II SAB/Lu 102/16

II SAB/Lu 102/16 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2016-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Jacek Czaja /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Laskowska-Pietrzak
Witold Falczyński
Symbol z opisem
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
I OSK 36/17 - Wyrok NSA z 2018-11-30
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy
Dz.U. 2015 poz 2058
art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 17 ust. 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
Dz.U. 2012 poz 270
art. 149 § 1, art. 161 § 1, art. 190
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, , po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 30 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. P. na bezczynność Koła Łowieckiego nr w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza bezczynność Koła Łowieckiego nr w rozpoznaniu wniosku S. P. o udzielenie informacji publicznej z dnia 17 października 2013 r.; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Koła Łowieckiego nr do załatwienia wniosku S. P. z dnia 17 października 2013 r.; IV. przyznaje adwokat M. J. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) w tym 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote i osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług.
Uzasadnienie
We wniosku z dnia 17 października 2013 r. S. P. (dalej także: skarżący) zwrócił się do Koła Łowieckiego Nr [...] w K. (dalej także: Koło Łowieckie) o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie:
"1. Ile i jakich gatunków zwierzyny dzikiej drobnej odstrzeliło Koło Łowieckie na poszczególnych dzierżawionych obwodach łowieckich w roku gospodarczym 2009/2010?
2. Ile i jakich gatunków zwierzyny dzikiej grubej odstrzeliło Koło Łowieckie na poszczególnych dzierżawionych obwodach łowieckich w roku gospodarczym 2009/2010?
3. Na jakim obszarze upraw rolnych i w uprawach jakich roślin wystąpiły szkody od zwierzyny dzikiej w roku gospodarczym 2009/2010?
4. W jakiej wysokości (sumarycznie) koło wypłaciło odszkodowania za jak pkt 4 w poszczególnych dzierżawionych obwodach?
5. W jakiej wysokości składki członkowskie opłacali członkowie koła w roku gospodarczym 2009/2010?
6. Czy koło korzystało w roku gospodarczym 2009/2010 z dotacji państwowych, od władz samorządowych, dotacji unijnych i subwencji lub innych form wsparcia finansowego i w jakiej wysokości?".
Wnioskodawca wskazał, że domaga się udostępnienia powyższych informacji poprzez umożliwienie mu wglądu do stosownych dokumentów oraz ewentualnego ich kopiowania w siedzibie Koła Łowieckiego, ewentualnie przesłania mu żądanych informacji w formie wydruku.
W dniu 17 grudnia 2013 r. do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Lublinie wpłynęła skarga S. P. z dnia 5 listopada 2013 r. na bezczynność Koła Łowieckiego w przedmiocie powyższego wniosku. Skarżący, zarzucając Kołu Łowieckiemu naruszenie art. 13 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 2058 ze zm.; dalej: u.d.i.p.), wniósł o nakazanie temu podmiotowi rozpatrzenia złożonego wniosku i udzielenia żądanych informacji, a także o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Ponadto skarżący, powołując się na art. 23 u.d.i.p., domagał się wymierzenia przez Sąd grzywny osobie odpowiedzialnej za udzielenie informacji w imieniu Koła Łowieckiego.
W odpowiedzi na skargę prezes Koła Łowieckiego wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że Koło Łowieckie udzieliło skarżącemu odpowiedzi na pytania zawarte w jego wniosku z dnia 17 października 2013 r. Jednocześnie wyjaśnił, że przedmiotowy wniosek dotyczył informacji przetworzonych, w związku z czym skarżący winien uprawdopodobnić, że uzyskanie przez niego tych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Skarżący nie wykazał natomiast istnienia tej przesłanki. Prezes Koła wskazał również, że skarżący jest pełnoprawnym członkiem tego Koła i w związku z tym ma dostęp do dokumentów będących w posiadaniu tego podmiotu. Żądane w niniejszej sprawie informacje skarżący mógł pozyskać biorąc udział w obradach walnego zgromadzenia członków Koła.
Wyrokiem z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt II SAB/Lu 720/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę S. P.. Sąd wskazał, że w kontekście normy kolizyjnej zawartej w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. istotne znaczenie ma ustalenie, że skarżący jest pełnoprawnym członkiem Koła Łowieckiego , co zostało potwierdzone podczas rozprawy w dniu 1 lipca 2014 r. Oznacza to, że dostęp do dokumentów, będących przedmiotem zainteresowania skarżącego, przysługuje mu w ramach uprawnień członka Koła. Sąd uznał, że skoro wszystkie informacje objęte wnioskiem skarżącego, w formie odpowiadającej jego żądaniu, są zawarte w poszczególnych uchwałach walnego zgromadzenia Koła Łowieckiego, w tym przede wszystkim w uchwalonym przez ten organ na mocy § 53 pkt 6 Statutu Polskiego Związku Łowieckiego planie budżetu i działalności Koła, skarżący, jako członek tego Koła, miał zapewniony do nich dostęp na podstawie art. 32 ust. 3 Prawa łowieckiego w związku z powołanymi przepisami Statutu PZŁ, co w świetle normy kolizyjnej art. 1 ust. 2 u.d.i.p. wyłącza możliwość udostępnienia mu tych informacji w żądanej formie w trybie przepisów u.d.i.p.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3166/14 uchylił zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie i przekazał sprawę temu Sądowi do ponownego rozpoznania. Zdaniem NSA, z tego, że skarżący może domagać się udostępnienia żądanych informacji w oparciu o przepisy Statutu Polskiego Związku Łowieckiego, którego jest członkiem, nie można wywodzić, że nie może on uzyskać tych informacji w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej. Statut PZŁ jest bowiem aktem o charakterze wewnętrznym, a zatem nie może modyfikować czy wyłączać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, w tym określających dostęp do informacji publicznej. W tej sytuacji wybór trybu uzyskania pożądanej informacji przez skarżącego (ustawowy lub statutowy) należał do niego, nie zaś do kompetencji adresata wniosku o informację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w piśmie z dnia 30 czerwca 2016 r. wezwał Koło Łowieckie do uzupełnienia w terminie 7 dni odpowiedzi na skargę, poprzez wyjaśnienie, w jaki sposób Koło zapewniło skarżącemu realny dostęp do informacji objętej wnioskiem z dnia 17 października 2013 r., na etapie przed wniesieniem skargi.
W odpowiedzi na powyższe wezwanie Zarząd Koła Łowieckiego w piśmie z dnia 21 lipca 2016 r. wskazał, że w piśmie z dnia 19 stycznia 2014 r. (którego kopię załączono do odpowiedzi na wezwanie) udzielił skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek z dnia 17 października 2013 r. Jednocześnie organ nadmienił, że w podobnych sprawach do skarżącego, a także do jego żony oraz do jego syna, kierowane były zaproszenia do siedziby Koła, w celu udostępnienia informacji żądanych w składanych przez te osoby wnioskach. Zarząd Koła wyjaśnił, że działanie takie podyktowane było brakiem fachowej obsługi biurowej oraz urządzeń technicznych do kopiowania. Z zaproszeń tych skarżący nigdy nie skorzystał (w załączeniu organ przedłożył przykładowe kopie takich pism).
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej: P.p.s.a.) sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest oceną prawną dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przez ocenę prawną, o której mowa w powołanym przepisie należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciąży na sądzie, któremu przekazano sprawę do ponownego rozpoznania i może być wyłączony tylko w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 3 września 2008 r., sygn. akt I OSK 1311/07 oraz z dnia 17 stycznia 2012 r., sygn. akt I OSK 158/11).
Powyższe oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekając w niniejszej sprawie jest związany stanowiskiem wyrażonym w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 3166/14 i nie może wyrazić poglądu odmiennego od zapatrywania utrwalonego w pisemnym uzasadnieniu wyroku NSA.
Uwzględniając zatem ocenę prawna wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie doszedł do wniosku, że skarga rozpatrywana w niniejszej sprawie ma uzasadnione podstawy. Koło Łowieckie dopuściło się bowiem bezczynności w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem skarżącego z dnia 17 października 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Wskazać należy, że przedmiotem zarzutów kasacyjnych wobec poprzedniego wyroku tutejszego Sądu z dnia 10 lipca 2014 r. nie była wyrażona w tym orzeczeniu ocena aspektu podmiotowego i przedmiotowego sprawy w kontekście regulacji u.d.i.p. W konsekwencji wcześniejsze stanowisko Sądu pierwszej instancji dotyczące uznania Koła Łowieckiego za podmiot objęty obowiązkiem udostępniania informacji publicznych, a także uznania żądanych przez skarżącego w niniejszej sprawie informacji za informacje publiczne w rozumieniu u.d.i.p., nie było weryfikowane przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena wyrażona – w tym zakresie – przez WSA w Lublinie w wyroku z dnia 10 lipca 2014 r., wiąże zatem skład Sadu orzekający w niniejszej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny jednoznacznie natomiast zakwestionował możliwość uznania na gruncie niniejszej sprawy, że skarżący – będąc pełnoprawnym członkiem Koła Łowieckiego – nie może ubiegać się o udostępnienie żądanych przez niego informacji w trybie dostępu do informacji publicznej, ze względu na wypełnienie dyspozycji normy kolizyjnej zawartej w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. NSA w swych obszernych rozważaniach wykazał, że Statut PZŁ – nawet, gdyby przyjąć, że zapewnia skarżącemu dostęp do wnioskowanych informacji ze względu na jego członkostwo w Kole Łowieckim oraz w Związku – będąc aktem o charakterze wewnętrznym nie może modyfikować czy wyłączać stosowania przepisów powszechnie obowiązujących, w tym określających dostęp do informacji publicznej. Powyższe czyni zbędnymi dalsze rozważania w tej kwestii, a jednocześnie przesądza o tym, że wniosek S. P. z dnia 17 października 2013 r. podlegał załatwieniu w trybie przewidzianym przepisami u.d.i.p.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w tym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).
W tym samym terminie, jak wynika z art. 16 ust. 1 w zw. z art. 17 ust. 1 u.d.i.p., podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej winien wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia, o ile stwierdzi, że zachodzą podstawy do takiej odmowy, na przykład wynikające z ograniczeń w dostępie do informacji publicznej, określonych w art. 5 u.d.i.p.
Stwierdzić należy, że bezczynność podmiotu obowiązanego do udostępniania informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku o udzielenie tej informacji podmiot taki:
- nie udostępnia informacji publicznej w formie czynności materialno-technicznej w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), albo
- nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia żądanej informacji publicznej albo o umorzeniu postępowania (art. 16 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.), albo
- nie powiadamia pisemnie wnioskodawcy o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i nie wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.).
W niniejszej sprawie ocena zarzucanej Kołu Łowieckiemu bezczynności według powyższych kryteriów wymagała w pierwszej kolejności podjęcia działań zgodnych ze wskazaniami co do dalszego postępowania zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2016 r. Należy bowiem zauważyć, że w końcowej części uzasadnienia tego orzeczenia NSA wskazał na konieczność zbadania przez Sąd pierwszej instancji, czy Koło Łowieckie, na etapie przed wniesieniem skargi, zapewniło skarżącemu realny dostęp do żądanej informacji, z którego by skarżący nie skorzystał. Sąd kasacyjny przyjął, że okoliczność ta winna zostać przez podmiot zobowiązany udokumentowana (np. pismem). Ustalenie tej kwestii ma natomiast istotne znaczenie dla wyniku sprawy, albowiem – jak wyjaśnił NSA – "zagwarantowanie wnioskodawcy warunków dostępu do informacji (np. przez poinformowanie go na piśmie o możliwości zapoznania się z nią w danym, konkretnym miejscu i czasie) czyniłoby dalsze żądania i skargi do sądu administracyjnego wnioskodawcy bezzasadne, a nawet mogłyby być one wówczas poczytywane jako niezasługujące na ochronę nadużycie prawa do informacji publicznej".
Kierując się tymi wskazaniami Sąd, przed ponownym rozpoznaniem skargi, skierował do Koła Łowieckiego wezwanie do uzupełnienia odpowiedzi na skargę o stosowne wyjaśnienia w powyższym zakresie.
Z nadesłanego przez Zarząd Koła Łowieckiego – w odpowiedzi na powyższe wezwanie – pisma z dnia 11 czerwca 2016 r. oraz załączonych do niego dokumentów niewątpliwie wynika, że Koło dopuściło się bezczynności w sprawie omawianego wniosku z dnia 17 października 2013 r., albowiem wniosku tego nie załatwiło przed upływem 14-dniowego terminu określonego w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Niemniej jednak już po upływie tego terminu (a także po wniesieniu skargi, która do Sądu wpłynęła w dniu 17 grudnia 2013 r.) Koło Łowieckie w piśmie z dnia 19 stycznia 2014 r. (nadanym na adres do doręczeń wnioskodawcy przesyłką poleconą w dniu 20 stycznia 2014 r. – k. 168-171 akt sądowych) udzieliło skarżącemu odpowiedzi między innymi na pytania sformułowane we wniosku z dnia 17 października 2013 r. W piśmie tym wskazano szczegółowo ile sztuk określonych gatunków zwierzyny dzikiej grubej i drobnej odstrzelono w poszczególnych obwodach łowieckich dzierżawionych przez Koło Łowieckie w roku gospodarczym 2009/2010 (pytanie 1 i 2). Wskazano również w jakich rodzajach upraw wystąpiły szkody spowodowane przez zwierzynę dziką we wskazanym roku gospodarczym, a także w jakiej wysokości (łącznie) Koło wypłaciło odszkodowania za te szkody (pytania 3 i 4). Poinformowano także wnioskodawcę ogólnie o wysokości składki członkowskiej uiszczanej przez członków koła w roku gospodarczym 2009/2010 (pytanie 5). Udzielając odpowiedzi na pytanie z pkt 6 wniosku Koło Łowieckie wskazało, że korzystało z dopłat z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w wysokości [...] zł. Nie budzi zatem wątpliwości, że treść tej ostatniej odpowiedzi pozwala uznać, że poinformowano skarżącego o jedynych formach wsparcia finansowego, z jakich Koło Łowieckie korzystało we wskazanym roku gospodarczym.
Podkreślenia wymaga, że analiza treści pisma Koła Łowieckiego z dnia 19 stycznia 2014 r. w zakresie odnoszącym się do zapytania z dnia 17 października 2013 r., prowadzi do wniosku, że w istocie udzielone skarżącemu odpowiedzi czyniły zadość jego żądaniu, co świadczy o tym, że bezczynność Koła Łowieckiego w niniejszej sprawie ustała wraz z ich udzieleniem. W orzecznictwie utrwalone jest przy tym stanowisko, że w sytuacji, gdy podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej nie posiada danych żądanych przez wnioskodawcę, obowiązany jest poinformować o tym ten ostatni podmiot, co niewątpliwie Koło uczyniło. Z nadesłanej przez Koło Łowieckie wraz z pismem z dnia 21 lipca 2016 r. dokumentacji wynika nadto, że władze Koła, poza udzieloną skarżącemu pisemnie odpowiedzią, odnosząc się w późniejszym czasie do kolejnych wniosków skarżącego o udostępnienie informacji, kilkukrotnie doręczały mu pisma wskazujące na możliwość uzyskania wszelkich interesujących skarżącego informacji w siedzibie Koła, po wcześniejszym uzgodnieniu terminu spotkania (celem umówienia terminu ewentualnego spotkania każdorazowo podawano skarżącemu nr telefonu kontaktowego do przedstawiciela Koła; ponadto każdorazowo pisma te były nadawane listem poleconym, wobec czego brak jest podstaw, by kwestionować skuteczność ich doręczenia – k. 165-178). W ocenie Sądu powyższe ustalenia świadczą o tym, że skarżący, już po wniesieniu skargi w niniejszej sprawie, miał wielokrotnie zapewnianą realną możliwość dostępu do informacji o działalności Koła, w tym również informacji objętych wnioskiem z dnia 17 października 2013 r. Ubocznie wypada wskazać, że z wyjaśnień Koła wynika, że skarżący nigdy z możliwości takiej nie skorzystał.
Sąd nie dał wiary twierdzeniom skarżącego podnoszonym w innych sprawach (m.in. akt sądowych sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 81/16), że nie otrzymał pisma z dnia 19 stycznia 2014 r. zawierającego odpowiedzi m.in. na pytania z wniosku z dnia 17 października 2013 r. oraz, że pismo to wytworzone zostało "na potrzeby skargi" (protokół rozprawy – k. 162 akt sądowych sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 81/16). Niezależnie od tego, że pismo to nadane zostało na adres skarżącego jako przesyłka polecona, a skarżący nie wykazał, by dotyczyło ono innych kwestii, to już w odpowiedzi na skargę, która wpłynęła do Sądu 7 lutego 2014 r. i dotyczyła innej sprawy S. P. (II SO/Lu 152/13) Koło Łowieckie informowało o udzieleniu skarżącemu odpowiedzi m.in. na wniosek z dnia 17 października 2013 r. oraz, że kopia pisma została przedłożona przy odpowiedzi na skargę z 27 grudnia 2013 r. (k. 24-26 akt sądowych sprawy o sygn. akt II SAB/Lu 81/16), a więc w sprawie II SAB/Lu 36/14. Skarżący miał natomiast dostęp do akt tej sprawy i akta te przeglądał w siedzibie Sądu w dniu 20 marca 2014 r. (k. 58 akt sądowych sprawy II SAB/Lu 36/14). Nawet zatem gdyby przyjąć, że wspomniane pismo, zawierające odpowiedź na wniosek z dnia 17 października 2013 r., nie zostało skarżącemu doręczone, to i tak należy stwierdzić, że najpóźniej w dniu 30 marca 2014 r. skarżący zapoznał się z jego treścią.
W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 sierpnia 2015 r., mającym wciąż zastosowanie do spraw wszczętych do tego dnia, a więc również sprawy niniejszej), ograniczył swe orzeczenie do stwierdzenia, że Koło Łowieckie dopuściło się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 17 października 2013 r. o udostępnienie informacji publicznej.
Jednocześnie sąd stwierdził, że bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Oceniając tę kwestę Sąd wziął pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w tym – z jednej strony – nieznaczny okres zwłoki w zapewnieniu skarżącemu dostępu do wnioskowanych informacji, zaś z drugiej – złożony zakres pytań składających się na wspomniany wniosek o udzielenie informacji publicznej, który niewątpliwie uzależniał udzielenie wnioskowanej odpowiedzi od wcześniejszego dokonania stosownych analiz i zestawień. Ponadto Sąd miał – w tym zakresie – na względzie charakter i specyfikę Koła Łowieckiego, które nie jest podmiotem dysponującym fachowym aparatem przygotowanym do opracowania i udostępnienia informacji, co podkreślił również Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku z dnia 15 kwietnia 2016 r. (I OSK 3166/14).
Postępowanie sądowoadministracyjne w części dotyczącej zobowiązania Koła Łowieckiego do załatwienia omawianego wniosku należało natomiast umorzyć na podstawie art. 161 § 1 P.p.s.a., gdyż stało się bezprzedmiotowe.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 P.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. "c" i pkt 2 lit. "a" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.). Orzeczenie to obejmuje wynagrodzenie za pomoc prawną świadczoną przez pełnomocnika w postępowaniu kasacyjnym oraz w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji.