II SAB/Lu 31/05

II SAB/Lu 31/05 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2005-06-21
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-04-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Grażyna Pawlos-Janusz /przewodniczący/
Wiesława Achrymowicz /sprawozdawca/
Wojciech Kręcisz
Symbol z opisem
6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
Hasła tematyczne
Scalanie gruntów
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art.50 par.1, 52 par.4, 58 par.1 pkt.6
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Asesor WSA Wiesława Achrymowicz /sprawozdawca/, Asesor WSA Wojciech Kręcisz, protokolant Referent -stażysta Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi A. W. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie nierozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia opiniującego projekt podziału nieruchomości gruntowej p o s t a n a w i a odrzucić skargę
Uzasadnienie
II SAB/Lu 31/05
UZASADNIENIE
Procedując w trybie ustawy o postępowaniu w administracji, Samorządowe Kolegium Odwoławcze , na mocy art. 64 § 2 k.p.a., pozostawiło bez rozpatrzenia wniosek A. F., B. G., W. W., E. W. i M.W. o stwierdzenie nieważności postanowienia Prezydenta Miasta z dnia "[...]" , pozytywnie opiniującego możliwość podziału działki o numerze ewidencyjnym 85, położonej przy ul. Sławinek 34. Wskazało na okoliczność, iż wniosek złożony został przez dzieci A. W. z powołaniem się przezeń na status pełnomocników matki, gdy wobec pisemnego wezwania ich, z pouczeniem o rygorze na wypadek bezczynności, w zakreślonym terminie żadne z nich nie przedłożyło wywodzonego pełnomocnictwa od matki. Termin na uzupełnienie tego braku zakończył swój bieg z dniem 30 marca 2005r. O pozostawieniu wskazanego wniosku bez rozpatrzenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze powiadomiło osoby pod nim podpisane pismem z dnia 06 kwietnia 2005r.
W przedstawionej sytuacji proceduralnej W.W., A.F., B.G., E.W., M.W. wystąpili na drogę postępowania sądowoadministracyjnego z powołaniem się na działanie w imieniu matki, ze skargą na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skoro nie rozpoznało merytorycznie złożonego przez nich wniosku o stwierdzenie nieważności kwestionowanego postanowienia, pozytywnie opiniującego podział nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej z nieruchomością ich matki. Natomiast bardzo zły stan zdrowia A.W. bezwzględnie uniemożliwia jej udzielenie pełnomocnictwa w wymaganej formie. Stąd nałożony przez organ administracji obowiązek jest ich zdaniem niewykonalny.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wnosiło o jej oddalenie, w pełni podtrzymując ocenę prawną, przyjętą za podstawę pozostawienia przytoczonego wyżej wniosku skarżących bez rozpoznania.
W toku postępowania sądowoadministracyjnego skarżący także nie złożyli pełnomocnictwa od matki, pomimo wezwania do uzupełnienia tego braku z pouczeniem o treści art. 38 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przewidującego tryb zastępczego podpisania pełnomocnictwa w sytuacji, gdy sama strona nie może się podpisać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w zaistniałej sytuacji proceduralnej zważył, co następuje:
Bezsprzecznie skarżący w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym formalnoprawnie nieskutecznie powołują się na status pełnomocników ich matki, skoro nie przedłożyli w wymaganej ustawowo formie pełnomocnictwa. W sytuacji przeszkód po stronie mocodawcy do jego osobistego udzielenia, ustawodawca przewidział bowiem tryb zastępczego podpisania pełnomocnictwa, zgodnie z art. 38 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, któremu skarżący także nie uczynili zadość, gdy pisemne wezwanie do złożenia pełnomocnictwa, także w tym szczególnym trybie, podlegało skierowaniu do jednego ze skarżących, a to na mocy art. 76 § 3 wskazanej wyżej ustawy. Zakreślony w tej materii termin upłynął bezskutecznie.
Skarga złożona w niniejszym postępowaniu przez dzieci A. i B.W. podlega odrzuceniu, wobec jej niedopuszczalności, istniejącej także gdy zważyć wywodzone przez skarżących, a dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, następstwo prawne po ojcu, współuprawnionym do wskazywanej nieruchomości, bezpośrednio sąsiadującej z działką ulegającą podziałowi o numerze ewidencyjnym 85, jako uprzednio przedmiotu objętego małżeńską wspólnością majątkową A. i nieżyjącego już B.
W okolicznościach kontrolowanego postępowania administracyjnego, także gdy przyjąć uprawnienie skarżących do nieruchomości o numerze ewidencyjnym 84 z racji wywodzonego dziedziczenia po ojcu, pozbawieni są przymiotu legitymacji skargowej, w rozumieniu art. 50 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a to wobec braku po ich stronie, w sposób jurydycznie oczywisty, interesu prawnego dla inicjowania postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie o podział nieruchomości bezpośrednio sąsiedniej. W tym prawnym kontekście bez rozstrzygającego znaczenia pozostaje akcentowana przez skarżących okoliczność toczącego się przed sądem powszechnym postępowania rozgraniczeniowego, obejmującego działkę dzieloną oraz objętą wywodzonym tytułem prawnym skarżących.
Dla pozytywnego przesądzenia istnienia interesu prawnego po stronie skarżących, musi mieć on swą jurydyczną podstawę w konkretnej normie prawa administracyjnego. Natomiast ustawa z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, w trybie której dokonywany był kwestionowany podział działki, nie przyznaje interesu prawnego, w sprawie o podział nieruchomości, właścicielom nieruchomości bezpośrednio sąsiednich. W tym miejscu należy wskazać, że interes prawny w sposób rozstrzygający wyznacza konkretna norma prawa administracyjnego, nie zaś jedynie podnoszony przez skarżących zarzut jego naruszenia. W konkluzji, na gruncie rozważanych unormowań, skarżący wystąpili niniejszym ze skargą w istocie w cudzej sprawie, co formalnoprawnie niedopuszczalne.
Powyższe okoliczności prawne wyczerpują blankietowo sformułowaną hipotezę art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, czyniąc zasadnym na tej podstawie prawnej odrzucenie skargi.
Kolejną samoistną podstawą dla stwierdzenia niedopuszczalności skargi, u której podstaw leży zarzut bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego , jest uprzednie, to jest przed złożeniem skargi, niewyczerpanie przez skarżących instytucji skierowania do tegoż organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa w postaci wywodzonego nieuprawnionego milczenia organu administracji. W przypadku bowiem skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie ma zastosowania tryb zażaleniowy, stanowiony mocą art. 37 § 1 k.p.a., skoro w stosunku do tego organu na gruncie unormowań ustrojowych nie ma organu wyższego stopnia. W tej sytuacji, gdy zastosować zasadę autokontroli w działaniach organu administracji oraz pierwszeństwa postępowania administracyjnego przed sądowoadministracyjnym, skarżący bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego ma proceduralny obowiązek uprzedniego wezwania tegoż organu do usunięcia wskazywanego przezeń naruszenia prawa w odniesieniu do wywodzonego milczenia organu w zakresie wydania administracyjnego rozstrzygnięcia, przy zastosowaniu art. 52 § 4 w związku z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zrealizowanie tej czynności w sposób formalnoprawnie skuteczny nie jest ograniczone terminem, co wynika wprost z treści powołanego art. 52 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Przedstawiona ocena prawna w ostatnio rozważanej proceduralnej materii stanowi kontynuację dotychczasowej linii orzecznictwa sądowoadministracyjnego, by przywołać w tym miejscu postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I SAB 118/98 LEX 48577 oraz II SAB/ Kr 109/01 niepublikowane, o walorze jurydycznej adekwatności na gruncie sądowoadministracyjnych unormowań proceduralnych obecnie obowiązującej, a rozważanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, znajdującej poparcie w opracowaniach doń komentatorskich pod redakcją T. Wosia / wyd. LEXIS NEXIS Warszawa 2005/ oraz P. Przybysza / wyd. LEXIS NEXIS Warszawa 2004/.
Niewyczerpanie przez skarżących obligatoryjnie wymaganego ustawowego trybu wezwania Samorządowego Kolegium Odwoławczego do usunięcia wywodzonego naruszenia prawa, przed wystąpieniem ze skargą na drogę postępowania sądowoadministracyjnego na bezczynność tego organu administracji, w swych proceduralnych następstwach stanowi kolejną podstawę odrzucenia skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Reasumując, powoływanie się przez skarżących na etapie postępowania sądowoadministracyjnego na status następców prawnych, z racji dziedziczenia, współuprawnionego do działki o numerze ewidencyjnym 84 ich ojca, pozostaje okolicznością bez prawnie rozstrzygającego znaczenia, skoro nie eliminuje wymienionych, występujących niezależnie, przesłanek dla stwierdzenia niedopuszczalności ich skargi, tyczących się zarówno samej A. W., jak też jej dzieci, co rozstrzygające.
Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.
/w/