II SAB/Lu 55/25

II SAB/Lu 55/25 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-06-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jacek Czaja /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jacek Czaja po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci Narodowej – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu Oddziału w L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
P. P. (dalej jako: "skarżący") 8 kwietnia 2025 r. wniósł w formie dokumentu elektronicznego, skargę na bezczynność Dyrektora Oddziału Instytutu Pamięci N. – Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko N. [...]
Oddziału L. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Zarządzeniem z 15 maja 2025 r. skarżący został wezwany do podpisania skargi kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym niebędącym podpisem własnoręcznym strony oraz do wskazania numeru PESEL. Natomiast zarządzeniem z 16 maja 2025 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł.
Wezwania wraz z pouczeniem o siedmiodniowym terminie na ich wykonanie, pod rygorem odrzucenia skargi, zostały doręczone skarżącemu 23 maja 2025 r. (Urzędowe Poświadczenie Doręczenia – k. 30 akt sądowych).
Termin na uzupełnienie braków skargi upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu.
W świetle art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., "p.p.s.a.") sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W świetle § 3 cytowanego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.
Stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a., skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Jednym z elementów składowych pisma
w postępowaniu sądowym jest wynikający z art. 46 § 1 pkt 4 p.p.s.a. wymóg podpisania pisma przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego. Przy czym wedle art. 46 § 2a p.p.s.a., w przypadku, gdy pismo strony jest wnoszone w formie dokumentu elektronicznego, powinno ponadto zawierać adres elektroniczny oraz zostać podpisane przez stronę albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Zasady podpisywania przewidziane w § 2a dotyczą także załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego (art. 46 § 2b p.p.s.a.).
Jeżeli zaś skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunku formalnego, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi (art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Brakami formalnymi skargi jako pierwszego pisma procesowego w sprawie, są m.in: brak podpisu strony oraz brak wskazania numeru PESEL strony będącej osobą fizyczną (art. 46 § 1 pkt 4 oraz art. 46 § 2 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a.).
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym
w uchwale NSA z 6 grudnia 2021 r., sygn. akt I FPS 2/21, skargę stanowiącą załącznik do formularza pisma ogólnego, podpisanego podpisem zaufanym, przesłanego przez platformę ePUAP, należy uznać za podpisaną jedynie wówczas, gdy została ona odrębnie podpisana podpisem kwalifikowanym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Nadto z uwagi na brzmienie art. 46 § 2a i 2b p.p.s.a. nie można przyjmować, że samo opatrzenie pisma przewodniego kwalifikowanym podpisem elektronicznym jest skuteczne.
Niezachowanie wymogu podania w skardze numeru PESEL skarżącego, jest również brakiem formalnym, który powinien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1
w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., bez względu na to czy numer ten znajduje się w aktach administracyjnych, którymi dysponuje sąd (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22, ONSAiWSA 2023/6/82).
W niniejszej sprawie, skarżący wniósł skargę drogą elektroniczną, przy czym skarga ta stanowiła jeden z załączników do pisma zatytułowanego "SKARGA", zaś podpis elektroniczny został złożony wyłącznie pod tym pismem. Jednocześnie skarga nie zawierała numeru PESEL skarżącego oraz nie został uiszczony wpis sądowy od skargi.
Z uwagi na powyższe, skarżący został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi wniesionej za pośrednictwem platformy e-PUAP, poprzez podpisanie skargi kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym niebędącym podpisem własnoręcznym strony oraz wskazanie numeru PESEL. Skarżący został również wezwany do uiszczenia wpisu w kwocie 100 zł.
Powyższe wezwania doręczono skarżącemu 23 maja 2025 r. W związku
z tym, siedmiodniowy termin do uzupełnienia braków skargi upływał 30 maja 2025 r. Skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków skargi.
W wezwaniu z 15 maja 2025 r. precyzyjnie wskazano sposób uzupełnienia braków wniesionej skargi, zobowiązując do ich uzupełnienia poprzez podpisanie skargi kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym lub podpisem osobistym niebędącym podpisem własnoręcznym strony.
Reasumując, skarżący – pouczony prawidłowo o skutkach niewykonania wezwania – w zakreślonym terminie, który upłynął 30 maja 2025 r., nie wykonał nałożonych na niego obowiązków. Z tego względu należało odrzucić skargę na podstawie art. 220 § 3 i art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.