II SAB/Lu 114/22

II SAB/Lu 114/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-11-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-09-06
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Bogusław Wiśniewski /przewodniczący sprawozdawca/
Grzegorz Grymuza
Marcin Małek
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku
Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 1; art. 3 ust. 1 pkt 1; art. 4 ust. 1 i 3, art. 6 ust. 1 pkt 5; art. 13 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Ł. G. na bezczynność Rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II w Lublinie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II w Lublinie do załatwienia wniosku Ł. G. z dnia [...] lipca 2022 r. w zakresie punktu 8 w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku; II. w pozostałym zakresie oddala skargę; III. stwierdza, że bezczynność Rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II w Lublinie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; IV. zasądza od Rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II w Lublinie na rzecz Ł. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Sygn. akt II SAB/Lu [...]
UZASADNIENIE
W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na bezczynność Rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II w Lublinie (zwanego dalej: Rektorem) w zakresie rozpoznania wniosku z dnia 7 lipca 2022 r. Ł. G. zażądał rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, stwierdzenia, że Rektor dopuścił się bezczynności, zobowiązania Rektora do wydania właściwej decyzji administracyjnej w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie od Rektora kosztów sądowych.
Uzasadniając skargę jej autor wyjaśnił, że dnia 7 lipca 2022 r. złożył do Rektora wniosek o dostęp do informacji publicznej. Z uwagi na brak odpowiedzi w dniu 25 lipca 2022 r. złożył ponaglenie argumentując je tym, że Rektor dopuszcza się zwłoki w udostępnieniu informacji publicznej. W odpowiedzi na wniosek z dnia 26 lipca Rektor udostępnił jedynie część żądanej informacji. Odnośnie punktów 8 i 9 wniosku, a więc w części dotyczącej następujących informacji: treści dokumentu: Raport mający na celu przedstawienie ryzyka i potencjalnych efektów finansowych związanych ze stanem realizacji projektu "Zintegrowany Program Podnoszenia Kompetencji studentów i pracowników Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II" (3-5-i)
POWR.03.05.00-00-Z207/17 - wraz z załącznikami 1 i 2 oraz treści dokumentu: Informacja z prac DKWzwiązanych z planem naprawczym dla projektu "Zintegrowany Program Podnoszenia Kompetencji studentów i pracowników Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II" (3.5.1) - POWR.03.05.00-00-Z207/17, stan na 30.09.2021 r. Rektor stwierdził, że informacje te nie stanowią informacji publicznej. Skarżący nie zgadza się z taką kwalifikacją informacji zawartych w punkcie 8 i 9 wniosku.
Wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. l ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną, stanowi informację publiczną. Powyższe w pełni czyni zadość zasadzie określonej w art. 61 Konstytucji RP. O zakwalifikowaniu danej informacji do informacji publicznej decyduje bowiem kryterium rzeczowe, a więc treść informacji i jej charakter. Organ powinien zauważyć, że definicja informacji publicznej ma większy zakres pojęciowy niż definicja dokumentu urzędowego, wewnętrznego, roboczego etc. Organ w celu ustalenia, czy dokument podlega informacji publicznej zobowiązany był uwzględnić co dokument zawiera, a nie do jakich celów i przez kogo został sporządzony. Nie ma tutaj znaczenia określenie statusu dokumentu jako wewnętrzny albo zewnętrzny. Status dokumentu wewnętrznego jako stanowiącego informację publiczną został jednoznacznie określony w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wyłączenie dokumentów wewnętrznych spod reżimu ustawy o dostępie do informacji publicznej ma charakter wyjątku, wobec czego pojęcie to powinno być wykładane wąsko. W związku z tym, jedynie treść tego dokumentu może przesądzić o tym, czy podlega on informacji publicznej. Aby informacja posiadała walor informacji publicznej, jej treść musi odnosić się do sfery faktów. Dokumenty o które wnioskowałem zawierają fakty - opisują stan faktyczny związany z nieprawidłowościami dotyczącymi wydatkowania środków publicznych.
Skarżący podkreśla, że jest autorem dokumentu zatytułowanego "Raport mający na celu przedstawienie ryzyka i potencjalnych efektów finansowych związanych ze stanem realizacji projektu "Zintegrowany Program Podnoszenia Kompetencji studentów i pracowników Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II" (3.5.1) - POWR.03.05.00-00-Z207/17 - wraz z załącznikami 1 i 2.". Dokument opracował w okresie pracy w KUL na polecenie jednego z przełożonych. W dokumencie opisał braki, nieprawidłowości i ryzyka związane z wadliwą realizacją umowy o dofinansowanie projektu POWR.03.05.00-00-Z207/17. Dokument zawierał dwa załączniki. Pierwszy dotyczył braków dokumentacji w ramach poszczególnych zadań, drugi dotyczył nieprawidłowości dokumentowania realizacji umowy o zamówienie publiczne pomiędzy Rektorem, a firmą A. . Dokument mógłby być lub powinien zostać przedstawiony instytucjom zewnętrznym co również potwierdza, że jego treść stanowi informację publiczną. Zgodnie z treścią zawartej przez Rektora umowy o dofinansowanie P0WR.03.05.00-00-Z207/17, Rektor jako beneficjent środków europejskich zobowiązał się niezwłocznie i pisemnie poinformować Instytucję Pośredniczącą tj. Narodowe Centrum Badań Rozwoju, o problemach w realizacji Projektu. Jeżeli Rektor dopełnił tego obowiązku i przekazał ww. dokument (co z pewnością uczynił, gdyż naraziłby się na naruszenie warunków umowy o dofinansowanie), to jednoznacznie wskazuje na fakt, że dokument stanowi informację publiczną. Informacje zawarte we wnioskowanym dokumencie mogłyby stanowić podstawę do dokonania przez Rektora zawiadomienia o którym mowa w art. 93 ustawy o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (np. w oparciu o art. 4a pkt 1 i art. 13 pkt 6 tej ustawy), co również przesądza o tym, że informacje te powinny stanowić informację publiczną.
Skarżący wyjaśnia, że nie jest autorem dokumentu "Informacja z prac DKW związanych z planem naprawczym dla projektu "Zintegrowany Program Podnoszenia Kompetencji studentów i pracowników Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawia II" (3.5.1) - POWR.03.05.00-00-Z207/17, stan na 30.09.2021 r.". Jedynie go zatwierdzałem na polecenie przełożonych. Raport miał na celu poinformowanie Rektora o dokonaniu "naprawy" dokumentacji która była określona jako wadliwa w raporcie sporządzonym przez skarżącego. Dokumenty te powinny być jawne (oraz powinny być znane Narodowemu Centrum Badań i Rozwoju) również z takich samych przyczyn jak pierwszy dokument. Rektor swoje stanowisko argumentował m. in. tym, że ujawnienie tych informacji naruszałoby sferę prywatności wnioskodawcy. Skarżący informuje, że ujawnienie ww. dokumentów nie narusza jego prywatności, gdyż nieprawidłowości jakie zostały tam wskazane nie dotyczą jego osoby a KUL - u. Nie ma nic przeciwko ujawnieniu autorstwa dokumentu. Odnosząc się, do argumentacji Rektora stwierdza, że powyższe dokumenty powinny przesądzić o kierunku jego działania w tej sprawie, tj. powinny zostać przekazane do Instytucji Pośredniczącej w celu informowania o nieprawidłowościach. Jeżeli Rektor tego nie uczynił, to zaniechanie obowiązków nie czyni z automatu dokumentu wewnętrznym lub niejawnym. Oczywistym jest, że wnioskowane informacje nie wchodzą w zakres lex specialis ustanowionego w art. 28 ust. 8 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Z tych powodów skarżący skargę uważa za zasadną.
W odpowiedzi na skargę Rektor wniósł o jej oddalenie w całości jako bezzasadnej. Jednocześnie wyjaśnił, że w dniu 7 lipca 2022 r. skarżący zwrócił się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
1) treść umów zawartych z "I. " Biuro Usługowo- Handlowe w R. , ul. [...], [...] w okresie od 01.07.2010 r. do 07.07.2022 r.;
2) zestawienie przelewów dokonanych na rzecz "I. " Biuro Usługowo- Handlowe w R. , ul. [...], [...] w okresie od 01.07.2010 r. do 07.07.2022 r.;
3) treść umowy licencyjnej na wykorzystanie platformy [...];
4) treść umów zawartych z T. Sp. z o. o. (KRS[...]);
5) zestawienie przelewów dokonanych na rzecz T. S.. z o. o. (KRS: [...]). w okresie od 01.08.2017 r. do 07.07.2022 r., jeżeli były dokonywane jakiekolwiek płatności na rzecz tego podmiotu;
6) treść umów zawartych z R. T. wspólnik "T." S..C.. (NIP: [...], w okresie od 31.03.2001 r. do 23.09.2017 r.;
7) zestawienie przelewów dokonanych na rzecz R. T. wspólnik "T. " S.C. (NIP: [...]). w okresie od 31.03.2001 r. do 23.09.2017 r.;
8) treści dokumentu: Raport mający na celu przedstawienie ryzyka i potencjalnych efektów finansowych związanych ze stanem realizacji projektu "Zintegrowany Program Podnoszenia Kompetencji studentów i pracowników Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II" (3.5.1) - POWR.03.05.00-00-Z207/17 - wraz z załącznikami 1 i 2;
9) treści dokumentu: Informacja z prac DKW związanych z planem naprawczym dla projektu "Zintegrowany Program Podnoszenia Kompetencji studentów i pracowników Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II" (3.5.1) - POWR.03.05.00-00- Z207/17, stan na 30.09.2021 r.
W odpowiedzi na powyższy wniosek w piśmie z dnia 21 lipca 2022 r. Rektor przekazał: skany umów, o których mowa w punktach 1,3, 4 wniosku; wykaz płatności, o których mowa w punkcie 2 wniosku dla "I. " Biuro Usługowo-Handlowe licząc od dnia 1 stycznia 2016 r.; w odniesieniu do informacji zawartych w punktach 5 i 7 poinformował, że nie były dokonywane żadne płatności. Zdaniem Rektora informacje, o których mowa w pkt 8-9 nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Ponadto w odpowiedzi Rektor wskazał, że niniejsze raporty zostały wytworzone przez KUL, na polecenie Władz jako pewna opinia/ekspertyza wewnętrzna, której celem było wskazanie Władzom Uniwersytetu stopnia zaawansowania prac w projektach. Nie przesądzają one o kierunku działania Organu w konkretnej sprawie. Służą jedynie wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu poglądów i stanowisk, nie są jednak wiążące, co do sposobu załatwienia sprawy, nie są w związku z tym wyrazem stanowiska organu, nie stanowią więc informacji publicznej. Uznać należy, że przedmiotem konstytucyjnego prawa do informacji nie są treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane, jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, raporty, notatki, protokoły ze spotkań z pracownikami), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap przyjęcia ostatecznego stanowiska przez pojedynczego pracownika lub zespół.
Po dokonaniu analizy, tak zarzutów jak i uzasadnienia skargi, przy uwzględnieniu aktualnego orzecznictwa i przepisów, stwierdzić należy, że stanowisko Skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji publicznej o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji publicznej. W sytuacji, w której wnioskodawca żąda udzielenia informacji, które nie są informacjami publicznymi, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, która nie znajduje w tym przypadku zastosowania, nie jest bowiem spełniony jej zakres podmiotowy i przedmiotowy, lecz zawiadamia jedynie wnoszącego, iż żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. Tym samym uznać należy, że Rektor nie pozostaje w bezczynności.
Roboczy raport/notatka, którego Rektor nie ma obowiązku przechowywać w swoich aktach, nie jest informacją publiczną. Niemniej należy mieć na uwadze fakt, że Rektor w marcu 2022 r. wypowiedział Skarżącemu umowę o pracę. Wskazać należy, że między Skarżącym a Rektorem może istnieć konflikt wynikający z rozwiązania umowy o pracę. Realizacja prawa do informacji publicznej nie może jednak służyć zaspokojeniu indywidualnych potrzeb wnioskodawcy w ramach tego konfliktu. Stosowanie trybu ustawy o dostępie do informacji publicznej dla realizacji takiego celu nie było zamierzeniem ustawodawcy i nie podlega ochronie prawnej, również w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Tym samym można uznać, że wniosek o udzielenie informacji publicznej w swej istocie służy jedynie do załatwienia indywidualnego interesu wnioskodawcy. Wnioskowane informacje nie tylko muszą posiadać status informacji publicznej, ale ich żądanie musi być również podyktowane interesem publicznym. Potrzeba zaspokojenia własnych potrzeb i interesu prywatnego świadczyć może o "nadużywaniu" prawa do informacji. Fakt, że Skarżącego łączył z KUL stosunek pracy jak również to, iż Skarżący był współautorem rzeczonych raportów, które sporządził na polecenie pracodawcy, a także koincydencja czasowa między rozwiązaniem stosunku pracy a złożeniem wniosku o udzielenie informacji publicznej świadczy o tym, że wniosek Skarżącego służy realizacji wyłącznie jego interesu prywatnego i jest nadużyciem prawa do informacji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 120 i art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r. poz. 329, zwanej dalej: "p.p.s.a.") Zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.
Rację ma skarżący twierdząc, że Rektor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II w Lublinie pozostaje w bezczynności w zakresie udzielenia odpowiedzi na punkt 8 wniosku z dnia 7 lipca 2022 r.
Przede wszystkim wyjaśnić należy, że nie ma racji Rektor twierdząc, iż żądanie przez skarżącego udzielenia odpowiedzi na punkt 8 i 9 wniosku z dnia 7 lipca 2022 r. stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega na próbie korzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków w oparciu o inne procedury (por. J. Drachal: Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, Warszawa 2005 pod redakcją J. Górala, R. Hausera i J. Trzcińskiego, s. 146, 147; zobacz również: W. Jakimowicz: Nadużycie publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, w: Antywartości w prawie administracyjnym, red. A. Błaś, Warszawa 2016, s. 163 -170; M. Jaśkowska: Nadużycie publicznego prawa podmiotowego jako przesłanka ograniczenia dostępu do sądu w sprawach z zakresu informacji publicznej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2018, nr 1). Nadużycie prawa do informacji publicznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do formacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 902, dalej zwana "u.d.i.p.") nie neguje samego prawa, a jedynie tamuje drogę do jego uzyskania. Ma to miejsce najczęściej w sprawach, w których żądanie składa podmiot będący stroną innego postępowania (sądowego, administracyjnego) lub podmiot przygotowujący się do wszczęcia takiego postępowania, a z treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynika, że składa go w związku z tym postępowaniem, np. celem zgromadzenia dowodów koniecznych do osiągnięcia korzystnego dla siebie wyniku postępowania. W konsekwencji czego przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wówczas wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których interesów bezpośrednio dotyczą, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej (zob. wyroki NSA: z 24 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 4236/21; z 17 listopada 2021, sygn. akt III OSK 4362/21; z 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 848/19 i powołane w nim dalsze orzeczenia tego Sądu). Nie można bowiem przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Taki pogląd wyrażono na przykład w wyrokach NSA: z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1601/1; z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2794/19; z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3127/19; z 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1561/19; z 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18; z 30 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1696/12; z 9 października 2010 r. sygn. akt I OSK 173/09; z 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2265/11; z 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2231/12, z 10 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1500/12 i z 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1284/11. Przenosząc te rozważania na grunt sprawy niniejszej trzeba zauważyć, że zarówno z wniosku z dnia 7 lipca 2022 r. jak i ze skargi nie wynika aby skarżący ubiegał się o udostępnienie informacji publicznej dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne. Z pism tych nie wynika, aby jego celem było wykorzystanie uzyskanych informacji publicznych dla zaspokajania indywidualnych (prywatnych) potrzeb np. zgromadzenie dowodów koniecznych do osiągnięcia korzystnego dla siebie wyniku postępowania. Z faktu, że skarżący był pracownikiem KUL, z którym rozwiązano umowę o pracę nie można wyciągać wniosku, iż uzyskanie przez niego informacji publicznych z punktu 8 i 9 wniosku z dnia 7 lipca 2022 r., których w części była autorem jako pracownik KUL, służyć ma zaspokojeniu jego indywidualnych potrzeb. Okoliczności te same w sobie nie świadczą o tym, że uzyskanie przez skarżącego informacji nie jest podyktowane dbałością o dobro publiczne. Ze gromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika też, aby skarżący był stroną innego postępowania dla potrzeb którego dąży do uzyskania informacji z punktu 8 i 9 wniosku z dnia 7 lipca 2022 r. celem zgromadzenia dowodów koniecznych do osiągnięcia korzystnego dla siebie wyniku postępowania. Nie ma więc żadnych przesłanek świadczących o tym, że żądanie przez skarżącego udzielenia odpowiedzi na punkt 8 i 9 wniosku z dnia 7 lipca 2022 r. stanowi z jego strony nadużycie prawa do informacji publicznej.
Utrwalone orzecznictwo sądów administracyjnych przez stan bezczynności rozumie sytuację, gdy określny podmiot, pomimo istniejącego obowiązku nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem terminie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Celem skargi na bezczynność jest wówczas doprowadzenie do wydania przez niego aktu lub podjęcia czynności, jednakże, co jasne, bez przesądzania o treści czy skutkach tych działań. Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie. W sprawach ze skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy o dostępie do formacji publicznej, sąd w pierwszej kolejności ocenia czy określony podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Uważa się, że bezczynność w takiej sprawie ma miejsce wtedy, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podejmuje w ustawowym 14 - dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 13 ust. 1), nie wyda decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1), nie powiadomi wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2), nie poinformuje o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2).
Skład orzekający nie ma wątpliwości, że treść raportu wskazanego w punkcie 8 wniosku z dnia 7 lipca 2022 r. stanowi informację publiczną. W myśl art. 61 ust. 1 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.i.d.p., każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W art. 6 u.d.i.p. wymieniono natomiast przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d u.d.i.p. informację publiczną stanowi w szczególności informacja o majątku publicznym, w tym majątku podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 (osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów), pochodzącym z zadysponowania majątkiem, o którym mowa w lit. a-c (majątku Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych, innych prawach majątkowych przysługujących państwu i jego długach, majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych), oraz pożytkach z tego majątku i jego obciążeniach. Przepis ten służy uzyskaniu informacji o majątku państwa, którym dysponują podmioty określone w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Majątkiem publicznym w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 5 będzie majątek, który niezależnie od charakteru podmiotu będącego właścicielem zostaje w sposób prawny przeznaczony do użytku publicznego, w zakresie pełnego lub ograniczonego korzystania, regulowanego na podstawie lub z wyłączeniem prawa administracyjnego. Udostępnieniu podlegają więc informacje o wszelkiego rodzaju nieruchomościach (grunty, budynki, budowle oraz inne naniesienia), ruchomościach (środki transportu, urządzenia), innych składnikach majątku, tj. prawach autorskich, know-how itp., jak również dochodach własnych, środkach pochodzących ze wsparcia zewnętrznego, w tym dotacjach i subwencjach (por. M. Bednarczyk, M. Jabłoński, K. Wygoda, Biuletyn Informacji Publicznej, s. 186–187). Jak wynika z zakreślonego w jego tytule przedmiotu takie informacje zawiera "Raport mający na celu przedstawienie ryzyka i potencjalnych efektów finansowych związanych ze stanem realizacji projektu "Zintegrowany Program Podnoszenia Kompetencji studentów i pracowników Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II" (3.5.1) - POWR.03.05.00-00-Z207/17 - wraz z załącznikami 1 i 2. Dotyczy bowiem realizacji przez KUL obowiązku nałożonego na uczelnię art. 11 ust. 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jednolity: Dz U. z 2022 r., poz. 574, dalej powoływana jako "P.s.w.n."). Przy czym jak wynika z art. 365 pkt 1 lit. a i c i pkt 2 P.s.w.n. w zw. z art. 366 ust 1 pkt 1 P.s.w.n. to właściwy minister przyznaje uczelni akademickiej, jaką jest KUL, środki finansowe na kształcenie studentów oraz rozwój zawodowy pracowników uczelni. Zatem środki finansowe przeznaczone na podnoszenie kompetencji studentów i pracowników uczelni akademickiej pochodzą z Budżetu Państwa. Tym samym raport, o którym mowa w punkcie 8 wniosku z dnia 7 lipca 2022 r. dotyczy skutków finansowych towarzyszących wdrażaniu w życie ustawowego obowiązku uczelni akademickiej. Przedmiotem jego jest więc gospodarowanie przez uczelnię powierzonym jej majątkiem i środkami finansowymi. Raport ten nie ogranicza się więc tylko do sfery wewnętrznej podmiotu publicznego, lecz stanowi świadectwo i podstawę do kontroli prawidłowości oraz efektywności gospodarowania mieniem publicznym (por. wyrok NSA z dnia 7 października 2015 r., I OSK 1883/14 - publikowany w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Pozwala zatem każdemu zainteresowanemu na weryfikację praktyki gospodarowania środkami publicznymi przez dany podmiot, którą to sferę ustawodawca obejmuje szczególną jawnością (zob. art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 1634). Stwierdzić zatem należy, że stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. d) u.d.i.p., raport z realizacji ustawowego obowiązku podnoszenia kwalifikacji studentów i pracowników uczelni akademickiej stanowi informację publiczną podlegającą udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W ocenie składu orzekającego nie podlega udostępnieniu w trybie tej ustawy dokument wskazany w punkcie 9 wniosku z dnia 7 lipca 2022 r. Rację ma bowiem Rektor, że ma on charakter dokumentu wewnętrznego. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się zaś, że udostępnieniu nie podlegają dokumenty wewnętrzne, czyli takie, które nie są skierowane do podmiotów zewnętrznych (por. np. wyrok NSA z dnia 13 października 2021 r., sygn. akt III OSK 3405 czy z dnia 23 czerwca 2021 r., sygn. akt III OSK 2374/21 - publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl). Służą bowiem wymianie informacji, zgromadzeniu niezbędnych materiałów, uzgadnianiu podglądów i stanowisk oraz mogą określać zasady działania w danych sytuacjach, czy też być fragmentem przygotowań do powstania aktu będącego formą działalności danego podmiotu. Dokument wewnętrzny jest wytworzony tylko na potrzeby działalności konkretnego podmiotu, który go wytworzył (albo na zlecenie którego został wytworzony) i nie przedstawia jego stanowiska na zewnątrz. Skoro zaś dokument wskazany w punkcie 9 wniosku z dnia 7 lipca 2022 r. zawiera informacje z prac związanych z planem naprawczym do projektu "Zintegrowany Program Podnoszenia Kompetencji studentów i pracowników Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II" (3.5.1) to jest to dokument służący wymianie informacji dotyczących prac nad planem naprawczym. Jest to wiec dokument wewnętrzny.
W ocenie składu orzekającego bezsporne jest to, że Rektor jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, ponieważ zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. KUL jest uczelnią publiczną w rozumieniu ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (§ 1 pkt 1 Statutu Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II w Lublinie przyjętego uchwałą Senatu KUL z dnia 27 czerwca 2019 r.). Zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2 P.s.w.n. rektor kieruje działalnością uczelni i reprezentuje ją na zewnątrz. Władze publiczne zapewniają zaś uczelniom publicznym środki finansowe niezbędne do wykonywania ich zadań (art. 366 P.s.w.n.). Rektor KUL jest zatem podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą zadania publiczne w zakresie oświaty i nauki, dysponuje też funduszami publicznymi, a tym samym jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).
Skoro Rektor jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej zaś informacja żądana w punkcie 8 wniosku z dnia 7 lipca 2022 r. stanowi informację publiczną i nie stanowi informacji przetworzonej organ zobowiązany w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku powinien skarżącemu informację tą udostępnić. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje to, że Rektor odpowiadając na wniosek z dnia 7 lipca 2022 r. dotychczas nie udzielił tej informacji. Uchybił zatem terminowi wynikającemu z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek wpłynął do organu w dniu 7 lipca 2022 r. Zatem odpowiedź nań powinna być udzielona do dnia 21 lipca 2022 r.
Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w punkcie I (pierwszym) sentencji wyroku zobowiązał Rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II w Lublinie do załatwienia wniosku skarżącego z dnia 7 lipca 2022 r. w zakresie punktu 8 w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku. W związku z tym, że informacja udostępniania której skarżący żąda w punkcie 9 wniosku z dnia 7 lipca 2022 r. nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. w punkcie II (drugim) sentencji wyroku w pozostałym zakresie oddalił skargę.
Bezczynność Rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II w Lublinie nie ma znamion rażącego naruszenia prawa. Nie zachodzi tu bowiem przypadek oczywistego lekceważenia wniosku skarżącego i braku woli załatwienia sprawy, które można byłoby rozpatrywać w kategoriach rażącego naruszenia prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a p.p.s.a. Rektorowi przypisać można jedynie błędną wykładnię przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej a mianowicie art. 4 ust. 1 pkt 5 tej ustawy, co w praktyce skutkowało niezastosowaniem art. 13 ust. 1 u.d.i.p. (normującego termin udzielenia odpowiedzi na wniosek). Z tych powodów Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. w punkcie III (trzecim) sentencji wyroku stwierdził, że bezczynność Rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego im. Jana Pawła II w Lublinie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.
O kosztach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł w pkt IV (czwartym) sentencji wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Obejmują one kwotę wpisu od skargi w wysokości 100 zł.