II SAB/LU 176/24

II SAB/Lu 176/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2025-02-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-11-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jerzy Parchomiuk
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Maciej Gapski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
658
Hasła tematyczne
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1465
art. 30 ust. 1 i ust. 2, art. 101a ust. 1 i ust. 2
Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 1130
art. 15 ust. 2
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Maciej Gapski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. O. i P. O. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie niewykonania czynności nakazanych prawem dotyczących realizacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. oddala skargę.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 31 października 2024 r. M. O. oraz P. O. (dalej jako: skarżący) wnieśli skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie niewykonania postanowień uchwały nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] października 2019 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. w części dotyczącej ustanowienia drogi wewnętrznej oznaczonej w jej treści symbolem "5KDW" a przeznaczonej, m.in. do obsługi technicznej posesji skarżących. W skardze zarzucono sprzeczność z § 18 ww. uchwały w zw. z art. 30 ust. 1 i art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej jako: u.s.g.) w zw. z art. 15 Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.), a także zasadą pomocniczości wyrażoną w Preambule do Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o zobowiązanie Wójta Gminy do dokonania czynności zmierzających do wykonania ww. uchwały we wskazanym zakresie, zgodnie z wezwaniem z dnia 2 września 2024 r. i ponagleniem z dnia 12 września 2024 r., bądź w drodze decyzji wydanej w trybie art. 35a u.p.z.p. Dodatkowo wniesiono o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi przedstawiono problemy skarżących związane z niewykonaniem postanowień miejscowego planu zagospodarowana przestrzennego odnośnie budowy drogi wewnętrznej – 5KDW, która stanowić ma obsługę techniczną należących do nich działek przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową nr [...] i [...].
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie oraz umorzenie postępowania z powodu zastosowania przez organ procedury autokontroli. W uzasadnieniu organ podkreślił, że zlecił czynności mające na celu wykonanie postanowień planu w zakresie realizacji drogi oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem [...]
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej jako: p.p.s.a.).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył co następuje:
W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna z uwagi na charakter prawny przepisów zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Uchwały tego rodzaju, chociaż stanowią akty prawa miejscowego nie podlegają zasadniczo obowiązkowej realizacji, akty te mają jedynie wymiar planistyczny, a przystąpienie do ich realizacji zależy w indywidualnych sytuacjach od organów publicznych oraz właścicieli nieruchomości objętych planem lub innych podmiotów. Obowiązujące przepisy w tym ustawa prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie dają sądom możliwości przymuszenia organów gminy do realizacji postanowień uchwał w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Sąd jednocześnie uznał za dopuszczalną wniesioną przez M. O. i P. O. skargę na podstawie art. 101a ust. 1 u.s.g.
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w rozumieniu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie dotyczy bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania w innych przypadkach działania organów administracji poddanych kontroli sądów administracyjnych, np. podejmowania przez organy jednostek samorządu terytorialnego aktów o charakterze prawa miejscowego albo pozbawionych tego charakteru, a także realizacji innych działań z zakresu administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a.). Bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w tego rodzaju sprawach może być poddane kontroli sądów administracyjnych na podstawie przepisów szczególnych. Takim przepisem jest art. 101a ust. 1 u.s.g., w którym przewidziano możliwość wniesienia skargi m.in. wówczas, gdy organ gminy nie wykonuje czynności nakazanych prawem, a więc pozostaje bezczynny lub przewlekle prowadzi postępowanie w sprawie, w której zgodnie z przepisami prawa jest zobowiązany wykonać określoną czynność. W sprawach tych sąd administracyjny, jak wynika z art. 101a ust. 2 u.s.g., może nakazać organowi nadzoru wykonanie niezbędnych czynności na rzecz skarżącego, na koszt i ryzyko gminy.
Należy podkreślić, że regulacja zawarta w art. 101a u.s.g. będzie miała zastosowanie w tych przypadkach, gdy odpowiedni przepis nakłada na organ gminy obowiązek podjęcia określonych czynności nakazanych prawem albo jeżeli podejmowane czynności prawne lub faktyczne naruszają prawa osób trzecich. Uwzględnienie skargi na podstawie wymienionego przepisu wymaga istnienia unormowania, z którego wynika obowiązek organów samorządu do podjęcia określonej uchwały lub innego rodzaju działań, a także wykazania związku przyczynowego między bezczynnością organów gminy w wykonywaniu tych czynności, a naruszeniem interesu prawnego czy uprawnienia skarżącego. Co do zasady natomiast samo sporządzanie miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a także realizacja ich postanowień ma fakultatywny charakter. Jest to wyraz samodzielności gminy i przysługującego jej władztwa planistycznego. Gmina może, ale nie musi takiego planu uchwalać, nawet zaś w przypadku przewidywanych w planie inwestycji publicznych, w tym drogowych, brak jest przepisów nakazujących obowiązek realizacji postanowień planu. Plan miejscowy jedynie przewiduje i dopuszcza (lub zakazuje) możliwość działania i realizacji inwestycji, ale nie nakłada obowiązków realizacyjnych na żadne podmioty.
Powołane w skardze przepisy odnoszące się do kompetencji wójta w zakresie wykonania uchwał rady gminy – art. 30 ust. 1 i 2 u.s.g., nie stanowią samodzielnej podstawy do realizacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Okoliczność, że regulacje odnoszące się do modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej powinny stać się obowiązkową częścią każdego uchwalanego planu miejscowego – art. 15 ust. 2 pkt 10 u.p.z.p. – również nie stanowią podstawy do nałożenia obowiązku realizacji postanowień zawartych w planie miejscowym.
Dlatego też pomimo uznania, że w realiach przedmiotowej sprawy skarga na bezczynność w zakresie realizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy W. była dopuszczalna, na podstawie szczegółowego unormowania z art. 101a ust. 1 u.s.g., to jednak z uwagi na charakter przepisów zawartych w zaskarżonej uchwale sąd nie miał podstawy do jej uwzględniania.
Mając powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 p.p.s.a.