II SAB/OL 116/21

II SAB/Ol 116/21 - Wyrok WSA w Olsztynie
Data orzeczenia
2022-04-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-09-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Sędziowie
Adam Matuszak /sprawozdawca/
Marzenna Glabas /przewodniczący/
Tadeusz Lipiński
Symbol z opisem
6139 Inne o symbolu podstawowym 613
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 1859/22 - Wyrok NSA z 2024-06-19
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2373
art. 8 ust. 1 , art. 14 ust. 1
Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak (spr.) sędzia WSA Tadeusz Lipiński po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia A na bezczynność Burmistrza w udostępnieniu informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Stowarzyszenie A (dalej: "Stowarzyszenie", "skarżący") wnioskiem z 21 czerwca 2021 r. powołując się na przepisy ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 2373, z późn. zm.), dalej: "u.i.ś.o.u.s.", zwróciło się do Burmistrza [...] (dalej: "Burmistrz"), o udostępnienie, w formacie pdf na adres poczty elektronicznej, informacji dotyczących wydanej przez Burmistrza decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z [...]:
"1. W jaki sposób ma być ograniczana emisja tlenków azotu i jakie mają dać efekty zastosowane metody (o ile [jest] obniżona emisja dzięki użytej metodzie)?
2. Czy w zakładzie będzie emitowany amoniak - jeśli tak, to z jakiej części instalacji
i w wyniku jakiego procesu i w jakiej ilości rocznej ?
3. W jakiej ilości rocznej ma być emitowany pył PM 2,5 (proszę o wskazanie źródła danych)
4. W jakiej ilości rocznej mają być emitowane dioksyny i furany (proszę o wskazanie źródła danych)
5. Czy do spalania będą trafiały odpady z płyt OSB (ile rocznie)? Skąd będą pochodzić?
6. Czy poza terenem należącym do zakładu będzie emisja odorów? Jeśli tak, jaki obszar będzie obejmowała - proszę o załączenie mapy obrazującej to.
7. Czy poza terenem należącym do zakładu będzie emisja pyłu PM 2,5, pył u PM10? Jeśli tak, jaki obszar będzie obejmowała - proszę o załączenie mapy obrazującej to.
8. Czy poza terenem należącym do zakładu będzie emisja LZO, w tym formaldehydu?
9. Czy w kotle (kotłowni) na biomasę dozwolone jest spalanie odpadów niebędących biomasą? Czy w zakładzie ma to mieć miejsce?
10. Ile, jakich i w ramach jakich procesów ma być w Zakładzie generowanych rocznie pyłów drewnopochodnych (oddzielna informacja dla każdego pyłu) i ile z nich ma być spalane (na dobę i rocznie) i w którym źródle ciepła? Które z nich są odpadami a które biomasą?
11. Proszę o wymienienie źródeł ciepła, które mają być zainstalowane w instalacji - wytwarzające ciepło do procesów produkcyjnych w Zakładzie.
12. Jakie paliwa (czy są biomasą czy odpadami) i w jakich ilościach na dobę i rok mają być stosowane do źródeł ciepła zainstalowanych w zakładzie".
Pismem z 28 czerwca 2021 r. Burmistrz poinformował skarżącego, że przepisów ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r.,
poz. 2176, z późn. zm.), dalej: "u.d.i.p.", nie stosuje się, jeżeli informacja publiczna dostępna jest dla zainteresowanego w innym trybie. Skoro dostęp do materiałów dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest możliwy na podstawie przepisów u.i.ś.o.u.s., to wyłączone jest stosowanie przepisów u.d.i.p. Burmistrz zaznaczył, że w tym samym dniu Stowarzyszenie złożyło wniosek z żądaniem udostępnienia tych samych informacji, w trybie obu ww. ustaw. Z uwagi na powyższe, zwrócił się o wskazanie (w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma) czy przedmiotowy wniosek ma rozpatrzyć
w trybie u.d.i.p. czy jest to powtórzenie wniosku o udostępnienie tych samych informacji
w trybie u.i.ś.o.u.s.
Stowarzyszenie w piśmie z 7 lipca 2021 r. wyjaśniło, że złożyło dwa odrębne wnioski, to jest w trybie u.d.i.p. i w trybie ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku.
Burmistrz poinformował Stowarzyszenie pismem z 12 lipca 2021 r., że oba wnioski rozpoznał w trybie u.i.ś.o.u.s. Stwierdził, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną, gdyż odnosi się do działalności organów publicznych i dotyczy treści aktów administracyjnych. Stwierdził, że informacje publiczne, o które Stowarzyszenie wnioskuje, wynikają z decyzji Burmistrza [...] w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu przetwórstwa drzewnego na terenie miasta i gminy [...], która została wydana w oparciu o przepisy u.i.ś.o.u.s. Wyjaśnił, że ustawa ta przewiduje tryb udostępnienia informacji o środowisku. Jak wynika zaś z art. 1 ust. 2 u.d.i.p., że przepisów u.d.i.p. nie stosuje się, jeżeli informacja publiczna dostępna jest dla osoby zainteresowanej w innym trybie. Skoro więc dostęp do materiałów sprawy dotyczących decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest możliwy na podstawie przepisów u.i.ś.o.u.s., to uznać w sprawie wyłączone jest stosowanie przepisów o dostępie do informacji publicznej.
Odnosząc się natomiast do przedmiotowych wniosków Burmistrz podkreślił, że obowiązek udostępniania informacji nie dotyczy informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. Stwierdził, że Stowarzyszenie dysponuje decyzją środowiskową i raportem o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, a odpowiedzi na zadane pytania wynikają wprost z tych dokumentów. Zaznaczył, że te dokumenty odebrał osobiście Prezes Stowarzyszenia w kwietniu 2017 r. Ponadto z treści decyzji Samorządowego Kolegium [...] odmawiającej stwierdzenia nieważności podjętej przez Burmistrza [...] decyzji środowiskowej i decyzji Kolegium [...] utrzymującej w mocy ww. decyzję oraz uzasadnienia wyroku WSA w Olsztynie z 10 października 2018 r., sygn. akt II SA/OI 322/18, oddalającego skargi m.in. Stowarzyszenia na tę decyzję Kolegium, jednoznacznie wynika, że Stowarzyszenie jest w posiadaniu szczegółowych i pełnych informacji na temat przedmiotowej inwestycji, a więc także informacji objętych przedmiotowymi wnioskami. W takiej sytuacji wniosek o udostępnienie informacji o środowisku, które są znane Stowarzyszeniu, stanowi nadużycie prawa do uzyskania informacji o środowisku.
W złożonej skardze Stowarzyszenie zarzuciło Burmistrzowi bezczynność
w udostępnieniu "informacji publicznej (o środowisku)" i wniosło o zobowiązanie Burmistrza do załatwienia wniosków Stowarzyszenia z 17 czerwca 2021 r. w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi; stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności i orzeczenie
o kosztach postępowania skargowego według norm prawem przewidzianych.
W uzasadnieniu skargi Stowarzyszenie stwierdziło, że wniosek dotyczył "informacji wynikających (związanych z) z decyzji (ą) o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nr [...] wydanej przez Burmistrza". Wywiodło, że żądane informacje stanowią jednocześnie informację publiczną i informację o środowisku. Wskazało, że zgodnie z art. 4 i art. 8 ust. 1 u.i.ś.o.u.s. władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które znajdują się w posiadaniu władz publicznych lub są przeznaczone dla władz publicznych. Zauważyło, że u.d.i.p. nie może naruszać przepisów innych ustaw odrębnie regulujących zasady ich udostępniania.
Stowarzyszenie zakwestionowało prawidłowość załatwienia przedmiotowego wniosku pismem z 12 lipca 2021 r., zarzucając naruszenie art. 15 ust. 1 i art. 20 ust. 1 u.i.ś.o.u.s., gdyż udostępnienie informacji o środowisku powinno nastąpić w sposób i w formie określonych we wniosku, a odmowa udostępnienia informacji powinna nastąpić w drodze decyzji. Podkreśliło, że z uwagi na zakres wniosku, możliwe było udzielenie informacji
o środowisku w sposób i w formie określonej przez Stowarzyszenie. Zaznaczyło, że nie wnioskowało o decyzję, lecz konkretne informacje. Tym samym, Burmistrz pozostaje w bezczynności, gdyż udzielenie informacji niepełnej i niezgodnej z treścią żądania należy ocenić jako bezczynność adresata wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, ewentualnie w przypadku uznania bezczynności organu, wniósł o stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i jednocześnie wniósł
o niewymierzanie organowi grzywny z urzędu.
Burmistrz wskazał, że po analizie złożonych przez Stowarzyszenie wniosków, pismem z 12 lipca 2021 r., poinformował skarżącego, że oba wnioski (o tożsamej treści) podlegają łącznemu rozpoznaniu w trybie u.i.ś.o.u.s. Zaznaczył, że obowiązek udostępniania informacji nie dotyczy informacji będącej już w posiadaniu wnioskującego o jej udostępnienie. Skarżący jest w posiadaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach
i raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, z których wprost wynikają wnioskowane informacje. Okoliczność ta została także przyznana w skardze. Burmistrz stwierdził, że decyzja i raport zostały przekazane Prezesowi Stowarzyszenia w 2017 r., której to okoliczności skarżący nie kwestionuje. Dodał, że na profilu Stowarzyszenia na portalu społecznościowym facebook, a także na ulotkach informacyjnych udostępnianych przez Stowarzyszenie mieszkańcom miasta, umieszczane są fragmenty decyzji
o środowiskowych uwarunkowaniach i raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co również wskazuje na dysponowanie przez Stowarzyszenie informacjami, których domaga się. Ponadto z decyzji Kolegium z [...] oraz wyroku WSA w Olsztynie z 10 października 2018 r., II SA/Ol 322/18, jednoznacznie wynika, że skarżący jest w posiadaniu szczegółowych i pełnych informacji na temat przedmiotowej inwestycji, a więc także informacji objętych przedmiotowymi wnioskami.
Burmistrz wyjaśnił przyczyny, dla których rozpoznał oba wnioski w trybie przepisów u.i.ś.o.u.s. Zaznaczył, że wszelkie czynności organu w sprawie były podejmowane niezwłocznie. W ocenie organu w sprawie nie można mówić o bezczynności w pojęciu
art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., gdyż w terminach ustawowych podejmował czynności w sprawie,
a art. 15 i art. 20 ust. 1 u.i.ś.o.u.s. nie powinien mieć zastosowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania
w przypadkach określonych w pkt 1 - pkt 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania
w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.
Na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., sąd bada także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1 - pkt 3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w k.p.a. oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Wyjaśnić należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmie żadnych czynności
w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z 28 października 2020 r., II OSK 1830/20, dostępny pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności. Podkreślenia wymaga, że celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. Przy badaniu zasadności takiej skargi Sąd bierze pod uwagę stan sprawy istniejący w chwili zamknięcia rozprawy. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienie sprawy.
Przedmiotem postępowania organu w niniejszej sprawie był wniosek Stowarzyszenia, w którym domagało się ono udostępnienia informacji o środowisku, dotyczących wydanej przez Burmistrza decyzji [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zakładu [...].
W sprawie nie jest kwestionowane, że Burmistrz zasadnie do załatwienia jednobrzmiących wniosków skarżącego, złożonych w trybie u.d.i.p. oraz u.i.ś.o.u.s., zastosował przepisy tej ostatniej ustawy. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny
w uchwale składu 7 sędziów z 9 grudnia 2013 r. (I OPS 7/13), przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Oznacza to, że przepisów tej ustawy nie stosuje się, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. Przepisami takimi są m.in. przepisy ustawy o udostępnianiu informacji
o środowisku (...).
Zgodnie z art. 8 ust. 1 u.i.ś.o.u.s. władze publiczne są obowiązane do udostępniania każdemu informacji o środowisku i jego ochronie, które są informacjami znajdującymi się
w posiadaniu władz publicznych lub informacjami przeznaczonymi dla władz publicznych, w zakresie, w jakim nie dotyczy to ich działalności ustawodawczej, a w przypadku sądów
i trybunałów - działalności orzeczniczej. W myśl art. 14 ust. 1 władze publiczne udostępniają informację o środowisku i jego ochronie bez zbędnej zwłoki, nie później niż
w ciągu miesiąca od dnia otrzymania wniosku. Przy czym, termin, o którym mowa
w ust. 1, może zostać przedłużony do 2 miesięcy ze względu na stopień skomplikowania sprawy. W tym przypadku przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio (ust. 2). Stosownie do art. 15 ust. 1 ww. ustawy, udostępnianie informacji o środowisku i jego ochronie następuje w sposób
i w formie określonych we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponują władze publiczne, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.
Jak wynika z przedłożonych Sądowi akt sprawy, przedmiotowy wniosek został złożony 16 czerwca 2021 r. Zatem, termin do udostępnienia informacji upływał 16 lipca 2021 r.
W piśmie z 12 lipca 2021 r. Burmistrz poinformował wnioskodawcę, że żądanie dotyczy informacji, które już zostały udostępnione Stowarzyszeniu w kwietniu 2017 r., gdyż w tym terminie ww. decyzję i raport o środowiskowych uwarunkowaniach doręczono prezesowi Stowarzyszenia. Zaznaczyć należy, że skarżący nie kwestionuje faktu dysponowania tymi dokumentami. Dodać należy, że również z treści skarg Stowarzyszenia w sprawach o sygn. akt II SA/Ol 322/12 i II SA/Ol 424/20, wynika, że skarżący zna bardzo dobrze treść ww. decyzji środowiskowej.
Wymaga podkreślenia, że w przedmiotowym wniosku Stowarzyszenie wymieniło wprawdzie 12 zagadnień szczegółowych, które jednak - jak sprecyzowano to we wniosku -dotyczyły ww. decyzji Burmistrza nr [...], czy jak to określono w skardze – stanowiły "informacje wynikające (związane z) z decyzji (ą) o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia nr [...] wydanej przez Burmistrza". Z uwagi na tak zakreślony przedmiot żądania, zasadnie Burmistrz uznał, że skoro Stowarzyszenie jest w posiadaniu decyzji objętej wnioskiem, wystarczające jest odesłanie do treści tej decyzji, co uczynił w piśmie
z 12 lipca 2021 r. W ocenie Sądu, taki tryb rozpatrzenia wniosku stanowił realizację prawa dostępu do informacji o środowisku i nie naruszał art. 8 ust. 1 i art. 14 ust. 1 u.i.ś.o.u.s.
Zbędne też było wydawanie decyzji w trybie art. 20 ust. 1 tej ustawy, gdyż Burmistrz nie odmawiał wnioskodawcy udostępnienia żądnej informacji o środowisku, lecz informował, że wnioskodawca już posiada tę informację.
W tym stanie rzeczy, skargę jako niezasadną, należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.
W niniejszej sprawie Sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.