II SAB/Lu 113/24

II SAB/Lu 113/24 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2024-10-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Brygida Myszyńska-Guziur /sprawozdawca/
Jerzy Parchomiuk
Joanna Cylc-Malec /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
III OSK 453/25 - Wyrok NSA z 2026-01-14
Skarżony organ
Prezes Sądu
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 902
art. 4 ust. 1, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Parchomiuk Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 października 2024 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w L. na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 27 lutego 2024 r. (data wpływu do organu 29 lutego 2024 r.) Stowarzyszenie [...] z siedzibą w L. (dalej jako "skarżący", "strona", "wnioskodawca") zwróciło się do Prezesa Sądu Rejonowego w Kraśniku (dalej jako "organ") z wnioskiem o udzielenie informacji publicznej w zakresie kopii wszystkich opinii biegłego wydanych w sprawie [...], tj: opinii pisemnej głównej, opinii pisemnej uzupełniającej, protokołu rozprawy z dnia 8 września 2023 r., zawierającego ustną opinię uzupełniającą.
Skarżący zwrócił się o przesłanie informacji pocztą tradycyjną lub na adres poczty elektronicznej.
Pismem z dnia 11 marca 2024 r. Prezes Sądu Rejonowego w Kraśniku poinformował stronę, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p."). Wskazano, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych opinia biegłego sporządzona na potrzeby postępowania sądowego nie jest dokumentem publicznym. Jest to dokument wytworzony dla potrzeb danej sprawy sądowej, w ramach określonej procedury sądowej i tylko na użytek tej procedury jest sporządzony. Nie jest to dokument dotyczący informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust.1 u.d.i.p. i nie mieści się w żadnej kategorii zakreślonej art. 6 tej ustawy (v. wyroki NSA z dnia 22 kwietnia 2020 r., sygn.. akt I OSK 967/19, z 1 marca 2022 r. sygn.. akt III OSK 1166/21, 1 lipca 2021 r. sygn.. akt III OSK 3104/21, z 29 marca 2023 r. sygn.. akt III OSK 2671/21).
Wskazane pismo zostało przesłane na adres wnioskodawcy pocztą tradycyjną
i po dwukrotnym awizowaniu w dniu 13 marca i 21 marca 2024 r. wróciło do nadawcy.
Następnie, w dniu 7 maja 2024 r. do organu wpłynęło pismo skarżącego z dnia 4 maja 2024 r. stanowiące ponaglenie w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 27 lutego 2024 r., wskazujące, że strona nie uzyskała wnioskowanej informacji.
W odpowiedzi na ponaglenie, pismem z dnia 9 maja 2024 r. Prezes Sądu Rejonowego w Kraśniku poinformował stronę, że odpowiedz na wniosek z dnia 27 lutego 2024 r. została przesłana w dniu 11 marca 2024 r. drogą pocztową na adres stowarzyszenia podany we wniosku. Ponownie wskazane pismo zostało przesłane na adres wnioskodawcy pocztą tradycyjną i po dwukrotnym awizowaniu w dniu 14 maja i 22 maja 2024 r. wróciło do nadawcy.
W dniu 29 lipca 2024 r. skarżący wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w Kraśniku w przedmiocie udzieleniu informacji na ww. wniosek, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p., poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie informacji w terminie 14 dni od dnia doręczenia wniosku.
Podnosząc powyższe zarzuty strona wniosła o zobowiązanie organu do dokonania czynności lub wydania aktu zgodnie z wnioskiem skarżącego, stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności, stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zasądzenie na rzecz strony skarżącej kwoty pieniężnej w wysokości 500 zł oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego oraz opłaty skarbowej w wysokości 17 zł, według norm przepisanych.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W piśmie z dnia 4 października 2024 r. skarżący podtrzymał argumentację skargi podkreślając, że organ trwa w bezczynności. Zakwestionował również stanowisko orzecznictwa powołanego przez organ, a także wniósł o skierowanie sprawy na rozprawę lub posiedzenie jawne ze względu na skompilowany stan faktyczny, jak również z powodu, że wokół kwestii udostepnienia opinii biegłego narosło mnóstwo błędów i niedopuszczalnych stereotypów orzeczniczych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935., dalej jako: "p.p.s.a.")., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sąd nie znalazł podstaw do skierowania sprawy do rozpoznania na rozprawie. Akta administracyjne sprawy przedstawiają materiał dowodowy wystarczający do rozstrzygnięcia kwestii bezczynności organu.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd:
1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;
2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;
3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29).
W u.d.i.p. jako podmioty obowiązane do udostępniania informacji publicznej wskazane zostały w art. 4 ust. 1 władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności:
1) organy władzy publicznej;
2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;
3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;
4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;
5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie budzi wątpliwości, że prezes sądu jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Twierdzenie to znajduje pełne oparcie w przepisach określających status prawny prezesa sądu jako organu sądu (art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, Dz. U. z 2023 r., poz. 217) oraz w regulacjach sytuujących sądy powszechne w systemie organów władzy sądowniczej (art. 175 ust. 1 Konstytucji oraz art. 10 ust. 2 Konstytucji).
Wyjaśnić także należy, że w sytuacji złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ może zachować się w trojaki sposób:
1. udostępnić żądaną informację, przy czym udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno - technicznej. Termin udostępnienia informacji publicznej określa art. 13 u.d.i.p. W myśl ust. 1 tego artykułu, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie w jakim udostępni informację, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2),
2. w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających ograniczenie prawa dostępu do informacji publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej, np. na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. (ograniczenie ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy). Odmowa udostępnienia informacji publicznej, stosownie do art. 16 ust. 1 u.d.i.p., odbywa się poprzez wydanie przez organ decyzji administracyjnej o odmowie udzielenia żądanej informacji. Formę decyzji administracyjnej przybiera także umorzenie postępowania w sytuacji niezłożenia ponownego wniosku o udostępnienie informacji publicznej we właściwym trybie i właściwej formie, zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Zaznaczenia wymaga, że art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ma zastosowanie tylko wówczas, gdy konieczna jest odmowa udzielenia informacji lub umorzenie postępowania oraz spełniony jest ponadto warunek przedmiotowy (informacja ma charakter informacji publicznej) i podmiotowy (podmiot jest zobowiązany do udzielenia informacji). Brak jednego z tych elementów oznacza zakaz załatwienia sprawy w drodze decyzji administracyjnej,
3. w sytuacji w której organ stwierdzi, że żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu u.d.i.p. lub jest taką informacją publiczną w stosunku do której tryb dostępu odbywa się na odrębnych zasadach, organ nie ma obowiązku wydawania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz powinien jedynie zawiadomić wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą lub że jej przepisy nie znajdują zastosowania ze względu na odmienne tryby dostępu (por. m.in. wyroki NSA z 17 grudnia 2003 r. II SA/Gd 1153/03 - LEX nr 299295 i z 5 lutego 2008 r. I OSK 807/07 - LEX nr 470867).
Brak któregokolwiek z wyżej wskazanych działań musi prowadzić do przyjęcia, że organ dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej.
W przedmiotowej sprawie zasadniczą dla rozstrzygnięcia kwestię stanowiła ocena tego jak wskazany organ procedował w związku ze złożonym przez wnioskodawcę wnioskiem z dnia 27 lutego 2024 r., a przede wszystkim czy rzeczywiście na dzień wniesienia przedmiotowej skargi, organ pozostawał w zarzucanej mu bezczynności.
W wyniku przeprowadzonej kontroli zgodności z prawem procedowania organu, Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, doszedł do przekonania, że Prezes Sądu Rejonowego w Kraśniku nie dopuścił się bezczynności. Mało tego, w okolicznościach niniejszej sprawy terminowe załatwienie wniosku skarżącego poprzez poinformowanie, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w u.d.i.p. nie budzi wątpliwości.
Dokonując takiego ustalenia Sąd badał przy tym sprawę w pełnym zakresie, mając na względzie wynikającą z przepisu art. 134 p.p.s.a. zasadę niezwiązania granicami skargi.
Przede wszystkim zatem odnosząc się do stanowiska strony, że organ znajduje się w bezczynności Sąd wskazuje, iż akta administracyjne przedmiotowej sprawy potwierdzają, że Prezes Sądu Rejonowego w Kraśniku otrzymał wniosek skarżącego o udzielenie informacji publicznej w dniu 29 lutego 2024 r. Od tego dnia rozpoczął bieg 14 - czternastodniowy termin na rozpoznanie wniosku. Końcowym dniem rozpoznania wniosku przez organ był zatem dzień 14 marca 2024 r. Termin ten został zachowany. Akta administracyjne potwierdzają ponadto, że w dniu 11 marca 2024, a więc z zachowaniem obowiązującego go terminu, organ nadał do skarżącego przesyłkę poleconą zawierającą ustosunkowanie się do wniosku. Przesyłka została prawidłowo nadana na adres wskazany w skierowanym do organu wniosku, to jest: "[...], ul. C. , [...] L. ". Taki adres widniał zarówno na wniosku skarżącego, jak i na kopercie, w której nadano wniosek do organu. Opisana przesyłka zawierająca odpowiedź na wniosek strony znajduje się w aktach przedmiotowej sprawy – pismo z dnia 11 marca 2024 r. Znajdujące się na przesyłce stemple pocztowe oraz adnotacje poczty potwierdzają, że przesyłka została nadana w dniu 11 marca 2024 r. i była dwukrotnie awizowana, a następnie wobec braku jej odebrania przez adresata, zwrócona do nadawcy. Skarżący niewątpliwie nie odebrał kierowanej do niego przesyłki.
Zdaniem Sądu, brak odebrania przesyłki przez wnioskodawcę, pomimo jej dwukrotnego awizowania, nie może stanowić argumentu o bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku. Stanowisko przeciwne, to jest, że brak odebrania przesyłki przez adresata świadczyłby o bezczynności organu, nie znajduje potwierdzenia w obowiązującym przepisach prawa - jego przyjęcie stanowiłoby też istotne nadużycie oraz otwierało drogę do manipulacji. W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę za dzień rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej należy uznawać dzień, w którym organ wysyła odpowiedź na wskazany przez wnioskodawcę adres. Zwrócić należy uwagę, że nawet w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2024 r., poz. 572, dalej jako "k.p.a.") ustawodawca przewidział, że w przypadku nieodebrania pisma przez adresata, kierowane do niego pismo składa się na okres 14 dni w placówce pocztowej (art. 73 § 1 k.p.a.) o czym pozostawia się zawiadomienie (awizo), które jest po 7 dniach ponawiane (art. 73 § 2 k.p.a.). Jeżeli pomimo awizowania przesyłki adresat nie odbierze pisma, doręczenie uznaje się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu 14 dni, których bieg rozpoczął dzień pierwszego awizowania przesyłki (art. 73 § 4 k.p.a.). Co prawda, rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, poprzez udzielenie informacji publicznej lub wystosowanie pisma informacyjnego, że organ nie posiada danej informacji lub, że nie jest ona informacją publiczną, nie następuje w oparciu o przepisy k.p.a., jednak w takich przypadkach uzależnianie kwestii stwierdzenia bezczynności organu od działań od niego niezależnych, leżących już tylko po stronie wnioskodawcy, nie jest w ocenie Sądu uprawnione, mając na uwadze ogólne zasady wynikające z u.d.i.p. oraz cele wprowadzenia wskazanej regulacji. Za działania niezależne od organu należy zaś uznać to, czy adresat odbierze prawidłowo nadaną przesyłkę i zabezpieczy możliwość zapoznania się z jej treścią. Ustawa u.d.i.p. nie wymaga w szczególności, aby organ wielokrotnie wysyłał wnioskodawcy odpowiedź na jego wniosek. Adresat wniosku występując o doręczenie mu odpowiedzi na wskazany adres, powinien zabezpieczyć odbiór tej przesyłki. Jeżeli tego nie czyni, okoliczność ta, zdaniem Sądu, w żaden sposób nie stanowi o bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku, ale o bezczynności wnioskodawcy, co nie może obciążać organu i powodować dla niego negatywnych konsekwencji, których domaga się skarżący, w tym zasądzenia na jego rzecz kwoty pieniężnej w wysokości 500 zł. Zwrócić również należy, że strona nie odebrała odpowiedzi na ponaglenie w sprawie wniosku z dnia 27 lutego 2024 r., która została także przesłana na prawidłowy adres wnioskodawcy i po dwukrotnym awizowaniu wróciła do nadawcy.
Reasumując, Sąd wskazuje, że organ terminowo rozpoznał wniosek strony. Powody, dla których skarżący nie odebrał awizowanej przesyłki pozostają bez znaczenia dla oceny prawidłowości działania organu, który zachował obowiązujący go termin 14 dni na rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia 27 lutego 2024 r. Organ przesłał odpowiedź na prawidłowy adres wskazany we wniosku, który także został skierowany do organu pocztą tradycyjną.
Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy, wynika jednoznacznie, że w treści doręczonego stronie pisma z dnia 11 marca 2024 r. organ poinformował stronę o swoim stanowisku zachowując przy tym wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. termin.
Z uwagi na powyższe, Prezesowi Sądu Rejonowego w Kraśniku nie można zarzucić bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 27 lutego 2024 r. Przeciwnie, organ ten podjął działanie i udzielił stronie odpowiedzi prawidłowo przyjmując, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu u.d.i.p.
Sąd dodatkowo wskazuje na co także zwrócił uwagę Prezes Sądu Rejonowego, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym dominuje pogląd, że opinia biegłego sporządzona na potrzeby danego postępowania sądowego nie jest, co do zasady, dokumentem publicznym. Opinia biegłego jest szczególnym dokumentem mogącym wywołać określone skutki w sferze faktów pomiędzy stronami postępowania sądowego. Jest to dokument wytworzony dla potrzeb danej sprawy sądowej, czyli dokument, który ma walor prawnie istotny w ramach określonej procedury sądowej i tylko na użytek tej procedury jest sporządzony, co oznacza, że poza danym konkretnym postępowaniem sądowym nie ma racji bytu. Nie jest to zatem dokument, co do zasady, dotyczący informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Taką informacją publiczną jest jedynie sam fakt sporządzenia opinii biegłego w danym postępowaniu (por. wyroki NSA z dnia: 22 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 967/19; 1 marca 2022 r., sygn. akt sygn. III OSK 1166/21; 1 lipca 2021 r., sygn. akt III OSK 3104/21). Opinia biegłego nie mieści się w żadnej z kategorii zakreślonej w art. 6 u.d.i.p. Zawarta w art. 6 ust. 2 definicja legalna dokumentu urzędowego powinna być odczytywana przez pryzmat art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p., z których wynika, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, a więc jedynie informacja o sprawach publicznych, mająca walor "danych publicznych", w tym takich, które przyjęły kształt "dokumentów urzędowych", a w szczególności obejmująca "treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć", a także "dokumentację przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających". Prawodawca w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., definiując pojęcie dokumentu urzędowego, stwierdza, że jest to treść oświadczenia woli lub wiedzy utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego. W definicji funkcjonariusza publicznego zawartej w art. 115 § 13 Kodeksu karnego nie wymienia się biegłego sądowego. W związku z powyższym w ocenie Sądu opinia biegłego sądowego, co do zasady, nie mieści się w pojęciu "danych publicznych" i z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Należy także wskazać, że w pewnych sytuacjach opinia biegłego może być informacją o sprawach publicznych, jednak dotyczy to przypadków, gdy zawarte są w niej informacje związane ze sferą publiczną, jak na przykład działanie aparatu administracyjnego, czy podmiotów korzystających z mienia publicznego. Natomiast w przedmiotowej sprawie we wniosku strona zwróciła się o informację dotyczącą opinii biegłego w jednostkowej sprawie, co oznacza, że jej przedmiot nie dotyczył spraw publicznych. Wobec powyższego organ prawidłowo przyjął, że wnioskowana informacja nie stanowi informacji publicznej i zgodnie z u.d.i.p. pismem z dnia 11 marca 2024 r. takie stanowisko przesłał do skarżącego. Jak wskazano wyżej, okoliczność, że skarżący nie zapoznał się z udzieloną na jego wniosek z dnia 27 lutego 2024 r. odpowiedzią może być rozpatrywana jedynie jako fakt obciążający samego wnioskodawcę, nie zaś organ, który terminowo wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków w zakresie warunkowanym przepisami ustawy u.d.i.p. W tych okolicznościach wywiedziona skarga jest niezasadna bowiem organowi nie można zarzucić bezczynności.
Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała oddaleniu, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a.,