II SAB/LU 27/23

II SAB/Lu 27/23 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-02-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Brygida Myszyńska-Guziur
Grzegorz Grymuza /sprawozdawca/
Jerzy Parchomiuk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 46 § 2 pkt 1 lit. a; art. 3 § 2 pkt 8; 149 § 1 pkt 3, §1a,; art. 151;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 902
art. 21 pkt 1; art. 10; art. 13 ust. 1 i ust. 2; art. 4 ust. 1 pkt 5;
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza (sprawozdawca) Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Prezesa Zarządu M. sp. z o.o. z siedzibą w Mirczu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Prezes Zarządu M. sp. z o.o. z siedzibą w Mirczu dopuścił się bezczynności w załatwieniu wniosku M. W. z dnia 16 października 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa Zarządu M. sp. z o.o. z siedzibą w Mirczu do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 16 października 2022 r.; IV. w pozostałej części skargę oddala; V. zasądza od Prezesa Zarządu M. sp. z o.o. z siedzibą w Mirczu na rzecz M. W. 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 16 października 2022 r., za pośrednictwem poczty elektronicznej M. W. (dalej jako: "skarżąca") zwróciła się do Prezesa Zarządu M. Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej jako: "organ" lub "Prezes spółki") o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii uchwał Rady Nadzorczej oraz Zgromadzenia Wspólników M. Sp. z o.o. z siedzibą w M. podjętych w latach 2014-2022. Określając sposób udostępnienia żądanych informacji skarżąca wniosła o przesłanie ich na wskazany adres poczty elektronicznej.
W odpowiedzi na wniosek, organ w dniu 28 października 2022 r. poinformował skarżącą, że z uwagi na konieczność zanonimizowania danych osobowych występujących w uchwałach ich kserokopie zostaną przesłane w najbliższym możliwym terminie.
Pismem z dnia 7 grudnia 2022 r. (wpływ do organu 9 grudnia 2022 r.) M. W. wywiodła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Prezesa Spółki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie:
1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek;
2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902, ze zm.; dalej jako: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.
Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem, w terminie 14 dni oraz o zasądzenie kosztów postępowania, a także o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 259; dalej jako "p.p.s.a.").
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że po dokonaniu anonimizacji treści uchwał w niezbędnym zakresie, ich skany zostały przesłane wnioskodawczyni w dniu 13 grudnia 2022 r. na wskazany adres skrzynki elektronicznej. Organ wyjaśnił, że przyczyną wydłużenia terminu załatwienia przedmiotowego wniosku była ograniczona liczba pracowników w Spółce w stosunku do szerokiego zakresu ich obowiązków, a także konieczność zorganizowania oddelegowania pracownika do zeskanowania uchwał Spółki i przygotowania do ich przesłania bez uszczerbku dla bieżącego funkcjonowania zakładu pracy.
Zdaniem organu zarzut bezczynności jest niezasadny z uwagi na okoliczność poinformowania wnioskodawczyni w ustawowym terminie, że wniosek został uwzględniony w całości jednakże konieczność dokonania animizacji uchwał objętych wnioskiem spowoduje wydłużenie czasu w jakim zostaną one udostępnione. Organ podkreślił, że nie bez znaczenia pozostaje także okoliczność, że skarżąca wraz z przedmiotowym wnioskiem w tym samym czasie złożyła kilkanaście innych wniosków w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, co znacznie utrudniło bieżące funkcjonowanie zakładu pracy i wpłynęło na jakość i terminowość wykonywanych zadań przez pracowników.
Organ wskazał nadto, że w związku z ujawnieniem braku formalnego skargi w postaci odstąpienia przez skarżącą od wskazania adresu zamieszkania, Spółka zwróciła się o uzupełnienie skargi o te dane, informując, że w przypadku podtrzymywania przez skarżącą woli złożenia skargi do WSA w Lublinie w przedmiotowej sprawie, konieczne będzie na podstawie art. 46 § 2 pkt 1 lit. a p.p.s.a. uzupełnienie skargi poprzez wskazanie adresu jej zamieszkania.
Skarżąca pismem doręczonym organowi w dniu 30 stycznia 2022 r., podtrzymała skargę i zakwestionowała swój obowiązek wskazania adresu zamieszkania w skardze.
W piśmie procesowym z dnia 2 marca 2023 r., skarżąca ponownie zakwestionowała obowiązek wskazania adresu zamieszkania, wskazując jednocześnie, że pomimo przesłania przez organ w dniu 13 grudnia 2022 r. skanów wnioskowanych o udostępnienie dokumentów, to nie ujęto w nich załączników do tychże. W związku z powyższym doszło jedynie do częściowego udostępnienia żądanej informacji.
Odnosząc się do treści odpowiedzi na skargę wskazała, że od 5 października 2022 r., do 22 marca 2023 r., złożyła do organu łącznie 13 wniosków o dostęp do informacji publicznej, z czego większość obejmowała swoim zakresem kwestie problemów finansowych tej Spółki komunalnej oraz sprawy związane z audytem wewnętrznym, który przeprowadzono w Spółce. Dodała, że w jej ocenie bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz, że była skutkiem działania mającego na celu nieudostępnienie informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga zasługuje w części na uwzględnienie, gdyż Prezes Zarządu M. Spółki z o.o. dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 16 października 2022 r.
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że Sąd odstąpił od wezwania skarżącej do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie adresu zamieszkania skarżącej – aczkolwiek nie jest co do zasady pozbawione racji twierdzenie organu, że wskazanie adresu zamieszkania strony skarżącej będącej osobą fizyczną, jest wymogiem formalnym skargi - jako pierwszego pisma w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 46 § 2 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie, oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku – adresu do doręczeń lub siedziby i adresów stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników. W literaturze wskazuje się przy tym, że wskazanie w skardze adresu do doręczeń może mieć miejsce wyjątkowo, kiedy np. strona nie ma miejsca zamieszkania (por. B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. 7. Wydanie, Warszawa 2018, str. 189).
W rozpoznawanej skardze skarżąca podała wyłącznie adres do doręczeń w postaci adresu skrytki pocztowej, natomiast nie podała swojego adresu zamieszkania. Co do zasady jest to brak formalny skargi taki sam jak przykładowo brak wskazania numeru PESEL strony, będącej osobą fizyczną. O zbędności wezwania skarżącej do uzupełniania braku formalnego skargi poprzez wskazanie jej miejsca zamieszkania, w okolicznościach przedmiotowej sprawy zdecydowało to, że wraz z uiszczeniem przez skarżącą wpisu od skargi, w aktach sprawy ujawniony został widniejący na potwierdzeniu wpłaty adres skarżącej, który – jako adres przypisany do jej rachunku bankowego – mocą zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 7 marca 2023 r. został odnotowany jako adres zamieszkania skarżącej.
Z powyższych względów, wobec ujawnienia w taki sposób w aktach sprawy adresu zamieszkania skarżącej należało uznać, że brak oznaczenia w skardze adresu zamieszkania skarżącej został w taki sposób uzupełniony i stanowi już braku formalnego uzasadniającego zastosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a. poprzez wezwanie skarżącej do uzupełnienia tego braku pod rygorem odrzucenia skargi.
W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.
Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej będzie miała miejsce w sytuacji, w której podmiot ten w ustawowo określonym terminie nie podejmie w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie żądanej informacji czynności określonych w przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, tj. nie udostępni informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), nie wyda decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), nie powiadomi pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskaże, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).
W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, obowiązkiem Sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero bowiem stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się skarżący, był obowiązany do udzielenia informacji publicznej oraz, że żądana przez stronę skarżącą informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność (por. P. Szustakiewicz, Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i nast. wraz z powołanym orzecznictwem).
Odnosząc się zatem do zakresu podmiotowego wynikającego z ustawy, Sąd stwierdził, że z informacji z Krajowego Rejestru Sądowego dotyczącego M. Sp. z o.o. z siedzibą w M. (nr KRS: [...]), wynika, że właścicielem całości udziałów tej spółki jest Gmina M. Przedmiotem działalności ww. spółki gminnej jest natomiast (m.in.) zbieranie i usuwanie odpadów. Nie budzi zatem wątpliwości, że spółka ta jest jednostką organizacyjną, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p., wykonującą zadania publiczne i dysponującą majątkiem publicznym, w której jednostka samorządu terytorialnego posiada pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Tym samym Prezes M.– jako podmiot reprezentujący tę spółkę – z mocy ww. przepisu należy do podmiotów zobowiązanych do udostępniania informacji publicznych.
Z kolei, informacje zawnioskowane przez skarżącą również kwalifikują się do kategorii informacji mających charakter publiczny. Według art. 1 ust.1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. Na tle tego przepisu w orzecznictwie za informację publiczną uznaje się każdą wiadomość wytworzoną lub odnoszoną do władz publicznych, a także wytworzoną lub odnoszoną do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Przyjmuje się, że informacją publiczną jest treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą.
W świetle powyższego nie budzi wątpliwości, że skierowany do organu wniosek o udostępnienie kopii uchwał Rady Nadzorczej oraz Zgromadzenia Wspólników M. Sp. z o.o. z siedzibą w M. podjętych w latach 2014-2022, dotyczył informacji publicznej. Spółka będąc podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązana jest więc do udostępniania treści tych uchwał, które zawierają informacje podlegające udostępnieniu w trybie u.d.i.p., za wyjątkiem kopii uchwał, które podlegają udostępnieniu na podstawie innych przepisów.
Co do zasady zatem wnioskowane dane podlegają udostępnieniu, a jedynie potencjalnie mogą zwierać informacje prawnie chronione, np. ze względu na ochronę prywatności czy też tajemnicę przedsiębiorcy. Wówczas, oczywiście w razie zaistnienia takich przesłanek, w pewnym zakresie możliwa byłaby odmowa udostępnienia tych informacji zawartych w żądanych dokumentach. W tym kontekście nadmienić również należy, że ustawa o dostępie do informacji publicznej ani w art. 5, ani w żadnym innym przepisie nie precyzuje formy ograniczenia informacji publicznej. Tym samym nie przesądza, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej sprowadza się de facto tylko do odmowy jej udostępnienia. Możliwe jest również utajnienie pewnych danych poprzez tzw. anonimizację, tak jak dokonał tego organ w niniejszej sprawie.
Wprawdzie analiza przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. w kontekście trybu i zasad udostępniania informacji publicznej - pozwala na stwierdzenie, że tylko informacja publiczna stanowiąca dokument urzędowy (zmaterializowana w postaci dokumentu urzędowego) może być udostępniona zarówno co do treści jak i postaci, jednakże skoro organ słusznie przyjmując, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną udostępnił ją w postaci w jakiej została wytworzona, Sąd nie kwestionuje działania organu w tym zakresie. Na marginesie jedynie, Sąd zaznacza, że różnica pomiędzy dokumentem urzędowym a dokumentem posiadającym inny charakter, w kontekście dostępu do informacji publicznej, sprowadza się do tego, że w przypadku dokumentu urzędowego mamy do czynienia z dostępem – z zastrzeżeniem art. 5 u.d.i.p. - do treści i postaci dokumentu, podczas gdy, w przypadku dokumentu mającego inny charakter, dostęp do informacji publicznej ogranicza się wyłącznie do jego treści (dotyczącej spraw publicznych) (tak NSA w wyroku z dnia 18 lutego 2015 r. sygn. akt. I OSK 752/14, pub. https://orzeczenia.nsa.gov.pl; dalej jakom CBOSA). Wobec powyższego w przedmiotowej sprawie, organ nie był, w świetle przepisu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. zobowiązany do umożliwienia zapoznania się przez skarżącą z żądaną informacją w takiej formie, w jakiej została wytworzona, a jedynie z treścią wnioskowanych o udostępnienie uchwał.
W tym miejscu wskazania również wymaga, że niezasadne są twierdzenia skarżącej podnoszone w piśmie procesowym z dnia 22 marca 2023 r., jakoby organ jedynie częściowo odpowiedział na jej wniosek z dnia 16 października 2022 r., z uwagi na nieprzesłanie załączników do wnioskowanych o udostępnienie uchwał. Z załączonego do akt sprawy zbioru kopii uchwał udostępnionych skarżącej wynika, że załączniki będące integralną częścią uchwał zostały wraz z kopiami przedmiotowych uchwał doręczone skarżącej (załącznik do uchwały nr 3 z dnia 19 lipca 2022 r., Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników M. Sp. z o.o. z/s w M. w sprawie ustalenia zasad kształtowania wynagrodzeń Członków Zarządu M. sp. z o.o. z/s w M., k. 10-14 akt adm.). Zarzut skarżącej w tym zakresie jest więc zupełnie bezzasadny.
Koncentrując się jednak na głównej osi sporu – bezczynności organu, Sąd stwierdził, że pomimo, iż organ odpowiedział na wniosek skarżącej i udostępnił wnioskowaną informację, to nie dokonał tego w terminach ustawowych. Zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1); jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Jak wynika z powyższego, art. 13 ust. 2 u.d.i.p. posługuje się otwartą formułą "jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie", co pozwala na zindywidualizowanie zastosowania tej regulacji do okoliczności konkretnej sprawy (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SAB/Po 4/20, dostępne w CBOSA). Dopuszczalne jest zatem wydłużenie 14-dniowego terminu w przypadku braku możliwości udzielenia informacji publicznej, przy czym organ jest zobligowany do powiadomienia wnioskodawcy, przed upływem tych 14 dni, o powodach opóźnienia oraz do wyznaczenia dodatkowego terminu udostępnienia informacji.
Wprawdzie, organ w dniu 28 października 2022 r., poinformował skarżącą, że z uwagi na konieczność anonimizacji, "kserokopie uchwał zostaną przesłane w najbliższym możliwym terminie", jednak zauważenia wymaga, że wbrew treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p. organ nie poinformował w jakim terminie udzieli informacji (nie wskazał chociażby przybliżonego terminu). Stwierdzenie "w najbliższym możliwym terminie" jest zbyt lakoniczne i nie wypełnia dyspozycji art. 13 ust. 2 u.d.i.p., tym bardziej, że organ udostępnił wnioskowaną informację dopiero kilka dni po złożeniu skargi skierowanej do sądu administracyjnego, tj. w dniu 13 grudnia 2022 r. Skoro zatem Prezes spółki nie udostępnił żądanych informacji w terminie, a dokonał tej czynności dopiero po wniesieniu skargi do Sądu, zasadny pozostaje zarzut skarżącej dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.
Dla sądu orzekającego w przedmiocie bezczynności kluczowy jest bowiem stan w dniu wniesienia skargi. Innymi słowy, jak wskazał NSA w uchwale z 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II OPS 5/19, "kontrolowany w wyniku skargi na bezczynność stan rzeczy musi być w dacie wniesienia skargi aktualny, nie zaś historyczny". Z powyższego wynika zatem, że Prezes spółki dopuścił się bezczynności w zakresie rozpatrzenia wniosku skarżącej z dnia 16 października 2021 r., co z kolei uzasadnia treść punktu I sentencji wyroku.
Przy czym, bezczynność organu jaka wystąpiła, nie miała charakteru rażącego (orzeczenia w punkcie II wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a.). W okolicznościach sprawy nie ma bowiem wystarczających argumentów do uznania, że bezczynność Prezesa Spółki miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Podzielić należy pogląd, według którego przy ocenie, czy w sprawie miała miejsce rażąca bezczynność należy uwzględniać całokształt okoliczności danej sprawy, przy uwzględnieniu m.in. reguł doświadczenia zawodowego i życiowego. Do przypadków rażącej bezczynności zalicza się zwykle zbyt długi okres niedziałania, niemający uzasadnienia ani w stopniu skomplikowania, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, ani w ilości spraw do załatwienia przez organ, czy wniosków procesowych składanych przez strony. Pod pojęciem rażącego naruszenia prawa ujmuje się sytuację, w której bez żadnej wątpliwości można stwierdzić, że uchybiono prawu, a więc sytuację, w której to naruszenie jest oczywiste. Można dodać, że jest to stan, w którym naruszenie to jest także istotne, a więc niedające się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa (por. wyrok NSA z 12 marca 2015r. II OSK 1807/14 i podane tam orzecznictwo opubl. w CBOSA).
W niniejszej sprawie zwłoka organu w prawidłowym załatwieniu sprawy nie wynikała z lekceważenia obowiązków nałożonych na organ przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej i dążenia do ograniczenia prawa do strony do dostępu do informacji. Świadczy o tym niemal niezwłoczne udzielenie odpowiedzi po wniesieniu skargi na bezczynność. W tym aspekcie sprawy znaczenie mają również kwestie problemów kadrowych podniesione w odpowiedzi na skargę. Choć problemy te nie zwalniały z obowiązku udzielenia odpowiedzi w terminie ustawowym, to rzutują na ocenę, że zwłoka organu nie może być oceniana jako rażąca bezczynność. W konsekwencji nie ma podstaw do przypisania opóźnieniu zaistniałemu w sprawie niniejszej charakteru kwalifikowanego. Zdaniem sądu, orzeczenie stwierdzające wystąpienie bezczynności wywoła wystarczające skutki prewencyjne, w tym zmobilizuje organ do właściwego i sprawnego procedowania wpływających wniosków oraz właściwej organizacji pracy.
Wobec okoliczności, że w dacie orzekania przez Sąd bezczynność organu ustała, brak było podstaw do orzeczenia o zobowiązaniu organu do załatwienia przedmiotowego wniosku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Z tego powodu w punkcie III wyroku sąd orzekł o umorzeniu postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Jeśli sprawa została załatwiona, sąd nie ma podstaw do zobowiązywania organu do wydania aktu lub czynności.
W ocenie sądu, z wyżej wskazanych powodów brak jest również podstaw do wymierzenia organowi grzywny. W związku z powyższym, w pozostałej części, tj. w zakresie wymierzenia organowi grzywny, Sąd skargę oddalił w oparciu o art. 151 p.p.s.a.
O zwrocie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, które w niniejszej sprawie ograniczają się do uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 złotych, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.