II SAB/Lu 32/24
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSkarżący W. B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, zarzucając Burmistrzowi Kazimierza Dolnego bezczynność w odpowiedzi na szereg wniosków z okresu od września do listopada 2023 r. Wnioski dotyczyły m.in. procedury korzystania z toalet w urzędzie, opłat za ich używanie, dostępu do środków pomocowych UE, stanu toalety na parkingu klasztoru oraz ogólnych zasad funkcjonowania toalet publicznych w mieście. Burmistrz Kazimierza Dolnego wniósł o oddalenie skargi, twierdząc, że korespondencja skarżącego jest obraźliwa, pomawiająca i stanowi próbę nękania, a intencją skarżącego nie było pozyskanie informacji publicznej, lecz realizacja niewiadomych zamiarów. Sąd, rozpoznając sprawę w trybie uproszczonym, uznał skargę za bezzasadną. Stwierdził, że Burmistrzowi nie można skutecznie zarzucić bezczynności, ponieważ wnioski skarżącego wyczerpują znamiona nadużycia prawa do informacji publicznej. Sąd powołał się na orzecznictwo i doktrynę, wskazując, że prawo do informacji publicznej nie jest nieograniczone i nie może być wykorzystywane do zakłócania funkcjonowania organów administracji, realizacji zemsty czy prowadzenia swoistej zabawy z urzędem. W ocenie Sądu, działania skarżącego były motywowane subiektywnym interesem i stanowiły próbę wywołania dolegliwości u adresata, co wyłączało obowiązek organu do załatwienia wniosków w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W związku z tym, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: WysokaUzasadnienie odmowy udostępnienia informacji publicznej w przypadku nadużycia prawa do informacji, granice korzystania z prawa do informacji publicznej, charakter wniosków o informację publiczną.
Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego, w którym wnioski były wielokrotnie formułowane w sposób odbiegający od standardów, zawierając elementy osobiste, obraźliwe i prześmiewcze. Może być trudniejsze do zastosowania w przypadkach, gdzie wnioski są bardziej standardowe, a jedynie ich treść budzi wątpliwości.
Zagadnienia prawne (2)
Czy bezczynność organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej może być usprawiedliwiona nadużyciem prawa do informacji przez wnioskodawcę?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, bezczynność organu nie może być usprawiedliwiona nadużyciem prawa do informacji przez wnioskodawcę, jednakże samo nadużycie prawa do informacji publicznej wyłącza obowiązek organu do załatwienia wniosku w trybie ustawy.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że wnioski skarżącego wyczerpują znamiona nadużycia prawa do informacji publicznej, ponieważ były motywowane subiektywnym interesem, stanowiły próbę wywołania dolegliwości u adresata i utrudnienia funkcjonowania organu, a nie troską o dobro publiczne. Takie wykorzystanie instytucji dostępu do informacji publicznej nie jest objęte ochroną prawną.
Czy wnioski dotyczące zasad korzystania z toalet w urzędzie i mieście, stanu technicznego toalet oraz opłat za ich używanie stanowią informację publiczną?
Odpowiedź sądu
Sąd nie rozstrzygnął bezpośrednio, czy wszystkie wnioski stanowiły informację publiczną, ale uznał, że ich treść i sposób formułowania przez skarżącego świadczyły o nadużyciu prawa do informacji, co wyłączało obowiązek organu do ich załatwienia w trybie ustawy.
Uzasadnienie
Sąd skupił się na ocenie charakteru wniosków jako nadużycia prawa, a nie na ich merytorycznej kwalifikacji jako informacji publicznej. Wnioski były obszernie formułowane, zawierały szczegółowe opisy osobistych doświadczeń, zastrzeżeń i rozważań, a także miały obraźliwy i prześmiewczy charakter.
Przepisy (9)
Główne
p.p.s.a. art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.d.i.p. art. 1 § ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej
u.d.i.p. art. 16 § ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej
Pomocnicze
p.p.s.a. art. 119 § pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
p.p.s.a. art. 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
u.d.i.p. art. 13 § ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej
u.d.i.p. art. 14 § ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
k.p.a. art. 28
Kodeks postępowania administracyjnego
Argumenty
Skuteczne argumenty
Wnioski skarżącego stanowią nadużycie prawa do informacji publicznej. • Prawo do informacji publicznej nie jest nieograniczone i nie może być wykorzystywane do zakłócania funkcjonowania organów administracji. • Działania skarżącego były motywowane subiektywnym interesem i stanowiły próbę wywołania dolegliwości u adresata.
Godne uwagi sformułowania
wyczerpują znamiona nadużycia prawa do informacji publicznej • wykorzystywanie przepisów u.d.i.p. dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne • swoistego pieniactwa z wykorzystaniem prawa do informacji • nie sposób dopatrzyć się w nich zapytań w sprawach objętych unormowaniami ustawy o dostępie do informacji publicznej • oczywista intencja skarżącego nie była pozyskanie informacji, w tym publicznych, a jedynie zrealizowanie niewiadomych zamiarów • korespondencja skarżącego jest niezwykle obszerna, a przy tym chaotyczna • zawarte w jego korespondencji wywody często miały charakter obraźliwy, ironiczny, prześmiewczy, a wręcz wulgarny • próba wywołania dolegliwości u adresata i utrudnienia funkcjonowania organu • swoistej zemsty za to zdarzenie • instrument do prowadzenia swoistej zabawy z ww. Urzędem
Skład orzekający
Bartłomiej Pastucha
sprawozdawca
Grzegorz Grymuza
członek
Jacek Czaja
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Wysoka
Powoływalne dla: "Uzasadnienie odmowy udostępnienia informacji publicznej w przypadku nadużycia prawa do informacji, granice korzystania z prawa do informacji publicznej, charakter wniosków o informację publiczną."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego, w którym wnioski były wielokrotnie formułowane w sposób odbiegający od standardów, zawierając elementy osobiste, obraźliwe i prześmiewcze. Może być trudniejsze do zastosowania w przypadkach, gdzie wnioski są bardziej standardowe, a jedynie ich treść budzi wątpliwości.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa jest interesująca ze względu na nietypowy charakter wniosków skarżącego i stanowisko sądu dotyczące nadużycia prawa do informacji publicznej, co wykracza poza rutynowe rozstrzygnięcia proceduralne.
“Czy można nadużyć prawa do informacji publicznej? Sąd administracyjny odpowiada.”
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.