II SAB/Lu 58/25

II SAB/Lu 58/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-07-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Ostrowska
Grzegorz Grymuza /sprawozdawca/
Jerzy Parchomiuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 149
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4, art. 5, art. 6, art. 10, art. 13
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 1 lipca 2025 r. sprawy ze skargi F. L. na bezczynność Prezydenta Miasta Lublin w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Prezydent Miasta Lublin dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku F. L. z 23 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezydenta Miasta Lublin do załatwienia wniosku wskazanego w punkcie I; IV. oddala skargę w pozostałej części; V. zasądza od Prezydenta Miasta Lublin na rzecz F. L. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
F. bz siedzibą w L. (dalej także jako "skarżąca, "wnioskodawca" lub "Fundacja") wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Prezydenta Miasta Lublin (dalej także jako "organ") w sprawie wniosku z 23 kwietnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z 23 kwietnia 2025 r. F.
w L., zwróciła się do Urzędu Miasta Lublin o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) Składu komisji konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury pn. "Europejska Stolica kultury Lublin 2029"; 2) Protokołów z posiedzeń komisji;
3) Harmonogramu prac komisji; 4) Informacji, czy uczestnikom komisji zwracano koszty dojazdów i noclegów, a jeśli tak to informacji o ich kwocie w podziale na rodzaje kosztów.
Pismem z 7 maja 2025 r., organ, do którego skierowano żądanie, udzielił odpowiedzi na wniosek. Odnośnie pytania 1, organ poinformował Fundację, że skład komisji konkursowej określony został w zarządzeniu nr 7/4/2025 Prezydenta Miasta Lublin z 1 kwietnia 2025 r., dostępnym w Biuletynie Informacji Publicznej Samorządu Miasta Lublin, wskazując bezpośredni link do publikacji. W nawiązaniu do pytania 3, organ poinformował, że nie jest w posiadaniu dokumentu pn. "Harmonogram prac komisji", co czyni niemożliwym jego udostępnienie, natomiast odnośnie pytania 4, organ wskazał, że na dzień udzielenia niniejszej odpowiedzi członkom komisji nie zwracano za koszty dojazdu i noclegu w związku z udziałem w pracach komisji konkursowej.
Odnosząc się do pozostałego zakresu żądania organ wskazał, że z uwagi na fakt, że nie została jeszcze zakończona procedura konkursowa, oraz trwają prace komisji konkursowej powołanej w celu przeprowadzenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultur pn. "Europejska Stolica Kultury Lublin 2029", termin udzielenia odpowiedzi zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. ulegnie wydłużeniu.
Jednocześnie organ poinformował, że zgodnie z zarządzeniem nr 39/3/2025 Prezydenta Miasta Lublin z 7 marca 2025 r., w sprawie ogłoszenia konkursu na kandydata na stanowisko dyrektora instytucji kultury pn. "Europejska Stolica Kultury Lublin 2029" przewiduje się, że rozpatrzenie ofert przez komisję oraz zakończenie postępowania nastąpi w ciągu maksymalnie 50 dni od końcowego terminu składania ofert.
W dniu 7 maja 2025 r., do organu wpłynęła wiadomość e-mailowa Fundacji,
w której podniosła, że z zarządzenia umieszczonego na BIP, do którego została odesłana, nie wynika skład komisji, a jedynie jakie osoby mogą być powołane do składu. Jednocześnie skarżąca wskazała, że przedmiotem jej zainteresowania był skład osobowy.
Dnia 20 maja 2025 r., organ przesłał Fundacji protokół z I posiedzenia komisji konkursowej. Dokument został zanonimizowany w zakresie danych stanowiących prywatność osoby fizycznej z uwagi na konieczność ochrony tych danych wynikającą z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Organ poinformował również, że informacja o wyniku postępowania konkursowego na kandydata na stanowisko Dyrektora instytucji kultury pn. "Europejska Stolica Kultury Lublin 2029" została opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej Samorządu Miasta Lublin oraz wskazał link bezpośredni do publikacji. Organ wskazał, że pod wskazanym linkiem znajduje się również protokół końcowy z II posiedzenia komisji konkursowej oraz podkreślił, że z treści ww. protokołów wynika także skład osobowy komisji konkursowej.
W skardze na bezczynność Fundacja podniosła, że z zarządzenia Prezydenta wskazanego w odpowiedzi na wniosek nie wynika skład komisji, a jedynie jakiego typu osoby w niej będą oraz że udzielona odpowiedź nie wskazuje na skład komisji rozumiany słownikowo jako zespół osób (jednostek ludzkich), tworzących jakąś całość. Skarżąca argumentowała także, że w jej opinii nie było podstaw do wydłużenia terminu na udzielenie odpowiedzi, a nadto, że pod pojęciem "harmonogram" należy rozumieć "opis kolejności i czasu trwania kolejnych etapów jakiegoś przedsięwzięcia", a nie dokument. Skarżąca wskazała, że udzielenie odpowiedzi w ostatnim dniu na rozpatrzenie wniosku świadczy o przewlekłości rozpatrywania wniosku w ważnej społecznie sprawie oraz złośliwym utrudnianiu prowadzenia działalności prasowej.
Skarżąca wniosła o stwierdzenie rażącego naruszenia prawa a także
o przyznanie na jej rzecz sumy pieniężnej w kwocie 5000 zł jako rekompensatę za utracone prawo do informacji. Fundacja wskazała również, że w razie nieuwzględnienia powyższego wniosku domaga się wymierzenia grzywny.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o oddalenie skargi lub ewentualnie
o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 §1 pkt 3 p.p.s.a.
W ocenie organu złożona przez F. skarga jest bezpodstawna, a w niniejszej sprawie nie doszło do bezczynności. Organ wskazał, że dokonanie przez niego czynności w przewidzianym ustawowo terminie nie może być żadną miarą kwalifikowane w kategoriach bezczynności bez względu na to, w jakim momencie tego terminu czynność została dokonana. Organ z zachowaniem ustawowego terminu na rozpatrzenie wniosku ustosunkował się do zadanych mu pytań i wskazał na informacje, którymi dysponował na moment udzielania odpowiedzi. Organ podkreślił, że Fundacja w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej z 7 maja 2025 r. sprecyzowała, że interesuje ją skład osobowy, którą to intencję potwierdziła następnie w skardze na bezczynność. Treść samego wniosku sugestii takiej nie zawierała, a informacja o składzie komisji konkursowej wynikająca z zarządzenia wyczerpywała treść pytania pierwszego. Z kolei wniosek Fundacji z 7 maja 2025 r. organ potraktował jako rozszerzenie pierwotnie zgłoszonego wniosku i ustosunkował się do niego w kolejnej odpowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje.
Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że sprawa została rozpoznana
w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm. dalej "p.p.s.a."). Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana
w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest między innymi bezczynność organu.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a., a więc wówczas gdy organ pomimo ciążącego na nim obowiązku nie wydaje decyzji administracyjnej, postanowienia albo też uchyla się od podjęcia innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
Z kolei, w myśl art. 149 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (art. 149 § 2 p.p.s.a.).
W kontrolowanej sprawie, F. wniosła skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r.
o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."). Ustawa ta reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania, jak
i procedurę oraz tryb udostępniania informacji publicznej.
Stosownie do art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych
w art. 6 u.d.i.p. Jest to zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej
i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przy czym art. 6 zawiera przykładowy katalog informacji publicznych, o czym przekonuje użycie w jego treści słów "w szczególności".
Zgodnie z brzmieniem art. 4 ust. 1 u.d.i.p., obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie do art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej, ma miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p), nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy
o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).
Co istotne, organ (lub inny podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej) winien podjąć ww. działania w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku
z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Brak podjęcia przez podmiot zobowiązany któregokolwiek z ww. działań (bądź podjęcia działania, lecz niewłaściwego z punktu widzenia rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej), uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności. Oceniając zarzut bezczynności, Sąd ma zatem rozważyć nie tylko to, czy w terminie 14 dni od otrzymania wniosku została podjęta przez organ "jakaś" czynność, ale czy była to czynność adekwatna do okoliczności sprawy, w tym, czy organ rozważał i prawidłowo przyjął, że żądana informacja jest lub nie jest informacją publiczną.
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez skarżącego informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność.
W niniejszej sprawie jest poza sporem, że podmiot, do którego wpłynął wniosek strony o udostępnienie informacji publicznej – Prezydent Miasta jest podmiotem, który na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p, jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej będącej w jego posiadaniu.
Oceniając natomiast zakres przedmiotowy wniosku Fundacji, należy wskazać, że cały jego zakres obejmował pytania o charakterze informacji publicznej. Na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. g, udostępnieniu podlega informacja publiczna,
w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o naborze kandydatów do zatrudnienia na wolne stanowiska,
w zakresie określonym w przepisach odrębnych. Zasady naboru na stanowisko dyrektora instytucji kultury zostały unormowane w ustawie z dnia 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 87). Zgodnie z art. 16 ust. 2 tej ustawy, w samorządowych instytucjach kultury, których wykaz określi, w drodze rozporządzenia, minister właściwy do spraw kultury
i ochrony dziedzictwa narodowego, biorąc pod uwagę ich znaczenie dla kultury narodowej, wyłonienie kandydata na stanowisko dyrektora następuje w drodze konkursu, z zastrzeżeniem ust. 3. Wszelkie informacje dotyczące przebiegu procedury zmierzającej do wyłonienia kandydata na stanowisko dyrektora, uznać należy za informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, celem konstytucyjnego zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji o działaniach organów władzy publicznej jest zapewnienie transparentności w działaniach tychże organów (wyr. NSA z 7 grudnia 2011 r., I OSK 1734/11, wyr. NSA z 17 listopada 2016r., I OSK 1281/15).
Wszystkie punkty wniosku Fundacji dotyczyły postępowania konkursowego, bezsporne jest zatem, że organ obowiązany był odpowiedzieć na nie wszystkie
w ustawowym 14- dniowym terminie, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
W sytuacji, gdy informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1 art. 13 u.d.i.p., podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.).
Z przywołanych przepisów wynika, że co do zasady przewidziany prawem termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek wynosi 14 dni od daty złożenia wniosku. Możliwość wydłużenia tego terminu, maksymalnie do dwóch miesięcy, odnosi się natomiast do sytuacji np. nieprecyzyjnego sformułowania treści wniosku, jego wielowątkowości, czy też występującej wątpliwości, co do możliwości uznania żądanych informacji za informację publiczną, uniemożliwiającej rozpatrzenie żądania w terminie 14 dni. Wydłużony do dwóch miesięcy, termin na udzielenie informacji publicznej bez wątpienia jest wyjątkiem od zasady, może występować jedynie
w uzasadnionych sytuacjach i to po uprzednim poinformowaniu podmiotu składającego wniosek o przyczynach opóźnienia organu w udzieleniu odpowiedzi.
Podmiot udostępniający informację publiczną nie może w sposób dowolny uzasadniać niedotrzymania terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W grę mogą wchodzić jedynie takie powody, które są bezpośrednio związane z opóźnieniem w udostępnieniu konkretnej informacji publicznej. Konstrukcja tej regulacji jest analogiczna do postanowień art. 36 k.p.a., przy czym w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. wskazany jest nieprzekraczalny termin 2 miesięcy na udzielenie informacji publicznej (Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Komentarz, wyd. III).
W niniejszej sprawie, Fundacja wniosła m.in. o udostępnienie protokołów
z posiedzeń komisji konkursowej. W odpowiedzi na to żądanie, organ skorzystał
z uprawnienia przewidzianego w art. 13 ust. 2 u.d.i.p. i poinformował skarżącą, że termin udzielenia odpowiedzi zgodnie z ulegnie wydłużeniu z uwagi na fakt, że nie została jeszcze zakończona procedura konkursowa oraz trwają prace komisji konkursowej powołanej w celu przeprowadzenia konkursu.
W ocenie Sądu nie był to uzasadniony powód opóźnienia udzielenia informacji publicznej. Treść żądania skarżącej była jasna dotyczyła protokołów posiedzeń, które już się odbyły i z których przebiegu zostały sporządzone protokoły. Organ powinien zatem udostępnić wnioskowaną informację według stanu istniejącego na dzień udzielenia odpowiedzi. Organ natomiast dokonał nadinterpretacji wniosku
i zakwalifikował żądanie jako dotyczące protokołów posiedzeń, które były zaplanowanej w toku całej procedury konkursowej. Należy zwrócić uwagę, że w orzecznictwie wskazuje się, że informacja ma charakter informacji publicznej, jeżeli jest to informacja istniejąca i będąca w posiadaniu organu. Informacja publiczna nie może być przedmiotem poszukiwań i dociekań ze strony organu, które prowadziłyby do jej wytworzenia (por. wyrok NSA z dnia 13 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 6484/21 i powołane tam orzecznictwo). Organ jest więc zobowiązany do "udostępnienia" informacji będącej w jego posiadaniu, a nie do jej "wytworzenia" na żądanie wnioskodawcy. Z akt wynika bezsprzecznie, że organ w momencie udzielania odpowiedzi na wniosek był w posiadaniu wnioskowanej informacji, bowiem posiedzenia Komisji odbyły się w dniach 11 kwietnia 2025 r. i 7 maja 2025 r. Z ich przebiegu zostały również sporządzone protokoły, o które wnioskowała Fundacja. Decyzja organu o przedłużeniu terminu rozpoznania wniosku była zatem bezpodstawna.
W związku z powyższym, odpowiedź na pytanie drugie zawarte we wniosku, została udzielona z uchybieniem ustawowego 14 – dniowego terminu, bowiem podstawy do jego przedłużenia nie wystąpiły. To niewątpliwie wskazuje, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącej dotyczącego tego zagadnienia.
Odnosząc się do pozostałego zakresu żądania, należy przypomnieć, że
w odpowiedzi na pytanie dotyczące składu komisji konkursowej (pytanie 1), organ odesłał skarżącą do zarządzenia zamieszczonego na BIP Urzędu Miasta Lublin. Słusznie organ podnosi, że adresat wniosku zwolniony jest z obowiązku udostępnienia informacji, jeżeli została ona ujawniona w BIP na podstawie art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Należy jednak podkreślić, że odesłanie do BIP-u, można uznać za sprostanie żądaniu wnioskodawcy tylko w sytuacji, gdy informacje zawarte na podanej stronie odnoszą się bezpośrednio i konkretnie do meritum żądania.
W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała.
Powszechnie jest wiadomo, że w Komisjach odpowiadających za przeprowadzenie konkursów na dyrektora Instytucji Kultury wchodzą przedstawiciele różnych jednostek. Wynika to zresztą z art. 16 ust. 4 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. W myśl tego przepisu, w celu przeprowadzania konkursu, o którym mowa w ust. 2, organizator powołuje komisję konkursową w składzie:
1) trzech przedstawicieli organizatora;
2) dwóch przedstawicieli ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego;
3) dwóch przedstawicieli zakładowych organizacji związkowych reprezentatywnych w rozumieniu art. 253 ust. 1 lub 2 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 854), działających w tej instytucji kultury;
4) dwóch przedstawicieli stowarzyszeń zawodowych lub twórczych właściwych ze względu na zakres działania tej instytucji kultury.
W związku z powyższym, oczywistym było, że intencją wnioskodawcy było poznanie danych osobowych osób powołanych w skład komisji. Tym bardziej, że osoby zasiadające w komisjach konkursowych na stanowisko dyrektora instytucji kultury pełnią funkcje publiczne i ich nazwiska są jawne. Organ nie mógł więc ograniczyć lub odmówić udostępnienia informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.). Imienne przedstawienie osób wchodzących w jej skład, z pewnością nie stanowiło szczególnie trudnego wyzwania dla organu, tym bardziej, że organ w dniu odpowiedzi na wniosek (7 maja 2025 r.), znał już skład osobowy Komisji, gdyż posiedzenia odbywały się – 11 kwietnia 2025 r. i 7 maja 2025 r. Zostały z nich również sporządzone protokoły, które precyzyjnie wskazywały skład Komisji.
Należy również podkreślić, że organ błędnie zakwalifikował pismo Fundacji z 7 maja jako doprecyzowanie wniosku o informację publiczną. Wskazać należy, że organ nie ma możliwości doprecyzowania (uzupełniania) pytania zadanego we wniosku o udostępnienie do informacji publicznej i korygowania go. Wniosek w trybie informacji publicznej musi umożliwić organowi jego prawidłowe rozpoznanie, co oznacza, że powinien być na tyle klarowny i precyzyjny, aby nie budził wątpliwości, co do jego zakresu jak i przedmiotu. W niniejszej sprawie treść wniosku była jasna
i dotyczyła składu osobowego Komisji Konkursowej. Z kolei odpowiedź organu była wymijająca, a odesłanie do zarządzenia nie realizowała w żadnym stopniu prawa do informacji publicznej i nie była konkretną odpowiedzią na zadane pytanie. Właściwa realizacja wniosku o dostęp do informacji publicznej wymaga precyzyjnego udzielenia informacji na temat zawartych w nim kwestii. Nie chodzi bowiem o udzielenie jakiejkolwiek informacji, ale o przedstawienie jej w takim zakresie i w taki sposób, jaki odpowiada treści żądania (por. wyrok WSA w Opolu z 12 grudnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Op 138/17).
W piśmiennictwie i orzecznictwie przyjmuje się, że bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej ma miejsce również w przypadku udzielenia informacji innej niż taka, której oczekuje wnioskodawca, tudzież udzielenia informacji niepełnej czy chaotycznej (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielania informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego, 2012, nr 6, s. 75; zob. nadto wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 grudnia 2010 r.; sygn. akt I OSK 1737/10 oraz z dnia 28 listopada 2017 r.; sygn. akt I OSK 1432/17). Analiza treści pisma organu z 7 maja 2025 r., odnosząca się do pytania 1 skarżącej, wskazuje, że nie udzielono jej odpowiedzi w żądanym zakresie, co świadczy o bezczynności organu w załatwieniu wniosku skarżącej odnośnie tego punktu.
W pozostałym zakresie wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd uznał za wiarygodne wyjaśnienia organu, że nie jest w posiadaniu dokumentu pn. "Harmonogram prac komisji", co czyni niemożliwym jego udostępnienie
W sytuacji, w której organ w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej informuje wnioskodawcę, że nie dysponuje żądaną informacją, nie można mu skutecznie zarzucić bezczynności w załatwieniu wniosku. Jest to bowiem zgodna z prawem forma załatwienia wniosku w przypadku nieposiadania przez jego adresata żądanej informacji publicznej. Sąd administracyjny nie posiada instrumentów prawnych, które pozwoliłyby mu, w ramach rozpoznawania skargi na bezczynność, zweryfikować twierdzenie organu o nieposiadaniu danej informacji publicznej.
Organ udzielił także informacji publicznej w zakresie pytania 4.
Podsumowując powyższe rozważania, skarga na dzień jej wniesienia była zasadna i organ dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej
(pkt I wyroku). Jednocześnie, stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a, Sąd uznał, że zarzucana bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt II wyroku), Bezczynność o takim charakterze ma bowiem miejsce wtedy, gdy w sposób znaczący i jednoznaczny doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a jednocześnie nie zachodzą okoliczności wyłączające w jakimkolwiek zakresie winę organu za tę bezczynność. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie ustawowych obowiązków, czyli terminów do załatwienia sprawy. Rażące naruszenie prawa
w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 381/18, CBOSA). Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie wystąpiła.
Nie ma również podstaw do przyznania skarżącej kwoty pieniężnej, ewentualnie, jak zaznaczono w skardze, wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Decyzja o zastosowaniu bądź odmowie zastosowania konkretnego środka (grzywny, sumy pieniężnej lub obu tych środków łącznie) należy do uznania sądu administracyjnego (może nastąpić z urzędu, bez wniosku strony)
i ustawa nie przewiduje w tym zakresie żadnych ograniczeń. Podejmując rozstrzygnięcie w tej kwestii, sąd powinien przede wszystkim mieć na uwadze funkcje, jakie środki te pełnią. Grzywna jest środkiem o charakterze represyjnym i prewencyjnym mającym zdyscyplinować organ, mobilizować do załatwienia sprawy, niemniej ta "represja" powinna być stosowana w szczególnie nagannych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, gdy oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona zamierzonego lub nieuzasadnionego racjonalnie lub prawnie unikania podjęcia rozstrzygnięcia w sprawie, a przy tym istnieje uzasadniona obawa, że bez tych dodatkowych sankcji organ nadal nie będzie respektować obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak już wspomniano taka sytuacja w sprawie nie ma miejsca.
Z kolei suma pieniężna pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Przyznanie skarżącej od organu określonej sumy pieniężnej stanowi nie tyle sankcję dla organu za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę dla strony za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich doznała na skutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jej przyznanie powinno być uzależnione od czasu trwania postępowania, rodzaju sprawy i jej znaczenia dla skarżącego oraz ewentualnego zachowania skarżącego, jeżeli przyczynił się on do wydłużenia postępowania i może nastąpić tak z urzędu, jak i na wniosek. Wspomniany przepis art. 149 § 2 ustawy nie zawiera żadnej wskazówki powalającej twierdzić, że suma pieniężna ma być przyznawana celem naprawienia poniesionej przez stronę szkody majątkowej bądź niemajątkowej, wprowadzając instytucję "sumy pieniężnej" jako całkowicie odrębną od występujących w kodeksie cywilnym "odszkodowania" i "zadośćuczynienia". W przekonaniu Sądu nie ma uzasadnionych przesłanek, aby taką sumę skarżącej przyznać.
W związku z powyższym, w pozostałej części, tj. w zakresie przyznania skarżącemu sumy pieniężnej lub wymierzenia organowi grzywny, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a (pkt IV wyroku).
Z uwagi na fakt, że żądana informacja została skarżącej udzielona po wniesieniu skargi, Sąd uznał, że zawarte w skardze żądanie zobowiązania organu do załatwienia wniosku z 23 kwietnia 2025 r. stało się bezprzedmiotowe i w związku
z tym orzekł o umorzeniu niniejszego postępowania w tym zakresie na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a (pkt III wyroku). W sytuacji ustania bezczynności sąd orzeka bowiem biorąc za podstawę stan faktyczny sprawy z dnia orzekania. Nie można zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r. o sygn. akt I OSK 1789/16, CBOSA). Organ przesłał bowiem wnioskodawcy protokół z I posiedzenia komisji konkursowej informując nadto wnioskodawcę, że w skład komisji wchodzą osoby wymienione imiennie w tym protokole, zaś w zakresie protokołu z II posiedzenia komisji konkursowej z 7 maja 2025 r. poinformował wnioskodawcę, że został on opublikowany na wskazanej stronie Biuletyny Informacji Publicznej Samorządu Miasta Lublin. W ten sposób, choć po terminie, wszystkie żądane przez wnioskodawcę informacje publiczne zostały mu udostępnione.
O kosztach postępowania, na które złożył się uiszczony wpis od skargi (100 zł) orzeczono w pkt IV wyroku, na podstawie art. 200 p.p.s.a.