II SAB/Lu 75/05

II SAB/Lu 75/05 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-11-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /sprawozdawca/
Krystyna Sidor /przewodniczący/
Wiesława Achrymowicz
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OZ 742/06 - Postanowienie NSA z 2006-07-14
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Zobowiązano organ do wydania aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 35 par. 1, 3 i 5, art. 37 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 149, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz, Asesor WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Referent Joanna Janiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2005 r. sprawy ze skargi T. K. R. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w przedmiocie prowadzenia robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia I. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego do wydania orzeczenia w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na wznowienie robót budowlanych dla B. i J. W. w terminie 1 miesiąca od daty otrzymania prawomocnego wyroku; II. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz T. K. R. kwotę 100 ( sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
T. R. wniosła skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta w sprawie robót budowlanych prowadzonych przez J. W. na działce nr 82/2 przy ulicy [...] w L. .
Skarżąca wyjaśniła, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 24 lutego 2005 r. sygn. akt II SA/ Lu 797/04 uchylił decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych przy budynku mieszkalnym, wydaną przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2004 r. i następnie utrzymaną w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2004 r.
Mimo uchylenia decyzji, jak przekonuje skarżąca, inwestor J.W. nadal prowadził na wspomnianej nieruchomości roboty budowlane, zarówno na zewnątrz jak i wewnątrz budowanego na niej budynku mieszkalnego. W tej sprawie składała dwukrotnie pisma – 4 maja 2005 r. i 9 czerwca 2005 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta , jednak bez żadnego rezultatu.
Skarżąca dowodziła, że stosownie do art. 50 a pkt.1 ustawy prawo budowlane organ administracyjny zobowiązany jest nakazać rozbiórkę budynku lub jego części w zakresie zrealizowanym po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu robót. Bezczynność organu nadzoru budowlanego działa na korzyść inwestora prowadzącego samowolę budowlaną.
W odpowiedzi na skargę Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta przyznał, że po otrzymaniu w dniu 25 maja 2005 r. prawomocnego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 lutego 2005 r., nie podjął żadnych działań, ponieważ oczekiwał na wniosek J. W. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego, będącego przedmiotem skargi T. R..
Organ nadzoru budowlanego wyjaśnił , że zawiadomieniem z dnia 29 sierpnia 2005 r. wezwano strony do udziału w oględzinach, które zostały przeprowadzone 12 września 2005 r. Skarżąca nie brała w nich udziału , mimo prawidłowo wysłanego zawiadomienia. W dniu 19 września 2005 r. wezwano strony do zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Do dnia 28 września 2005 r. nie stawił się jeszcze J. W., dlatego też nie mogła zostać podjęta decyzja administracyjna.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje :
Skarga jest uzasadniona. Bezczynność organu administracji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie , albo wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo nałożonego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub tez innego aktu lub nie podjął stosownej czynności ( por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 1999 r. sygn. akt IV SAB 153 / 98 LEX 48688 , wyrok NSA z dnia 13 listopada 1999 r. sygn. akt IV SAB 124/98 LEX 43729 ). Według art.35 § 1 kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania , zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania ( § 3 ), przy czym do tak ustalonych terminów nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności , okresów zawieszenia postępowania oraz okresów spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu ( § 5 ).
W sprawie będącej przedmiotem skargi nie jest kwestionowane, że po zwrocie akt z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie , co miało miejsce w dniu 25 maja 2005 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Miasta nie wydał żadnej decyzji, gdyż, jak wyjaśnił w odpowiedzi na skargę, oczekiwał na wniosek J. W. o udzielenie pozwolenia na użytkowanie budynku mieszkalnego. Działo się tak , mimo, że skarżąca w kolejnych pismach z dnia 4 maja 2005 r. oraz z dnia 9 czerwca 2005 r. wzywała Inspektora do interwencji w sprawie prowadzonych przy budynku robót budowlanych. Skarżąca nie tylko nie otrzymała na swoje wezwania jakichkolwiek odpowiedzi, ale nie wyznaczono także żadnego dodatkowego terminu do załatwienia sprawy w trybie art.36 § 1 kpa. W tych okolicznościach wyczekiwanie organu na następne wnioski strony postępowania, mimo upływu kolejnych miesięcy od dnia zwrotu akt sprawy , nie może zostać ocenione inaczej jak tylko za stan oczywistej i bezzasadnej bezczynności, co skutkowało zobowiązaniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta do wydania w wyznaczonym terminie orzeczenia w przedmiotowej sprawie .
Uzasadnienia dla odmiennego stanowiska nie sposób upatrywać w przeprowadzonych w sprawie kolejnych oględzin miejsca budowy jakie miały miejsce 12 września 2005 r. i 21 listopada 2005 r. Nie tylko zostały one bowiem przeprowadzone po upływie niemal czterech miesięcy bezczynności , ale również nie zostały zakończone jakimkolwiek orzeczeniem w dacie orzekania przez sąd ( por. wyrok NSA z dnia 6 października 2000 r. sygn. akt IV SA 105/00 LEX 53462 ).
Nie ma także podstaw do odrzucenia skargi z powodu jej wniesienia przed wydaniem przez organ II instancji postanowienia w trybie art.37 kpa., czego domagał się pełnomocnik organu nadzoru budowlanego na rozprawie przed sądem.
Należy stwierdzić, że samo rozpoznanie zażalenia nie ma żadnego wpływu na możliwość złożenia skargi na bezczynność organu I instancji. Jej warunkiem formalnym jest jedynie wniesienie przez skarżącą zażalenia w trybie art.37 § 1 kpa. W orzecznictwie sądowym ( por .wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2001 r. sygn. akt IV S.A./1866/00 ONSA 2002/4/144, wyrok NSA z dnia 24 maja 2001 r. sygn. akt IV S.A. 572 /99 ONSA 2002/3/116 ) prezentowany jest pogląd, że zażalenie o którym mowa w art.37 § 1 kpa nie może być utożsamiane z zażaleniem w rozumieniu art.141 i następnych kpa. Ma charakter wpadkowy , incydentalny i nie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym. Przepisy Kpa nie przewidują też możliwości zaskarżenia postanowienia organu odwoławczego wydanego w omawianym trybie . Skoro zatem stronie nie przysługuje prawo podważania tego stanowiska w trybie procesowym, za pozbawione logiki należałoby uznać uzależnienie złożenia skargi do sądu od rozpoznania zażalenia ( por jednak post. WSA w Warszawie z dnia 9 marca 2004 r. sygn. akt I SA 2813/ 03 nie publ. ).
Z treści postanowienia z dnia 18 sierpnia 2005 r. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wynika, iż skarżąca złożyła pismo potraktowane jako zażalenie w dniu 11 lipca 2005 r., a zatem przed datą złożenia skargi do sądu. Dochowała zatem wymogu formalnego o jakim mowa w art.52 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Z powyższych względów na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało wyznaczyć termin do wydania orzeczenia w sprawie.
O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.