II SAB/Go 38/25

II SAB/Go 38/25 - Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia
2025-06-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-04-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Sędziowie
Grażyna Staniszewska
Kamila Karwatowicz /sprawozdawca/
Krzysztof Dziedzic /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1, art. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149, art. 200, art. 205
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi I. W. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. do rozpoznania wniosku skarżącej I. W. z dnia [...] r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku, II. stwierdza, że Komendant Wojewódzki Policji w [...]. dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. oddala skargę w pozostałym zakresie, IV. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. na rzecz skarżącej I. W. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] lutego 2025 r. I. W. zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
1. Gdzie odnotowywane zostało, rzekomo przeprowadzone z moim osobistym udziałem, badanie lekarskie z dnia [...] września 2024 r., na podstawie którego lekarz wydał zaświadczenie lekarskie, zgodne ze wzorem zaświadczenia będącego załącznikiem do wspomnianego rozporządzenia? Na marginesie dodała, że według oświadczenia Prezes Z., a złożonego również do Rzecznika Praw Pacjenta, dokumentacją medyczną z powyższego badania lekarskiego dysponuje Komendant Wojewódzki Policji w [...]. Zatem wniosła o przedłożenie jej kopii zapisów z rzekomo przeprowadzonego badania lekarskiego - podstawa prawna RODO- uzyskanie kopii dokumentacji medycznej.
2. Z uwagi na pozyskane od Prezes Z. sp. z o.o. w [...] informacje określające, że z uwagi na przytoczoną powyżej umowę płatnikiem, ze środków publicznych, za usługę medyczną - badanie lekarskie, jest Komendant Wojewódzki Policji w [...] wniosła o ujawnienie kwoty, jaką Komendant Wojewódzki Policji w [...]. uiścił na rzecz Z. sp. z o.o. z siedzibą w [...] ul. [...] za rzekome badanie lekarskie z jej osobistym udziałem w dniu [...] września 2024 r.
W odpowiedzi na wniosek pismem z dnia [...] lutego 2025 r. organ poinformował strone, że zgodnie z dyspozycją art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz. U. z 2022 r. poz. 902 ze zm., dalej jako u.d.i.p.) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Sprawą publiczną jest działalność zarówno organów władzy publicznej, organów samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Sprawami publicznymi nie są jednak konkretne indywidualne sprawy danej osoby, zwłaszcza o charakterze prywatnym. Organ zauważył, iż przedmiotem wniosku jest realizacja indywidualnego interesu, wobec czego wniosek nie dotyczy sprawy publicznej i żądane informacje nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Nie można bowiem przy pomocy ww. ustawy wnioskować o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Z żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny, a nie subiektywny (por. wyroki NSA: z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18 oraz z dnia 4 kwietnia 2019 r. sygn. akt lOSK 1889/17).
W piśmie z dnia [...] lutego 2025 r. skarżąca ponowiła żądanie udostępnienia jej informacji objętych wnioskiem z dnia [...] lutego 2025 r. W odpowiedzi z dnia [...] marca 2025 r. zaś organ podtrzymał wyrażone wcześniej stanowisko, wskazując, że żądana informacja nie jest informacją publiczną.
Pismem z dnia [...] marca 2025 r. I. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, domagając się jednocześnie nałożenia na instytucję publiczną kary grzywny zgodnie z art. 154 § 6 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zdaniem skarżącej odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej powinna przybrać formę decyzji administracyjnej, natomiast organ w przedmiotowej sprawie takiej decyzji nie wydał, dopuszczając się rażącego naruszenia prawa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i oddalenie wniosku o nałożenie na instytucję publiczną kary grzywny. Zdaniem organu w niniejszej sprawie nie wykazał się bezczynnością mając na uwadze, że odpowiedział na wszystkie pisma skarżącej zgodnie z wymogami u.d.i.p., z powołaniem podstawy prawnej i uzasadnieniem. Organ podał, iż skarga dotyczy żądań związanych z czynnościami związanymi z zatrzymaniem skarżącej, która domaga się m.in. wskazania dokumentu, w którym miało być odnotowane badanie skarżącej jak również wskazania kwoty jaka miała być zapłacona za badanie lekarskie z udziałem skarżącej. Według organu żądania te dotyczą indywidualnej sprawy skarżącej, a nie sprawy publicznej i zostały złożone we własnym interesie. Powołując się na wyrok WSA w Warszawie z 8 listopada 2022 r., sygn. II SAB/Wa 406/22 i wyrok NSA z dnia 14 lipca 2020 r., I OSK 2817/19, organ stanął na stanowisku, iż u.d.i.p. nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej. Jeśli zatem żądana informacja nie jest objęta zakresem przedmiotowym u.d.i.p., to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest wyłącznie pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów omawianej ustawy z wyjaśnieniem, że żądana informacja nie jest informacją publiczną, w rozumieniu u.d.i.p. Zdaniem organu w stanie faktycznym sprawy przedmiotem wniosku jest realizacja indywidualnych interesów podmiotu, który pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej i informacje nie powinny być udostępniane w trybie u.d.i.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024., poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4a. Zgodnie art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekając, że organ dopuścił się bezczynności sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiła w niniejszej sprawie skarga na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. w zakresie rozpoznania opisanego na wstępie w wniosku skarżącej z dnia [...] lutego 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Na wstępie jedynie należy wyjaśnić, iż w przypadku skargi na bezczynność dotyczącej udostępnienia informacji publicznej nie stosuje się art. 53 § 2b p.p.s.a., w postaci uprzedniego wniesienia ponaglenia do właściwego organu (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2020 r., I OSK 2433/18). Ustalony w art. 53 § 2b p.p.s.a. wymóg wniesienia ponaglenia należy bowiem odnieść do bezczynności organu w zakresie spraw rozpoznawanych w trybie k.p.a. Stosownie natomiast do art. 16 ust. 1 i ust. 2 u.d.i.p. przepisy k.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej. Powyższe oznacza, że nie mają one zastosowania do faz poprzedzających wydanie decyzji i tym samym w przypadku bezczynności w sprawach dotyczących udzielania informacji publicznej, brak jest podstaw do stosowania art. 37 k.p.a.
Ponadto do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności.
Procedurę dostępu do informacji publicznej reguluje u.d.i.p., która określa prawo do informacji publicznej, a także zasady i tryb jej udostępniania. Katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 u.d.i.p. Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. do podmiotów takich zaliczone zostały organy władzy publicznej.
Jeśli chodzi o pojęcie informacji publicznej ma ono szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności".
Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę u.d.i.p., a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Za informację publiczną uznaje się zatem każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.
Z dalszych przepisów u.d.i.p. wynika, że udostępnianie informacji publicznej odbywa się na wniosek i winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).
W przypadku skierowania do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej pisemnego wniosku o udzielenie informacji publicznej, można wyróżnić, w zależności od okoliczności faktycznych i prawnych, następujące działania podmiotu, do którego wniosek taki został skierowany. Podmiot ten może:
1) udzielić informacji publicznej, gdy jest jej dysponentem, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające możliwość jej udzielenia; podmiot dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (pisemnej odpowiedzi);
2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstawy w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować wnioskodawcę, że w sprawie obowiązuje inny tryb udostępnienia żądanej przez niego informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.);
3) odmówić udostępnienia informacji publicznej lub umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p., stosownie do treści art. 16 u.d.i.p., czego dokonuje się w formie decyzji administracyjnej;
4) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez wnioskodawcę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.
Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępnienia informacji publicznej ma miejsce zatem, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki: - nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo - nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), bądź jeżeli żądanie nie dotyczy informacji publicznej lub wniosek jest nieprecyzyjny, organ nie informuje o tym wnioskodawcy w w/w terminie zwykłym pismem.
Dla oceny, czy organ pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej, czego dotyczy niniejsze postępowanie, istotne znaczenie ma ustalenie, iż dysponuje on informacją, która jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. oraz że jest on podmiotem zobowiązanym do udostępnienia tej informacji. W dalszej kolejności ustaleniu podlega czy organ podjął stosowne działania, opisane powyżej, znajdujące oparcie w przepisach u.d.i.p.
Z punktu widzenia podmiotowego Komendant Wojewódzki Policji w [...]. niewątpliwie jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej stosownie do art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. jako organ władzy publicznej, co nie było przez strony kwestionowane.
Kwestią sporną stanowiło natomiast w przedmiotowej sprawie to czy objęte wnioskiem skarżącej informację stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. Organ rozpoznając wniosek strony skarżącej z [...] lutego 2025 r. w piśmie z dnia [...] lutego 2025r. wskazał, że żądana informacja (obejmująca zarówno pkt 1 jak i 2) nie podlega udostępnieniu w trybie u.d.i.p., gdyż nie stanowi informacji publicznej. Organ stanął na stanowisku, że wniosek skarżącej nie dotyczy sprawy publicznej a sprawy indywidualnej, bo związany jest ze sprawą zatrzymania skarżącej i z tego względu nie może mieć zastosowania u.d.i.p.
Sąd uznał tak określone stanowisko organu za błędne i naruszające przepisy u.d.i.p. Sąd nie podzielił także interpretacji wyrażonej w wyrokach przywołanych przez organ w odpowiedzi na skargę, tym bardziej, że w/w orzeczenia wydane zostały na tle odmiennych, konkretnych stanów faktycznych, które nie są zbieżne ze stanem faktycznym ustalonym w przedmiotowej sprawie.
Jak wskazano wcześniej w świetle art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Ustawodawca w art. 6 u.d.i.p. zamieścił przykładowy wykaz (katalog) informacji i dokumentów, które stanowią informację publiczną, przy czym wyszczególnienie to nie jest wyliczeniem wyczerpującym (zamkniętym), lecz ma charakter przykładowy. O zakwalifikowaniu określonej informacji do udostępnienia decyduje jej treść i charakter. Przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest więc spełnienie przez nią kryterium przedmiotowego i stąd też decydującymi są treść i charakter konkretnej informacji, nie zaś podmiot, który o nią występuje.
W ocenie Sądu podmioty zobowiązane w rozumieniu u.d.i.p. są zobligowane do rozpoznawania wniosków o udostępnienie informacji publicznej z zastosowaniem przepisów u.d.i.p. i uprawnione są do stosowania określonych tam przesłanek udostępnienia oraz odmowy udostępnienia indosacji publicznej, natomiast za niedopuszczalne uznać należy wprowadzenie przez organ przesłanek pozaustawowych, które z w/w ustawy nie wynikają, co prowadzić może do nieuprawnionego ograniczenia prawa do informacji publicznej.
Zdaniem Sądu skoro u.d.i.p. nie uzależnia udostępnienia informacji publicznej od tego czemu ma służyć objęta wnioskiem informacja, a dokładnie że musi ona dotyczyć sprawy publicznej a nie indywidualnej i nie może być złożona we własnym interesie, to organ takich wymogów i ograniczeń nie może stawiać wnioskodawcy przy rozpoznawaniu wniosku. Podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie jest uprawniony do badania w takim przypadku interesu prawnego czy faktycznego wnioskodawcy, celu i motywów, które towarzyszą wnioskodawcy przy żądaniu udostępnienia określonej informacji. Podmiot zobowiązany ma bowiem obowiązek dokonania analizy i oceny czy wniosek dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 u.d.i.p. Jeżeli zatem konkretna informacja ma charakter informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p., to nie może być tej cechy pozbawiona wówczas, gdy jej udostępnienie, zdaniem podmiotu zobowiązanego, mogłoby służyć celowi prywatnemu (por. wyrok NSA z 16 lipca 2024 r., III OSK 2702/23, z dnia 20 maja 2025 r., III OSK 1110/24, z 28 maja 2025 r., III OSK 1429/24). Jedynie udostępnienie informacji publicznej przetworzonej uwarunkowane jest wykazaniem przez wnioskodawcę, że jej uzyskanie jest "szczególnie istotne dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (por. wyrok NSA z dnia 11 marca 2025 r., III OSK 325/24, CBOSA). Tym samym nie sposób przyjąć, że "cel prywatny" stanowi przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej, a tym bardziej, że powoduje utratę jej publicznego charakteru. Nie wynika to w szczególności ani z treści art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p określających zakres przedmiotowy pojęcia informacja publiczna, ani tym bardziej z treści art. 2 u.d.i.p. definiującego podmiot uprawniony do otrzymania informacji publicznej. Odmowa zastosowania wymienionych przepisów wyłącznie w oparciu o ustalenie, że zamiarem wnioskodawcy jest ich wykorzystanie w celu prywatnym, byłaby odmową ich stosowania w oparciu o nieznane kryterium ustawowe.
Wbrew zatem stanowisku organu sam fakt, że żądane przez skarżącą informacje związane są z jej indywidualną sprawą, nie pozbawia nie pozbawia tych informacji ich publicznego charakteru. Przyjęcie poglądu zaproponowanego przez organ, zgodnie z którym o publicznym charakterze informacji decydować ma kryterium "sprawy indywidualnej" podmiotu wnioskującego, prowadzi do konkluzji, zgodnie z którą wbrew normatywnie określonemu zakresowi podmiotowemu publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, prawo to nie służy "każdemu", a kwalifikacja określonej informacji, jako informacji publicznej będącej przedmiotem tego prawa, zależy od tego, kto występuje z wnioskiem o tę informację. W konsekwencji powyższego ta sama informacja raz może mieć charakter informacji publicznej, a innym razem nie, w zależności od tego czy z wnioskiem występuje podmiot w sprawie indywidualnej, czy też nie. Pogląd, zgodnie z którym nie można przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (w sprawie indywidualnej) prowadziłby do absurdalnego wniosku, że informacja o podejmowanej w takiej sprawie działalności bezpośrednio ukierunkowanej na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych byłaby dostępna dla "każdego" za wyjątkiem osoby, której ta działalność dotyczy. Wzmocnieniu tej argumentacji służą także wnioski wynikające z treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p., zgodnie z którym "przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi (...)". Na tle tego unormowania zarysował się problem, w jakim stopniu akta dotyczące indywidualnych, często bardzo osobistych spraw obywatela (spraw cywilnych, karnych, administracyjnych), są informacją publiczną i jaka powinna być możliwość dostępu do nich - w trybie określonym przez u.d.i.p. - osób innych niż strona, których akta te nie dotyczą. W orzecznictwie wypracowany został pogląd, zgodnie z którym strony tych "własnych spraw" mają dostęp do wszelkich informacji prawnie dostępnych, w tym również do informacji publicznych, w oparciu o unormowania poszczególnych procedur. Inne osoby, niż uczestnicy "spraw własnych" mają dostęp do informacji publicznych w "sprawach własnych" innych osób na podstawie u.d.i.p. Poglądy te dodatkowo ugruntowują w przekonaniu, że kategoria "sprawy własnej" (sprawy indywidualnej) nie jest wyznacznikiem kwalifikowania określonych informacji jako informacji publicznych (por. wyrok NSA z 14 czerwca 2024 r., III OSK 1210/23, LEX nr 3744085).
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd uznał, iż z pewnością nieudostępnienie przez organ skarżącej żądanej przez nią informacji tylko z uwagi na stwierdzenie, że związane są one z jej sprawą indywidualną, pozbawiając je waloru informacji publicznej, było nieuprawnione. W istocie organ powinien dokonać właściwej oceny i kwalifikacji informacji objętych wnioskiem skarżącej i ustalić czy stanowią one informację publiczna, mając na uwadze wymogi określone w przepisach u.d.i.p.
Analizując treść wniosku o udostępnienie informacji publicznej z [...] lutego 2025r. z punktu widzenia oceny czy informacje te stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., Sąd stwierdził, iż niewątpliwie w odniesieniu do pkt 2 wniosku należy uznać, iż dotyczy on informacji publicznej. Pytanie skarżącej zawarte w pkt 2 wniosku odnosi się mianowicie do kwestii wydatkowania środków publicznych przez organ władzy publicznej, o którym mowa w art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.
Natomiast odnośnie udostępnienia samej dokumentacji medycznej dotyczącej skarżącej, Sąd zwraca uwagę, iż nie stanowi ona informacji o sprawach publicznych, gdyż w żaden sposób nie odnosi się do spraw publicznych, w tym wykonywania zadań władzy publicznej, gospodarowania mieniem publicznym, a wyłącznie stanu zdrowia skarżacej. Zaznaczyć należy przy tym, iż zasady udostępniania informacji o dokumentacji medycznej regulują inne przepisy niż u.d.i.p., tj. art. 26 ustawy z dnia 6 listopada 2008 r. o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta, zgodnie z którym podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych udostępnia dokumentację medyczną pacjentowi lub jego przedstawicielowi ustawowemu, bądź osobie upoważnionej przez pacjenta (ust. 1). Zwrócić należy także uwagę, iż należy, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Nr 2016/679 w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (rozporządzenie o ochronie danych), zgodnie z którym zabrania się przetwarzania danych osobowych ujawniających (...) danych dotyczących zdrowia (...), z wyjątkami przewidzianymi w treści ust. 2.
Jednak Sąd zwraca uwagę, iż pytanie zawarte w pkt 1 wniosku z dnia [...] lutego 2025 r. ma bardziej rozbudowaną formę i poza samą dokumentacją medyczną, o którą zwróciła się skarżąca, zapyta ona także ,,gdzie odnotowywane zostało, rzekomo przeprowadzone z moim osobistym udziałem, badanie lekarskie z dnia [...] września 2024 r., na podstawie którego lekarz wydał zaświadczenie lekarskie, zgodne ze wzorem zaświadczenia będącego załącznikiem do wspomnianego rozporządzenia". Ponieważ organ nie udostępnił informacji skarżącej powołując się wyłącznie na to, że wniosek został złożony we własnej sprawie, nie odnosząc się do treści i charakteru informacji objętych poszczególnymi punktami wniosku, zdaniem Sądu organ w takim przypadku zobowiązany jest dokonać oceny odnośnie pkt 1 wniosku, co do jego treści, charakteru, precyzyjności i dokonać jego interpretacji z punktu widzenia przepisów u.d.i.p., a następnie się do niego ustosunkować, argumentując swoje stanowisko.
Dodać należy, iż wbrew zarzutom skargi w przypadku, gdy organ uzna, iż określona informacja nie stanowi informacji publicznej, bo nie spełnia wymogów definicji tego pojęcia, wówczas jest uprawniony do załatwienia wniosku strony poprzez poinformowanie wnioskodawcy na piśmie o powyższym, przy czym z właściwym uzasadnieniem swojego stanowiska. Interpretację taką potwierdza jednolite orzecznictwo sądów administracyjnych w tym zakresie oraz piśmiennictwo. Natomiast decyzja o odmowie udostępnienia informacji publicznej jest wydawana w sytuacji, gdy dochodzi do ograniczenia prawa do udostępnienia informacji, o którym mowa w art. 5 u.d.i.p. lub gdy informacja uznana została za przetworzoną a storna nie wykazała przysługującego jej szczególnego interesu publicznego.
Z tych wszystkich powodów, wystosowanie przez organ w odpowiedzi na wniosek z dnia [...] lutego 2025 r. pisma informującego z dnia [...] lutego 2025 r. – w okolicznościach kontrolowanej sprawy – nie może zostać uznane za prawidłowe załatwienia wniosku skarżącego z [...] lutego 2025 r. w trybie u.d.i.p. Sąd uznał, iż poprzestanie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. wyłącznie na pisemnej informacji z [...] lutego i [...] marca 2025 r., nie stanowiło wywiązania się przez organ z obowiązków wynikających z przepisów u.d.i.p. właściwego rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej, prowadząc do stanu bezczynności organu.
Wobec powyższego Sąd na postawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. do rozpoznania wniosku skarżącej z [...]lutego 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku (pkt I wyroku). Jednocześnie Sąd uznał stosownie do art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., iż powyższy organ rozpoznając wniosek skarżącej z dnia [...] lutego 2025r. dopuścił się bezczynności (pkt II wyroku). Ponadto Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. stwierdził, że zaistniała w sprawie bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku). Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu
art. 149 § 1 a p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, LEX nr 1218894). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r., II OSK 468/13 , wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 października 2013 r., II SAB/Po 69/13 i z dnia 11 marca 2015 r., IV SAB/Po 19/15). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Organ nie pozostawił wniosku skarżącej bez reakcji, ale jednocześnie jego działania pozostały w sprzeczności z przepisami u.d.i.p., w związku z ich błędną interpretacją.
W ocenie Sądu, nierozpatrzenie wniosku skarżącej w sposób niezgodny z przepisami u.d.i.p., nie jest zachowaniem godzącym w ład demokratycznego państwa prawa. Działania organu nie mają charakteru celowego unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie. Z tych względów Sąd nie znalazł podstaw uzasadniających wymierzenie organowi grzywny (art. 149 § 2 p.p.s.a.) i dlatego skarga w zakresie dotyczącym żądania wymierzenia organowi kary grzywny na podstawie art. 151 p.p.s.a. została oddalona (pkt III sentencji wyroku). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 205 § 1 w zw. z art. 200 p.p.s.a., na które składa się uiszczony w sprawie wpis sądowy w kwocie 100 zł. (pkt IV sentencji wyroku).
Rozpoznając wniosek skarżącej z [...] lutego 2025 r. organ, będąc związanym na podstawie art. 153 p.p.s.a. oceną prawną i wskazaniami Sądu zawartymi w niniejszym uzasadnieniu wyroku, zobligowany będzie podjąć czynności w opisanym powyżej trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.