II SAB/Ol 82/05

II SAB/Ol 82/05 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2006-01-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
A. Katarzyna Matczak
Alicja Jaszczak-Sikora
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk (Spr.) Alicja Jaszczak-Sikora Katarzyna Matczak Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu w dniu l O stycznia 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi L. K. na bezczynność Wojewody w przedmiocie uzupełnienia uzasadnienia decyzji w sprawie realizacji ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicami kraju postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Syga akt II SAB/O1 82/05
UZASADNIENIE
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 10 czerwca 1998 r. sygn. akt I S.A. 1949/97 uchylił decyzję Wojewody O. z dnia 3 października 1997 r. znak: "[...]" utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w O. z dnia 26 sierpnia 1997 r. znak: "[...]", którą tenże we wznowionym postępowaniu stwierdził, że decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. z dnia 14 listopada 1966 r. Nr "[...]" w sprawie realizacji ekwiwalentu za pozostawione przez K. J. mienie poza granicami kraju wydana została z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia z uwagi na to, że od wydania tej decyzji upłynęło 31 lat. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny podał, że fakt wznowienia postępowania w sytuacji, gdy wznowienie postępowania nastąpiło przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu lub popełnienia przestępstwa, fałszerstwo lub przestępstwo było oczywiste, nie może zwolnić organu od uzyskania stwierdzenia dowodu lub popełnienia przestępstwa przez sąd lub inny właściwy w tych sprawach organ. Jednocześnie w dalszej części uzasadnienia wyroku Sąd stwierdził, że uzyskanie orzeczenia o fałszerstwie, którego w przedmiotowej sprawie nie ma, jest obecnie niemożliwe z uwagi na przedawnienie.
W związku z powyższym wyrokiem Starosta O. postanowieniem z dnia 6 maja 1999 r. znak: "[...]" wznowił z urzędu postępowanie w sprawie realizacji ekwiwalentu za mienie pozostawione przez K. J. poza granicami kraju uznając, że istnieją przesłanki do wznowienia postępowania w przedmiotowej sprawie. Następnie decyzją z dnia 9 czerwca 1999 r. Nr "[...]" stwierdził, że decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia 14 listopada 1966 r. znak: "[...]" w sprawie realizacji ekwiwalentu za mienie pozostawione przez Pana J. poza granicami kraju w formie zaliczenia opłat rocznych za wieczyste użytkowanie działki położonej w O. przy ul. "[...]" oraz pokrycie ceny nabycia domu jednorodzinnego i chlewa znajdujących się na przedmiotowej działce przez Z. i K. małżonków J., wydana została z naruszeniem prawa. Stanowisko swoje uzasadnił tym, że przyjęty do realizacji "opis mienia" przedłożony przez nabywcę K. J. na dowód pozostawienia mienia na terenie obecnej Litwy, jak się później okazało, w przeważającej części poświadczał nieprawdę, wobec czego zaliczenie przez organ całej wartości tego mienia na poczet ceny budynków oraz opłat za użytkowanie wieczyste nabytej nieruchomości nastąpiło z naruszeniem prawa.
W punkcie drugim swojej decyzji Starosta O. jednocześnie odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji z dnia 14 listopada 1966 r. znak: "[...]" powołując się na art. 146 § l Kpa w uzasadnieniu podając, że pomimo zaistnienia w tej sytuacji przesłanek do jej uchylenia nie jest możliwe na skutek upływu czasu od dnia jej doręczenia -ponad 32 lata.
Od decyzji oraz postanowienia Starosty O. L. K. wniosła odwołania do Wojewody wnosząc w nich o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Po rozpatrzeniu wniesionych odwołań Wojewoda nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonych decyzji i postanowienia Starosty O. uznając, iż bezspornym jest fakt, że od daty wydania i doręczenia decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej z dnia 14 listopada 1966 r. upłynęło ponad 32 lata i wobec upływu okresu przedawnienia odmówienie uchylenia było uzasadnione i utrzymał zaskarżone decyzje i postanowienie w mocy.
Na przedmiotową decyzję Wojewody Pani L. K. wniosła skargę, którą Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wyrokiem z dnia 23 listopada 2000 r. sygn. akt I S.A. 1644/99 stwierdzając, że decyzja ta wydana została zgodnie z prawem.
W dalszej części postępowania Pani L. K. pismem z dnia 25 listopada 2000 r. wniosła kolejną skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na niewykonanie przez Wojewodę wyroku NSA z dnia 10 czerwca 1998 r., a w piśmie z dnia 29 grudnia 2000 r. wniosła o ukaranie Wojewody karą grzywny za niewykonanie wyroku sądu. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 marca 2001 r. sygn. aktl SA 2519/00 oddalił przedmiotowy wniosek.
Kolejną skargę Pani L. K. na decyzję Wojewody z dnia 6 sierpnia 1999 r. znak: "[...]" Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił postanowieniem z dnia 2 października 2002 r. sygn. akt I S.A. 1757/02 w uzasadnieniu podając, że skoro sprawa została już prawomocnie osądzona wyrokiem z dnia 23 listopada 2000 r. sygn. akt I S. A. 1644/99, to skargę wniesioną w tej samej sprawie należało odrzucić.
Następnie pismem-wezwaniem z dnia 27 października 2003 r. L. K. wezwała Wojewodę jako organ II instancji do "wskazania - podania pominiętych w treści uzasadnienia decyzji z dnia 6 sierpnia 1999 r. (znak: "[...]") oceny określeń faktycznych":
- Pod jakim adresem Pan J. K. pozostawił za granicą na Litwie mienie nieruchome, działkę gruntu - ziemi o po w. 1148 m2 i pobudowany na tej działce chlew i dom (nazwa województwa, powiatu, miasta, ulicy i nr).
- Podać dokładną datę (dzień, miesiąc i rok) przedłożenia przez Pana J. K. dokumentu urzędowego wydanego na Litwie pod nazwą "Opis mienia".
- Podać przepisy prawa dotyczące realizacji ekwiwalentu za mienie nieruchome pozostawione poza granicami kraju obowiązujące w 1966 r. (art. 107 § 3 Kpa).
- Wymienić i podać wszystko to, co poświadczał nieprawdę dokument urzędowy wydany na Litwie "opis mienia" wydany K. J., dotyczący pozostawienia mienia nieruchomego na Litwie (art. 77 § l Kpa).
- Podać ile wynosi opłata roczna za prawo wieczystego użytkowania działki gruntu przydomowego przy ul. "[...]" nr "[...]" w O. oddana w wieczyste użytkowanie K. J. (art. 7 Kpa).
- Podać ile wynosi powierzchnia działki gruntu przy ul. "[...]" nr "[...]" w O. oddana w wieczyste użytkowanie K. J. decyzją z 14 listopada 1966 r.
- Podać pominięte w treści uzasadnienia decyzji wszystkie przepisy prawa, które zostały naruszone w decyzji z dnia 14 listopada 1966 r. znak: "[...]" Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w O. (art 77 § l Kpa). Wojewoda nie odpowiedział na wniosek L. K. z dnia 27 października 2003 r.
Dnia 28 listopada 2003 r. L. K. nadała w Urzędzie pocztowym w O. skargę, która wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie 2 grudnia 2003 r. skargę na bezczynność Wojewody co do nie uzupełnienia uzasadnienia jego decyzji z dnia 6 sierpnia 1999 r. (znak: "[...]") w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie realizacji ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicami kraju.
W uzasadnieniu skargi podała, że pismem z dnia 27 października 2003 r. wezwała Wojewodę do usunięcia w terminie 30 dni zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - naruszenia prawa w wydanej decyzji z uzasadnieniem z dnia 6 sierpnia 1999 r., poprzez "wskazanie pominiętych w treści uzasadnienia tej decyzji określeń faktycznych, które wskazała w siedmiu punktach". W dalszej części skargi przytoczyła treść pisma z dnia 27 października 2003 r. i podjęła polemikę z treścią uzasadnienia decyzji Wojewody z dnia 6 sierpnia 1999 r. Podsumowując swoje wywody skarżąca stwierdziła, że skoro Wojewoda nie zareagował w żaden sposób na jej pismo, to jej skarga jest uzasadniona W konsekwencji Sąd powinien zobowiązać Wojewodę do rozpoznania jej wniosku z dnia 27 października 2003 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda stwierdził, że skoro jest to już ponowna skarga na decyzję z dnia 6 sierpnia 1999 r. w przedmiocie nie wznawiania postępowania w sprawie realizacji ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicami kraju i nie wnosi do sprawy żadnych nowych istotnych dowodów i okoliczności, to wnosi o jej odrzucenie. Wojewoda jednocześnie nadmienił, że sprawa Pani L. K. toczy się już od ponad 15 lat, przy dużym zaangażowaniu wielu pracowników różnych organów (byłego Urzędu Rejonowego w O.), obecnego Starostwa Powiatowego w O., Urzędu Wojewódzkiego, Policji, Sadów i Prokuratury), co pociąga za sobą także spore nakłady finansowe. Wielokrotnie, między innymi ostatnim pismem z dnia 12 listopada 2003 r. Dyrektora Generalnego Urzędu Wojewódzkiego, Pani L. K. informowana była o tym, że sprawa realizacji ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicami kraju przez jej ojca – K. J. została ostatecznie zakończona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego i uważana jest za ostatecznie załatwioną, wobec czego, ze względu na fakt, że pisma Pani L. K. nie wnoszą nowych elementów do sprawy, nie będą udzielane na nie odpowiedzi. Pisma te jednakże nie spowodowały zaprzestania przesyłania przez Panią L. K. kolejnych pism i skarg.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje:
Z analizy treści skargi Sąd wywnioskował, że dotyczy ona bezczynności Wojewody w przedmiocie nie rozpoznawania wniosku skarżącej o uzupełnienie uzasadnienia decyzji Wojewody z dnia 6 sierpnia 1999 r. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie realizacji ekwiwalentu za mienie pozostawione poza granicami kraju.
W ocenie Sądu o tym przedmiocie skargi przesądzają sformułowania zawarte w skardze i poprzedzającym ją wniosku - piśmie z dnia 27 października 2003 r., w którym L. K. żąda "podania pominiętych w treści uzasadnienia decyzji" wymienionych w siedmiu punktach okoliczności. Zdaniem Sądu przedmiotowej skargi nie należy traktować jako dotyczącej bezczynności Wojewody w rozpoznaniu wniosku L. K. o ponowne rozpoznanie sprawy, bowiem tak potraktowane skargi już dwukrotnie sądy administracyjne odrzucały, tj.: NSA postanowieniem z dnia 2 października 2002 r. (sygn. akt I S.A. 1757/02) i WSA w Olsztynie postanowieniem z dnia 29 września 2005 r. (sygn. akt II SA/Ol 630/04).
Pierwszym pismem skarżącej wnoszącym o uzupełnienie uzasadnienia decyzji Wojewody z dnia 6 sierpnia 1999 r. było wezwanie z dnia 27 października, którego kserokopię dołączono do skargi. Bez wątpienia, co przyznali pełnomocnicy Wojewody na rozprawie, wezwania - wniosku z 27 października 1999 r. nie rozpoznano, ani nie podjęto w tym zakresie żadnych czynności w szczególności skarżąca nie uzyskała na nie odpowiedzi
na piśmie. Przepisy art. 111 § l Kpa regulują instytucję uzupełnienia decyzji, w szczególności wskazują jakie elementy decyzji mogą być uzupełnione i w jakim terminie można taki wniosek złożyć. To czy wniosek skarżącej może zostać uwzględniony, powinno być przedmiotem odrębnego orzeczenia Wojewody. Brak takiego orzeczenia uprawniał skarżąca do złożenia zażalenia na nie załatwienie sprawy w terminie do organu administracji publicznej wyższego stopnia, co przewiduje art. 37 § l Kpa. Skarżąca z tej drogi nie skorzystała i po upływie 30 dni od złożenia pisma z dnia 27 października 2003 r., wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zgodnie z treścią art. 34 ust. l i 2 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz. U. Nr 74, póz. 368 ze zm.) obowiązującej w dniu wniesienia skargi -skargę można wnieść po wyczerpaniu środków odwoławczych, jeżeli służyły one skarżącej w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, a przez wyczerpanie środków odwoławczych należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek odwoławczy przewidziany w ustawie. Skoro skarżąca jak podano wyżej, nie wyczerpała środków odwoławczych i wniosła skargę do Sądu, to skargę taką należało uznać za niedopuszczalną. Dlatego Sąd na podstawie art. 58 § l pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) skargę tę odrzucił.