II SAB/Ol 121/25

II SAB/Ol 121/25 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2025-10-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Bogusław Jażdżyk /przewodniczący/
Ewa Osipuk
Grzegorz Klimek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art.3 par.2 pkt 8, art.53 par.2b, art.119 pkt 4, art.120, art.149 par.1 pkt 1, art.200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art.4 ust.1 pkt 1, art.5 ust.2, art.6, art.13 ust.1, art.14 ust.1-2, art.16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Sędziowie sędzia WSA Ewa Osipuk asesor WSA Grzegorz Klimek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 października 2025 r. sprawy ze skargi A. C. na bezczynność Burmistrza B. w udostępnieniu informacji publicznej I. zobowiązuje Burmistrza B. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: – przekazania skanu umowy najmu oraz dokumentów potwierdzających spełnianie przez najemcę kryteriów najmu, a w szczególności potwierdzenia zamieszkiwania na terenie Gminy B. oraz dokumentów potwierdzających średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego z ostatnich trzech miesięcy, poprzedzających miesiąc, w którym złożono wniosek o najem lokalu; - w sytuacji najmu lokalu mieszkalnego na zasadach preferencyjnych, tj. osobom którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i umowy najmu socjalnego lokalu, wskazanie kryteriów spełnianych przez najemcę, wraz ze wskazaniem konkretnej przesłanki wynikającej z treści uchwały Rady Gminy i o dołączenie dokumentów potwierdzających spełnianie przesłanek przez stronę wnioskującą - w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Burmistrza B. na rzecz A. C. kwotę 100 zł (100 złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Wnioskiem z 29 lipca 2025 r. A. C. (dalej jako: skarżący), powołując się na przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwrócił się do Urzędu Miejskiego w B. o przesłanie w formie elektronicznej na wskazany adres mail następujących informacji:
1. Proszę o przekazanie następujących informacji, w obszarze lokalu mieszkalnego przy ul. S. (...) w miejscowości B.:
wskazanie czy na dzień zapytania mieszkanie pozostaje w zasobie mieszkaniowym gminy ? W przypadku sprzedaży lokalu proszę o wskazanie daty transakcji, oznaczenia stron transakcji oraz kwoty za jaką Gmina sprzedała lokal. Proszę o załączenie umowy sprzedaży lokalu. Jeśli lokal został wynajęty proszę o wskazanie danych najemcy. Proszę o przekazanie skanu umowy najmu oraz dokumentów potwierdzających spełnianie przez najemcę kryteriów najmu, a w szczególności potwierdzenia zamieszkiwania na terenie Gminy B. oraz dokumentów potwierdzających średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego z ostatnich trzech miesięcy, poprzedzających miesiąc, w którym złożono wniosek o najem lokalu.
w sytuacji najmu lokalu mieszkalnego na zasadach preferencyjnych tj. osobom którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i umowy najmu socjalnego lokalu, proszę o wskazanie kryteriów spełnianych przez najemcę, wraz ze wskazaniem konkretnej przesłanki wynikającej z treści uchwały Rady Gminy. Proszę o dołączenie dokumentów potwierdzających spełnianie przesłanek przez stronę wnioskującą.
Proszę o wskazanie miesięcznych kosztów najmu lokalu przy ul. S. (...) z ostatnich trzech miesięcy (kwiecień-czerwiec), z podziałem na poszczególne elementy takie jak czynsz, koszty energii elektrycznej, koszty mediów, wywozu nieczystości, itp. Proszę o dołączenie faktur kosztowych za okres kwiecień – czerwiec 2025 r.
W odpowiedzi (z 5 sierpnia 2025 r.) Burmistrz B. (organ) poinformował, że:
Przedmiotowy lokal mieszkalny pozostaje w mieszkaniowym zasobie Gminy B. Lokal został wynajęty na podstawie umowy najmu nr (...) z dnia 23 maja 2025 r., zawartej na czas nieokreślony z osobą spełniającą kryteria wynikające z Uchwały Nr (...) Rady Miejskiej w B. z dnia 26 lutego 2025 r. sprawie określenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy B. (Dz. Urz. Woj. Warm. - Maz. poz. (...)) zmienionej Uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w B. z dnia 28 maja 2025 r. zmieniająca uchwałę w sprawie określenia zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy B. (Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. poz. (...)) - link do aktów: (...). Wskazane we wniosku dokumenty potwierdzające spełnianie przez konkretnego najemcę kryteriów określonych w uchwale (m.in. miejsce zamieszkania, wysokość dochodu na członka gospodarstwa domowego) oraz informacje dotyczące przesłanek, które zostały spełnione przez tę konkretną osobę, stanowią dane dotyczące prywatnej sfery życia osoby fizycznej. W świetle art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – u.d.i.p.), prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. Najemca lokalu gminnego nie pełni funkcji publicznej, a informacje dotyczące jego sytuacji rodzinnej i materialnej nie mają związku z pełnieniem takiej funkcji. W związku z powyższym, żądane dokumenty i informacje w tej części nie podlegają udostępnieniu. Jednocześnie poinformował, że wszystkie wymagane kryteria uprawniające do zawarcia umowy najmu lokalu zostały zweryfikowane przez Społeczną Komisję Mieszkaniową. Wynik weryfikacji został zatwierdzony przez Burmistrza B.
Miesięczne koszty najmu przedmiotowego lokalu wynoszą: czynsz - 91,99 zł; zimna woda (zaliczka) - 13,89 zł; odprowadzanie ścieków - 23,79 zł; opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi - 33 zł; Dla osób fizycznych (najemców) Gmina nie wystawia faktur za najem lokali.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Burmistrza B. (organ), zarzucając naruszenie art. 1o ust. 1 u.d.i.p. oraz art. 61 Konstytucji RP, w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia 29 lipca 2025 r. W uzasadnieniu skargi podniósł, że jeżeli w sprawie nie została wyłączona ochrona prywatności, to należy rozważyć właściwy sposób ograniczenia prawa do informacji, który zapewni, że nieujawnione zostaną dane prywatne osób fizycznych. W pierwszej kolejności uwzględnia się możliwość udostępnienia zaononimizowanej informacji, tj. udostępnienia połączonego z uczynieniem nieczytelnymi fragmentów, zawierających dane wchodzące w sferę prywatności osoby fizycznej. Wskazał, że w treści wniosku nie zawarł klauzuli, iż informacja publiczna nie ma podlegać anonimizacji. Stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Skarżący podkreśla, iż w formie zwykłego pisma informuje się o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 ustawy, a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują. Z treści odpowiedzi organu z dnia 5 sierpnia 2025 r. wynika jednoznacznie, iż dana informacja nie może zostać udostępniona ze względu na stwierdzone przez organ ograniczenie wynikające z treści art. 5 ust. 2 ustawy, tj. prywatności osoby fizycznej. Podniósł, że jeżeli organ uzna, że dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, musi wydać decyzję odmowną. Organ ma obowiązek przeprowadzić badanie pod kątem wystąpienia przesłanek odmowy, a w przypadku ich stwierdzenia wydać decyzję, która jest wiążącym rozstrzygnięciem w sprawie. Wskazując na powyższe wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz o: zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 29 lipca 2025 r., w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych tj.:
skanu umowy najmu oraz dokumentów potwierdzających spełnianie przez najemcę kryteriów najmu, a w szczególności potwierdzenia zamieszkiwania na terenie Gminy B. oraz dokumentów potwierdzających średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego z ostatnich trzech miesięcy, poprzedzających miesiąc, w którym złożono wniosek o najem lokalu,
w sytuacji najmu lokalu mieszkalnego na zasadach preferencyjnych, tj. osobom którym przysługuje pierwszeństwo zawarcia umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i umowy najmu socjalnego lokalu, proszę o wskazanie kryteriów spełnianych przez najemcę, wraz ze wskazaniem konkretnej przesłanki wynikającej z treści uchwały Rady Miejskiej oraz dokumentów potwierdzających spełnianie przesłanek przez stronę wnioskującą.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że stoi na stanowisku, że w kwestionowanej sprawie nie pozostawał w bezczynności, gdyż wniosek o udostępnienie informacji publicznej został rozpoznany w ustawowym terminie, a odpowiedź została przekazana w formie wskazanej przez wnioskodawcę. Ponadto: udostępniono wszystkie informacje publiczne, przekazanie pełnego skanu umowy najmu byłoby niecelowe, gdyż dokument zawiera dane osobowe najemcy oraz informacje dotyczące jego sytuacji rodzinnej i materialnej, nie zachodziła potrzeba wydawania decyzji administracyjnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność organu administracji w udostępnieniu informacji publicznej.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a powoływanego art. 3 § 2 tej ustawy.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że pomimo że art. 53 § 2b p.p.s.a. nakłada na stronę obowiązek poprzedzenia skargi na bezczynność ponagleniem skierowanym do właściwego organu (jako warunek dopuszczalności skargi), to tego rodzaju środek zaskarżenia nie jest wymagany na gruncie spraw, których przedmiotem jest bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Kwestia ta nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądowym, w którym podkreśla się, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej nie toczy się, poza wyjątkami wyraźnie wskazanymi w u.d.i.p. (Dz. U. z 2022 r. poz. 902), w trybie unormowanym w k.p.a., który w art. 37 reguluje instytucję ponaglenia. Ustawa o dostępie do informacji publicznej również tego rodzaju środka zaskarżenia nie przewiduje.
Z powyższych względów skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, gdyż nie jest on przewidziany "w ustawie", jak nakazuje art. 52 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a. (por. np. wyroki NSA: z 19 września 2019 r., I OSK 525/18; 7 czerwca 2019 r., I OSK 2830/18, z 19 lipca 2019 r., I OSK 322/18; CBOSA). Tym samym skarga niniejsza jest dopuszczalna bez wyczerpania wskazanego trybu.
Dalej wskazać należy, iż na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, której przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowanie może zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszym postępowaniu.
Przechodząc do oceny zasadności skargi na wstępie należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ milczy wobec wniosku o udzielenie takiej informacji, bądź udziela niepełnej informacji. Nakazanie organowi określonego działania jest możliwe jedynie wówczas, gdy w ustalonym w przepisach prawa terminie organ administracji, będąc do tego właściwym, nie załatwił toczącej się przed nim sprawy, natomiast celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu jest doprowadzenie do podjęcia przez organ określonego w przepisach działania.
Podkreślić przy tym należy, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Informację publiczną stanowi więc treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z organem, bądź w jakikolwiek sposób dotyczących organu, bez względu na to, co jest ich przedmiotem.
Dla stwierdzenia bezczynności organu konieczne jest zatem ustalenie, że był on zobowiązany na podstawie obowiązujących przepisów prawa do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to nie podejmuje działań mających na celu uczynienie zadość temu obowiązkowi. Ocena, co do bezczynności organu, dokonana być musi na gruncie właściwego dla załatwienia sprawy prawa materialnego, gdyż ono rozstrzyga o legitymacji organu oraz wynikających z przepisów uprawnieniach i obowiązkach.
Nie jest sporne w rozpoznawanej sprawie, że podmiot do którego zostało skierowane żądanie udostępnienia informacji - Burmistrz - jest organem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Poza sporem była również treść złożonego przez skarżącego wniosku – dotyczyła informacji publicznej. Przedmiot informacji publicznej podlegającej udostępnieniu został bowiem uregulowany w drodze otwartego katalogu w art. 6 u.d.i.p. i obejmuje m.in. podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym ich przedmiot działalności i kompetencje.
Konsekwencją uznania przez podmiot mieszczący się w katalogu określonym w art. 4 u.d.i.p., że żądana informacja jest informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy, jest obowiązek podjęcia przez niego działań wymaganych przez tę ustawę.
Zgodnie zaś z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot zobowiązany powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2). Jeżeli organ, rozpoznając wniosek, dojdzie do przekonania, że żądana informacja nie jest informacją publiczną jest zobowiązany do powiadomienia o tym fakcie wnioskodawcy pismem, bez szczególnej formy. Z kolei obowiązek wydania decyzji administracyjnej na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ustawodawca przewidział w przypadkach, gdy żądana informacja jest informacją publiczną, lecz podmiot zobowiązany odmawia jej udostępnienia, bądź zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania.
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że organ administracji nie udzielił skarżącemu pełnej, żądanej informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem. Odpowiadając bowiem na wniosek skarżącego, w odniesieniu do pytań dotyczących skanu umowy najmu oraz dokumentów potwierdzających spełnianie przez najemcę kryteriów najmu, a w szczególności potwierdzenia zamieszkiwania na terenie Gminy B. oraz dokumentów potwierdzających średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego z ostatnich trzech miesięcy, poprzedzających miesiąc, w którym złożono wniosek o najem lokalu, wskazanie kryteriów spełnianych przez najemcę, wraz ze wskazaniem konkretnej przesłanki wynikającej z treści uchwały Rady Miejskiej oraz dokumentów potwierdzających spełnianie przesłanek przez stronę wnioskującą, organ stwierdził m.in., że przekazanie pełnego skanu umowy najmu byłoby niecelowe, gdyż dokument zawiera dane osobowe najemcy oraz informacje dotyczące jego sytuacji rodzinnej i materialnej. Niewątpliwie zatem w zakresie powyższych kwestii organ odpowiedzi co do meritum nie udzielił.
Niewątpliwie, w ocenie Sądu, żądana przez skarżącego informacja co do zasady stanowi informację publiczną. Ta wstępna, ogólna ocena jest konsekwencją przyjęcia, że gospodarowanie mieniem komunalnym gminy posiada co do zasady walor informacji publicznej. Zasada jawności publicznej gospodarki finansowej stanowi przy tym jedną z gwarancji realizacji konstytucyjnej zasady prawa do informacji o działalności organów władzy publicznej, a także osób pełniących funkcje publiczne (zob. przykładowo wyrok NSA z 17 maja 2020 r., I OSK 1577/19 oraz powołane tam orzecznictwo).
Dalej należy jednak zauważyć, iż przesądzenie przez Sąd, że informacja ta posiada przymiot informacji publicznej nie powoduje bezwzględnej konieczności automatycznego jej udostępnienia, lecz wymaga rozważenia czy nie zachodzi przesłanka wyłączająca udzielenie tej informacji wskazana w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Stosownie do tego przepisu "prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa".
Organ rozpoznający taki wniosek powinien mieć przy tym na uwadze, że w razie kolizji między zasadą jawności informacji publicznych a ochroną prywatności i danych osobowych osób fizycznych, dopuszczalny będzie jedynie taki sposób udostępniania informacji publicznej, który nie naruszy wskazanych dóbr chronionych (np. anonimizacja danych wrażliwych). W przypadku, gdy pomimo dokonania takiego zabiegu, możliwa będzie identyfikacja osoby, której dane dotyczą, należy odmówić udostępnienia informacji publicznej.
Odnosząc powyższe rozważania do zaistniałego stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, iż w przedmiotowej sprawie działanie organu, który odmówił przekazania informacji powyżej wskazanych informacji nie odpowiada żadnej z form załatwienia sprawy przewidzianych przez przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Przypomnienia w tym miejscu wymaga, iż załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:
1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;
2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;
3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;
4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;
5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p. - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.
W tym miejscu należy wyjaśnić, że chociaż organ powołał się na przesłanki do odmowy udzielenia informacji wymienione w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., to jednak nie wydał formalnej decyzji administracyjnej, która powinna zostać wydana w sytuacji, gdy następuje ograniczenie dostępu (odmowa) do informacji publicznej. Organ natomiast, co wskazano już wcześniej, wychodząc z założenia, że zachodzi ograniczenie z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i w konsekwencji nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej uznał, że wystarczające jest jedynie poinformowanie o tym wnioskodawcy za pomocą zwykłego pisma. Takie działanie stanowi jednak w okolicznościach niniejszej sprawy naruszenie art. 17 w zw. z art. 16 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p., skoro przyjmujemy, iż żądana informacja ma walor informacji publicznej, a organ został uznany za podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. W przypadku bowiem, gdy dana informacja będąca informacją publiczną nie może być udostępniona z przyczyn określonych w przepisach ustawy, podmiot dysponujący taką informacją jest zobowiązany wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia. Organ nie wydał jednak decyzji administracyjnej, a jedynie "poinformował" wnioskodawcę zwykłym pismem o swoim stanowisku w sprawie wniosku. Decyzja w tym przedmiocie, odmawiająca udostępnienia informacji publicznej z powołaniem się na określone okoliczności ustawowe winna wskazywać informacje (dane) objęte odmową - określone rodzajowo, przy czym treść decyzji odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w całości lub określonej części musi być na tyle wyczerpująca i precyzyjna, aby umożliwiała weryfikację tego rozstrzygnięcia w ramach ewentualnej kontroli instancyjnej lub sądowej.
Natomiast odpowiedź organu na wniosek skarżącego nie spełnia wymogu uznania go za decyzję administracyjną. Wypełnienie przez organ dyspozycji art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a. nastąpi tylko i wyłącznie wtedy, gdy rozstrzygnięcie to zostanie sformułowane w sposób kategoryczny co do zawartego tam władczego uregulowania przez organ sytuacji prawnej strony. Pismo to nie zawiera również pouczenia o prawie odwołania się.
Skoro zatem sprawa żądania zawartego we wniosku skarżącego nie została do dnia rozpoznania sprawy - we wskazanym zakresie - załatwiona w sposób przewidziany w ustawie o dostępie do informacji publicznej, należało stwierdzić, że organ pozostaje w bezczynności co do rozpatrzenia wniosku skarżącego we wskazanym zakresie. W związku z tym, koniecznym stało się zobowiązanie organu do załatwienia przedmiotowego wniosku – z uwzględnieniem m.in., że informacją publiczną jest fakt zawarcia umowy, jej strony, a także treść. Za integralną część umowy należy uznać załączniki do umowy, które są wyraźnie wskazane i wymienione w jej treści - w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt organowi, o powinno nastąpić w postaci czynności techniczno-materialnej (w przypadku uznania wniosku za zasadny), ewentualnie poprzez wydanie decyzji (w przypadku uznania, że należy zastosować art. 5 ust. 2 u.d.i.p.), z której uzasadnienia winno wynikać w sposób pozwalający na zweryfikowanie stanowiska organu, dlaczego zastosowano ww. przepis.
O powyższym orzeczono na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., w pkt I sentencji wyroku.
W ocenie Sądu, omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi bowiem przypadek oczywistego lekceważenia wniosku strony skarżącej i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, oznaczającego wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy bowiem uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie nie sposób dopatrzyć się ze strony organu lekceważenia wnioskodawcy, gdyż stwierdzona bezczynność spowodowana była brakiem wiedzy organu, co do sposobu załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Brak było więc podstaw, by zwłoce organu administracji w rozpoznaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej przypisać charakter rażący.
Zauważyć przy tym należy, że w orzecznictwie za rażące naruszenie prawa uznawany jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Podkreśla się także, iż dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r., II OSK 468/13). W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do przypisania takich cech działaniom organu.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. zasądzając na rzecz skarżącego wpis (100 zł)