II SAB/Lu 57/25

II SAB/Lu 57/25 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-07-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bartłomiej Pastucha
Jacek Czaja /sprawozdawca/
Jerzy Parchomiuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1 ust. 1, art. 4, art. 6, art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 2
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 lipca 2025 r. sprawy ze skargi M. C. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Biłgoraju w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
M. C. w skardze z 10 kwietnia 2025r. zarzuciła Inspektor Sanitarny (dalej jako organ/ PPIS) bezczynność w związku z nierozpoznaniem jej wniosku z 19 marca 2025r. o udostępnienie informacji publicznej.
Jak wynika z akt postępowania, skarżąca we wniosku z 10 kwietnia 2025r. domagała się udzielenia odpowiedzi na następujące pytania:
1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapaleniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?
2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego?
3. Według informacji od prof. Iwony Paradowskiej - Stankiewicz ogniska odry w Polsce związane są migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?
4. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania Państwa urzędu na przestrzeni ostatniego roku?
5. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania całego kraju urzędu na przestrzeni ostatnich 5 lat?
6. Czy rozróżnia w statystykach Państwa urzędu jak całego kraju rozróżnia się przypadku gruźlicy poszczepiennej? Jeśli tak to ile takich było (w zakresie pytań 4 i 6), a jeśli nie to co jest przyczyną braku takiego rozróżnienia?
7. Z jakiego powodu Główny Inspektor Sanitarny w przypadku wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego po szczepieniu przeciwko gruźlicy nie zaleca wykonywać posiewu w kierunku prątka szczepionkowego BCG?
8. Czy prawdą jest, że większość przypadków gruźlicy wśród dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna?
9. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?
10. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?
11. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?
12. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?
13. Za ile z tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?
14. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym?
15. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?
16. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.
17. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?
18. W świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka?
19. Czy Minister Zdrowia wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych?
20. Jeśli tak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą?
21. Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzenie jest zgodne z Konstytucją RP?
22. Z czego wynika różnica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązkowe od 2017 r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień?
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że do daty wniesienia skargi nie udostępniono żadnej informacji, pomimo upływu 14 dniowego terminu.
Skarżąca wniosła o: zobowiązanie organu do rozpoznania wniosku i udostępnienie informacji publicznej; orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wyjaśniając, że pismem z 3 kwietnia 2025 r., które skarżąca otrzymała 7 kwietnia 2025r., na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022r., poz. 902; dalej jako "u.d.i.p."), poinformował skarżącą, że odpowiedź na wniosek zostanie udzielona w terminie do 18 kwietnia 2025 r. ze względu na czasochłonność przygotowania żądanych danych. Następnie w piśmie z 17 kwietnia 2025 r. (doręczonym skarżącej 18 kwietnia 2025r.) organ udzielił skarżącej odpowiedzi, odnosząc się do poszczególnych pytań w następujący sposób:
pyt. nr 1 - nie dysponujemy takimi danymi.
pyt. nr 2 - w ciągu ostatnich 5 lat do PPIS nie zostały zgłoszone osoby dorosłe uchylające się od szczepień.
pyt. nr 3 – PPIS nie dysponuje takimi danymi statystycznymi.
pyt. nr 4 - odnotowano 13 przypadków gruźlicy.
pyt. nr 5 - w ciągu 5 ostatnich lat odnotowano 50 przypadków gruźlicy w powiecie biłgorajskim i 16812 przypadków gruźlicy na terenie całego kraju.
pyt. nr 6 - nie odnotowano na terenie powiatu biłgorajskiego w ciągu ostatnich 5 lat przypadków gruźiicy poszczepiennej; odnośnie pozostałych części pytania nie posiadamy takich danych.
pyt. nr nr 7, 8 - nie posiadamy takich informacji.
pyt. nr 9 – PPIS nie dysponuje takimi danymi statystycznymi.
pyt. nr 10 - nie nakładano grzywien.
pyt. nr 11 - w ciągu ostatnich 5 lat PPIS nie otrzymał informacji o zgonach.
pyt. nr 12 - w ciągu ostatnich 5 lat odnotowano 2 przypadki ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych.
pyt. nr nr 13 - 17 - nie posiadamy informacji.
pyt. nr 18 - obowiązek szczepień wynika z art. 5 ust. 1 pkt 1b i ust. 2, art. 17 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2024, poz. 924 ze zm.), § 2, § 3, § 4, § 5, § 6, § 7, § 8, § 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych ( Dz. U. z 2023 r., poz. 2077 ze zm.).
pyt. nr nr 19 - 22 - nie posiadamy informacji.
W piśmie z 9 czerwca 2025r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał w całości skargę na bezczynność, zarzucając, że udzielone odpowiedzi są niewystarczające – informacje dotyczące ilości NOP-ów (Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych), ich rodzaju, ilości osób odroczonych od szczepień, populację, w ramach której występują odroczenia, są danymi, które PPIS ma obowiązek przetwarzać ustawowo, a więc powinna udzielić na nie odpowiedzi. NSA w wyroku z 20 lutego 2013 r. (sygn. akt I OSK 2569/12) wskazał, że: "Udzielenie odpowiedzi niepełnej lub niejasnej (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) wyczerpuje znamiona bezczynności (...) z rażącym naruszeniem prawa. ’’
Ponadto, jeśli organ nie posiada informacji, to powinien wskazać inny organ, do którego skarżąca może się zwrócić.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2020 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634; dalej jako: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga jest bezzasadna.
Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne (art. 4 u.d.i.p.), do których należy Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce w sytuacji, gdy podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji żadnej z czynności określonych w przepisach tej ustawy: nie udostępni więc informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) bądź nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W sytuacji, gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, a także w przypadku, gdy organ jej nie posiada, organ powinien poinformować o tym wnioskodawcę.
Wbrew zarzutom skarżącej, ustawodawca nie nałożył na podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej obowiązku wskazywania, gdzie można taką informację uzyskać, o ile taką informacją sam nie dysponuje. Nie można zarzucić takiemu podmiotowi bezczynności tylko z tego powodu, że nie poinformował wnioskodawcy, jaki inny organ (podmiot) jest w posiadaniu danej informacji.
W świetle art. 13 ust. 1 u.d.i.p, organ ma obowiązek rozpatrzeć złożony w trybie tej ustawy wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni, a w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż dwa miesiące od dnia złożenia wniosku - art. 13 ust. 2 u.d.i.p.
Realizując prawidłowo wskazane wyżej obowiązku, organ, w terminie 14 dni od otrzymania wniosku skarżącej (co miało miejsce 20 marca 2025r.), poinformował ją pisemnie o przedłużeniu terminu do rozpatrzenia wniosku do 18 kwietnia 2025r. (pismo z 3 kwietnia 2025r.), a następnie w wyznaczonym terminie, tj. 17 kwietnia 2025r. udzielił informacji, odnosząc się na piśmie do wszystkich pytań objętych wnioskiem.
Biorąc pod uwagę, że przy ocenie bezczynności organu sąd bada stan faktyczny istniejący w dacie wniesienia skargi, co w rozpatrywanej sprawie miało miejsce 17 kwietnia 2025r., należy stwierdzić, że w tym dniu nie upłynął jeszcze termin wyznaczony do rozpatrzenia wniosku, a zatem organowi bezsprzecznie nie można zarzucić bezczynności. Przedłużenie terminu, dokonane na podstawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., wynikało z "czasochłonności przygotowania żądanych danych", co było w pełni wiarygodne ze względu na liczbę i obszerność pytań.
Należy podnieść, że zarówno forma udzielenia informacji publicznej, jak i zakres udzielonych odpowiedzi, w pełni odpowiadały wymogom określonym w art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Jest bezsporne, że rozpatrując wniosek skarżącej, PPIS we wskazanym piśmie z 17 kwietnia 2025r., na część z pytań udzielił pełnej merytorycznej odpowiedzi (dotyczy to pytań nr: 2, 4, 5, 10-12), co do pytania nr 6 odpowiedź była częściowa.
W pozostałym zakresie organ wskazał, że nie posiada żądanych informacji - chodzi o pytania nr 1, 3, 7, 8-9, 13-22, a także częściowo nr 6. Niezależnie jednak od poinformowania skarżącej, że organ nie posiada tych informacji, stwierdzić należy, że część pytań w ogóle nie dotyczyła informacji publicznej, a zatem na organie nie ciążył obowiązek udostępnienia takich informacji - dotyczy to informacji objętych pytaniami nr 1, 9, 14 – 22.
Należy wyjaśnić, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca zdefiniował w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, każda informacja sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Pojęcie informacja publiczna obejmuje wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym.
Zgodnie z art. 1 ustawy z 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. 2024 r., poz. 416, dalej jako: u.p.i.s.), państwowa inspekcja sanitarna została powołana do realizacji zadań z zakresu zdrowia publicznego. Wykonywanie zadań określonych w art. 1 u.p.i.s. polega na sprawowaniu zapobiegawczego (art. 3 u.p.i.s.) i bieżącego (art. 4 u.p.i.s.) nadzoru sanitarnego oraz prowadzeniu działalności zapobiegawczej i przeciwepidemicznej w zakresie chorób zakaźnych i innych chorób powodowanych warunkami środowiska (art. 5 u.p.i.s.), a także na prowadzeniu działalności oświatowo-zdrowotnej (art. 6 u.p.i.s.). W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że informację publiczną stanowią informacje zbierane i wytwarzane przez organy inspekcji sanitarnej, zgodnie z art. 2 w zw. z art. 5 pkt 1, 2, 3 i 5 u.p.i.s., czyli w ramach prowadzonego nadzoru sanitarnego, w tym sanitarnego zabezpieczania granic państwa, analiz i ocen epidemiologicznych, opracowywania programów i planów działalności zapobiegawczej i epidemiologicznej dla podmiotów leczniczych, ustalenia zakresu i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowania nadzoru w tym zakresie.
Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. 2024 r., poz. 924, dalej jako: u.z.z.c.z.), państwowi powiatowi inspektorzy sanitarni, państwowi wojewódzcy inspektorzy sanitarni lub wskazane przez nich specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, oraz Główny Inspektor Sanitarny lub wskazane przez niego krajowe specjalistyczne jednostki, właściwe ze względu na rodzaj zakażenia lub choroby zakaźnej, prowadzą rejestr zakażeń i zachorowań na chorobę zakaźną, zgonów z powodu zakażenia lub choroby zakaźnej, ich podejrzeń oraz przypadków stwierdzenia dodatniego wyniku badania laboratoryjnego. Źródłami danych do rejestru są m. in. dane ze zgłoszeń, o których mowa w art. 27 ust. 1, art. 29 ust. 1 oraz art. 40a ust. 1 tej ustawy, dokonywane przez lekarzy lub felczerów, diagnostów laboratoryjnych oraz podmioty lecznicze (por. m. in. wyrok NSA z 12 stycznia 2023 r., III OSK 6176/21 i cyt. tam orzecznictwo).
Objęte spornym wnioskiem informacje zawarte w pytaniach nr nr: 1, 9, 14 – 22 nie dotyczą publicznej działalności inspektora sanitarnego. Pytania nr 1, 9 i 16 dotyczą zagadnień z zakresu wiedzy medycznej (specjalistycznej), metod postępowania leczniczego, farmakologii dotyczącej szczepień ochronnych, a zatem w ogóle nie stanowią informacji publicznej. Informacji publicznej nie stanowią bowiem dane, które mają związek z realizacją szczepień ochronnych, lecz wykraczają poza obszar nadzoru sprawowanego przez organy inspekcji sanitarnej, którego zakres wyznacza art. 17 u.z.z.c.z., w powiązaniu z przepisami rozporządzenia Ministra Zdrowia z 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. 2011 r., nr 182, poz. 1086). Z tego względu nie stanowi informacji publicznej wiedza na temat utrzymywania się odporności po podaniu szczepionki, której dotyczy pytanie 1 zawarte we wniosku (por. wyrok WSA w Łodzi z 20 lutego 2024 r., II SAB/Łd 129/23 i cytowane tam orzecznictwo).
Ponadto Inspektor wprost wskazał, że nie prowadzi badań w kierunku okresu utrzymywania się odporności u osób zaszczepionych. Podobny charakter ma pytanie numer 9, które dotyczy "listy przeciwskazań do szczepień w Polsce" i tego, kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia. Pytanie jest dość niejasne, ale sprowadza się do wiedzy medycznej, a częściowo także prawniczej – ale niewątpliwie są to informacje z zakresu wiedzy specjalistycznej. Na marginesie należy zauważyć, że przeciwskazania do podania leku są wskazywane w Charakterystyce Produktu Leczniczego, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (Dz.U. z 2024 r., poz. 686).
Również odpowiedź na pytanie, w jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem - pytanie numer 16 - niewątpliwie stanowi element wiedzy medycznej (por. wyrok WSA w Poznaniu z 6 czerwca 2024 r., IV SAB/Po 69/24).
Przechodząc do dalszych zagadnień podniesionych we wniosku skarżącej wskazać należy, że w trybie informacji publicznej organ administracji publicznej nie jest zobligowany do odpowiedzi na pytania dotyczące wiedzy prawniczej, zmierzające do udzielania porady prawnej lub dokonania wykładni przepisów. Takie informacje również nie są informacjami publicznymi. Taki charakter mają pytania o zgodność obowiązku poddania się szczepieniu z Konstytucją (pytanie numer 14), a także o tryb dochodzenia odszkodowania w związku z negatywnymi następstwami szczepienia (pytanie numer 15). Dotyczy to także pytań nr 18 – 22. Odpowiedź na te pytania sprowadza się do znajomości przepisów prawa, których treść nie stanowi informacji publicznej, a ponadto państwowa inspekcja sanitarna nie ma kompetencji do badania konstytucyjności przepisów (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z 9 kwietnia 2024 r., II SAB/Bd 16/24).
W orzecznictwie sądów administracyjnych nie ma wątpliwości, że informacją publiczną nie jest także zagadnienie dotyczące działalności Światowej Organizacji Zdrowia - pytanie nr 17 (por. m. in. wyroki WSA w Lublinie: z 16 marca 2023 r., II SAB/Lu 9/23 i II SAB/Lu 10/23, z 24 stycznia 2023r., II SAB/Lu 161/22 oraz cyt. tam orzecznictwo). Działalność organizacji międzynarodowej nie mieści się w granicach kompetencji polskich organów administracji publicznej i nie ma związku z gospodarowaniem mieniem publicznym.
Z kolei w odniesieniu do pytania nr 13 należy stwierdzić, że inspektor sanitarny nie zajmuje się kwestią wypłaty odszkodowań z tytułu wystąpienia niepożądanych odczynów poszczepiennych. Zgodnie bowiem z art. 17a ust. 6 u.z.z.c.z. właściwe w tym przypadku świadczenia kompensacyjne (w związku z wystąpieniem określonego rodzaju odczynów poszczepiennych) są przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta, a nie przez organy inspekcji sanitarnej. Jakkolwiek zatem informacje o odszkodowaniach z tytułu niepożądanych odczynów poszczepiennych – jako dotyczące majątku publicznego – mają charakter informacji publicznej, jednakże informacje te nie pozostają w dyspozycji organów inspekcji sanitarnej.
Dodać należy, że podniesione w skardze zarzuty związane z udzieleniem informacji publicznych w sposób niewyczerpujący, nie zostały w dostatecznym zakresie uzasadnione, a w szczególności nie wyjaśniono, które odpowiedzi były niepełne i niejasne oraz w jakim zakresie wymagają stosownego uzupełnienia. Ogólne wskazanie, że organ udzielił niewystarczającej odpowiedzi na pytania zawarte we wniosku nie pozwala na zweryfikowanie stanowiska strony (por. wyroki WSA w Poznaniu z 24 listopada 2022 r., II SAB/Po 162/22 i II SAB/Po 163/22).
Z tych względów oraz na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.