II SAB/Ol 56/25

II SAB/Ol 56/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-06-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Beata Jezielska
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Dyrektor Szpitala
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 2,  art. 6, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Beata Jezielska sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Szpitala w O. S.A. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje Szpital w O. S.A do rozpoznania wniosku P. K. z dnia [...] - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Szpitala w O. S.A na rzecz P. K. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 7 kwietnia 2025 r. P. K. (dalej jako: "skarżący"), powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do p.o. Prezesa Szpitala w [...] S.A. (dalej jako: "organ") o przesłanie w formie elektronicznej na wskazany adres email następujących informacji:
1. Skanu/skanów umów, kontraktów, wraz z wszelkimi aneksami, przydziałów czynności, innych dokumentów regulujących zakres obowiązków oraz warunki wynagradzania:
- dyrektor ds. medycznych B. S.
- dyrektor ds. pielęgniarstwa M. Z.
- dyrektor ds. ekonomicznych B. D.
2. Wysokości wszelkich świadczeń pieniężnych brutto i netto wypłaconych:
- dyrektor ds. medycznych B. S.
- dyrektor ds. pielęgniarstwa M. Z.
- dyrektor ds. ekonomicznych B. D.
w miesiącach styczniu 2025 roku, lutym 2025 roku, marcu 2025 roku wraz z podaniem czego dotyczy wypłacona kwota.
2. Skanów dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje:
- dyrektor ds. medycznych B. S.
- dyrektor ds. pielęgniarstwa M. Z.
- dyrektor ds. ekonomicznych B. D.
W odpowiedzi na wniosek pismem z 22 kwietnia 2025 r. organ poinformował wnioskodawcę, że wnioskowane przez niego informacje nie stanowią informacji publicznej. Dodatkowo wskazał, że powyższe informacje dotyczą sfery prywatnej osób wskazanych we wniosku, które nie pełnią funkcji publicznej.
W związku z tym powyższe informacje nie są objęte pojęciem informacji publicznej.
Następnie skarżący – działający przez pełnomocnika – pismem z 24 kwietnia 2025 r. wywiódł skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, wnosząc o stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie Spółki Akcyjnej Szpital w [...] do prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego z 7 kwietnia 2025 roku w pełnym zakresie w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że podmiot, do którego skierowano wniosek to Spółka Akcyjna, której 100% właścicielem jest Powiat [...]. Dysponuje pieniędzmi publicznymi, które wydatkuje i bez wątpienia wykonuje zadania publiczne. Nie ulega również wątpliwości, że osoby których dotyczył wniosek wykonują zadania publiczne i dysponują majątkiem publicznym. Potwierdza to odpowiedź organu na wniosek z dnia 24 marca 2025 roku, udzielona w piśmie z 3 kwietnia 2025 roku. Postępowanie organu jest tym bardziej naganne, że wnioskującym o informację jest radny Powiatu [...], pełniący również funkcję wiceprzewodniczącego komisji rewizyjnej Rady Powiatu w [...], choć jest oczywiste, że z funkcji tej nie wynikają żadne przywileje w kontekście zapisów u.d.i.p.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podkreślono, że w odpowiedzi na wniosek strony, pismem z dnia 22 kwietnia 2025 r. organ poinformował wnioskodawcę, że wnioskowane przez niego informacje nie stanowią informacji publicznej. Dodatkowo wskazał, że powyższe informacje dotyczą sfery prywatnej osób wskazanych we wniosku, które nie pełnią funkcji publicznej. Dlatego też informacje nie są objęte pojęciem informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Podnieść należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 j.t.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) zwanej dalej: ustawą p.p.s.a. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., jak również stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy stronie przysługuje skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a, a także stosownie do art. 3 § 2 pkt 9 skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Stosownie zaś do art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
W takich sprawach można skutecznie wnieść skargę na bezczynność, jeśli organ administracji publicznej nie załatwi sprawy w terminie określonym w przepisach art. 35-36 k.p.a., bądź w terminie wynikającym z innej ustawy regulującej sposób postępowania organów administracji.
Wyjaśnić pozostaje również, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie – ale mimo zaistnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie podjął stosownych czynności. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały dokonane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu.
Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organu, stosownie do treści art. 149 § 1 p.p.s.a, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W myśl § 1a tego przepisu, sąd jednocześnie stwierdza, czy bezczynność organu przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Oznacza to, że celem skargi na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej (lub innego aktu) w sprawie wszczętej żądaniem strony.
Udostępnianie zaś informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni – art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), u.d.i.p., za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.
Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1).
Ponadto trzeba mieć na uwadze, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania (art. 17 ustawy). Na ograniczenia w zakresie udzielenia informacji publicznej wskazuje art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do tej regulacji prawnej organ może ograniczyć dostęp do żądanych informacji publicznych, np. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub z uwagi na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic ustawowo chronionych.
Nie jest natomiast odmową udzielenia informacji publicznej wskazanie, że się ich nie posiada. Jednakże o tym fakcie organ winien powiadomić wnioskodawcę pisemnie, wskazując – jeśli posiada taką wiedzę, gdzie zainteresowany żądane informacje może uzyskać. Organ nie ma natomiast obowiązku wydawania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 września 2002r., II SAB 289/02).
W sytuacji zaś gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi lub takich informacji publicznych, w stosunku do których tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą (por. wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z 20 czerwca 2002r., II SA/Lu 507/02).
Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. W art. 6 u.d.i.p. zawarto przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., o czym świadczy użyty w tym przepisie zwrot "w szczególności".
Podkreślić należy, że przedmiotem regulacji zawartej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. są dane obiektywne, fakty, wydarzenia czy wiadomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 27 lipca 2018 r. I OSK 2149/16 – przywołane w uzasadnieniu orzeczenia dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Zgodnie z ugruntowanymi poglądami orzecznictwa, informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów (por. wyrok WSA w Gdańsku z 28 września 2016 r., II SAB/Gd 13/16; wyrok NSA z 25 marca 2003 r., II SA 4059/02), przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy.
Przede wszystkim należy podkreślić, że o zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji.
Analiza treści art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje na to, że przedmiotem wniosku może być jedynie informacja o zaistniałych faktach, a także o niektórych zamierzeniach organu odnoszących się do projektowania konkretnych aktów normatywnych. Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne. Są nią zarówno dokumenty bezpośrednio przez podmioty te wytworzone, jak i te, których używają one przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od nich. Wnioskiem o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej może być objęte pytanie o określony stan istniejący na dzień udzielania odpowiedzi, skierowane do podmiotu zobowiązanego według tej ustawy (vide wyrok WSA w Gdańsku z dnia 17 września 2014r., II SAB/Gd 97/14, Lex nr 1534479).
Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi natomiast, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
Wobec powyższego nie może budzić wątpliwości, że Szpital w [...] S.A., jako organ administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym (wykonujący zadania publiczne w zakresie ochrony zdrowia i dysponujący środkami publicznymi), jest podmiotem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.
Co do zasady wniosek skarżącego w zakresie przedmiotowym dotyczy informacji publicznej, ponieważ odnosi się on do sfery wydatkowania środków publicznych oraz kompetencji i uprawnień osób najprawdopodobniej zarządzających w określonym zakresie podmiotem wykonującym opisane wyżej zadania. Z uwagi zatem na to, że obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały w sprawie spełnione (zarówno w odniesieniu do przesłanki przedmiotowej, jak i podmiotowej), organ, do którego skierowano wniosek, winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia.
Kluczowe dla prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego jest ustalenie, czy osoby wskazane we wniosku (dyrektor ds. medycznych, dyrektor ds. pielęgniarstwa, dyrektor ds. ekonomicznych) to osoby pełniące funkcje publiczne.
W zależności od rozstrzygnięcia tej kwestii zależy sposób rozpatrzenia wniosku. Zakres ochrony danych dotyczących osób pełniących funkcje publiczne jest bowiem znacznie węższy od takiego zakresu dotyczącego pozostałych osób. Kwalifikacja osób objętych wnioskiem jest zatem kluczowa i stanowi istotę prawidłowego rozpatrzenia wniosku. Przy ocenie tego, czy pracownik pełni funkcje publiczne, zachodzi konieczność badania uprawnień pracowników, których dotyczą żądane informacje. Niezbędna jest zatem indywidualna ocena każdej osoby, której dotyczy żądana informacja, pod kątem spełnienia przesłanek do zakwalifikowania jej jako osoby, która nie pełni funkcji publicznych (vide: wyrok NSA z dnia 12 listopada 2024 r. III OSK 5321/21).
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęte jest bardzo szerokie pojęcie funkcjonariusza publicznego. W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 listopada 2018 r., sygn. akt I OSK 72/17 przyjęto, że za osobę pełniącą funkcję publiczną należy uznać każdego, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, jeżeli tylko funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p.). Do kategorii tej należą także członkowie rad nadzorczych spółek z udziałem Skarbu Państwa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2003 r. sygn. akt II SAB 194/03, z 1 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 1827/21, z 12 października 2022 r. sygn. akt III OSK 1736/21, z 20 września 2022 r. sygn. akt III OSK 1921/21, z 18 maja 2021 r. sygn. akt III OSK 1077/21, z 20 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 559/21). Osobą pełniącą funkcję publiczną jest niewątpliwie funkcjonariusz publiczny w rozumieniu art. 115 § 13 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz.U. z 2022 r. poz. 1138, ze. zm.) ale pojęcie to zarówno na gruncie art. 115 § 19 Kodeksu karnego, jak i art. 6 ust. 1 pkt 2) lit. d) u.d.i.p. należy rozumieć szerzej, jako osobę pełniącą w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, funkcję mającą związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym, lub majątkiem Skarbu Państwa, z wykluczeniem osób zajmujących stanowiska, które mają charakter usługowy lub techniczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 września 2010 r., sygn. akt I OSK 1035/10, czy wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14).
Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się więc z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną, powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tą instytucję zadanie publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji, przy czym nie muszą to być osoby uprawnione do wydawania rozstrzygnięć. Osobą pełniącą funkcje publiczne w rozumieniu omawianego przepisu są nie tylko osoby działające w sferze imperium, ale również te, które wywierają wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a więc osoby pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych decyzji dotyczących innych podmiotów (vide: wyrok NSA z dnia 27 marca 2025 r., III OSK 149/22).
Dla prawidłowej kwalifikacji osób wskazanych we wniosku konieczne jest zapoznanie się z zakresem ich kompetencji i obowiązków i w oparciu o te dane rozstrzygnięcie tej kwestii. Niewątpliwie udostępnienie informacji wskazanych w punkcie 1 wniosku umożliwiałoby (również wnioskodawcy jak i Sądowi) taką analizę i weryfikację zakresu kompetencji określonych osób, a co za tym idzie ich prawidłową kwalifikację. Ponadto są do dane odnoszące się do organizacji podmiotu (art. 6 ust. 1 pkt 2) lit. b) u.d.i.p.).
Odnośnie zaś do żądanych danych w zakresie punktu 2 wniosku wskazać należy, że w myśl art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa. Prawo do prywatności nie chroni zatem osoby pełniącej funkcję publiczną w zakresie informacji mających związek z pełnieniem tej funkcji, a wysokość pobieranego wynagrodzenia niewątpliwie pozostaje w związku z pełnioną funkcją. Informacja o wysokości wynagrodzenia przysługującego osobie pełniącej funkcję publiczną jest zatem informacją publiczną, podlegającą udostępnieniu w trybie u.d.i.p. Natomiast nie jest informacją publiczną ani ta część składników wynagrodzenia, która wynika ze statusu rodzinnego lub socjalnego pracownika, ani też kwoty wynikające z obowiązku opłacania składek na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne czy też uiszczanie należnych podatków. Te kwoty nie są bowiem związane z pełnioną funkcją, a wyłącznie z uprawnieniem lub obowiązkiem osoby pełniącej funkcje publiczną jako pracownika (vide: wyrok WSA w Olsztynie z 29.10.2024 r., dostępny w CBOSA).
Tak więc informacją publiczną jest informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także składników takiego wynagrodzenia. Natomiast jeżeli wynagrodzenie zawiera składniki nie związane z pełnieniem funkcji przez daną osobę, a dotyczące jej sytuacji osobistej, wówczas posiada to znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (por. wyroki NSA: z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14; z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 123/13).
W odniesieniu zaś do punktu 3 wniosku (skanów dokumentów potwierdzających posiadane kwalifikacje przez wskazane osoby), podnieść należy, że wedle utrwalonego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego informacje o wykształceniu (a także szerzej kwalifikacjach) funkcjonariusza publicznego mają charakter informacji publicznej, o ile wskazują one na poziom kompetencji tego pracownika w znaczeniu zakresu jego wiedzy, umiejętności i doświadczenia (jego kwalifikacji) do sprawowania funkcji publicznej (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2021 r., III OSK 2501/21, z 20 kwietnia 2021 r., III OSK 2874/21, z 4 lutego 2020 r., sygn. akt I OSK 2634/18, z 10 stycznia 2018 r. sygn. akt I OSK 282/16, z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 305/15). Tym samym przykładowo nie wszystkie elementy uwidocznione w treści dyplomu ukończenia studiów wyższych, a także świadectwa ukończenia studiów podyplomowych, stanowią informację publiczną (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 października 2022 r., sygn. akt III OSK 5631/21). Z samego zatem faktu pozostawania w dyspozycji organu jakiegokolwiek innego dokumentu zawierającego dane o nazwie ukończonej przez funkcjonariusza publicznego uczelni publicznej czy też uczelni niepublicznej – niezależnie od tego czy dokument ten stanowi treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalonego i podpisanego w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach kompetencji tego funkcjonariusza publicznego, skierowanego do innego podmiotu lub złożonego do akt sprawy, czy też nie – nie można wnosić, że ma ona charakter informacji publicznej. Nie przesądza bowiem o poziomie kompetencji tego pracownika (jego kwalifikacji) do sprawowania funkcji publicznej, analogicznie do oceny końcowej z ukończonych studiów czy też studiów podyplomowych. Z uwagi na powyższe za niespójne z tak rozumianym zakresem danych o wykształceniu funkcjonariusza publicznego stanowiących informację publiczną należy uznać automatyczne kwalifikowanie wszystkich elementów dokumentów poświadczających ukończenie studiów albo studiów podyplomowych do kategorii informacji o charakterze informacji publicznej, w tym co do nazwy ukończonej uczelni (vide: wyrok NSA z dnia 21 listopada 2024 r. III OSK 872/23, dostępny w CBOSA)
Co do zasady zatem wnioskowane przez skarżącego informacje mają charakter informacji publicznych. Dla prawidłowego rozpatrzenia wniosku kluczowe zaś jest prawidłowe zakwalifikowanie osób wskazanych we wniosku, a więc rozstrzygnięcie czy pełnią one funkcje publiczne. Wówczas organ zobligowany jest załatwić wniosek przez pryzmat tej kwalifikacji. W przypadku jednak odmowy udostepnięnia informacji publicznej w oparciu np. o negatywną przesłankę w postaci ochrony prywatności określonych osób, należy uczynić to w procesowej formie decyzji, co pozwala na weryfikację działania organu. Nadmienić należy, że dla prawidłowej realizacji wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej istotne znaczenie ma sposób udostępnienia takich informacji. Jeśli bowiem podmiot zobowiązany uzna, że nie zachodzą przesłanki ograniczenia udostępnienia informacji publicznej to zobowiązany jest udzielić wnioskodawcy żądanych danych. Nie musi jednak ujawniać w całości wnioskowanych dokumentów. Posługując się bowiem techniką tzw. "anonimizacji" zobligowany jest utajnić konkretne spersonalizowane dane, czy też informacje ze sfery prywatnej konkretnych osób i rozważyć w tym zakresie wydanie decyzji odmawiającej udzielenia konkretnych informacji, o ile mają walor informacji publicznej. Ten kompromisowy sposób ujawnienia informacji pozwala na udostępnianie informacji publicznych przy jednoczesnej ochronie szczegółowych danych osobowych bądź danych z zakresu ochrony prywatności lub tajemnic prawnie chronionych.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 149 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku i zobowiązał Szpital w [... S.A. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 7 kwietnia 2025 r. - w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych organowi.
Sąd stwierdził w pkt II wyroku, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Na ocenę taką wpłynął fakt, że podmiot zobowiązany pozostawał w przekonaniu, że wniosek skarżącego został rozpoznany w sposób prawidłowy. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organu żadnej umyślności, czy też chęci utrudnienia skarżącemu uzyskania informacji publicznej, w sposób pozaprawny.
O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego adwokatem, i opłatę skarbową od pełnomocnictwa, Sąd orzekł w pkt III na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).