II SAB/Ol 152/25

II SAB/Ol 152/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-12-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Grzegorz Klimek /sprawozdawca/
Piotr Chybicki
Tadeusz Lipiński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Dyrektor Szpitala
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.3 par.2 pkt 8, art.53 par.2b, art.119 pkt 4, art.120, art.149 par.1 pkt 1 i par.1a, art.200, art.205 par.2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art.1 ust.2, art.3 ust.1 pkt 1, art.4 ust.1 pkt 4, art.5 ust.1-2, art.10 ust.1-2, art.13 ust.1-2, art.14 ust.2, art.16 ust.1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Lipiński Sędziowie sędzia WSA Piotr Chybicki asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi P. K. na bezczynność Szpitala w O. S.A. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje Szpital w O. S.A. do rozpoznania wniosku skarżącego P. K. z dnia [...] - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Szpitala w O. S.A. na rzecz skarżącego P. K. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 1 października 2025 r. P. K. (dalej jako: skarżący), powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Szpitala w O. S.A. (organ) o przesłanie w formie elektronicznej na wskazany adres mail następujących informacji:
Jakie usługi komercyjne zostały zrealizowane w Szpitalu w O. w okresie od 1 stycznia 2025 r. do 31 maja 2025 r. Proszę o podanie nazw poszczególnych wykonanych usług komercyjnych, ceny jednostkowej, liczby zrealizowanych usług oraz uzyskanej kwoty. Proszę również o podsumowanie kwoty uzyskanej z wszystkich wykonanych usług komercyjnych w tym okresie.
Jakie usługi komercyjne zostały zrealizowane w Szpitalu w O. w okresie od 1 czerwca 2025 r. do 30 września 2025 r. Proszę o podanie nazw poszczególnych wykonanych usług komercyjnych, ceny jednostkowej, liczby zrealizowanych usług oraz uzyskanej kwoty. Proszę również o podsumowanie kwoty uzyskanej z wszystkich wykonanych usług komercyjnych w tym okresie.
Odpowiadając na powyższy wniosek organ, przy piśmie z 13 października 2025 r., poinformował skarżącego, że wnioskowana informacja nie może zostać udostępniona w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, gdyż aby przygotować odpowiedź na zadane pytania Szpital w O. S.A. musi zebrać dane dotyczące usług medycznych pochodzące z dwóch systemów: medycznego i księgowego. Z systemu medycznego pozyskane zostaną informacje o rodzaju oraz liczbie wykonanych usług, natomiast z systemu księgowego - dane dotyczące cen uzyskanych za poszczególne świadczenia. Informacja publiczna w tym zakresie zostanie udostępniona do dnia 13 listopada 2025 r.
Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Szpitala w O. S.A., zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm. – u.d.i.p.), w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 1 października 2025 r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że art. 13 ust. 2 u.d.i.p. nie może służyć wyłącznie "odroczeniu" realizacji wniosków. Wyznaczenie nowego terminu załatwienia sprawy nastąpiło z naruszeniem art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Bezsporne jest, że zawiadomienie o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku organ ma obowiązek uzasadnić. Organ wskazał, że Szpital w O. S.A. musi zebrać dane dotyczące usług medycznych pochodzące z dwóch systemów: medycznego i księgowego. Z systemu medycznego pozyskane zostaną informacje o rodzaju oraz liczbie wykonanych usług, natomiast z systemu księgowego dane dotyczące cen uzyskanych za poszczególne świadczenia. Takie uzasadnienie jest absolutnie niewystarczające, gdyż w/w czynności organ miał obowiązek wykonać w ciągu maksymalnie 14 dni. Wniosek dotyczył 9 miesięcy w podziale na 2 okresy: od 1 stycznia 2025 r. do 31 maja 2025 r. oraz od 1 czerwca 2025 r. do 30 września 2025 r. Podział taki wynikał z intencji wnioskodawcy, który chciał uzyskać informację o stanie realizacji planu naprawczego, który wszedł w życie 1 czerwca 2025 r., a zakłada radykalne zwiększenie dochodów spółki z usług płatnych. Trudno uwierzyć, by danymi, o które wnioskowano organ nie dysponował od ręki. Wynika to choćby z faktu, iż musi comiesięcznie rozliczać się podatkowo z uzyskanych przychodów. W przedmiotowej sprawie nie zaistniały żadne okoliczności uzasadniające wydłużenie terminu. Nie wskazał ich nawet sam organ. Postępowanie zobowiązanego do rozpoznania wniosku godzi w prawo do informacji, bowiem to organy mają obowiązek takiej organizacji swojej pracy, która umożliwia obywatelom korzystanie z ich konstytucyjnych praw. Wskazując na powyższe wniósł o stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie Szpitala w O. S.A. do rozpoznania wniosku w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę (z 7 listopada 2025 r.) pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie. Podniósł, że w sprawie podmiot obowiązany do udostępnienia powiadomił wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację przy czym termin ten wyznaczony w piśmie z dnia 13 października 2025 r. jest nie dłuższy niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Jednocześnie przygotowując odpowiedź na wniosek organ doszedł do przekonania, że informacja, której żąda wnioskodawca jest informacją przetworzoną, gdyż wnioskodawca domaga się połączenia danych i stworzenia informacji na podstawie dwóch systemów medycznego i księgowego. Szpital w O. nie posiada wprost informacji, której żąda wnioskodawca - zbiorczego zestawienia nazw poszczególnych wykonanych usług komercyjnych, ceny jednostkowej, liczby zrealizowanych usług oraz uzyskanej kwoty. Dlatego też pismem z dnia 5 listopada 2025 r. wnioskodawca został wezwany do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego uzyskania wnioskowanej informacji publicznej w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma pod rygorem rozpatrzenia sprawy na podstawie złożonego wniosku. Aby udostępnić wnioskodawcy żądaną informację należy przyporządkować pozycje usług świadczeń medycznych z systemu medycznego do poszczególnych pozycji księgowych z systemu księgowego i stworzyć zbiorcze zestawienie zbiorczego zestawienie: nazw poszczególnych wykonanych usług komercyjnych, ceny jednostkowej, liczby zrealizowanych usług oraz uzyskanej kwoty. Jest to informacja przetworzona a wnioskodawca zobowiązany jest do wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego uzyskania wnioskowanej informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organu administracji w udostępnieniu informacji publicznej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a powoływanego art. 3 § 2 tej ustawy.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że pomimo że art. 53 § 2b p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek poprzedzenia skargi na bezczynność ponagleniem skierowanym do właściwego organu (jako warunek dopuszczalności skargi), to tego rodzaju środek zaskarżenia nie jest wymagany na gruncie spraw, których przedmiotem jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Kwestia ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym, w którym podkreśla się, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), w trybie unormowanym w k.p.a., który w art. 37 reguluje instytucję ponaglenia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej również tego rodzaju środka zaskarżenia nie przewiduje.
Z powyższych względów skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż nie jest on przewidziany "w ustawie", jak nakazuje art. 52 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA: z 19 września 2019 r., I OSK 525/18; 7 czerwca 2019 r., I OSK 2830/18, z 19 lipca 2019 r., I OSK 322/18; CBOSA). Tym samym skarga niniejsza jest dopuszczalna bez wyczerpania wskazanego trybu.
Dalej wskazać należy, iż na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, której przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowanie może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu.
Przepis art. 149 § 1 p.p.s.a. stanowi, iż sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności,
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa,
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Jednocześnie, sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a P.p.s.a.).
Sąd w przypadku, o którym mowa w art. 149 § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (art. 149 § 1b p.p.s.a.).
Z kolei, przepis art. 149 § 2 p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.
W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji. Nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, natomiast celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez organ określonego w przepisach działania.
Podkreślić przy tym należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem.
W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przede wszystkim przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.).
Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika zarówno ze wskazanego powyżej art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., jak też została dodatkowo potwierdzona przez normę prawną wyrażoną w art. 21 u.d.i.p.
Ustawa o dostępie do informacji publicznej, będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych, a także wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.
Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku informacyjnego ma miejsce wówczas, gdy organ - będąc w posiadaniu żądanej informacji publicznej - nie podejmuje stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia tej informacji (art. 10 ust 1 u.d.i.p.), nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie nie mamy do czynienia z informacją publiczną, bądź też że organ nie posiada żądanej informacji, czy też, że przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej, aniżeli tryb przewidziany w cyt. ustawie (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.).
Przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej może - co do zasady - przybrać jedną z czterech postaci:
1) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej w ogóle nie odpowiada na wniosek strony skarżącej, a więc podmiot zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 28/08);
2) podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej przekracza termin określony w art. 13 u.d.i.p., a więc nie podejmuje w terminie wskazanym w art. 13 cyt. ustawy stosownych czynności (tak również: m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 485/12);
3) podmiot zobowiązany udziela informacji, lecz dokonuje przedstawienia informacji innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji wymijającej, a więc zachodzi sytuacja, gdy wnioskodawcy zostaje formalnie udzielona informacja publiczna, ale nie dotyczy ona pytań zawartych we wniosku, a zatem odpowiedź w ogóle nie dotyczy wniosku lub zawiera informacje niezwiązane z treścią wniosku;
4) podmiot zobowiązany udziela wprawdzie wnioskodawcy lakonicznej informacji, że nie dysponuje informacją publiczną, ale nie udowadnia swoich twierdzeń, a nawet nie uwiarygadnia, iż nie posiada żądanej informacji publicznej (tak również: m.in. wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 156/12).
W niniejszej sprawie skarżący zwrócił się o udzielenie informacji do Szpitala w O. S.A. Wskazać zatem należy, iż w świetle art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego.
Pozostaje poza sporem w badanej sprawie, że adresat przedmiotowego wniosku przy jego rozpatrzeniu wprost ustosunkował się do wniosku, odpowiadając na powyższy pismem z 5 listopada 2025 r., w którym odwołał się wprost do przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzenie powyższego powinno oznaczać, że podmiot, do którego skierowany został wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie miał wątpliwości co do spełnienia zakresu podmiotowego stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej. A zatem, że jest organem zobowiązanym na gruncie u.d.i.p. do udostępnienia posiadanej informacji, mającej walor, jak sam wskazał, informacji publicznej.
Konsekwencją uznania przez podmiot mieszczący się w katalogu określonym w art. 4 u.d.i.p., że żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy, jest obowiązek podjęcia przez niego działań wymaganych przez tę ustawę.
Istotą sporu sądowego zaistniałego w niniejszej sprawie jest jednak to, czy organ dopuścił się bezczynności, jak zarzuca strona skarżąca, czy też - jak stwierdził w odpowiedzi na skargę - nie doszło do owej bezczynności z uwagi na fakt, że skarżący - wbrew wyraźnemu wezwaniu zawartemu w piśmie organu z dnia 5 listopada 2025 r. informującym o tym, że wniosek dotyczy udostępnienia informacji przetworzonej - nie wykazał w zakreślonym terminie, że uzyskanie przez niego tej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
W tej sytuacji, należy zauważyć, że organ rzeczywiście we wspomnianym wyżej piśmie z dnia 5 listopada 2025 r., ustosunkowując się do wniosku skarżącego, po pierwsze poinformował skarżącego, że wnioskowane informacje mają status informacji przetworzonej, a - po wtóre - wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku poprzez wykazanie, że uzyskanie przez niego tych informacji (dokumentów) jest szczególnie istotne dla interesu publicznego.
Pomimo powyższego wezwania zawartego w piśmie z dnia 5 listopada 2025 r. i milczenia strony skarżącej, organ nie wydał jednak decyzji odmawiającej udostępnienia wnioskowanej informacji, a także nie wezwał ponownie strony skarżącej do wykazania okoliczności uzasadniających żądanie udostępnienia informacji przetworzonej - poprzez wskazanie szczególnie istotne interesu publicznego.
W tej sytuacji, na podstawie analizy przebiegu postępowania, Sąd uznał, że skoro organ, jako zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, zamiast udzielić w niniejszej sprawie wnioskowanej informacji w terminie, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p., bądź też wydać decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), pozostawał w zakresie udzielenia informacji, o której była mowa we wniosku skarżącego z dnia 1 października 2025 r., w stanie bezczynności zarówno na dzień wniesienia skargi do Sądu, jak też na dzień wydania wyroku w niniejszej sprawie.
Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej organ ma obowiązek zareagować w sposób prawem przewidziany. Podstawowym sposobem reakcji jest udzielenie informacji zgodnie z wnioskiem, na co wskazuje wprost art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.
Ustawa dopuszcza jednak również inne rozwiązania.
Może bowiem zaistnieć konieczność odmowy udostępnienia żądanej informacji, ze względu na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic prawnie chronionych, prywatności osoby fizycznej, bądź tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Odmowa - jak wspomniano - nastąpić powinna w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Może również okazać się, że udostępnienie informacji zgodnie z żądaniem wnioskodawcy wymaga przetworzenia szeregu pozostających w dyspozycji organu informacji prostych. Wówczas organ zobowiązany jest wykazać, na czym konkretnie polegać ma przetworzenie i wezwać wnioskodawcę do wykazania, że uzyskanie przez niego tak przygotowanej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, następnie zaś zbadać, czy została spełniona powyższa przesłanka warunkująca udostępnienie informacji przetworzonej w świetle art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Stosownie do tych ustaleń załatwienie wniosku polegać będzie na udostępnieniu żądanej informacji albo wydaniu decyzji odmownej.
Wreszcie sprawa może zostać zakończona poprzez wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, np. wtedy, gdy informacja nie może być udostępniona w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, a powiadomiony o tym wnioskodawca nie zgłosi żądania udostępnienia informacji w proponowany przez organ sposób lub formie (art. 14 ust.2 u.d.i.p.).
Tymczasem, w rozpoznawanej sprawie organ - pomimo, iż uznał, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną - nie zastosował żadnego ze wskazanych powyżej sposobów działania przewidzianych w ustawie, ograniczając się wyłącznie do ogólnego wskazania w piśmie skierowanym do strony skarżącej, że wnioskowana informacja ma charakter informacji przetworzonej oraz do wezwania w związku z tym do wykazania przez stronę skarżącą szczególnie istotnego interesu publicznego w jej uzyskaniu, jednak bez podjęcia dalszych stosownych czynności z uwagi na nie odniesienie się przez skarżącego do tego wezwania.
W tej sytuacji, Sąd stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności i w dacie orzekania przez Sąd pozostawał nadal w bezczynności, co w konsekwencji dało podstawę do zobowiązania tego organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 1 października 2025 r. w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o czym orzeczono w punkcie 1 wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.
W ocenie Sądu, omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego lekceważenia wniosku strony skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy bowiem uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia wnioskodawcy, gdyż stwierdzona bezczynność spowodowana była brakiem wiedzy organu, co do sposobu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Brak było więc podstaw, by zwłoce organu administracji w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej przypisać charakter rażący.
O kosztach postępowania, obejmujących wpis od skargi oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, będącego radcą prawnym, i opłatę skarbową od pełnomocnictwa, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).