II SAB/Lu 50/24

II SAB/Lu 50/24 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-04-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Ostrowska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6091 Przywrócenie stosunków wodnych na gruncie lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom
658
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 227, art. 228, art. 229 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 58 par 1 pkt 6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy Anna Ostrowska po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. P. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie żądania interwencji w zakresie wysokiego poziomu wód gruntowych postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
M. P. wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie żądania interwencji w zakresie wysokiego poziomu wód gruntowych w B. przy ul. [...]. Wskazał, że Wójt lekceważy jego sygnały dotyczące zalewania piwnic w budynkach usytuowanych przy tej ulicy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i opisał przebieg korespondencji ze skarżącym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Działalność sądów administracyjnych polega na sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości poprzez kontrolę zgodności z prawem działań administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP; art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.; art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. z 2023 r. poz. 1364 ze zm.; dalej: p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli sądu są określone w art. 3 § 2 p.p.s.a. lub przepisach odrębnych przejawy (formy) działalności organów administracji publicznej, w tym decyzje administracyjne, postanowienia wydawane w toku postępowania administracyjnego, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także rozstrzygające sprawę co do istoty (pkt 2), a także inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. pozwala również na zaskarżenie bezczynności organu, jeśli miał on zająć stanowisko w jednej z form prawnych określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 p.p.s.a. Ponadto ustawodawca przewidział możliwość zaskarżenia bezczynności w sprawach dotyczących innych iż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a.).
Z powyższych regulacji wynika, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna wówczas, gdy żądane przez skarżącego działanie miałoby przybrać formę decyzji administracyjnej; postanowienia, na które służy zażalenie, kończącego postępowanie lub rozstrzygającego sprawę co do istoty; innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, albo też innych aktów lub czynności podejmowanych w ramach ogólnego postępowania administracyjnego lub postępowania podatkowego.
Treść skargi wskazuje, że domniemana bezczynność miałaby odnosić się według skarżącego do podjęcia przez organ interwencji w zakresie wysokiego poziomu wód gruntowych w B. przy ul. [...]. W świetle obowiązujących przepisów tak określone żądanie nie wiąże się z wydaniem żadnego aktu czy podjęciem czynności należących do właściwości organów administracji publicznej, wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. Ujmując rzecz wprost, w sprawie "interwencji w zakresie wysokiego poziomu wód gruntowych" organ administracji publicznej nie wydaje żadnego aktu ani nie podejmuje żadnej czynności z zakresu prawa administracyjnego, która mogłaby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Tym samym nie jest również dopuszczalna skarga na bezczynność w tym przedmiocie.
Aktywność skarżącego w rozpoznawanej sprawie polegała w istocie na podjęciu działań sygnalizacyjnych w ramach skargi powszechnej (art. 227, art. 228 i art. 229 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.). Odpowiedź organu na skargę powszechną nie podlega kontroli sądów administracyjnych z uwagi na to, że nie mieści się w katalogu czynności i aktów poddanych kontroli sądowej. Z tego względu nie jest również dopuszczalna skarga na bezczynność w tym przedmiocie.
Powyższe argumenty prowadzą do konkluzji, że sprawa objęta przedmiotową skargą nie należy do właściwości sądu administracyjnego, co skutkowało koniecznością odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.
W związku z powyższym Sąd orzekł, jak w sentencji.