II SAB/Ol 20/24

II SAB/Ol 20/24 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2024-10-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-02-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Ewa Osipuk
Piotr Chybicki /sprawozdawca/
Tadeusz Lipiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
658
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 12 par. 1, art. 35 par. 1, 3, 5, art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 3 par. 2 pkt 8, art. 53 par. 2b, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Piotr Chybicki (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 października 2024 r. sprawy ze skargi L. S. na bezczynność Burmistrza N. w sprawie zameldowania oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 7 lutego 2024 r. L.S. (dalej: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Burmistrza N. (dalej: "Burmistrz") w przedmiocie zameldowania go na pobyt stały w lokalu, którego jest właścicielem.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 15 kwietnia 2021 r. skarżący złożył wniosek o zameldowanie go na pobyt stały w lokalu położonym przy
ul. [...] w N., dołączając dwie umowy kupna-sprzedaży pawilonów handlowo-usługowych. Taki sam wniosek został złożony 26 kwietnia 2021 r. za pośrednictwem ePUAP.
W związku z tym, iż lokal, w którym skarżący chciał się zameldować ma charakter usługowo-handlowy, Burmistrz wszczął postępowanie w sprawie zameldowania w celu rozstrzygnięcia, czy skarżący rzeczywiście w nim przebywa z zamiarem stałego pobytu. Postępowanie to było zawieszone na wniosek skarżącego w okresie od 7 czerwca
2021 r. do 14 lutego 2023 r. Po podjęciu postępowania, w dniu 24 marca 2023 r. zostały przeprowadzone oględziny przedmiotowego lokalu.
Decyzją z dnia 5 maja 2023 r. Burmistrz odmówił zameldowania skarżącego na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody Warmińsko-Mazurskiego (dalej: "Wojewoda") z dnia 4 lipca 2023 r.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Burmistrz decyzją z dnia 14 sierpnia 2023 r. ponownie odmówił zameldowania skarżącego na pobyt stały w przedmiotowym lokalu. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody z dnia 13 października 2023 r.
W dniu 31 października 2023 r. Burmistrz zawiesił postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy sądowej w przedmiocie wydania przez skarżącego Gminie N. ww. nieruchomości. Postanowienie to zostało uchylone przez Wojewodę postanowieniem z dnia 4 stycznia 2024 r.
Po rozpatrzeniu ponaglenia skarżącego, postanowieniem z dnia 30 stycznia
2024 r. Wojewoda stwierdził, iż Burmistrz nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie.
Następnie skarżący wniósł skargę do tut. Sądu na bezczynność Burmistrza domagając się: stwierdzenia bezczynności organu, zobowiązania organu do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od daty otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, a także zasądzenia od organu na rzecz skarżącego 30.000,00 zł. W uzasadnieniu opisano stan faktyczny niniejszej sprawy. Ponadto skarżący zarzucił, iż organ przewlekle prowadzi postępowanie, bowiem najpierw zawiesił postępowanie, a następnie wyznaczył kolejne oględziny w dniu 31 stycznia 2024 r.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że nie dopuścił się zarzucanej mu bezczynności i szczegółowo opisał przebieg postępowania w sprawie zameldowania skarżącego. Ponadto organ wyjaśnił, że po zwrocie akt – po rozpatrzeniu zażalenia na postanowienie o zawieszeniu postępowania – niezwłocznie podjął dalsze czynności w sprawie wyznaczając termin przeprowadzenia niezbędnego dla wyjaśnienia stanu faktycznego dowodu z oględzin lokalu. Poprzednie oględziny miały miejsce 24 marca 2023 r., poza tym podczas ich przeprowadzania nie wskazano, czy i jakie rzeczy osobiste przechowuje w lokalu skarżący.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Stosownie do brzmienia art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. 2024 r., poz. 935) – zwanej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jak wynika z art. 3 § 2
pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3
§ 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych wart. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Ponadto, zgodnie z art.149 § 2 p.p.s.a., sąd - w przypadku, o którym mowa w § 1- może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
W pierwszej kolejności należy jednak wyjaśnić, że złożona skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 4 p.p.s.a., który stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W takim przypadku skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.
Ustawodawca dopuszczając możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu administracji publicznej, zaniechał zdefiniowania pojęcia "bezczynność". Niemniej, w orzecznictwie zgodnie podnosi się, że bezczynność, o jakiej mowa w art. 3 § 2
pkt 8 p.p.s.a., ma miejsce w przypadkach, gdy w terminach określonych w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U.
z 2024 r. poz. 572) – dalej: "k.p.a.", organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadzi postępowanie, ale pomimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, lub nie podejmuje stosownej czynności. Tym samym dla stwierdzenia przez sąd administracyjny bezczynności organu administracji konieczne jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek: istnienie ustawowego obowiązku podjęcia określonego działania oraz brak jego podjęcia w terminach określonych przepisami postępowania. Ich łączne zaistnienie obliguje sąd administracyjny do uwzględnienia skargi i zobowiązania organu do wydania aktu lub podjęcia czynności. W konsekwencji zakres sądowej kontroli skargi na bezczynność sprowadza się do ustalenia, czy organ był zobowiązany do wydania aktu lub podjęcia czynności oraz, czy w zakreślonym przepisami procesowymi terminie, dokonał powyższych działań. Oznacza to, że brak działania pomimo takiego obowiązku, przy równoczesnym przekroczeniu terminu załatwienia sprawy, powoduje konieczność uwzględnienia skargi.
Zatem bezczynność występuje wówczas, gdy w ustawowo określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności lub wprawdzie prowadzi postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podejmuje przewidzianej prawem czynności.
Zaznaczyć przy tym należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym uruchomionym skargą na bezczynność, sąd ogranicza się wyłącznie do ustalenia, czy organowi można przypisać opisany powyżej stan, tj. stan bezczynności. Przedmiotem oceny sądu w takim postępowaniu staje się bowiem jedynie kwestia, czy stan bezczynności organu w danej sprawie zachodzi, a jeśli tak, to czy nakazanie organowi załatwienia sprawy jest na datę orzekania przez sąd dopuszczalne, uzasadnione i celowe. W przypadku skargi na bezczynność, przedmiotem kontroli nie jest więc określony akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Jednocześnie stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest jej poprzedzenie ponagleniem skierowanym do właściwego organu. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył stosowne ponaglenie, co spowodowało przesłanie akt do Wojewody, który postanowieniem z dnia 30 stycznia 2024 r. stwierdził, iż Burmistrz nie dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie.
Przechodząc do rozważań, czy w niniejszej sprawie doszło do zarzuconej w skardze bezczynności w załatwieniu sprawy przez Burmistrza w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o zameldowanie go na pobyt stały należy wskazać, że zgodnie z art. 12 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Na gruncie art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Z kolei art. 35 § 5 k.p.a. stanowi, że do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów doręczania z wykorzystaniem publicznej usługi hybrydowej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 285, 1860 i 2699), okresów zawieszenia postępowania, okresu trwania mediacji oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo przyczyn niezależnych od organu.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że wniosek skarżącego w przedmiocie zameldowania go na pobyt stały został rozpatrzony po raz pierwszy decyzją Burmistrza z dnia 5 maja 2023 r. o odmowie zameldowania, która następnie została uchylona decyzją Wojewody z dnia 4 lipca 2023 r. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy wniosek ten został rozpatrzony kolejną decyzją Burmistrza z dnia 14 sierpnia 2023 r. o odmowie zameldowania. Decyzja ta została uchylona decyzją Wojewody z dnia 13 października 2023 r. Skoro zatem decyzja Burmistrza z dnia
14 sierpnia 2023 r. została usunięta z obrotu prawnego decyzją organu odwoławczego uchylającą decyzję pierwszoinstancyjną i przekazującą sprawę do ponownego rozpoznania, to obowiązkiem Burmistrza było ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie zameldowania, z zachowaniem terminów określonych w
art. 35 k.p.a.
Jak wynika z akt sprawy, po wydaniu przez Wojewodę decyzji z dnia
13 października 2023 r. uchylającej decyzję pierwszoinstancyjną i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania, akta wróciły do organu I instancji 18 października 2023 r.
i od tej daty należy liczyć termin ponownego rozpatrzenia sprawy. Postanowieniem z dnia 31 października 2023 r. Burmistrz zawiesił postępowanie. Postanowienie to zostało uchylone przez Wojewodę postanowieniem z dnia 4 stycznia 2024 r. Jednak okresu zawieszenia postępowania, zgodnie z art. 35 § 5 k.p.a., nie wlicza się do terminu załatwienia sprawy.
Chronologia działań organu wskazuje zatem w sposób jednoznaczny, że zarówno ponaglenie, jak i skarga skierowana do Sądu zostały wniesione przedwcześnie, a więc przed upływem kodeksowego – dwumiesięcznego terminu na załatwienie sprawy.
W tej sytuacji Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie Burmistrz w dacie wniesienia skargi nie pozostawał w bezczynności.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.