II SAB/Ol 60/26

II SAB/Ol 60/26 - Postanowienie WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2026-03-26
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-03-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Grzegorz Klimek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Dyrektor Szpitala
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art.3 par.2 pkt 8, art.58 par.1 pkt 6, art.149 par.1, art.232 par.1 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2024 poz 572
art.37 par.1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. R. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Szpitala im. (...) w (...) w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. Odrzucić skargę. 2. Zwrócić uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto). WSA/post.1 - sentencja postanowienia
Uzasadnienie
W dniu 26 lutego 2026 r. A. R. (dalej: skarżąca) zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie bezczynność Dyrektora Powiatowego Szpitala im. (...) w (...) (dalej: organ) w udostępnienia informacji publicznej dotyczącej organizacji świadczeń rezonansu magnetycznego (MRI) w Szpitalu Powiatowym w (...). W uzasadnieniu skargi podniosła, że w dniu 9 lutego 2026 r. złożyła wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Organ nie udostępnił informacji ani nie wydał decyzji administracyjnej o odmowie lub umorzeniu postępowania. Zamiast tego przesłał pismo zawierające stanowisko, w którym odmówił realizacji wniosku, powołując się m.in. na brak interesu publicznego oraz rzekome motywy wnioskodawcy.
W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej odrzucenie. Podniósł, że skarga na bezczynność jest środkiem skierowanym przeciwko wadliwemu procedowaniu, w wyniku którego konkretna sprawa nie jest załatwiona w terminie. Tymczasem Szpital dnia 25 lutego 2026 r. załatwił sprawę wniosku skarżącej z dnia 9 lutego 2026 r. wydając i doręczając skarżącej decyzję nr (...) z dnia 25 lutego 2026 r. odmawiającą A. R. udzielenia żądanej przez nią informacji publicznej. W sprawie brak jest zatem faktycznego przedmiotu zaskarżenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 - p.p.s.a.), przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak. Z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że bezczynność to stan niezałatwienia sprawy w określonym przepisami terminie. Przewlekłość zaś występuje, gdy postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a.). W orzecznictwie przyjmuje się w związku z tym, że bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ administracji publicznej nie podjął żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Natomiast przez przewlekłość postępowania przed organem administracji publicznej należy rozumieć brak należytego zaangażowania organu w załatwieniu sprawy.
Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony poprzez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie lub podjęcia czynności kończących postępowanie
w sprawie (art. 149 § 1 p.p.s.a.), jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Dlatego też w orzecznictwie zgodnie wskazuje się na specyfikę badania takich skarg, która polega na tym, że sąd ogranicza się do skontrolowania, czy organ rzeczywiście nie podjął stosownych działań w załatwieniu wniosku, do którego był zobowiązany. Oznacza to, że rozpatrując skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd nie wnika jaka decyzja powinna zapaść w sprawie, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie zostało wydane orzeczenie administracyjne albo została dokonana stosowna czynność (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 1628/14, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej w skrócie: CBOSA).
W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że organ, któremu skarżąca zarzuca bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej, już to postępowanie zakończył wskazaną decyzją z 25 lutego 2026 r. odmawiającą A. R. udzielenia żądanej przez nią informacji publicznej. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzja ta doręczona została skarżącej 25 lutego 2026 r. Skarżąca mogła wystąpić do Szpitala z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy – zgodnie z prawidłowym pouczeniem zawartym w decyzji. Skoro w czasie wnoszenia skargi na bezczynność organ nie pozostawał już w zwłoce w załatwieniu wniosku, to nie było już podstaw do wywodzenia skargi, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.
Zgodnie z uchwałami Naczelnego Sądu Administracyjnego: sygn. akt II OPS 5/19 z 22 czerwca 2020 r. i sygn. II OPS 1/21 z 7 marca 2022 r. (publ. w CBOSA) skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Skład orzekający jest związany stanowiskiem wyrażonym w wymienionych uchwałach NSA, zgodnie z art. 269 § 1 p.p.s.a.
W wyroku z 26 marca 2025 r. sygn. akt III OSK 298/25 (publ. w CBOSA), NSA potwierdził, że treść obydwu wskazanych uchwał oparta jest na ogólnym spostrzeżeniu, zgodnie z którym wydanie aktu w sprawie administracyjnej sprawia, że ewentualny stan bezczynności (przewlekłości) staje się stanem historycznym, co z kolei oznacza, że skarga wniesiona w czasie, w którym bezczynność (przewlekłość) jest już takim właśnie stanem historycznym, podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
Z podanych przyczyn Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58
§ 1 pkt 6 p.p.s.a.
Jednocześnie na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd zwraca stronie skarżącej cały uiszczony wpis od skargi w kwocie 100 zł.