II SAB/Lu 96/23

II SAB/Lu 96/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-07-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Iwona Tchórzewska
Marcin Małek /sprawozdawca/
Robert Hałabis /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Przewlekłość postępowania
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Burmistrz Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 190, art. 185, art. 151, art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 2176
art. 10, art. 13, art. 14, art. 16
Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Hałabis Sędziowie Sędzia WSA Iwona Tchórzewska Asesor sądowy Marcin Małek (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lipca 2023 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia S. z siedzibą w W. na bezczynność Burmistrza Włodawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego z dnia 25 kwietnia 2019 r. oddala skargę.
Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 24 maja 2023 r. sygn. akt III OSK 4146/21 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 26 listopada 2020 r. sygn. akt II SAB/Lu 103/20 w sprawie ze skargi Stowarzyszenia S. z/s w W. na bezczynność Burmistrza Włodawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 25 kwietnia 2019 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie.
W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że postępowanie przed sądem pierwszej instancji dotyczyło bezczynności Burmistrza Włodawy w sprawie wniosku Stowarzyszenia z 25 kwietnia 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej następującej treści:
CZ. 1 – FACEBOOK
1. Czy gmina prowadzi swój profil na Facebooku?
2. Jeśli tak, to czy na stronie internetowej gminy znajduje się link do Facebooka?
3. Jeśli gmina prowadzi profil na Facebooku, to czy w regulaminie lub innym dokumencie uregulowano zasady blokowania komentarzy i użytkowników Facebooka?
4. Jeśli Facebook gminy posiada określoną politykę blokowania komentarzy i użytkowników, prosimy o przesłanie linków, do miejsca, gdzie jest ona opisana.
5. Jeżeli gmina prowadzi Facebooka, ile osób jest obecnie (na dzień odpowiadania na wniosek) zablokowanych na oficjalnym profilu gminy w tym serwisie?
6. Czy profile Facebook gminy prowadzą pracownicy urzędu czy zewnętrzna osoba/podmiot zewnętrzny?
7. Jeśli profil prowadzą pracownicy urzędu, prosimy o wskazanie stanowisk, na których są zatrudnieni.
CZĘŚĆ 2 – TWITTER
1. Czy gmina prowadzi swój profil na Twitterze?
2. Jeśli tak, to czy na stronie internetowej gminy znajduje się link do Twittera?
3. Jeśli gmina prowadzi Twittera, to czy w regulaminie lub innym dokumencie uregulowano zasady blokowania komentarzy i użytkowników Twittera?
4. Jeśli Twitter gminy posiada określoną politykę blokowania komentarzy i użytkowników, prosimy o przesianie linków, do miejsca, gdzie jest ona opisana.
5. Jeżeli gmina prowadzi Twittera, ile osób jest obecnie (na dzień odpowiadania na wniosek) zablokowanych na oficjalnym profilu gminy w tym serwisie?
6. Czy profil Twitter gminy prowadzą pracownicy urzędu czy zewnętrzna osoba/podmiot zewnętrzny?
7. Jeśli profil prowadzą pracownicy urzędu, prosimy o wskazanie stanowisk, na których są zatrudnieni.
CZĘŚĆ III - FORUM
Czy urząd gminy prowadzi forum dla mieszkańców lub grupę w serwisie społecznościowym?
CZĘŚĆ IV - OFICJALNY PROFIL W/B/P
1. Jeśli istnieje oficjalny profil wójta/burmistrza/prezydenta na Facebooku, Twitterze lub Wykopie, czy w którymkolwiek przypadku prowadzą go osoby opłacane z budżetu gminy? (chodzi zarówno o sytuację, gdy są to pracownicy gminy, jak też gdy są to zewnętrzne podmioty zatrudnione przez gminę)?
2. Jeśli któryś profil w mediach społecznościowych jest/był w 2018 roku opłacany z budżetu gminy, prosimy o link do profilu".
Stowarzyszenie wniosło o przesłanie żądanych informacji na wskazany adres e-mail.
Wywodząc skargę na bezczynność organu skarżąca podnosiła, że nie otrzymało od organu żadnej odpowiedzi, co stanowi o jego bezczynności.
Odpowiadając na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że wniosek w ogóle nie wpłynął do Urzędu Miejskiego i nie został dołączony żaden dowód wysłania, czy też jego doręczenia, na potwierdzenie czego załączył wydruk z logów systemowych serwera poczty e-mail Urzędu Miejskiego z 25 kwietnia 2019 r. Nadto wyjaśnił, że 24 sierpnia 2020 r. sekretarz gminy w rozmowie telefonicznej z sekretariatem wnioskodawcy próbował ustalić, na jaki adres mailowy został przesłany wniosek, uzyskując informację, że skarżący korzysta z programu do mailingu (seryjna korespondencja wiadomości e-mail), którego działanie jest dalekie od doskonałości. Ponadto dodał, że strona nie uczynił zadość obowiązkowi ponaglenia organu przed wniesieniem skargi.
Wyrokiem z 26 listopada 2020 r. sygn. akt II SAB/Lu 103/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zobowiązał organ do załatwienia przedmiotowego wniosku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku (pkt I); stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt II) i zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania (pkt III).
Sąd pierwszej instancji uznał informacje objęte wnioskiem za informację publiczną, a Burmistrza za podmiot zobowiązany do jej udostępnienia. Tym samym Burmistrz Włodawy miał obowiązek udostępnić skarżącemu sporne informacje w terminie 14 dni, zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
W ocenie WSA, nie ulega wątpliwości, że wniosek z 25 kwietnia 2019 r. został przesłany organowi w tej dacie na oficjalny adres poczty elektronicznej. Przesłanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej na adres organu pocztą elektroniczną (e-mail) jest równoznaczne ze złożeniem wniosku o udostępnienie informacji publicznej na piśmie. Podanie przez organ do powszechnej wiadomości adresu poczty elektronicznej należy w związku z tym traktować jako zobowiązanie, że wiadomości wysłane na ten adres będą odbierane. Do obowiązków organu administracji publicznej, jak też innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań.
WSA Jednocześnie uznał, że ze względu na znaczny upływ czasu od dnia złożenia wniosku, tj. prawie półtora roku, bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.
Burmistrz Włodawy wniósł skargę kasacyjną, którą zaskarżyła wyrok WSA w całości. W jej uzasadnieniu podkreślił, że przedstawił dowód na to, że wniosek nigdy nie znalazł się na serwerze obsługującym jego pocztę elektroniczną. Ponadto sam wnioskodawca przyznał, że "działanie programu do mailingu jest dalekie od doskonałości".
Naczelny Sąd Administracyjny wskazanym na wstępie wyrokiem uchylił ww. wyrok WSA.
W uzasadnieniu wydanego wyroku wskazał, że skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy, aczkolwiek większość zarzutów w niej postawionych okazała się być niezasadna.
Mianowicie za niezasadne uznał zarzuty dotyczące braku wniesienia ponaglenia, rozpoznania skargi w trybie uproszczonym i nieprzeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego.
Jak wskazał, dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Zasady tej nie zmieniło w żadnym razie wprowadzenie do art. 37 K.p.a. i art. 52 § 2 P.p.s.a. nowego środka zaskarżenia bezczynności lub przewlekłości postępowania organu administracji w postępowaniu administracyjnym w postaci ponaglenia, w miejsce dotychczas stosowanego w takich przypadkach zażalenia albo wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z tego względu za niezasadne uznał zarzuty naruszenia art. 53 § 2b P.p.s.a., art. 134 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 P.p.s.a. oraz częściowo art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 149 § 1 P.p.s.a.
Odnośnie drugiej kwestii wyjaśnił, że wobec przedmiotu skargi wszczynającej niniejszą sprawę sądowoadministracyjną (skarga na bezczynność), nie można WSA zarzucić naruszenia art. 119 pkt 4 P.p.s.a., a tym bardziej za jego pomocą podważać ustalonego przez Sąd stanu faktycznego sprawy.
Zdaniem NSA, na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 106 § 3 P.p.s.a. Jak argumentował, wyrażona w tym przepisie istota uzupełniającego postępowania dowodowego polega na jego przeprowadzeniu w sytuacji, gdy brak dowodu z dokumentu uniemożliwia lub znacznie utrudnia ocenę zgodności z prawem stanu faktycznego ustalonego przez organ. Również posłużenie się w przepisie stwierdzeniem "sąd może" wyraźnie wskazuje na uprawnienie sądu, a nie jego obowiązek. Nieprzeprowadzenie dowodu z dokumentu, nie może być oceniane jako naruszenie prawa procesowego i to naruszenie, mające istotny wpływ na wynik sprawy.
Za zasadne natomiast NSA uznał zarzut naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 149 § 1 P.p.s.a., poprzez wadliwą ocenę okoliczności wpływu wniosku do organu. Mianowicie, jak argumentował ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu obciąża organ a nie skarżącego. Do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań, wobec prawnej dopuszczalności ich wnoszenia także drogą elektroniczną.
Jeżeli zatem organ chciał zakwestionować przedstawiony przez stronę wydruk z jej poczty elektronicznej powinien oprócz zawarcia takiego twierdzenia w odpowiedzi na skargę przedłożyć przykładowo wydruk ze swojej skrzynki odbiorczej z dnia, w którym skarżąca twierdziła, że taki wniosek nadała, wraz z oświadczeniem pracownika odpowiedzialnego za przyjmowanie poczty elektronicznej, że również w skrzynce obejmującej "spam" nie odnaleziono takiego maila.
W tym zakresie wskazał, że WSA swoje ustalenia w tej kwestii oparł wyłącznie na wyjaśnieniach strony skarżącej, zawartych w piśmie z 25 listopada 2020 r. Na ich podstawie przyjął, że skoro adres poczty elektronicznej Stowarzyszenia jest obsługiwany przez podmiot zajmujący się profesjonalnym dostarczeniem poczty elektronicznej, to wniosek został przesłany na adres organu "w dniu 25 kwietnia 2019 r. o godz. 19:49". Sąd w żaden sposób nie odniósł się natomiast do twierdzeń organu, który kwestionował fakt doręczenia mu wniosku, przesyłając – zgodnie z powyższymi wymogami – w odpowiedzi na skargę wydruk z serwera poczty e-mail Urzędu Miejskiego.
Oznacza to, że poza zakresem oceny WSA pozostawała ocena, czy organ podważył skutecznie wynikające z orzecznictwa domniemanie doręczenia wniosku tym bardziej, że Sad ten nie dokonał żadnej oceny, pomijając możliwość zajęcia w sprawie stanowiska przez stronę przeciwną - organ. W tej sytuacji koniecznym jest przeprowadzenie ponownej oceny okoliczności niniejszej sprawy, z uwzględnieniem powyższego stanowiska, co uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku.
W piśmie procesowym z 6 lipca 2023 r. (udzielonym w odpowiedzi na wezwanie Sądu) Burmistrz Włodawy poinformował, że z uwagi na upływ czasu (ponad 4 lata) nie jest obecnie możliwe uzyskanie wydruku ze skrzynki odbiorczej organu oraz wydruku poczty spam z dnia wysłania wiadomości. Logi poczty przychodzącej i wychodzącej są bowiem nadpisywane, co wynika z ustawień fabrycznych serwera do obsługi poczty. Dodał, że nawet fakt wysłania korespondencji (który to organ kwestionuje) nie jest równoznaczny z jej skutecznym doręczeniem, tym bardziej jeśli wysyłka była dokonywana za pomocą programu do zbiorczego wysyłania wiadomości. W takiej sytuacji korespondencja może być zablokowana jako potencjalny spam przez program do obsługi poczty, jak również przez program antywirusowy. Do pisma dołączył oświadczenia osoby zatrudnionej na stanowisku informatyka, która oświadczyła, że przedmiotowy wniosek nie wpłynął na adres poczty elektronicznej Urzędu Miejskiego zarówno do skrzynki odbiorczej, jak również do skrzynki "spam".
Z kolei strona skarżąca w piśmie procesowym z 13 lipca 2023 r. wskazał, że organ w dalszym ciągu nie udostępnił jej wnioskowanej informacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ponownie, zajął następujące stanowisko:
Rozpocząć należy od wskazania, że dla rozpoznania niniejszej sprawy istotne znaczenie ma art. 190 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez NSA. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy przez wojewódzki sąd administracyjny granice sprawy podlegają zawężeniu do granic, w jakich NSA rozpoznał skargę kasacyjną i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a.
Ponownie rozpoznając skargę i mając na uwadze ocenę prawną wyrażoną przez NSA, Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem niniejszej skargi, jak już wcześniej wskazano strona skarżąca uczyniła bezczynność Burmistrza Włodawy w sprawie udostępnienia, na wniosek z 25 kwietnia 2019 r., informacji publicznej w zakresie wskazanym na wstępie przedmiotowego uzasadnienia.
Szczegółowe unormowania dotyczące dostępu do informacji publicznej regulują przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902) - dalej: u.d.i.p.
Mając na uwadze zawarte tam regulacje wskazać należy, że bezczynność organu w udostępnieniu informacji publicznej ma miejsce gdy organ zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej posiadając żądaną informację, nie udostępnia jej i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej, oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.
Podkreślenia przy tym wymaga, że zgodnie z treścią art. 10 ust. 1 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Natomiast według art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a według art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.
Z przywołanych przepisów wynika zatem wprost, że postępowanie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, wymaga złożenia przez zainteresowany podmiot stosownego wniosku, na który udzielana jest odpowiedź, która z kolei - poza formą decyzji, w przypadkach, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., następuje w formie zwykłego pisma (tradycyjnego lub w formie elektronicznej).
Co więcej tryb "wnioskowy" udzielania informacji publicznej ma szczególny charakter wobec trybu "urzędowego" (BIP i portal danych), a to z tej racji, że wymaga inicjatywy ze strony podmiotu zainteresowanego. Inicjatywa ta przyjmuje formę wniosku, który powinien określać zakres przedmiotowy i podmiotowy żądanej informacji oraz sposób i formę jej udostępnienia.
Kontrola sądowoadministracyjna działań organu w tego typu sprawach polega na ocenie dokumentu stanowiącego odpowiedź na wniosek z punktu widzenia zarówno jego treści, jak i formy. Warunkiem jednak jej dokonania jest przesądzenie, że wniosek w istocie został złożony, w tym sensie, że dotarł do jego adresata, która to właśnie kwestia w przedmiotowej sprawie jest sporna.
Nie można bowiem domagać się od organu udostępnienia określonej informacji publicznej w sytuacji braku wniosku. Bezczynność organu w takiej sytuacji nie występuje. Zdaniem Sądu, taka właśnie sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, co czyni skargę na bezczynność organu niezasadną. Mianowicie Sąd przyjmuje argumentację organu uzasadniającą jego stanowisko, że przedmiotowy wniosek nigdy do niego nie dotarł.
Mianowicie, strona skarżąca okoliczność złożenia przedmiotowego wniosku wywodzi wyłącznie z dołączonego do akt sprawy (k. 75) "potwierdzenia wysłania wniosku" opatrzonego statusem "ok", co według stanowiska strony sformułowanego w oparciu o informację podmiotu za pomocą którego nastąpiło wysłanie wiadomości oznacza "najbardziej pożądany przez nadawcę komunikat", oznaczający nic innego jak "bezproblemowe dostarczenie emaila do skrzynki adresata".
Zdaniem Sądu, powyższego nie można jednak uznać, za dowód tego, że wiadomość e-mail zawierająca wniosek została doręczona (dotarła) do skrzynki odbiorczej organu. Stanowisko to - w kontekście innych dowodów - wskazuje jedynie, że wiadomość ta, co najwyżej została wysłana.
Po pierwsze, w sprawie bezspornym jest, że wniosek w formie wiadomości e-mail został wysłany za pośrednictwem usługi email wykonywanej przez podmiot zewnętrzny - firmę E., działający na zlecenie wnioskodawcy, która umożliwia masowe wysyłanie maili.
Po drugie, z udzielonych organowi informacji wynika, że w ocenie samej strony skarżącej działanie programu do mailingu jest dalekie od doskonałości.
Po trzecie, z informacji dostępnych na stronie internetowej podmiotu E. (patrz. https://docs.e..pl/wprowadzenie/statusy-wiadomosci/) w zakładce "ABC E." – "Statusy wiadomości" wskazano, że: "W raportach, które są dostępne w panelu E., spotkamy się z różnymi statusami wiadomości. Większa część z nich to statusy ostateczne/końcowe (OK, Softbounce, Spambounce, Hardbounce, Dropped) oraz takie, które mają wyłącznie charakter początkowy (Injected) lub tymczasowy (Deferred). Opis "OK - oznacza, że wiadomość została dostarczona do serwera odbiorczego. Nie otrzymujemy jednak informacji zwrotnej jak została ona zaklasyfikowana.".
Powyższe jest szczególnie istotne w kontekście stanowiska organu wyrażonego w piśmie z 6 lipca 2023 r. w którym to wskazał nie tylko, że sporna wiadomość nigdy do niego nie dotarła, lecz wskazał również prawdopodobne przyczyny takiego stanu rzeczy. Jak argumentował, fakt wysłania korespondencji nie jest równoznaczny z jej skutecznym doręczeniem, tym bardziej jeśli wysyłka była dokonywana za pomocą programu do zbiorczego wysyłania wiadomości. W takiej sytuacji korespondencja może być zablokowana jako potencjalny spam zarówno przez program do obsługi poczty, jak również przez program antywirusowy. Wyjaśnienia te Sąd uznał za wiarygodne. Nie można bowiem wykluczyć, że tego typu sytuacja miała właśnie miejsce, tym bardziej że brak w tym zakresie jakichkolwiek dowodów pozwalających na odmienną ocenę.
Sąd akceptuje ugruntowany w orzecznictwie pogląd, że ryzyko nieodebrania czy też nieodczytania przez organ wysłanego do niego przy użyciu poczty elektronicznej wniosku, skierowanego na oficjalnie podany adres poczty elektronicznej organu obciąża organ a nie skarżącego. Jak wskazał orzekający w sprawie NSA z poglądu tego wynika w istocie domniemanie, że jeżeli wiadomość została prawidłowo nadana na oficjalny adres poczty elektronicznej organu, to dotarła ona do adresata.
W przedmiotowej sprawie, w ocenie Sądu domniemanie to zostało skutecznie przez organ obalone. Na powyższe wskazuje: wydruk z poczty elektronicznej organu z 25 kwietnia 2019 r., udzielone przez organ wyjaśnienia oraz oświadczenie pracownika (informatyka) odpowiedzialnego za przyjmowanie poczty elektronicznej, że wniosek ten nie wpłynął na adres poczty elektronicznej organu zarówno do skrzynki odbiorczej, jak i do skrzynki spam. Przy czym okoliczności te nie świadczą o wadliwej organizacji pracy organu (obsługującego go urzędu) lub nieprawidłowym skonfigurowaniu jego poczty elektronicznej, lecz wskazują na wadliwość istniejącą po stronie wnioskodawcy związaną z działaniem programu do zbiorowego mailingu. Co więcej, przedstawione przez organ dowody nie zostały w żaden sposób podważone przez stronę skarżącą.
Tym samym Sąd podziela stanowisko organu, że przedmiotowy wniosek nie wpłynął na adres jego poczty elektronicznej, a tym samym nie można przypisać mu zarzucanej bezczynności w jego rozpatrzeniu. Postawa organu wynikła z faktu, iż przedmiotowy wniosek do niego nie dotarł. Strona znając natomiast stanowisko organu już od samego początku postępowania uprawniona była do ponownego przesłania wniosku z jednoczesnym zadbaniem o należyte udokumentowanie okoliczności jego doręczenia.
W tej sytuacji, złożona skarga na bezczynność była bezzasadna i dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlegała oddaleniu. W konsekwencji, skoro organ nie dopuścił się bezczynności, brak było podstaw do zobowiązania organu do załatwienia wniosku strony oraz orzekania czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1, § 1a P.p.s.a.).