II SAB/Lu 60/15

II SAB/Lu 60/15 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2015-12-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-03-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Witold Falczyński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 1515
art. 101, art. 101a
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński (sprawozdawca),, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska, Protokolant Starszy asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na rozprawie sprawy ze skargi Polskich [...] Spółki Akcyjnej w W. Oddziału Gospodarowania Nieruchomościami w K. na bezczynność Rady Gminy w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. zwrócić Polskim [...] Spółce Akcyjnej w W. Oddziałowi Gospodarowania Nieruchomościami w K. kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem wpisu od skargi, którą wypłacić z sum budżetowych Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.
Uzasadnienie
P. S.A. w W. – Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w K. (dalej także jako "P. S.A.") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Rady Gminy W. (oznaczonej jako strona przeciwna) polegającą na niewykonaniu czynności nakazanych prawem, tj. nieprzystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru Pomnika Zagłady, na terenie którego położone jest Muzeum Byłego Obozu Zagłady w S., oraz obszaru i granic jego strefy ochronnej, do czego – jak wskazała strona skarżąca – organ ten jest zobligowany na mocy art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 1999 r. o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady (Dz. U. Nr 41, poz. 412 ze zm.). Jako podstawę prawną skargi Spółka powołała art. 101 ust. 1 i art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1515 ze zm., dalej jako "u.s.g.") zaznaczając, że skarga ta została złożona po bezskutecznym wezwaniu Rady Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa. Zarzucając temu organowi naruszenie powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady, strona skarżąca wniosła o nakazanie organowi nadzoru wykonania niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi P. S.A. wyjaśniła, że jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonych we W., w obrębie ewidencyjnym 0014 Ż., stanowiących działki nr ewid.: [...], co jest ujawnione w księdze wieczystej nr [...] Na mocy rozporządzenia Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie określenia granic Pomnika Zagłady, na obszarze którego jest położone Muzeum Byłego Obozu Zagłady w Sobiborze oraz obszaru i granic jego strefy ochronnej (Dz. U. Nr 134, poz. 944), nieruchomości te znalazły się w granicach strefy ochronnej przedmiotowego Pomnika Zagłady. Brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego obszaru narusza interes prawny skarżącej, bowiem uniemożliwia jej wystąpienie o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę, wykupienie nieruchomości lub jej części albo odszkodowanie równe obniżeniu wartości nieruchomości lub jej części, jako że zgodnie z art. 5 ust. 3 ustawy o ochronie terenów byłych hitlerowskich obozów zagłady, tylko na podstawie planu miejscowego można ubiegać się o odszkodowanie czy wykupienie nieruchomości od Skarbu Państwa reprezentowanego przez wojewodę. Brak planu ma zatem charakter dyskryminujący, bezzasadnie ograniczając skarżącą Spółkę w wykonywaniu uprawnień właścicielskich.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy W. (reprezentujący Radę Gminy W. w niniejszym postępowaniu) podniósł, iż jest ona niezasadna.
Organ wyjaśnił, że po otrzymaniu w dniu 31 grudnia 2014 r. wezwania do usunięcia naruszenia prawa, pismo to przekazał do Komisji Rady Gminy W., która określiła, że w projekcie budżetu na 2015 rok, który został zaopiniowany uchwałą przez Skład Orzekający Regionalnej Izby Obrachunkowej w L. w dniu [...] grudnia 2014 r., środki zaplanowane na rok budżetowy nie przewidywały pokrycia kosztów uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dniu [...] lutego 2015 r. organ skierował do skarżącej Spółki odpowiedź na wezwanie, w której poinformował, że na 2016 rok zostaną zabezpieczone środki finansowe na pokrycie kosztów opracowania planu miejscowego dla obszaru Pomnika Zagłady oraz obszaru i granic jego strefy ochronnej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
Zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Art. 101a u.s.g. stanowi natomiast, że przepisy art. 101 stosuje się odpowiednio, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem albo przez podejmowane czynności prawne lub faktyczne narusza prawa osób trzecich (ust. 1). W przypadkach, o których mowa w ust. 1, sąd administracyjny może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy (ust. 2).
Analiza treści ostatniego z przytoczonych przepisów prowadzi do powszechnie aprobowanego w judykaturze i doktrynie poglądu, iż stroną przeciwną w postępowaniu sądowym wszczętym w tym trybie jest zarówno organ gminy, który nie wykonuje czynności nakazanych prawem, jak i właściwy organ nadzoru, który zgodnie z art. 101a ust. 2 może być wyłącznie adresatem nakazu sądu administracyjnego (pogląd ten, wyrażony pierwotnie w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 lutego 2007 r., sygn. akt II SAB/Gd 59/06, publ. OSP 2009/3/30, LEX nr 485054, został następnie podzielony m.in. w postanowieniu NSA z dnia 25 września 2014 r., sygn. akt II OSK 789/14, LEX nr 1768339, a także w następujących publikacjach: A. Matan [w:] B. Dolnicki (red.): Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, Warszawa 2010, str. 952; W. Kisiel [w:] P. Chmielnicki (red.): Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, Wydanie 3, Warszawa 2010, str. 830).
Tymczasem w złożonej w niniejszej sprawie skardze Spółka P. S.A. jako stronę przeciwną oznaczyła wyłącznie Radę Gminy W., pomijając zaś oznaczenie jako strony również właściwego organu nadzoru. Z mocy art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") sąd jest natomiast związany granicami sprawy także w zakresie oznaczenia stron postępowania, w tym strony, lub – jak w tym przypadku – stron przeciwnych. Oznaczenie stron postępowania z pominięciem organu, który jako jedyny może być adresatem ewentualnie nałożonego przez Sąd (w razie uwzględnienia skargi) obowiązku, przy jednoczesnym braku regulacji procesowych umożliwiających Sądowi z urzędu dopuszczenie organu nadzoru do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze (dodatkowej) strony, czyniło zaś skargę "niedopuszczalną z innych przyczyn" w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., co uzasadniało jej odrzucenie.
Powyższe rozstrzygnięcie nie zamyka stronie skarżącej drogi do ponownego wniesienia skargi z prawidłowo oznaczonymi stronami przeciwnymi po powtórzeniu procedury wezwania Rady Gminy W. do usunięcia naruszenia prawa.
W związku z odrzuceniem skargi należało jednocześnie – na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis sądowy w kwocie [...]zł.
Z tych względów orzeczono, jak w sentencji postanowienia.