II SAB/LU 156/22

II SAB/Lu 156/22 - Postanowienie WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2023-03-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-11-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bartłomiej Pastucha
Jerzy Drwal
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
658
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Skarżony organ
Wójt Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 par 1 pkt 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Asesor sądowy Bartłomiej Pastucha po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 marca 2023 r. sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie usług opiekuńczych p o s t a n a w i a I. odrzucić skargę; II. przyznać [...] M. K. R. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) należnego podatku od towarów i usług.
Uzasadnienie
T. W. wniosła w dniu 7 października 2022r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na "niewykonanie decyzji SKO.41/4285/OS/2021 z 13 stycznia 2022r. (wniosek o świadczenie z 27 maja 2021r.) od 1 lutego 2022r. do 30 czerwca 2022r.". Skargę poprzedziła "wezwaniem do wykonania z 28 lutego 2022r.".
Z uzasadnienia skargi wynika, że skarżąca domagała się od organu przyznania jej usług opiekuńczych zwykłych, a nie specjalistycznych, gdyż potrzebuje pomocy przy obsłudze kotła CO, a takiej pomocy nie chcą jej udzielić opiekunki w ramach usług specjalistycznych. Decyzja z 13 stycznia 2022r. dotyczyła usług zwykłych i skarżąca obecnie zarzuca, że usługi te nie zostały wykonane.
Skarga została zrejestrowana w niniejszej sprawie jako skarga na bezczynność (II SAB/Lu).
Stanowisko skarżąca podtrzymała w piśmie z dnia 1 lutego 2023r. (k.21), podnosząc jednak, że nie jest to skarga na bezczynność Wójta, lecz na niewykonanie decyzji i w związku z tym domaga się ona zmiany sygnatury na "II SA/Lu".
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 7 lutego 2023r. skarżąca została poinformowana, że o wpisie do odpowiedniego repertorium decyduje przewodniczący danego wydziału, a nie strona. Jednocześnie wyjaśniono, że skarga na niewykonanie decyzji nie jest skargą na jakikolwiek akt lub czynność, które podlegałaby wpisaniu od repertorium "SA", ale na bezczynność organu ("SAB").
Następnie ustanowiona w ramach prawa pomocy dla skarżącej radca prawny – M. K. R., złożyła pismo uzupełniające z dnia 28 marca 2023. wskazując w pierwszej kolejności, że popiera skargę złożoną przez skarżącą i jej argumentację oraz dodała, że zarzuca również organowi bezczynność w zakresie informacji publicznej polegającą na nierozpoznaniu wniosku skarżącej z dnia 3 lutego 2022r. o udostępnienie jej umowy zawartej przez Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] z opiekunką I. Z., skierowaną do świadczenia usług opiekuńczych dla skarżącej. To właśnie na skutek niedoręczenia skarżącej tej umowy, usługi nie zostały zrealizowane we wskazanym okresie.
Sąd zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.
Przepis art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2023r., poz.259.), dalej jako "p.p.s.a.", stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku (...).
Taka sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie.
Skarżąca wniosła bowiem już wcześniej tj. w dniu 7 kwietnia 2022 r. skargę na niewykonanie obowiązku świadczenia usług opiekuńczych przyznanych jej m.in. na podstawie decyzji z 13 stycznia 2022r. w okresie od 1 lutego 2022r. do 30 czerwca 2022r. Skarga została zakwalifikowana jako skarga na bezczynność pod sygn. akt II SAB/Lu 55/22, a następnie wyrokiem z 6 października 2022r. Sąd ją oddalił; orzeczenie jest nieprawomocne, a więc zachodzi stan zawisłości sprawy uniemożliwiający ponowne wniesienie skargi w tym samym przedmiocie. Kwestia dodatkowych dowodów, np. umowy z opiekunką I. Z., powinna być podnoszona w toczącym się już postępowaniu.
Jednocześnie skarżącej zostało wyjaśnione (w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 7 lutego 2023r.), że skarga na czynność polegającą na nieświadczeniu usług opiekuńczych, pomimo ich przyznania decyzją, nie należy do aktów i czynności, które podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego (zgodnie z art. 3 § 1 i 2 p.p.s.a.). Postanowienia, które wskazała skarżąca w skardze (I OSK 2427/21 i II SA/Lu 1024/13) dotyczyły czynności wypłaty zasiłku stałego, a więc miały inny przedmiot, niż rozpatrywana sprawa.
Nie sposób też pominąć, że domaganie się obecnie wykonania usług za okres, który już upłynął, jest bezprzedmiotowe. Skarżąca żądając wsparcia od organu pomocy społecznej powinna już we wniosku jasno i wyraźnie precyzować, jakiego rodzaju usług żąda.
Z przedstawionych powodów skarga podlega odrzuceniu na podstawie przytoczonego art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a.
Dodać należy, że zgłoszone przez pełnomocnika skarżącej dodatkowe żądanie stwierdzenia bezczynności w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, nie mogło być rozpatrywane w niniejszej sprawie, ponieważ jej przedmiot określiła skarżąca w skardze i w piśmie z 1 lutego 2023r. jako skarga na niewykonanie decyzji o przyznaniu jej usług opiekuńczych, a więc nie w sprawie informacji publicznej. Pełnomocnik zresztą wprost poparła tę skargę i argumentację wyrażoną przez skarżącą. Kwestia bezczynności organu w zakresie wniosku o udostępnienie wskazanej umowy może być podnoszona w odrębnym postępowaniu.
Natomiast gdy chodzi o wynagrodzenie pełnomocnika w niniejszej sprawie, Sąd przyznał je na podstawie art. 250 § 1 p.p.s.a. zgodnie z dotychczasową utrwaloną praktyką sądów administracyjnych w wysokości wskazanej w § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust.3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2019 r., poz. 18 ze zm.).