II SAB/KR 91/25

II SAB/Kr 91/25 - Wyrok WSA w Krakowie
Data orzeczenia
2025-06-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Sędziowie
Monika Niedźwiedź /sprawozdawca/
Paweł Darmoń
Sebastian Pietrzyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
art 1 ust 1 i art 13 ust 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk Sędzia WSA Monika Niedźwiedź (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi D. G. na bezczynność Wójta Gminy U. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z dnia 10 lutego 2025 r. w sprawie dostępu do informacji publicznej oddala skargę.
Uzasadnienie
D. G. zaskarżyła bezczynność Wójta Gminy Uście Gorlickie w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez nieudzielenie oczekiwanej informacji publicznej w terminie ustawowym wskutek udzielania odpowiedzi niekompletnej.
Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że w dniu 11 lutego 2025 r. zwróciła się do organu o udzielenie informacji publicznej poprzez:
1) podanie paragrafu, punktu Uchwały Nr XI/90/2015 Rady Gminy Uście Gorlickie z dnia 30 listopada 2015 r. w sprawie opłaty targowej (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2015 r., poz. 8235 ze zm.), na podstawie którego pobierane są opłaty za korzystanie z jednego straganu w miejscowości Wysowa-Zdrój;
2) podanie paragrafu, punktu oraz kwoty Uchwały, na podstawie którego pobierane są
opłaty za obiekty handlowe zabudowane z dostępem do energii elektrycznej (w Uchwale nie są one uwzględnione).
Organ odpowiedział, że podstawą pobierania opłaty targowej jest § 3 pkt 3 cyt. uchwały, jednak odpowiedź ta jest zdaniem Skarżącej niekompletna. Nie wskazał bowiem podstawy pobierania opłaty "za stragan", "za budkę" oraz nie określił wysokości kwoty opłaty "za budkę".
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, twierdząc, że udzielił Skarżącej kompletnej odpowiedzi na zadane pytanie. Wskazał przepis będący podstawą naliczania opłat targowych, a z treści uzasadnienia skargi wynika, że strona zrozumiała sens tej wypowiedzi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 - p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego artykułu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak, w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.
W przedmiotowej sprawie Skarżąca domagała się informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.
Stosownie do art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 – u.d.i.p.), informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.
Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek.
W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.).
Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.
Mając na uwadze przytoczone regulacje prawne, przyjąć trzeba, że o bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej można mówić wówczas, gdy zobowiązany do udzielenia tej informacji podmiot nie podejmuje w przewidzianym w ustawie terminie odpowiednich czynności, tj. nie udostępnia informacji w formie czynności materialno-technicznej lub nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia, bądź też w przypadku, gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, a organ nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania zgodnie z art. 14 ust. 2 u.d.i.p. Przy czym dla oceny zasadności skargi na bezczynność nie mają znaczenia okoliczności, z jakich powodów określone działanie nie zostało podjęte, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Wniesienie skargi jest zatem uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w razie odmowy podjęcia określonego działania, mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku.
W niniejszej sprawie nie jest sporne, że Wójt jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.
Żądana przez Skarżącą informacja nie miała jednak zdaniem Sądu charakteru informacji publicznej.
Pojęcie informacji publicznej zostało określone w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., zgodnie z którymi to przepisami informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Art. 6 u.d.i.p. konkretyzuje przedmiot informacji publicznej, przy czym zawarte w nim wyliczenie nie tworzy zamkniętego katalogu źródeł i rodzajów informacji publicznej. Określa on przedmiotowo, jakie informacje podlegają udostępnieniu w trybie tej ustawy. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu powołanej ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji.
Co w niniejszej sprawie istotne, należy również pamiętać, że informacja publiczna dotyczy wyłącznie sfery faktów (zob. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 kwietnia 2025 r., sygn. akt I SAB/Sz 26/25, wyrok WSA w Białymstoku z 28 września 2022 r., sygn. akt II SAB/Bk 73/22), a ponadto musi być wytworzona i zmaterializowana przez organ.
W konsekwencji, wyjaśnianie podstawy prawnej działań organu nie jest informacją o sprawach publicznych, nie należy bowiem do sfery faktów, tylko do kwestii prawnych (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 września 2019 r., sygn. akt II SAB/Kr 338/19). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że domaganie się informacji o obowiązującym prawie nie nosi znamion informacji publicznej i nie znajduje do niej zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyroki NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., I OSK 1380/12 oraz z dnia 22 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 1963/12). Wykładnia przepisów prawa, jak też ocena ich zastosowania, czyli swego rodzaju opinia prawna, nie stanowi informacji publicznej (por. postanowienie NSA z dnia 19 stycznia 2011 r., I OSK 8/11 i cytowane tam orzecznictwo). W literaturze wskazuje się analogicznie, że "w kategorii informacji publicznej nie mieści się (...) ubieganie się o poradę prawną, wyjaśnienie charakteru i istoty przepisów prawnych, domaganie się instruktażu (wykładni), jak należy rozumieć i stosować w praktyce określone przepisy prawa" (Komentarz do art. 6, w: I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, "Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz", WK 2016).
W świetle powyższych rozważań nie ma zdaniem Sądu wątpliwości, że wniosek skarżącej o wskazanie paragrafu uchwały, stanowiącego podstawę pobierania opłaty targowej nie dotyczył sfery faktów, lecz dotyczył kwestii prawnych, zmierzając do uzyskania informacji o stosowanych przez organ przepisów prawa miejscowego.
W konsekwencji przedstawionych rozważań Sąd stwierdził, że organ nie naruszył art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wniosek nie dotyczył informacji publicznej, organ nie miał obowiązku jej udzielenia. Mimo tego poinformował Skarżącą o obowiązujących przepisach i podał podstawę prawną naliczania opłaty targowej. Okoliczność, że powinien był wskazać również w piśmie o charakterze informacyjnym, że wnioskowana informacja nie jest informacją publiczną nie ma wpływu na wynik sprawy, zaś organowi nie sposób zarzucić naruszenia prawa.
Mając powyższe na względzie Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.