracowania potwierdziły braki oraz błędy weryfikowanej dokumentacji, wykazując przy tym ponadnormatywne oddziaływanie inwestycji na chronione akustycznie tereny sąsiednie. W chwili obecnej organ zakończył działania związane z zapewnieniem udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji (zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy), zawiadamiając wszystkich zainteresowanych i podając do publicznej wiadomości informację o możliwości zapoznania się dokumentacją sprawy, o możliwości składania uwag i wniosków do prowadzonego postępowania. W wyniku ww. zawiadomienia ujawniony został społeczny sprzeciw mieszkańców [...] i [...], wynikający zarówno z charakteru planowego przedsięwzięcia, tj. uciążliwości planowanej produkcji przemysłowej, jak i miejsca lokalizacji planowanego przedsięwzięcia w sąsiedztwie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i [...]. Zatem obecne działania wnioskodawcy polegające na wykazaniu bezczynności organu, jak i przewlekłości prowadzonego postępowania, nie odpowiadają rzeczywistym okolicznościom prowadzonego postępowania, a dodatkowo nie przyczyniają się również do skutecznego rozwiązania sprawy. Ponadto uprawnienia stron postępowania do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Olesna, wniesienia skargi na orzeczenia organu odwoławczego i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku WSA w Opolu spowodowały, iż w trakcie całej procedury prowadzonego postępowania, akta sprawy przez kilka lat znajdowały się poza organem pierwszej instancji. Zgodnie natomiast z art. 35 § 5 k.p.a. do terminów tych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu, Korzystanie przez strony z prawa do wnoszenia odwołań (skarg, skarg kasacyjnych, ponagleń) każdorazowo skutkuje przedłużeniem postępowania. Organ wskazał też na szczególnie skomplikowany charakter sprawy, w której zobligowany jest rozważyć interes społeczny w zestawieniu z zamierzeniem inwestora oraz fakt podejmowania przez organ wszelkich czynności administracyjnych niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, uwzględniając tym samym interes społeczny (art. 7 k.p.a.), jak i zapewnienie udziału społeczeństwa (art. 33 ust. 1 ustawy). Stąd czasochłonność prowadzonego przez organ postępowania dowodowego jest skutkiem złożoności sprawy, wymagającej uzupełnień materiału dowodowego, jak i opinii biegłego posiadającego wiedzę specjalistyczną. Dodał też, iż w trakcie prowadzonych postępowań Burmistrz Olesna nie podejmował czynności pozornych, gdyż wzywał inwestora do uzupełnienia materiału dowodowego, stosując się do zaleceń SKO w Opolu i WSA w Opolu. Dlatego skarga na bezczynność Burmistrza Olesna nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a
Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy, sąd orzeka na podstawie art. 149 p.p.s.a., który w § 1 określa, że sąd: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3).
Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Natomiast zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
Dodać jeszcze trzeba, że na zasadzie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na takiej właśnie podstawie została rozpoznana przez Sąd złożona w niniejszej sprawie skarga na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Starostę Oleskiego w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, Sąd uznał, że przyjęta przez ustawodawcę w art. 149 § 1 p.p.s.a. konstrukcja skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania nie sprzeciwia się łącznemu rozpoznaniu skargi
zawierającej zarówno zarzut bezczynności, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Oceniając zasadność zarówno skargi na bezczynność postępowania, jak i na jego przewlekłe prowadzenie, sąd bada bowiem te same elementy sprawy administracyjnej.
Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia. W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Oznacza to, że wniesienie takiej skargi należy poprzedzić ponagleniem, o którym mowa w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021, poz. 735), nadal zwanej k.p.a., przy czym skarga jest dopuszczalna niezależnie od tego, czy stanowisko organu wyższego stopnia było pozytywne, czy też negatywne, a nawet - czy ponaglenie zostało rozpoznane. Wystarczające jest wykazanie samego faktu wniesienia przez stronę skarżącą stosownego ponaglenia.
W niniejszej sprawie skarżący, przed wniesieniem skargi do sądu administracyjnego, dopełnił wymogu wyczerpania środka zaskarżenia, składając do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu pismo z dnia 24 listopada 2020 r., zatytułowane jako ponaglenie. W piśmie tym, na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., zarzucił organowi brak załatwienia sprawy w terminie, tj. bezczynność, a także przewlekłość postępowania prowadzonego przez Burmistrza Olesna.
Uwzględniając powyższe, Sąd stwierdził, że skarga wniesiona w rozpoznawanej sprawie przez uprawniony podmiot, jako dopuszczalna i złożona z zachowaniem wymogu określonego w art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., podlega merytorycznej ocenie.
Przeprowadzona ocena legalności wykazała, że skarga jest zasadna zarówno co do zarzutu bezczynności organu, jak i przewlekłego prowadzenia postępowania. Od razu też wyjaśnić trzeba, że Sąd miał na uwadze, iż sprawa z wniosku skarżącego w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań toczy się od 2012 r., tj. od około 9 lat, jednakże z uwagi na przekazanie przez SKO w Opolu decyzją z dnia 2 kwietnia 2020 r. sprawy do ponownego rozpoznania przez Burmistrza Olesna, Sąd badał czy organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, tylko w okresie od dnia przekazania organowi pierwszej instancji akt sprawy, tj. od dnia 2 kwietnia 2020 r. do dnia wniesienia skargi do Sądu.
Jednocześnie Sąd miał na uwadze, że stosownie do treści art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w brzmieniu nadanym art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 568), w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych w postępowaniu administracyjnym nie rozpoczynał się, a rozpoczęty ulegał zawieszeniu na ten okres. Ogłoszenie stanu zagrożenia epidemicznego nastąpiło z dniem 14 marca 2020 r. na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 marca 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 433). Art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r. został uchylony z dniem 16 maja 2020 r. przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875). Stosownie do treści art. 68 ust. 6 tej ustawy, terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46, których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Reasumując terminy procesowe w postępowaniach administracyjnych, w tym czasie nie rozpoczynały się, a rozpoczęte ulegały zawieszeniu na okres od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. (włącznie).
Wykładając treść pojęć bezczynność oraz przewlekłość podkreślić trzeba, że są to dwa stany zaniechania organu. W obu przypadkach skarga skierowana jest przeciwko wadliwemu procesowo stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie zostaje załatwiona w terminie.
Oceniając działanie organów w tym kontekście uwzględnić trzeba, że organy administracji zobowiązane są do przestrzegania zasad ogólnych postępowania administracyjnego, w tym zasady szybkości postępowania, nakazującej organom wnikliwe i szybkie działanie w sprawie przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków prowadzących do jej załatwienia (art. 12 § 1 k.p.a.). Realizacji tej zasady służy m.in. przepis art. 35 § 1 k.p.a., wedle którego organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż wciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Do terminów powyższych nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania
określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). O każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej obowiązany jest zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Dotyczy to również przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 k.p.a.).
Dokonując rozróżnienia stanu bezczynności i przewlekłości, wskazać należy, że obydwa pojęcia zostały zdefiniowane odpowiednio w art. 37 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., uzyskując odmienny znaczeniowo sens. Bezczynność zachodzi wtedy, gdy sprawy nie załatwiono w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. Natomiast przewlekłość ma miejsce, gdy postępowanie trwa dłużej niż jest to niezbędne do wyjaśnienia sprawy. Pojęcie przewlekłości jest więc pojęciem nieco szerszym, ponieważ przewlekłość to nie tylko długotrwała bezczynność, lecz również sytuacja, w której organ przykładowo mnoży czynności w celu wyjaśnienia sprawy ponad potrzeby wynikające z istoty sprawy (por. wyrok NSA z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 631/20, wszystkie powołane w uzasadnianiu orzeczenia są dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności wówczas, gdy mimo istnienia ustawowego obowiązku, w prawnie ustalonym terminie, nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosowanej czynności. Jednak stopień skomplikowania sprawy nie determinuje terminu jej załatwienia, tylko może uzasadnić dłuższy termin do jej załatwienia, lecz tylko wówczas, gdy skomplikowanie sprawy wymaga złożonego postępowania dowodowego. Niezwłocznemu załatwieniu podlegają bowiem nie tylko sprawy proste, lecz także sprawy zawiłe i skomplikowane, w których nie trzeba prowadzić złożonego postępowania dowodowego, ponieważ albo cały materiał został od razu dostarczony przez stronę, albo materiał ten może być uzupełniony przez organ administracji publicznej w drodze czynności materialno-technicznych (B. Adamiak [w:] J. Borkowski, B. Adamiak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2017, s. 285). Z bezczynnością mamy więc do czynienia w sytuacji, gdy brak jest aktywności organu w danej sprawie, w tym również nie wywiązuje się on z obowiązku zawiadomienia strony o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie i wyznaczenia nowego terminu jej rozpatrzenia. W konsekwencji przedmiotem skargi na bezczynność jest brak wydania określonego aktu w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Skarga taka stanowi środek prawny mający na celu ochronę praw jednostki poprzez przymuszenie organu do podjęcia żądanego działania, a w następstwie tego likwidację stanu opieszałości występującą po stronie organu. Sąd kontroluje, czy organ administracji w terminie zakreślonym przepisami prawa procesowego załatwił sprawę, czy też nie. Dla stwierdzenia bezczynności organu nie ma przy tym znaczenia to, z jakich powodów dany akt administracyjny nie został podjęty, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Okoliczności, które spowodowały zwłokę organu oraz sposób działania organu w toku rozpoznania sprawy (czy też zaniechania), w tym stopień przekroczenia terminów, mają jedynie znaczenie dla oceny, czy stwierdzona bezczynność miała charakter kwalifikowany, tj. czy była rażąca.
Przewlekłość z kolei obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a także nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Z przewlekłością mamy więc do czynienia w sytuacji nieefektywnego działania organu, dokonywania czynności w dużym odstępie czasu, wykonywania czynności pozornych, maskujących bezczynność w sposób formalny, tj. gdy dochodzi do mnożenia czynności i dokonywania czynności zbędnych, co prowadzi do przedłużenia postępowania. Stąd przewlekłość ma miejsce wówczas, gdy organowi można skutecznie postawić zarzut niedochowania należytej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, aby zakończyło się ono w przewidzianym prawem terminie (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 349/18, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Gd 26/21 i wyrok WSA w Opolu z dnia 16 maja 2019 r., sygn. akt II SAB/Op 21/19 i powołane tam orzecznictwo NSA). Przewlekłość postępowania może zachodzić również wskutek bezzasadnego zawieszenia postępowania (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 5 czerwca 2014 r., sygn. akt II SAB/Go 50/14).
Z punktu widzenia natężenia czynności podejmowanych przez organ administracyjny przewlekłe prowadzenie postępowania może przejawiać się w trzech formach: a) statycznej (pasywnej), b) dynamicznej (aktywnej) albo c) mieszanej. Przewlekłość statyczna wyraża się w tym, że po wszczęciu postępowania organ nie podejmuje żadnych czynności. W tym przypadku przewlekłość postępowania jest następstwem bezczynności organu. Przewlekłość dynamiczna wyraża się w nadczynności organu administracyjnego. W toku postępowania podejmowane są czynności procesowe zbędne, tzn. takie, które nie przybliżają postępowania do jego zakończenia poprzez wydanie decyzji w sprawie. Wreszcie trzecia forma przewlekłego prowadzenia postępowania uwzględnia obie poprzednie, występujące w danym postępowaniu z różnym natężeniem. Przez jakiś czas organ prowadzący postępowanie jest nadaktywny w podejmowanych czynnościach procesowych wymaganych potrzebami sprawy po czym pogrąża się w bezczynności lub na odwrót (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 1809/16).
Zaznaczyć trzeba, że pojęcia bezczynności organu i przewlekłego prowadzenia postępowania częściowo zatem pokrywają się. Stany faktyczne poddawane ocenie mogą kwalifikować się zarówno do bezczynności, jak i przewlekłości postępowania, bowiem niewydanie decyzji w terminie - co do zasady - jest następstwem przewlekłości. Przewlekłość to nie tylko jednak długotrwała bezczynność, lecz również sytuacja, w której organ mnoży czynności niepotrzebne z punktu widzenia merytorycznego rozpoznania sprawy. Instytucja procesowa "bezczynności organu" jest zatem kwalifikowaną formą przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok NSA z dnia 15 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 269/17).
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd dokonał analizy czynności podejmowanych przez Starostę Oleskiego w przedmiotowej sprawie i uznał, że organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły i do dnia wniesienia skargi do Sądu pozostawał w bezczynności. Organ niewątpliwie działał w sposób opieszały i nieefektywny, przedłużając wielokrotnie postępowanie bez dostatecznie uzasadnionych podstaw i nie podejmując skutecznych czynności zmierzających do końcowego załatwienia sprawy.
Z analizy akt sprawy wynika, że postępowanie z wniosku skarżącego od daty jego wszczęcia, tj. od dnia 21 lutego 2012 r. prowadzone jest przez organ ponad 9 lat i nadal nie zostało zakończone. Jednakże, jak wskazano powyżej, dokonując oceny bezczynności i przewlekłości Sąd badał tylko okres od dnia przekazania Burmistrzowi Olesna akt sprawy, tj. od dnia 20 kwietnia 2020 r. do dnia wniesienia skargi, uwzględniając nadzwyczajne zawieszenie terminów załatwiania spraw administracyjnych w okresie od dnia 14 marca 2020 r. do dnia 23 maja 2020 r. Ustalona przez Sąd na podstawie materiału dokumentacyjnego chronologia zdarzeń jednoznacznie potwierdza, że organ naruszył obowiązek niezwłocznego załatwienia sprawy, który wynika z art. 35 § 1 k.p.a., a podejmowane czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle wymogów art. 12 k.p.a. W ocenie Sądu, nie można zaakceptować przedłużania przez organ terminów do rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy z okoliczności sprawy wynika, że jednocześnie organ ten nie przeprowadzał żadnego postępowania wyjaśniającego w ramach przysługujących mu kompetencji, służącego ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Ta uwaga dotyczy okresu od dnia 20 kwietnia 2020 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r., w którym organ nie podjął jakichkolwiek istotnych czynności procesowych. Zauważyć należy, iż po przekazaniu akt sprawy 20 kwietnia 2020 r. pierwszą czynnością, jaką organ podjął po upływie 2 miesięcy było (pismo z dnia 29 czerwca 2020 r.) zawiadomienie skarżącego o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy do dnia 31 sierpnia 2020 r., wskazując jako przyczynę takiego stanu, konieczność analizy rozstrzygnięcia Kolegium z dnia 31 stycznia 2020 r. Co więcej, dostrzec trzeba, iż przed upływem wyznaczonego terminu na dzień 31 sierpnia 2020 r. organ nie wydał rozstrzygnięcia w sprawie, a zatem przez okres 4 miesięcy (od 20 kwietnia 2020 r. do 31 sierpnia 2020 r.), pozostawał w bezczynności. W dalszej kolejności organ postanowieniem z dnia 11 września 2020 r. zawiesił postępowanie w sprawie z uwagi na śmierć uczestnika postępowania, z kolei pismem z dnia 26 lutego 2021 r. przedłużył termin rozpoznania sprawy do dnia 30 kwietnia 2021 r. z uwagi na wniesienie skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Olesna do WSA w Opolu.
W przekonaniu Sądu, jako wysoce naganne należy nadto ocenić oczekiwanie przez Burmistrza Olesna na wyznaczone przez siebie końcowe terminy załatwienia sprawy i podejmowanie jedynie czynności procesowych zmierzających do ponownego wyznaczenia nowego terminu załatwienia sprawy. Sąd nie podziela argumentacji, że takie działanie było spowodowane potrzebą dokładnego analizowania materiału dowodowego sprawy, ponieważ nie znajduje to potwierdzenia w aktach sprawy. Ponadto nieuprawnionym było zawieszenie przez Burmistrza Olesna postępowania w sprawie z uwagi na śmierć uczestnika postępowania. Zauważyć należy, iż stroną w przedmiotowym postępowaniu była spółka jawna, nie zaś jej zmarły wspólnik. Ponadto, nie doszło również z powodu śmierci wspólnika do rozwiązania spółki z mocy prawa. Co więcej, art. 74 ust. 3c ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wprost wyłącza zastosowanie art. 97 § 1 k.p.a. w przypadku, gdy dane, o którym mowa w art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy (obejmujące wypis z rejestru gruntów lub inny dokument, w postaci papierowej lub elektronicznej, wydane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków, pozwalający na ustalenie stron postępowania, zawierający co najmniej numer działki ewidencyjnej oraz,
o ile zostały ujawnione: numer jej księgi wieczystej, imię i nazwisko albo nazwę oraz adres podmiotu ewidencyjnego, obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie) stały się nieaktualne na skutek śmierci jednej ze stron tego postępowania.
Zdaniem Sądu, postępowanie z wniosku skarżącego niewątpliwie mogło zakończyć się w krótszym terminie, a kolejne przedłużenia terminu załatwienia sprawy nie mogą być uznane za uzasadnione. Wyraźnie stwierdzić trzeba, że chociaż formalnie realizowano obowiązek informowania strony o powodach niezałatwienia sprawy w terminie (w piśmie z dnia 21 grudnia 2020 r. - wyznaczając nowy termin rozpoznania sprawy do dnia 28 lutego 2020 r. organ wskazał na konieczność zapewnienia udziału społeczeństwa w podejmowaniu decyzji zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisk, z kolei w piśmie z dnia 26 lutego 2021 r. - wyznaczając nowy termin załatwienia sprawy do dnia 30 kwietnia 2021 r. organ wskazał na konieczność oczekiwania na rozstrzygnięcie skargi na bezczynność i przewlekłość przez WSA w Opolu z powodu przekazania akt sprawy temu Sądowi.), to sprawa nie została załatwiona. W odpowiedzi na wezwanie Sądu organ przyznał, że postępowanie administracyjne w sprawie nie zostało zawieszone na czas postępowania sądowego i nadal podejmowane są czynności zmierzające do wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności. Powyższe twierdzenie jest niespójne z tezą zawartą w odpowiedzi na skargę, zgodnie z którą postępowanie sądowe uniemożliwiło organowi prowadzenie postępowania. Niezależnie jednak od twierdzeń organu zawartych w odpowiedzi na skargę, teza taka nie zasługiwałaby na uznanie, ponieważ zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., organ zawiesza postępowanie w sprawie, gdy jej rozpatrzenie zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. W przypadku skargi na bezczynność organu i przewlekłość postępowania rozpatrzenie sprawy nie zależy od rozstrzygnięcia skargi. Przeciwnie, to rozpatrzenie skargi na bezczynność wniesionej do sądu zależy od tego, czy sprawa zostanie rozpatrzona przez organ przed wydaniem wyroku w sprawie. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym akcentuje się, że przekazanie akt sprawy do organu wyższego stopnia nie może usprawiedliwiać bezczynności organu, albowiem rzeczą organu jest takie zorganizowanie pracy, aby być w posiadaniu albo samych akt administracyjnych, albo ich kopii w razie zaistnienia konieczności ich przekazania innemu organowi (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 461/17; wyrok NSA z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1257/14). Tak więc ani brak akt
sprawy związany z ich przesłaniem innemu organowi, ani też bierne oczekiwanie na ich zwrot, nie jest przyczyną niezależną od organu, uzasadniającą zwłokę w załatwieniu sprawy w terminie. Brak takiego działania tylko potwierdza brak woli organu do załatwienia sprawy. Nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja organu, iż wielokrotnie był zmuszany zwracać się do wnioskodawcy o uzupełnienie materiału dowodowego, tj. załączników do wniosku oraz wyjaśnień i uzupełnień raportu. Z akt sprawy wynika bezspornie, że to nie organ, lecz Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wskazało na braki dowodowe w postępowaniu.
Zgodnie z art. 80 ust. 1 ustawy organ, wydając decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, bierze pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii właściwych organów eksperckich, 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa oraz 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeśli takie zostało przeprowadzone. Spośród tych kryteriów wyłącznie postępowanie z udziałem społeczeństwa leży w gestii organu właściwego do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie należy bowiem oczekiwać, by organ wykonawczy gminy był kompetentny w wysoce wyspecjalizowanej dziedzinie, jaką jest ochrona środowiska związana z produkcją przemysłową. Należy więc uznać, że celem ustawodawcy nie było włączenie tego organu w proces oceny oddziaływania przedsięwzięć gospodarczych na środowisko, lecz zapewnienie udziału społeczeństwa w procesie ochrony środowiska i obrony własnych interesów dzięki zaangażowaniu w postępowanie demokratycznie wybranego organu (art. 30, art. 37 ustawy). W związku z tym ciężar merytorycznego rozpatrzenia przedsięwzięcia spoczywa na wyspecjalizowanych organach, które wydają uzgodnienia i opinie w sprawie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tj. w tym przypadku Regionalnym Dyrektorze Ochrony Środowiska oraz Państwowym Powiatowym Inspektorze Sanitarnym, oraz na ekspercie, któremu powierzone zostanie, zgodnie z art. 74a ust. 1 i 2, sporządzenie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Podmioty te posiadają odpowiednie wykształcenie w tym kierunku, zgodnie z art. 130 oraz art. 74 ust. 1 i 2 ustawy. Nawet jednak te specjalistyczne organy opiniujące mają zgodnie z art. 77 ust. 6 ustawy, co do zasady 30 dni na wydanie swoich opinii. Po uzyskaniu stanowisk tych organów rolą organu prowadzącego postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest merytoryczny wkład w ocenę planowanego przedsięwzięcia, w szczególności krytyczna ocena ustaleń dokonanych przez ekspertów, lecz zgodnie z art. 79 ustawy zrealizowanie zasady udziału społeczeństwa w ochronie środowiska i zapewnienie możliwości ochrony swoich interesów poprzez wzięcie udziału w postępowaniu. Co do zasady ustawa nie przewiduje szczególnego terminu dla wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, więc mają tu zastosowanie ogólne przepisy k.p.a. Wyjątek od powyższej zasady stanowi art. 77 ust. 9 ustawy, w którym ustawodawca przewidział dla organu prowadzącego postępowanie 30 dni na wydanie decyzji kończącej postępowanie w przypadkach, gdy wydane zostaną sprzeczne uzgodnienia organów opiniujących merytorycznie środowiskowy wpływ przedsięwzięcia. Takie przypadki należy uznać za bardziej skomplikowane niż zwykle, a mimo to ustawodawca przewidział na ich rozpatrzenie jedynie 30 dni.
Jak nadmieniono wyżej, ocena skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania dokonywana jest na dzień zamknięcia rozprawy. Wynikająca z art. 149 p.p.s.a. możliwość uwzględnienia skargi na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., poprzez wydanie wyroku zobowiązującego organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, dopuszczalna jest jedynie wówczas, gdy stan ten trwa nadal w dacie wyrokowania. Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie, ponieważ organ nie zakończył postępowania ani nie wydał żadnego rozstrzygnięcia procesowego eliminującego stan przewlekłości. Powyższe spowodowało konieczność zobowiązania Burmistrza Olesna do wydania aktu lub dokonania czynności w przedmiocie wniosku skarżącego, o czym orzeczono w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Oceniając tok podejmowanych czynności przez organ, Sąd stwierdził, że przedmiotowe postępowanie było prowadzone w sposób przewlekły, a nie wydając decyzji do dnia rozpoznania skargi przez Sąd, organ dopuścił się bezczynności; o czym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w pkt 2 sentencji wyroku.
Jednocześnie, w ocenie Sądu zaistniała bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w pkt 3 wyroku. Zdaniem Sądu, oceniając opisany tok czynności podejmowanych przez Burmistrza Olesna, nie może być wątpliwości, że postępowanie było prowadzone nieefektywnie i w sposób przewlekły, a przekroczenie terminów jest oczywiste i niedopuszczalne. W przekonaniu Sądu, tak znaczna zwłoka w rozpoznaniu sprawy nie znajduje żadnego uzasadnienia w okolicznościach sprawy. Zauważyć bowiem należy, iż od dnia przekazania Burmistrzowi Olesna akt sprawy, tj. od dnia 20 kwietnia 2020 r. do dnia rozpoznania skargi przez Sąd minęło ponad 14 miesięcy. Niewątpliwie zatem w znaczny sposób przekroczone zostały terminy przewidziane dla rozpoznania sprawy w przepisach art. 35 k.p.a. O ile też w okresie tym organ podejmował działania, to jednak nie skutkowały one załatwieniem sprawy w wymaganym terminie. Nie były podejmowane one niezwłocznie oraz z wymaganą koncentracją i należytą starannością w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym. Sąd miał na uwadze i to, że wskazywane przez Burmistrza Olesna powody w żadnej mierze nie uzasadniają braku aktywności z jego strony przez tak długi czas. Nie można też nie dostrzec, że nawet wniesienie przez skarżącego ponaglenia czy skargi nie wywołało skutku w postaci zakończenia przedmiotowego postępowania. Reasumując, uznać należy, że działania organu pozostają w jawnej sprzeczności z podstawową zasadą procedury administracyjnej, jaką jest zasada szybkości postępowania, oraz z przepisem art. 35 k.p.a., wyznaczającym terminy załatwiania spraw przez organ. Podważają dodatkowo zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, wyrażoną w art. 8 k.p.a.
Zgodnie z art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, uwzględniwszy skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, może z urzędu lub na wniosek strony orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a, tj. dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, które - według znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 lutego 2021 r. (M.P. z 2021 r. poz. 131) - w 2020 r. wyniosło 5167,47 zł.
W niniejszej sprawie Skarżący wniósł o wymierzenie organowi grzywny w wysokości 10 000,00 zł oraz o przyznanie mu od organu sumy pieniężnej w wysokości pięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2020 r. Sąd nie jest jednak związany wnioskiem ani postulowaną w nim wysokością grzywny lub sumy pieniężnej, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Jak wskazuje się w doktrynie "proces decyzyjny sądu co do wymierzenia grzywny i w dalszej perspektywie określenia jej wysokości powinien być determinowany także okolicznościami rzutującymi na wystąpienie stanu przewlekłości oraz decydującymi, czy przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa" (P. Kornacki, 5.4. Wymierzenie grzywny [w:] Skarga na przewlekłość postępowania administracyjnego, Warszawa 2014), Katalog istotnych okoliczności obejmuje m.in. terminowość i prawidłowość czynności, zachowanie się stron, w szczególności zaś strony skarżącej, wina organu, indywidualno-prewencyjne oddziaływanie na organ czy potrzeba kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa.
Spośród przewidzianych w ustawie instytucji dyscyplinujących organy administracji publicznej Sąd wybrał sumę przyznaną od organu administracji publicznej dla skarżącego, ponieważ ta, w przeciwieństwie do grzywny, pełni również rolę kompensacyjną, której realizacja w niniejszej sprawie jest w pełni zasadna. Instytucja sumy pieniężnej przyznawanej stronie od organu, podobnie jak i grzywna, również spełnia funkcję represyjną oraz prewencyjną. Jej celem jest więc zdyscyplinowanie organu do załatwienia sprawy, jak również przeciwdziałanie bezczynności oraz przewlekłemu prowadzeniu postępowania. Jest to zatem dodatkowa gwarancja terminowego załatwienia sprawy, a jednocześnie dodatkowe wzmocnienie ochrony interesów strony skarżącej, W tym przypadku nawet najwyższy wymiar zasądzonej sumy nie mógłby stanowić nawet namiastki utraconych korzyści związanych z uniemożliwieniem skarżącemu wykonywania jego konstytucyjnej wolności prowadzenia działalności gospodarczej i wykorzystaniem posiadanej przez niego działki w tym celu przez niemal dziesięć lat. Celem sumy pieniężnej nie jest jednak wypłata należnego odszkodowania za bezprawne działanie władzy publicznej, którego skarżący może niezależnie dochodzić na drodze sądowej, lecz jedynie zadośćuczynienie niedogodności spowodowanej bezprawną bezczynnością organu administracji publicznej. Wziąwszy pod uwagę w całości skalę bezprawia działalności organu w przedmiotowej sprawie, w pełni uzasadnione byłoby przyznanie sumy w pełnej wysokości przewidzianej w art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd jednakże w orzekaniu związany jest granicami zaskarżonej sprawy administracyjnej, co w niniejszym przypadku oznacza, że orzeka jedynie w sprawie toczącej się od przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji decyzją SKO z dnia 31 stycznia 2020 r. Za ten okres, w ocenie Sądu, zasadne było przyznanie skarżącemu od organu sumy pieniężnej w kwocie 5000 zł (pkt 4 wyroku).
Przyznanie sumy pieniężnej uzasadnione jest zwłaszcza stwierdzeniem, że bezczynność organu i przewlekłe prowadzenie postępowania nastąpiły z rażącym naruszeniem prawa. Sąd wziął pod uwagę również dokonaną przez organ obrazę prawa procesowego w przedmiotowej sprawie nie tylko naruszeniem art. 12 i 35 k.p.a., ale także art. 74 ust. 3c Ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ, nie realizując nałożonego nań obowiązku do działania wynikającego z jego kompetencji administracyjnej, podważył podstawowe zasady ustrojowe działania administracji publicznej wyrażone w art. 2 i 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Sąd
nie znalazł w sprawie również żadnych okoliczności, które usprawiedliwiałyby długie okresu braku aktywności organu w przedmiotowej sprawie. Postępowanie organu zdradzało ewidentny brak woli do załatwienia sprawy w sposób przewidziany przepisami prawa. Wobec powyższych ustaleń, Sąd uznał, że orzeczenie jednej z instytucji dyscyplinujących organy administracji publicznej było konieczne, a jej wysokość określona w pkt 4 wyroku - uzasadniona.
Przyznanie sumy pieniężnej wyklucza jednoczesne wymierzenie organowi grzywny na zasadzie art. 149 § 2 p.p.s.a., dlatego w tym zakresie w punkcie 5 wyroku Sąd dalej idącą skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W punkcie 6 wyroku, na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł z kolei o kosztach, na które składa się wpis od skargi uiszczony w wysokości 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w kwocie 480 zł oraz opłata skarbowa uiszczona od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.