II SAB/Ol 79/23

II SAB/Ol 79/23 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2023-08-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący/
Marzenna Glabas /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Zobowiązano organ do dokonania czynności w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1 art. 6 ust. 1 pkt 3 i 4, ust. 2, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Dz.U. 2023 poz 171
art. 1 ust. 2, art. 14 ust. 1
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 8 sierpnia 2023 r. sprawy ze skargi F. S. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Olsztynie w udostępnieniu informacji publicznej 1) zobowiązuje Komendanta Miejskiego Policji w Olsztynie do rozpoznania pkt. 2 i pkt. 3 wniosku skarżącego z dnia [...] - w terminie 14 dni; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Komendanta Miejskiego Policji w Olsztynie na rzecz skarżącego kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
W dniu 29 kwietnia 2023 r. F. S. (dalej jako: "skarżący") wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, za pośrednictwem organu, skargę na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Olsztynie (dalej jako: "organ") w udostępnieniu informacji publicznej. Wskazał, że 5 kwietnia 2023 r. za pośrednictwem poczty elektronicznej zwróciła się do organu o udostępnienie informacji na temat: 1. liczby kart weryfikacji zagrożeń zgromadzonych lub utworzonych przez Policję w związku z zagrożeniami o kategorii "nieprawidłowe parkowanie" nałożonymi do 5 kwietnia 2023 r. przez użytkowników Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa przy ul. Artyleryjskiej w Olsztynie; 2. skanów lub elektronicznych kopii ww. kart weryfikacji zagrożeń oraz 3. informacji o działaniach podjętych przez Policję w związku z ww. zagrożeniami. Podał, że 11 kwietnia otrzymał odpowiedź organu, w której udostępniono informacje o ilości wnioskowanych kart. Organ podał, że nie może udostępnić kart weryfikacji, ponieważ są dokumentami wewnętrznymi, zaś informacja o podjętych działaniach Policji nie stanowi informacji publicznej, ponieważ są to działania mające charakter poleceń służbowych. Skarżący nie zgodził się z odmową. Podniósł, że wnioskowane informacje stanowią przedmiot konstytucyjnego uprawnienia do informacji publicznej (art. 61 ust. 1 Konstytucji RP), bowiem stanowią informacje o działalności Policji w zakresie, w jakim wykonuje zadania władzy publicznej i dysponuje majątkiem Skarbu Państwa. Wskazał, że z powodu nieudostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem organ pozostaje w bezczynności. Zauważył, że Konstytucja RP i ustawa o dostępie do informacji publicznej nie znają pojęcia dokumentu "wewnętrznego".
Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 5 kwietnia 2023 r. i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Potwierdził treść udzielonej skarżącemu odpowiedzi. Podniósł, że jedną z przesłanek uzasadniających ograniczenie prawa do informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy jest konieczność ochrony "porządku publicznego" – art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. W pojęciu tym mieści się m.in. postulat zapewnienia organom władzy publicznej prawidłowego funkcjonowania w celu wykonywania ich kompetencji. Treść pojęcia "porządek publiczny" należy interpretować w związku z zasadą rzetelności
i sprawności działania instytucji publicznych, sformułowaną w preambule Konstytucji.
Zasada ta nakazuje m.in. stworzenie organom władzy publicznej warunków technicznych i proceduralnych sprzyjających możliwości wszechstronnego gromadzenia danych i materiałów, które w ocenie organu są niezbędne do prawidłowego i praworządnego realizowania zadań i kompetencji, z dochowaniem przewidzianych prawem terminów. Nie wszystkie jednak tego typu materiały - tylko
z tej racji, że zostały wytworzone czy znalazły się w posiadaniu osób piastujących funkcję organu władzy (czy innych funkcjonariuszy publicznych) — stają się z tego powodu informacjami publicznymi. Należy przyjąć założenie, że racjonalny ustawodawca konstytucyjny, kreując prawo dostępu do informacji publicznej, nie zmierzał do wyposażenia obywateli w nieskrępowaną możliwość żądania ujawnienia wszelkich - nawet nieoficjalnych i roboczych - materiałów czy dokumentów, które organy władzy publicznej wytwarzają, pozyskują lub z których korzystają w toku swojej działalności (por. wyrok NSA z dnia 27 lutego 2014 r., sygn. akt IOSK 1769/13 i powołane tam orzecznictwo oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 września 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 699/16). Pełnomocnik wskazał na zadania Policji określone
w art. 1 ust.2 ustawy o Policji. Zauważył, że rolą informacji publicznej jest uzyskanie celu w postaci transparentności realizowania władzy publicznej, w tym wykonywania jej zadań. Informacja publiczna umożliwia wnioskodawcom wyrobienie sobie poglądu i uzyskanie wiedzy o działaniach władzy publicznej. Nie jest natomiast rolą sądu administracyjnego, orzekającego w sprawie ze skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, sprawdzanie prawdziwości udostępnionej informacji publicznej, jej kompletności w odniesieniu do deklarowanych przez organ zasobów (jeśli oświadczenie organu nie budzi wątpliwości a wnioskodawca go skutecznie
w tym zakresie nie podważa), czy merytorycznej prawidłowości udzielonej informacji. Pełnomocnik podkreślił, że od "dokumentów urzędowych" w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy odróżnia się "dokumenty wewnętrzne" służące wprawdzie realizacji jakiegoś zadania publicznego, ale nie przesądzające o kierunkach działania organu. Dokumenty takie służą wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk. Mogą mieć dowolną formę, nie są wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej. Również w doktrynie zauważa się, że organ w procesie podejmowania swoich rozstrzygnięć musi mieć zagwarantowaną pewną sferę swobody i dyskrecji, w ramach której może gromadzić informacje, rozważać różne, często odmienne rozwiązania, sporządzać projekty dokumentów czy też
w sposób całkowicie nieoficjalny utrwalać przebieg spotkań i dyskusji nad wyborem najlepszego z rozwiązań. Reasumując, w ocenie organu administracji karty weryfikacyjne oraz informacja o podjętych działaniach jako polecenia służbowe mają charakter dokumentu wewnętrznego, dlatego podlegają wyłączeniu z udostępnienia w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym organ nie pozostaje w bezczynności, gdyż udzielił odpowiedzi z dnia 11 kwietnia 2023 r.
W replice z 7 lipca 2023 r. skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko
w sprawie. Wskazał, że dokumenty, o które wnioskował, tworzone są na podstawie wytycznych nr 3 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 września 2016 r. Zwrócił uwagę na treść tych wytycznych i stwierdził, że karty weryfikacji nie maja charakteru poleceń służbowych, a jedynie zawierają polecenia służbowe. Brak jednak podstaw do twierdzenia, że informacja zawierająca polecenia służbowe nie podlega udostępnieniu. W rzeczywistości są one ważnym źródłem informacji o działalności Policji, a w szczególności o sposobie przyjmowania i załatwiania spraw. Jednocześnie karty weryfikacyjne nie zawierają informacji poufnych ani takich, które nie podlegają udostępnieniu. Nieudostępnienie pełnej treści żądanej informacji przy jednoczesnym niewydaniu decyzji odmownej stanowi o bezczynności organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Sprawowana przez sądy administracyjne kontrola działalności administracji publicznej obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów
w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259, ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."). Właściwość w powyższym zakresie dotyczy niepodejmowania przez organy administracji nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych. W przypadku skargi na bezczynność organu, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie
w danej formie i w określonym przez prawo terminie. W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk,
M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, wyrok NSA z 20 lipca 1999 r., I SAB 60/99; OSP 2000, nr 6, poz. 87). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.
W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się udostępnienia informacji na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.")). Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p., które w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Przyjmuje się, że organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, tak jak uczyniono w niniejszej sprawie, gdy adresat wniosku nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.
W niniejszej sprawie nie jest kwestionowane, że wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego co do zasady do udostępniania informacji publicznych na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Organ odmówił skarżącemu udostępnienia kart weryfikacji zagrożenia "nieprawidłowe parkowanie" naniesionymi w podanej lokalizacji i terminie na Krajową Mapę Zagrożeń Bezpieczeństwa, a także
informacji na temat działań podjętych przez Policję w związku z ww. zagrożeniami. Organ uzasadnił, że informacje te nie stanowią informacji publicznej, gdyż mają charakter wewnętrzny i obejmują polecenia służbowe. Stanowisko organu nie jest prawidłowe, w istocie pomija charakter zadań i sposób realizacji powierzonych Policji zadań publicznych. W wyroku z 5 marca 2013 r. sygn. akt I OSK 2888/12 (publ.
w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA") Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że przy kwalifikacji informacji publicznej istotne jest przede wszystkim to, co dana informacja zawiera, a więc czy dotyczy sprawy publicznej. W wyroku z 4 lipca 2023 r., sygn. akt III OSK 5207/21, publ. w CBOSA, NSA wyjaśnił różnicę pomiędzy dokumentem wewnętrznym, a jego przeciwieństwem, tj. dokumentem zawierającym informacje publiczne. NSA wskazał, że dokumentami wewnętrznymi są dokumenty
o charakterze roboczym, które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji, przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół. Stanowią one pewien etap na drodze do wytworzenia informacji publicznej (por. m.in. wyroki NSA z dnia: 4 lutego 2016 r. sygn. akt I OSK 2223/14; 24 września 2015r. r. sygn. akt I OSK 1681/14; 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 666/12, publ. w CBOSA). Poddawane mogą być różnym zmianom w trakcie ich tworzenia, przez co zawierają jedynie robocze dane, które mają się dopiero przyczynić do wytworzenia informacji publicznej. Charakteru takiego nie można przypisać żądanym przez skarżącego kartom weryfikacji zagrożenia, które sporządzane są przez funkcjonariuszy Policji w ramach realizacji powierzonych przepisami prawa zadań, przedstawiają konkretne ustalenia i sposoby działania funkcjonariuszy co do zgłoszonych anonimowo naruszeń prawa i związanych z tym zagrożeń.
Uwzględnić należy, że zgodnie z informacjami zawartymi na stronie internetowej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji Krajowa Mapa Zagrożeń Bezpieczeństwa powstała w wyniku konsultacji społecznych i stanowi interaktywne narzędzie, dzięki któremu można zapoznać się z najważniejszymi informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa i zagrożeń w danej lokalizacji. Dostępna jest w serwisie www.policja.pl oraz w aplikacji mobilnej "GeoportalMobile". Zapewnia mieszkańcom łatwiejszy kontakt ze służbami odpowiedzialnymi za bezpieczeństwo. Dzięki temu narzędziu mogą oni łatwo i anonimowo zgłosić sytuacje w swoim otoczeniu, które uważają za niebezpieczne. Policja weryfikuje sygnały
o zagrożeniach, a jeśli informacje okażą się prawdziwe, podejmuje odpowiednie działania. Szczegółowy sposób postępowania policjantów podczas realizacji zadań związanych z funkcjonowaniem Krajowej Mapy Zagrożeń Bezpieczeństwa określają wytyczne nr 3 Komendanta Głównego Policji z 14 września 2016 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym Komendy Głównej Policji z 26 września 2016 r. pod poz. 58. Zgodnie z § 5 ust. 1 tych wytycznych po stwierdzeniu pojawienia się na Mapie zagrożeń zagrożenia posiadającego status "Nowe" koordynator lokalny (wyznaczony policjant w komendzie powiatowej/miejskiej/rejonowej Policji) niezwłocznie, lecz nie później niż w ciągu dwóch dni od daty jego naniesienia, zapoznaje się z kategorią zagrożenia i jego lokalizacją oraz sporządza kartę weryfikacji zagrożenia. Wzór karty weryfikacji zagrożenia określa załącznik do wytycznych (§ 5 ust. 2). § 6 ust. 1 wytycznych stanowi, że koordynator lokalny w karcie weryfikacji zagrożenia wskazuje w szczególności: 1) kategorię zagrożenia; 2) przybliżoną lokalizację zagrożenia;
3) komórkę organizacyjną w jednostce organizacyjnej Policji odpowiedzialną za weryfikację zagrożenia; 4) czas i sposób podejmowania działań w celu weryfikacji zagrożenia. W karcie weryfikacji zagrożenia kierownik komórki organizacyjnej wpisuje opis podjętych działań oraz ich efekty, a także zamieszcza informację
o potwierdzeniu lub niepotwierdzeniu zagrożenia (§ 9 ust. 2 i 3 wytycznych). Następnie, zgodnie z § 10 ust. 1 wytycznych, koordynator lokalny dokonuje na Mapie zagrożeń zmiany statusu zagrożenia z "Weryfikacja", odpowiednio na status "Potwierdzone" lub "Niepotwierdzone". W myśl § 10 ust. 2 wytycznych w przypadku potwierdzenia występowania zagrożenia, koordynator lokalny przekazuje kopię karty weryfikacji zagrożenia kierownikowi komórki organizacyjnej Policji, w której właściwości pozostają zadania zmierzające do wyeliminowania potwierdzonego zagrożenia. Stosownie do § 13 ust. 1 pkt 3 wytycznych nadzór nad realizacją przez policjantów zadań związanych z funkcjonowaniem Mapy zagrożeń sprawuje na terenie powiatu – komendant powiatowy/miejski/rejonowy Policji lub jego zastępca. Unormowania te potwierdzają, że informacje zawarte w karcie weryfikacji zagrożenia,
a także informacje na temat działań podejmowanych wobec potwierdzenia zagrożenia stanowią informacje publiczne, gdyż dotyczą form i metod realizacji zadań publicznych powierzonych Policji. Oceny tej nie zmienia okoliczność, że wnioskowane informacje mogą zawierać polecenia służbowe. Polecenie służbowe wydane funkcjonariuszowi Policji przez przełożonego służbowego, dotyczące realizacji zadań publicznych, także stanowi informację publiczną. Przy ocenie charakteru wnioskowanych informacji znaczenie ma przede wszystkich zakres powierzonych Policji zadań i sposób ich wykonywania.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2023 r. poz. 171) do podstawowych zadań Policji należą m.in.: 1) ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; 2) ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej,
w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania;
3) inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi;
4) wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Stosownie do art. 14 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji w granicach swych zadań Policja wykonuje czynności: operacyjno-rozpoznawcze, dochodzeniowo-śledcze i administracyjno-porządkowe w celu rozpoznawania, zapobiegania i wykrywania przestępstw, przestępstw skarbowych i wykroczeń.
Mając na uwadze przytoczone przepisy, jak również treść przepisów u.d.i.p., stwierdzić należy, że wnioskowane przez skarżącego karty weryfikacji zagrożenia
i informacje na temat działań podjętych w związku z ww. zagrożeniami, stanowią informację publiczną, gdyż wskazują na sposób realizacji powierzonych Policji zadań przez funkcjonariuszy Policji. Innymi słowy informacje na temat podejmowanych przez funkcjonariuszy Policji działań w ramach ochrony porządku publicznego, stanowią informacje o sprawach publicznych. Potwierdza to w szczególności treść art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p., zgodnie z którym udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o: sposobach przyjmowania i załatwiania spraw
(lit. d), a także treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret drugie u.d.i.p.). W myśl art. 6 ust. 2 u.d.i.p. dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy.
W powołanym wyroku z 4 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 5207/21 Naczelny Sąd Administracyjny akcentował, że "sprawa publiczna" to sprawa ogółu, która
w znacznym stopniu koresponduje z pojęciem dobra wspólnego (dobra ogółu). "Sprawa publiczna" to przejaw działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, tj. takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów i celów publicznych. Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. eksponuje element "wykonywania zadań publicznych" przez podmioty będące adresatami roszczeń
o udostępnienie informacji publicznej, czyli zadań, które cechuje powszechność
i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych
w Konstytucji RP lub ustawie (por. wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r., sygn. akt
I OSK 851/10, CBOSA). NSA podkreślił, że zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 ust. 1 i 2 w związku z art. 4 u.d.i.p., informacją taką jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Status informacji publicznej uzyskuje taka informacja, która związana jest z funkcjonowaniem wspólnoty publicznoprawnej – Państwa (por. np. wyroki NSA z dnia: 7 października 2021 r. sygn. akt III OSK 3461/21, z 7 lipca 2021 r. sygn. akt III OSK 3195/21, z 21 lipca 2023 r. sygn. akt III OSK 1059/22, publ. w CBOSA).
Ustalenie, że wniosek w pkt 2 i 3 obejmował informacje publiczne oznacza
w konsekwencji, że organ miał obowiązek udostępnienia żądanych danych albo wydania decyzji odmawiającej ich udostępnienia, na podstawie art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., jeżeli stwierdził, że żądane informacje podlegają prawnej ochronie. Brak podjęcia takich działań jest równoznaczne z pozostawaniem organu w bezczynności. Dlatego Sąd zobowiązał organ do rozpoznania pkt 2 i 3 wniosku w terminie 14 dni,
o czym orzeczono w pkt 1. sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
Na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a Sąd orzekł, że bezczynność organu nie miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt 2. wyroku.
W niniejszej sprawie nie zachodzi przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać
w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Kryterium pozwalającym na zakwalifikowanie bezczynności organu do naruszającej prawo w sposób rażący jest oczywistość, drastyczność naruszenia prawa z jednoczesnym brakiem racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 26 maja 2020 r. II OSK 4016/19, publ. w CBOSA). W niniejszej sprawie zasługiwało na uwzględnienie, że organ w wymaganym terminie zareagował na wniosek i udzielił skarżącemu odpowiedzi. Organowi przypisać można jedynie wadliwą interpretację przepisów prawa, która nie może być jednak utożsamiana z rażącym naruszeniem.
O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi, orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.
Skarga rozpoznana została na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.