II SAB/OL 34/24

II SAB/Ol 34/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-03-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Grzegorz Klimek
Katarzyna Matczak /przewodniczący/
Marzenna Glabas /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 10, art. 13 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Dnia 18 czerwca 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2024 roku sprawy ze skargi G. W. na bezczynność Wójta Gminy M. w udostępnieniu informacji publicznej - oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 5 marca 2024 r. o godzinie 22:53 G. W. (dalej jako: "skarżący") przesłał na urzędową skrzynkę Urzędu Gminy, na platformie ePUAP, wniosek
o udzielenie informacji publicznej w zakresie wyszczególnionych 16 dokumentów
z akt postępowania o sygnaturze [...]. Wskazał, że informacje należy przesłać
na adres skrzynki do e-doręczeń lub na adres ePUAP.
19 marca 2024 r. o godzinie 14:12 pracownik Urzędu Gminy przesłał skarżącemu na adres ePUAP: [...] wnioskowane dokumenty
z akt postępowania o sygn. [...] w sprawie wydania decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 6 obiektów inwentarskich do chowu brojlera kurzego na działce nr [...].
20 marca 2024 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Wójta Gminy (dalej jako: "organ") w udzieleniu żądanej informacji publicznej. Zarzucił, że wbrew art. 13 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ nie wypełnił wymogu ustawowego w terminie 14 dni, gdyż nie udostępnił informacji bez zbędnej zwłoki i nie poinformował wnioskodawcy o przedłużeniu postępowania w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Wniósł o zobowiązanie organu do załatwienia sprawy i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że 19 marca 2024 r. zostały przesłane skarżącemu wnioskowane dokumenty na wskazany przez niego adres, w terminie zgodnym z ustawą. Oświadczył, że skarżący odebrał dokumenty 2 kwietnia 2024 r.
15 maja 2024 r. Sąd przesłał skarżącemu odpowiedź organu na skargę
w formie elektronicznej na adres ePUAP, którą skarżący odebrał 29 maja 2024 r.
o godzinie 23:59. Nie ustosunkował się do wyjaśnień organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku.
W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy
z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p"). Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Te ostatnie przepisy określają prawną formę działania organów, przy czym mają zastosowanie w ściśle określonych sytuacjach. Mianowicie wynika z nich, że decyzja wydawana jest, gdy wystąpią przesłanki uzasadniające odmowę udostępnienia informacji publicznej oraz gdy zaistnieją podstawy do umorzenia postępowania na podstawie art. 14 ust. 2 u.d.i.p. W pozostałych przypadkach załatwienie sprawy dostępu do informacji publicznej ma formę czynności materialno- technicznej - udostępnienia informacji lub pisma informacyjnego skierowanego do wnioskodawcy. Zgodnie z utrwalonym w judykaturze stanowiskiem organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 stycznia 2016 r., sygn. akt I OSK 127/15 i powołane tam orzecznictwo, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA").
Reasumując, w orzecznictwie przyjmuje się, że na gruncie u.d.i.p. może dojść do bezczynność organu, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji
o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia
w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym,
że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Olsztynie z 12 maja 2022 r. sygn. akt II SAB/Ol 84/22, publ. CBOSA).
W rozpoznawanej sprawie nie było sporne, że Wójt Gminy, do którego właściwości miejscowej i rzeczowej należało przeprowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wymienionej inwestycji, jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej dotyczącej prowadzonego przez niego postępowania administracyjnego. Organ nie kwestionował zakresu wniosku. Uznał, że żądane dokumenty z akt postępowania stanowią w całości informację publiczną i przesłał ich kopie skarżącemu w formie elektronicznej na wskazany adres na platformie ePUAP. Organ załączył dokumenty potwierdzające, że przesłał skarżącemu w dniu 19 marca 2024 na wskazany adres na platformie ePUAP odpowiedź na wniosek z 5 marca 2024 r. z załącznikami. Skarżący nie odniósł się do twierdzeń organu, mimo przesłania mu przez Sąd odpowiedzi na skargę, w której wyjaśniono, że skarżący podjął korespondencję
z przesłanymi mu dokumentami z akt postępowania administracyjnego po wniesieniu skargi. Skarżący nie zanegował też zakresu udzielonej mu odpowiedzi.
Z porównania treści wniosku i przedłożonych przez organ dokumentów, wskazanych jako przesłane skarżącemu, wynika, że organ uwzględnił w całości żądanie skarżącego i przekazał mu wszystkie wnioskowane dokumenty z akt postepowania administracyjnego. Ponieważ wniosek skarżącego wpłynął do organu 5 marca
2024 r. o godzinie 22:53, tj. po godzinach urzędowania, to należy uznać, że organ mógł realnie zapoznać się z wnioskiem dopiero dnia następnego, więc termin do załatwienia wniosku rozpoczął bieg od 6 marca 2024 r. i upływał 20 marca 2024 r. W dniu 19 marca 2024 r. organ wysłał skarżącemu odpowiedź na wniosek z żądanymi dokumentami, co potwierdza załączony przez organ druk EZD – wysyłki elektronicznej. Skarżący okoliczności tej w żaden sposób nie podważył, nie ma więc podstaw do uznania jej za niezgodną z prawdą. W tych okolicznościach nie można przypisać organowi bezczynności, gdyż przesłał skarżącemu wnioskowane informacje publiczne w ustawowym terminie 14 dni. Dla zachowa terminu przez organ znaczenie ma tylko data nadania przesyłki do wnioskodawcy, nie ma natomiast znaczenia data rzeczywistego podjęcia korespondencji przez wnioskodawcę.
Jeżeli w momencie wniesienia skargi bezczynność nie istniała, to skarga nie może zostać uwzględniona. Nie można bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem wniesienia skargi zostało już podjęte.
Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd, z mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.